| De reis (deel 1) |
| Vandaag is het zover! Ik ga naar Amerika! Vanmiddag om half 2 vertrekt het vliegtuig en vanavond om half 9 plaatselijke tijd, kom ik aan in Seattle. Het is dan half 6 's ochtends in Nederland. De eerste nacht slaap ik in een hotel bij het vliegveld en morgen ga ik naar een hostel in het centrum. Zondag of maandag reis ik door naar Moscow. |
| Links: |
| Vlucht schema: |
| 13.35 Amsterdam naar Newark in New York aankomst om 15.55 vliegtijd is 8h 20 min 17.25 Newark naar Seattle aankomst om 20.34 vliegtijd is 6h 10 min |
 |
 |
 |
| Uit het raampje zie ik de o zo bekende skyline: Manhattan, New York. Die twee torens staan er echt niet meer. Met een beetje moeite zie ik het Vrijheidsbeeld. Ik ben nu echt bijna in Amerika. Het vliegtuig heeft meer dan een uur vertraging. We zouden die grotendeels onderweg wel inhalen, maar nadat we tig rondjes boven Plougskeepville hebben we dat weer verspeeld. Ik had 1 1/2 uur overstaptijd, maar dat wordt nu wel erg krap. De douane-beambte is aardig. Hij vraagt alleen maar wat ik studeer en wat ik in Amerika ga doen. Als ik enthousiast begin te vertellen, vindt hij het wel goed. Hij kapt mijn verhaal af en geeft me het visum. Ik ben in Amerika!!! Mijn bagage ligt al op me te wachten. De mensen van Continental Airlines roepen dat we op moeten schieten. Iemand vraagt me welke vlucht ik moet hebben. Seattle? Die vlucht is weg, volg hen maar naar de balie van Continental Airlines. Als ik in de rij sta, komt er weer iemand naar me toe: Seattle? Yes? Het vliegtuig staat er nog. Als je op schiet kan je nog mee. Ik ren met mijn tas achter de mevrouw aan. De controle is eigenlijk al gesloten, maar ze nemen mijn tas nog aan. Samen met een man ren ik naar de controle. Excuse me, excuse me. Ik kom vooraan in de rij te staan. Schoenen uit en in een bakje, laptop in een ander bakje, jas en trui in een bakje, de papieren in een bakje en de tas in een bakje. Schoenen weer aan, rugzak weer op, papieren in de mond, ik ben bijna klaar om verder te rennen. Dan zegt de controleur dat de laptop uit de tas moet en dat beide nog een keer door de scan heen moeten. Ik ga weer door het poortje. Het alarm gaat af, dus de schoenen moeten weer uit. Alles weer in een bakje en door de scan. De man van Continental roept dat ik op moet schieten, maar hij mag me niet helpen met het inpakken van de spullen. De mensen in de rij kijken me boos aan. Als we hijgend bij de balie aan komen, blijkt die al gesloten te zijn. Ik ren achter de mevrouw aan naar het vliegtuig. De deur is al gesloten. Ze klopt en de deur gaat open. Gelukkig. Ik heb 6 uur om bij te komen van het overstappen, maar als ik in Seattle aan kom ben ik kapot. Ik wacht en wacht, maar al wat komt is niet mijn rugzak. Ik doe aangifte en zeg dat ik morgenochtend weer langs kom. Het duurt even voordat ik weet waar ik moet zijn. De mensen van het hotel pikken me op. Ik check in en plof op bed neer. In Nederland worden de eerste mensen al weer wakker, maar ik ga lekker slapen. |
 |
| Lemmer, vrijdag 13 mei |
 |
|
| Het hele verhaal |