door Karl Debbaut
De Paars-Groene coalitie startte meer dan een jaar geleden onder een gunstig gesternte. De dioxinecrisis werd relatief vlot opgelost, de opeenvolgende besparingsrondes van vorige regeringen zorgde voor budgettaire ruimte en de gunstige economische voorspellingen gaven aanleiding tot enige euforie. Dat het gebruik van spin-doctors en communicatie-adviseurs de realiteit niet veranderd mochten de coalitiepartijen ondervinden. De nieuwe politieke cultuur, het open debat, de megaplannen van de verschillende partijen cre�erden hooggespannen verwachtingen bij de bevolking. Verhofstad wou breken met een verleden van besparingen en politieke crisissen en een goed nieuws show brengen. De bevolking kreeg er volle oren van, de handen bleven leeg.
De vlam in de pijp
Na jaren van loonsmatiging en besparingen groeide een algemeen gevoel dat het nu aan de werknemers was om een deel van de koek te eisen. Het truckersprotest tegen hoge olieprijzen kon op veel begrip en sympathie rekenen. De acties kregen heel snel opvolging. De verkiezingscampagnes werden onderbroken door een golf van syndicale acties. De acties en stakingen bij De Post; de chauffeurs van De Lijn, TEC en de MIVB; de werknemers bij Aldi, de cipiers, en de brandweermannen op de nationale luchthaven. De arbeiders in Charleroi en Luik grepen de acties van de Truckers aan om het herstel van de index te eisen en te protesteren tegen de megawinsten van de oliemaatschappijen. Een betoging naar het hoofdkwartier van Albert Fr�re (hoofdaandeelhouder van Petrofina) bracht 7.000 man op de been. De vakbondstop kon niet aan de druk van de basis weerstaan en werd op 3 oktober tot een nationale betoging gedwongen. De meer dan 25.000 betogers brachten het politiek debat terug tot haar werkelijke proporties. De groeiende kloof tussen arm en rijk, flexibiliteit en deregulering van de arbeidsmarkt, en de dalende koopkracht.
Steun van de vakbondstop aan de "progressieve ministers".
De vakbondstop vertaalde dit in een stem-oproep voor de progressieve ministers in de regering. Een stem aan Isabelle Durant (Ecolo), Laurette Onckelinkx (PS) of Johan Vandelannote (SP). Terwijl deze ministers even verantwoordelijk zijn voor het neoliberale beleid of zoals in het geval Vandelannote er de architecten van zijn, worden ze in Walloni� gezien als de progressieve krachten in de regering. De PS scoorde goed in deze verkiezingen en verstevigde haar absolute meerderheden. Ook Ecolo slaagde erin haar regeringsdeelname te verzilveren. Deze uitslagen zijn een vergiftigd geschenk voor de regering en deze partijen. Als men er niet in slaagt de vele plannen (cf. Rosetta en het mobiliteitsplan) uit te voeren kan dit omslaan in een woede tegen deze partijen. De PS heeft daar ervaring mee. De opstand van de leerkrachten tegen de afbraak van het Waalse onderwijs door Laurette Onckelinckx zal men niet licht vergeten. Ook de CAO-onderhandelingen hangen als een zwaard van Damocles boven deze regering. Als de werkgevers in de komende CAO-onderhandelingen vasthouden aan de loonnorm gaat de regering een hete herfst tegemoet.
De budgettaire ruimte, de lijm tussen liberalen en sociaal-democratie, is opgesoupeerd aan de belastingsverlaging van PRL minister Reynders. Een belastingsverlaging voor de rijken en de steeds kleinere groep van tweeverdieners met een vaste job.
SP en Agalev
De SP heeft de arbeiders al te lang de rug toegekeerd om als de arbeiderseisen te weerspiegelen. Waar de SP goed scoort heeft ze het te danken aan haar nationale figuren (Hasselt) en de zwakte van de andere partijen (Oostende). Agalev is de verliezer van deze verkiezingen. De groenen boeten voor een tekort aan strijdvaardigheid. Toen de partij haar standpunten in de solden deed om toch maar een plaatsje in de regering te veroveren hadden ze het kunnen weten. Ondanks de pogingen om de progressieve middengroepen te charmeren betalen ze de prijs voor Doel, de mislukte regularisaties, en de deportaties van vluchtelingen en asielzoekers. Ten opzichte van de vorige gemeenteraadsverkiezingen boekt de partij slechts 0,1% winst. De echte uitdaging voor Agalev in deze verkiezing was natuurlijk het verzilveren van de regeringsdeelname, de vergelijking moet dus ook getrokken met de uitslag van de laatste nationale verkiezingen toen Agalev 11,6% behaalde in Vlaanderen.
