| American Football |
| Links: |
| American football spelers. Het team van Hawaii. |
| en brede mannen aan mee doen en dat er cheerleaders zijn, maar dat die niet meespelen maar het publiek vermaken. Verder heeft in de films de knapste cheerleader verkering met de quaterback. Het lijkt me dus wel goed dat iemand mij de regels uitlegt. Mark moet lachen om mijn beeld van football en doet een korte poging mij het spel uit te leggen. Als hij er achter komt dat ik denk dat het een soort rugby is, realiseert hij zich dat ik echt niets van American football weet en besluit hij dat het misschien beter is om het tijdens het spel uit te leggen. Samen met Sibylle ga ik naar Mark toe. We drinken eerst wat bij hem thuis en daarna gaan we met zijn allen naar de Kibbiedome, het stadion. De wedstrijd is gratis voor studenten, maar omdat ik geregistreerd sta |
| als werknemer moet ik betalen. Gelukkig werkt mijn "oh-dat-wist-ik-niet,- want-ik-ben-een-buitenlander" gezichtsuitdrukking nog steeds en mag ik zonder te betalen naar binnen. Het is druk en de wedstrijd is al begonnen. In de gang hangt een zoete geur van |
| popcorn vermengd met de geur van pizza. Het ruikt niet erg uitnodigend. We zoeken een plaatsje en zien dat de Vandals (is bijnaam van de University of Idaho) achter staan met 16-0. Dan komt de tweede teleurstelling; de mannen zien er helemaal niet gespierd uit. Ze zijn vooral dik en sommigen hebben erg vrouwelijke vormen, wat komt door de verschillende pillen |
| die ze slikken. Ook de cheerleaders voldoen niet aan het beeld dat in de films van ze geschetst wordt. Een paar hebben een kort rokje aan, maar de meesten hebben een lange broek aan. Ze zijn ook niet zo lenig als in de films. Wat er wel is en wat ik niet in een film heb gezien, is een band. De band speelt "strijd-liederen", geeft tijdens de pauze een optreden en zorgt ervoor dat de stemming er in zit. Er zijn genoeg mensen (jongens) die mij willen uitleggen hoe het spel werkt, maar van 5 mensen die door elkaar praten, wordt het niet echt duidelijker. Als ik eindelijk de basisregels weet, blijken er tig uitzonderingen te zijn en eigenlijk vind ik het ook niet zo interessant. Elk team krijgt 4 kansen om een bepaalde afstand (8 yards) af te leggen. Als het ze niet lukt, mogen ze overnieuw beginnen. Het gevolg is dat na elke halve minuut spelen het spel voor een paar minuten stil ligt. De band doet zijn best om de sfeer er in te houden, maar na een uur zijn ze door hun repetoir heen en beginnen ze van voor af aan. De yell (I-D-A-H-O, vandals, vandals, go go go) wordt met steeds minder enthousiasme geschreeuw. Ze moeten nog een kwart spelen en we hebben het eigenlijk wel gezien, dus we gaan naar huis. Op de radio horen we dat Hawaii nog een paar mooie acties heeft en nog een paar keer scoort. Hawaii wint uiteindelijk met 0-24. Het was een grappig om een keer te zien, maar niet echt voor herhaling vatbaar. |
| Zaterdag 24 september, In het kader van typisch Amerikaanse dingen is het dit weekend tijd om naar een American football wedstrijd te gaan. Zaterdagochtend kom ik Mark op de markt tegen en hij nodigt me uit om met hem en wat vrienden naar de wedstrijd te gaan. Ik weet helemaal niets van football, behalve dat er knappe, stoere |
 |