 |
| De reis (het uitgebreide verhaal) |
| Links: |
| Het regent hard als ik 's ochtends wakker word. Omdat het busstation een eind lopen is en omdat ik al mijn spullen bij me heb, informeer ik naar een taxi. Na het ontbijt is het bijna droog en ik besluit om toch maar te gaan lopen. Ik ben veel te vroeg en anders zit ik toch maar te wachten. De wandeling valt mee en ik ben veel te vroeg bij de bus. In het busstation begint de vrouw tegen over mij te praten. Na een paar minuten komt de standaard vraag wat ik van Amerika vind. Ik zeg dat ik er nog niet zo lang ben, en ik zeg natuurlijk dat ik het een mooi land vind. Na wat heen en weer gepraat, zegt ze dat ze vindt dat de Amerikanen erg bang geworden zijn, paranoide zelfs. Een andere man valt bij en zegt dat hij denkt dat aanslagen niet te voorkomen zijn, zelfs niet met extreme veiligheidsmaatregelen. Dat valt me van ze mee, misschien zijn de Amerikanen toch anders dan ik denk. Direct daarna wordt een ander vooroordeel wel bevestigd. Om 10 uur gaat het restaurantje open en direct staan mensen op om een broodje hamburger of kip-nuggets als ontbijt te halen. De vrouw die tegen over mij zat, haalt er wel een "diet-cola" bij, want daar zitten minder calorieen in..... Een meisje neemt huilend afscheid van haar vriendje en een ander van haar familie. Ik krijg een beetje een brok in mijn keel. Het meisje dat afscheid nam van haar familie komt huilend naast me zitten. Ze vertelt dat ze op zomerkamp gaat en dat ze haar ouders en vrienden 4 weken niet zal zien. Ze is nog nooit zo lang van huis geweest. Ik slik even en zeg dan dat het allemaal vast heel erg leuk gaat worden en dat de tijd voorbij vliegt. Tijdens een stop begint de vrouw van het busstation tegen mij en het meisje van het vriendje te praten. Het meisje zegt dat ze verloofd zijn en dat ze in eerste instantie deze zomer zouden trouwen, maar dat ze besloten hebben toch maar te wachten tot ze afgestudeerd is, wat nog 4 jaar duurt. De vrouw van het busstation zegt instemmend dat hij wanneer hij van haar houdt nog wel even kan wachten. Het meisje en de jongen gaan samenwonen in het huis van een van de ouders, dus ik zeg: "Dan maakt het toch niet uit of je getrouwd bent of niet?". De vrouw antwoordt dat je bepaalde dingen alleen kunt doen als je getrouwd bent. Er gaat geen lichtje branden, dus ik vraag: "Wat dan?". "Nou ja, je weet wel" antwoordt ze. Nog steeds geen lichtje, dus voegt ze toe: "Samen slapen". "Oh", flap ik er uit, "maar daarvoor hoef je niet getrouwd te zijn, hoor". Ik bedoelde het anders dan het er uit kwam en probeer mijn uitspraak te nuanceren. Het helpt niet. Voor hen heb ik het beeld van Nederland als losbannig land behoorlijk bevestigd. In Spokane raak ik aan de praat met Daniel, een student in Pullman. We hebben het over Amerika als wereld-macht, over Europa en de Europese Unie, over terrorisme en over het verschil in studeren in de VS en Nederland. Ook hij denkt dat het onmogelijk is om aanslagen te voorkomen en vindt de huidige veiligheidsmaatregelen overdreven. Hij is nog nooit in Europa geweest, maar zijn zus zit in het leger en wordt uitgezonden naar Duitsland en daarom is hij van plan om volgend jaar door Europa te trekken. De tijd gaat snel en voordat we het door hebben zijn we al in Pullman en stapt hij uit. Op het laatste stukje vraagt de buschauffeur waar ik vandaan kom. Ik zeg dat ik uit Nederland kom en hij wordt helemaal enthousiast. Hij heeft 4 jaar in Nederland gewoond, omdat hij daar voor het leger werkte. Zijn kinderen spreken nog een beetje Nederlands, maar hij is (bijna) alles weer vergeten. Hij vertelt over een aantal grappige verschillen tussen Amerika en Nederland, maar daar kom ik volgens hem snel genoeg achter. Hij mist het fietsen en de stroopwafels. In Moscow draagt hij mijn tas naar het wachthokje, terwijl de andere passagier wel hun eigen tas dragen moesten dragen. Ik trakteer hem op een stroopwafel en hij is er erg blij mee. Hij vraagt wel 10x of hij Jan Boll niet moet bellen. Ik zeg dat dat echt niet nodig is, omdat we te vroeg zijn en Jan zo wel zou komen. Pas als de vrouwen van het kantoortje beloven op mij te passen, gaat hij weg. Even later stopt er een auto. Het is Jan Boll en hij brengt me naar het apartement. |
 |
| Seattle, zondag 15 mei |
 |