Out of touch
Verscheidene opiniepeilingen voorspelden een stagnatie of achteruitgang voor het Vlaams Blok. De politieke kopstukken, dronken van de eigen mantra's over de NPC en de debatcultuur, geloofden dit graag. De aangekondigde plannen van de ministers hebben in de arme wijken van de steden nooit de indruk gewekt echte verandering te brengen. Terwijl Vlaanderen ��n van de welvarendste regio's ter wereld is blijft 7% van de Vlaamse gezinnen arm en leeft 15% van hen in bestaansonzekerheid. In Antwerpen loopt dit op tot 25% en van hen doet 20% een beroep op voedselpaketen. Een stadsbestuur dat de rekeningen doorschuift naar de bevolking en op hetzelfde ogenblik beweert een dam op te werpen tegen het Blok is 'out of touch'. Dat de burgerlijke instellingen in crisis zijn laat zich ook voelen op politiek vlak. Er worden wereldvreemde politieke debatten gevoerd over e-government maar over de privatisering van De Post en de 13.000 ontslagen hoor je geen woord. De traditionele partijen zijn het eens met het gevoerde beleid. Het Vlaams Blok ook, maar dit is naast de kwestie zolang deze partij het monopolie heeft op de oppositie tegen het beleid. Het Vlaams Blok profileert zich in de arme wijken op het tekort aan sociale woningen, de verloedering van de stad en de afbraak van sociale voorzieningen. Ze geven de schuld voor dit alles aan migranten en asielzoekers. In de rijkere randgemeenten werpen ze zich op als de verdedigers van law, order en property, tegen het armtierig crapuul uit de stadskern.
Dewinter maakt Baron Delwaide het hof.
De toppolitici willen niet begrijpen waarom het Blok zowel in de villawijken als in de sociale woonwijken scoort. Het komt hen beter uit te verklaren dat Vlaanderen een verrechtsing kent. Het Vlaams Blok behaalt een nationaal gemiddelde van 14,9%. In steden zoals Gent, Sint-Niklaas, Mechelen, Beringen en in de rand rond Antwerpen behaalt men 20% of meer. In Antwerpen, waar men dacht dat het Blok aan zijn natuurlijke bovengrens zat, haalt men 33%. De leden van de grote Antwerpse coalitie werden direct voor schut gezet door Vlaams Blok voorman Filip Dewinter. Hij bood VLD schepen Leo Delwaide aan om een coalitie met het Blok te vormen. Een coalitie waarin Delwaide burgemeester zou worden en Filip Dewinter een nog te cre�ren functie als Schepen van veiligheid zou opnemen. Een linkse oppositie zou het Blok hiervoor kunnen straffen. Antwerpenaren die op het Blok stemden voor een ander beleid zien hoe het Vlaams Blok hen als kiesvee gebruikt om in zee te gaan met het ultraliberale beleid van Baron Delwaide.
Dit politiek gevecht kan niet zomaar door iedereen gevoerd worden. Het is duidelijk dat ook de traditionele partijen racisme gebruiken om hun politiek door te drukken. Bij de dood van een Albanees asiel-zoeker vorige week verklaarde minister van Buitenlandse Zaken Duquesne dat hij op geen enkele manier verantwoordelijk is of zich verantwoordelijk voelt.
Ondertussen gaan de uitwijzingen van Roma-zigeuners onverminderd voort. Bij het ter perse gaan werd in Gent een gezin met drie kinderen uit hun huis gehaald door de rijkswacht en naar Zaventem gevoerd. Ondanks de beloftes van het Gentse stadsbestuur om mensen 'vrijwillig' te laten vertrekken en ze niet in hun huizen op te pakken.
De strijd tegen het neoliberalisme en het Vlaams Blok.
Met de oproep tot Linkse Allianties heeft Militant Links de aanzet gegeven om instrumenten tegen het neoliberaal beleid en tegen het Vlaams Blok te cre�ren. In Gent lagen we aan de basis van de lijst LEEF! die met 957 stemmen en meer dan behoorlijke uitslag behaalde. In Luik had Militant Links kandidaten op de PC-Unit� de Gauche lijst die 1,2% van de stemmen behaalde. In Oostende kwam Militant Links met een eigen lijst op en behaalde er 93 stemmen (zie onze campagnepagina). PVDA+ behaalde 2 gemeenteraadsleden in Zelzate en Herstal en een lid van de districtsraad in Hoboken. Leef-Herzele behaalde 9%.
Deze uitslagen zijn geen aardverschuiving wel stappen in de goede richting die versterkt zullen worden als de politieke en economische situatie in de komende maanden verandert. Het is duidelijk dat de linkerzijde moet doorzetten met de strategie van Linkse Allianties en verder moet bouwen op de resultaten van deze verkiezingen.
Er is vandaag geen alternatief dan de straat op te gaan en te bouwen
aan
campagnes tegen het sociaal afbraakbeleid van de regering en tegen het
Vlaams Blok. Militant Links zal dit zeker doen. Samen met anderen als het
kan, alleen als het moet.
