İYİLİK

 

 

Bir kurdu avcılar fena halde sıkıştırmıştır.

Kurt ormanda oraya buraya kaçmakta, ancak peşindeki avcıları bir türlü

atlatamamaktadır.

Canını kurtarmak için deli gibi koşarken bir köylüye rastlar.

Köylü elinde yabasıyla tarlasına girmektedir.

Kurt, adamın önüne çöker ve yalvarmaya başlar.

"Ey insan ne olur yardım et bana, peşimdeki avcılardan kaçacak

nefesim kalmadı, eğer sen yardım etmezsen biraz sonra yakalayıp

öldürecekler.

" Köylü bir an düşündükten sonra yanındaki boş çuvalı açar, kurda içine

girmesini söyler.

Çuvalın ağzını bağlar, sırtına vurur ve yürümeye devam eder.

Birkaç dakika sonra da avcılara rastlar.

Avcılar köylüye bu civarda bir kurt görüp görmediğini sorarlar,

köylü "görmedim" der ve avcılar uzaklaşır.

Avcıların iyice uzaklaştığından emin olduktan sonra köylü sırtındaki

torbayı

indirir, ağzını açar, kurdu dışarı salar.

"Çok teşekkür ederim" der kurt, "Bana büyük bir iyilik yaptın"

"Önemli değil" der köylü ve tarlasına gitmek üzere yürümeye başlar.

"Bir dakika" diye seslenir kurt: Çok uzun zamandır bu avcılardan

kaçıyorum,

çok bitkin düştüm, açım, kuvvetimi toplamam için bir şeyler yemem lazım

ve

burada senden başka yiyecek bir şey yok."

Köylü şaşırır:

"Olur mu, ben senin hayatını kurtardım."

"Yapılan iyiliklerden, verilen hizmetlerden daha çabuk unutulan bir şey

yoktur" der kurt.

"Ben de kendi çıkarım için senin iyiliğini unutmak ve seni yemek

zorundayım.

" Bir süre tartıştıktan sonra, ormanda karşılarına çıkacak olan ilk üç

kişiye bu konuyu sormaya ve ona göre davranmaya karar verirler.

Karşılarına önce yaşlı bir kısrak çıkar.

" Ne vefası " der kısrak,

"Ben sahibime yıllarca hizmet ettim, arabasını çektim, taylar doğurdum,

gezdirdim.

Ve yaşlanıp bir işe yaramadığımda beni böylece kapıya koydu...

" Bir sıfır öne geçen kurt sevinirken bir köpeğe rastlarlar.

"Ben hizmetin değerini bilen bir efendi görmedim" der köpek, "

Yıllardır sadakatle hizmet ederim sahibime koyunlarını korurum,

yabancılara

saldırırım, ama o beni her gün tekmeler, sopayla vurur..."

Kurt köylüye döner,

"İşte gördün" der. Köylü de son bir çabayla

"Ama üç diye konuşmuştuk, birine daha soralım, sonra beni ye" diye

cevap

verir.

Bu kez karşılarına bir tilki çıkar.

Başlarından geçenleri, tartışmalarını anlatırlar.

Tilki hep nefret ettiği kurda bir oyun oynayacağı için keyiflenir.

"Her şeyi anladım da" der tilki

"Bu küçücük torbaya sen nasıl sığdın?

" Kurt bir şeyler söyler, tilki inanmamış gibi yapar:

"Gözümle görmeden inanmam...

" İşin sonuna geldiğini düşünen kurt torbaya girer girmez, tilki

köylüye

işaret eder ve köylü torbanın ağzını sıkıca bağlar.

Köylü eline bir taş alır ve

"Beni yemeye kalktın ha nankör yaratık" diyerek torbanın içindeki kurdu

bir

süre pataklar.

Sonra tilkiye döner

"Sana minnettarım beni bu kurttan kurtardın" der.

Tilki de "Benim için bir zevkti" diye cevap verir.

O an köylünün gözü tilkinin parlak kürküne takılır, bu kürkü satarsa

alacağı

parayı düşünür ve hiç beklemeden elindeki taşı kafasına vurup tilkiyi

öldürür.

Sonra da torbanın içindeki kurdu ayağıyla dürter:

"Haklıymışsın kurt, yapılan iyilikten daha çabuk unutulan bir şey

yokmuş..."

 

 

Bir acı kahvenin kırk yıl hatırını saymak, insan olduğumuzu unutmamak

dileğiyle... Selamlar