KAMRAN SIMO

LORÎNA PÊNÛSÊ

	Naverok

Bablîsoka jîyanê	5
dizên dîrokê	9
Şeva bê xew	10
hêviye pakrewanan	11
ferişteyên ku hêviyan dimeşênin	13
reva ji evîn ê	23
dîsa	24
çirûsk	26
ez	29
xewna biyaniyê	30
dilo	32
pêla  evînê	33
bûka hêvîyê	34
te dibînim	37
dara min bê ber ma	39
hezkirin	40
gêj bûm	41
dilê min rêzan e	42
xewn	46
Li cîhana xwe digerim	47
peymana bi cîh ne hatî	49
evîn digirî	51
ma	52
çûna te	53
bêje...	55
bêrî	56
pirs	58
hûn nizanin	59
kulîlka min!	61
xwezî bi xwezîyan tînim	63
binivîsim	65
gelo	66
xeyal pîr nabê	68
dosto	70
geryaneka di xewnê de	73
Lorîna pênûsê	75
hesret	77
dilbera min	79
ez û xwe	93
şahiya bi tirs	94
stêrên bê gor	99
xwe bişîne	101
vegera jîyan ê	105

	Bablîsoka jîyanê

Berî ez werime vê jîyanê, min di xewnên dayîka xwe de, ”reşikê tirsê didît”. Di nav tirsa xewnan de bûm. Destên pîrika bûyûnê yên sar li kamaxên min ketin. Bi lêdana destên pîrîkê re ez vecinîqîm, min qirî - girî kir. Ez digirîm lê pîrîk û yên dî dikenîn. Ji bo ku ez kur hatibûme dinyayê, herkes şa bûn. Gelo wan dizanîbû ku ez tawanbar hatibûme dinyaye. Ez bê îradeya xwe tawanbar çêbûbûm. Ji bo ku gelê ez ê bibima endamê wî, di çavên reşikê tirsê de tawanbar bû. Û her endamê nû tawanbar dihat dinyayê. Ji xewna reşikê tirsê, bi şeqama pîrikê di tarîreşa seqema şevekê meha sibat a 1955 de min bi girî çavên xwe vekir. 
Nav li min kirin, lê wateya wî wan jî nizanîbû. Navê min kirin Faruk. Divê ku ez wijdana xwe xirab nekim. Paşnav ne wan li min kir. Berî ku ez werime dinyayê reşikê tirsê paşnavên bi zimanê xwe wetadar li herêmê belavkiribûn. Destûra paşnav hilbijartinê ji kesî re tune bû. Pêwîst bû ku herkes ji van paşnavan yekî li xwe bike .Ji paşnavên ku reşikê tirsê belav kirin Aslan bûbû para malbata min. Vêca navê min bûbû Faruk û paşnavê min jî bûbû Aslan. Min ne ji navê xwe û ne jî ji paşnavê xwe hez dikir. Navê min mîna şalwarekî ku li mirovan teng bê, min ji xwe re teng didît. 
Paşnavê min jî mîna kirasê gurîyan bê çawan laşên wan di xwerênê û qet naxwazin li xwe bikin. Paşnavê min jî bi gezan dihate min û ez gez dikirim. Roja min hêza hilbijartina nav û paşnavekî bi zimanê xwe di xwe de dît, şalwarê teng derxist û avêt. Kirasê ku ez gurî dikirim jî min bi şalwarê teng re qet qet kir û ew ji avêt. 
Li meydanê min şûrê xwe kişand, bi nav û paşnavê xwe yê nû Kamran Simo  Hedilî li hemberê reşikê tirsê ketim nav bizavê. Reşikê tirsê peşî nedixwest navê min yê nû bêjê. Her navê min xirab dikir û cure curê navên xirab li min dikir. Paşî mecbûr ma navê min yê nû bi navê xwe re bejê. li meydana cengê carna min ew ditirsand, carna wî ez bêzar dikirim. 
Dema ku ez lewaz dibûm, evîn digirî. Ji girî û gazinên evînê kursiyên bin yêzdanan dihejîyan. 
Bêrîkirirna dayê û yarê ez di nav pêlên hesreta xwe de difetisandim. Bablîsoka jîyanê gerdûn bi min dida pîvan. 
Desmala destên bûka hêvîyê, ez ji bêzariyê rizgar dikirim û hêza berdewam kirina pêşbirkê  dida min. 
Ez dibûme dayîka xwe û min dilê xwe dikire rêzanê xwe. Ez li parçê dilê xwe yê min windakirî digerîyam. 

Dostên virek, yanî dost xwiyayên ne dost, di vê berxwedanê de rojekê ji min re li çepikan ne didan û di navbirka bêhinberdanê de baş ne şervanîya min rexne dikirin. 
Bi tirsonekiyê ez tewanbar dikirim. Lê  ez bi van gotinên qalaw û qura dikenîm. Min tahilîya şerbata şer, bi devê bapîrê xwe vexweribû. Ji bo wê bû ku min, kulîlkên aştîyê pêşkêşî xweşika xwe dikir.  Û hêza bizavê min xurtir dikir.
Di nav vê kefte lefta min û dagîrkerê çavsor de di xeyalê de bi tenê dimam. Çûna te, ez dikirime bîra tarî ya bêbinî. Vê tirsê ramanên min dixwarin lê feriştên ku hêvîyan dimeşênin li hawara min dihatin. Û bayê azadiyê bi ser lalenên lingên min de direşandin. Ew azadiya ku min tehma xweşiya wê, ji xewnên tarîreşê şevên dagîrkeran dizanî. Min ew ne dîbû. Lê min xweşiya wê ji bindestiyê nas dikir. Di vê bizava bêhampa de dilbera min, bi wan maçên xwe ji gezoyê şêrîntir ez li ser baskên stêran difirandim. 
Îro 2003 ye, hê ev pêşbirk didome û şêrîniya maçê dilberê li ser lêvên min diherikin. 
Lê yên min li ser pîyan digrin êşên min in! 
Yên ramanên min di kenînin, pirpirîkên bihara dilê min difirinin, li ser kulîlkan digerînin, stêran didoşin û şîrên wan dimeyînin evînên min in!

	dizên dîrokê

li welatê me
şerên zeviyan dane destpêkirin
me diçand
wana diçinî
destên wan yên têr
li ser zikê me yê
birçî
bi qasî
me bikujin
ew dijîn
dîwarên koşkên xwe
ji kêlên gorên me
çêdikirin
û wisa em winda dikirin

23   12   2000.
	Şeva bê xew

Îşev jî mîna  pirî  şevan
mame hişyar
di nav van çar dîwarên ker û lal
bi pênûsê re bûme heval
bûme zêravanê
van şevên tahl û dijwar
bi ramanên ku sibê li min dibe bihar
dê bibînim
qendîl, Herkur û Sîpan
bêhn dikim
bilbizêk, nêrgiz û sosinan
îşev ez bûme
Bazekî çengzêrîn
Û çûme nêçîra ramanan
li çiya û zozanên jorîn
Û ez serejêr dibim
Newal û deştên jêrîn

Şeva bê xew

Îşev jî mîna  pirî  şevan
mame hişyar
di nav van çar dîwarên ker û lal
bi pênûsê re bûme heval
bûme zêravanê
van şevên tahl û dijwar
bi ramanên ku sibê li min dibe bihar
dê bibînim
qendîl, Herkur û Sîpan
bêhn dikim
bilbizêk, nêrgiz û sosinan
îşev ez bûme
Bazekî çengzêrîn
Û çûme nêçîra ramanan
li çiya û zozanên jorîn
Û ez serejêr dibim
Newal û deştên jêrîn

04   04   1992 
	hêviye pakrewanan

Belkî negihimê
lê dîsa dixwazim
bibime xwazgînî
biçime mala bavê
bibim bazin û xerxalên
dest û piyan
Guharên guhan
gulçîna kilên çavan
ristikên gerdenê
kirasê sor ê bejnê
bi şanazî serî bidime
vê evînê
ne bi xwestina xeyalan
bi xwêdana eniya karkeran
bi dasa desten gundiyan
bi durûşim û berxwedanên bajaran
bi xwîna stêrên asmanan
bi hemû şeweyên  bizavê 
gurzê Rostemê Xurt
awazên Sîyahpoşê Kurd
evîna Seyi dayê Cizîrî
gazinên Feqiyê derbiderê xwînî
gotinên Xanî
û hewarên Pîrê Torî
belê dixwazim
wek wan bibim xwazginî
ne tenê ez im
pir dixwazin û bilez in
Cengewarên serê çiyan
dîlên li bin qamçîyan
mîlyonên bûne derbider
têkoşînê xweş dikin li her der
pêkve emê xweş kin 
dîlan û govendê
li xwe vekin dergehê vê bihuştê

20   09   1989.
	ferişteyên ku hêviyan dimeşênin

Toz û dûmana          
gevzoka ramanê
ji hêstên goristana veşarti
ji welatê dengbirî
ji warê pakrewanan
ji gora evîn û ciwanîya min tên
bi teşîrêsiya ramanên xwe
bi bayê hewar û nalînên dilê xwe
maçê birçîyên lêvên xwe
gulên min av dayin
ji kaniya çavên xwe
rik me wir
bi keştiya dilê xwe
ji deryayê derbas bibim 
werime wir
cihe bîranînên min
hûn hogirên asoyê min
hûn nêrînên xwedayî 
û xemlên ramanên min
çawa bû me hev winda kir?
hevalên lîstikên min

weke gera li mirina xwe
li we digerim îro
hûn xoşewîstên goristana bê nav
ji we bêhna
misk û emberê
tê min
A dilan melûl dikê
çavan şil dikê
hestên bêkesîyê radikê
di bin konê reş ê vê şevê de
bûme serwêrê tenayîyê
lê yê dewlemend
û bawerî bi hatinê heyî
ez im
xwediyê we me ez
hûn hê xwedîyê min in
bêjin ji min pê ve
kî weke fêkiyê negihîştî
ji darê ketiye?
weke çûkên baskşikestî
ji hêlînan ketiye
mîrastgirê evîna we me
Û mîrastê we me ez
kulîlkên siruştê
reng û reng 
vedikin  ji we ra

ji bo em nêzîkî hev bin
em hatibûn afirandin
hûn ên ezizên giyanê min
hûn ne weke reşikê tirsê
ji bo min bitirsînin
û ne weke çûkên tirsonek
hatin gel min
û hesreta min
hûn jî wek min
ji wefadariyê ra
hatibûne  afirandin
xwedi hest û hûner bûn                 
di ciwanîya we de
hûn kuştin
pir zû bû ji birina we re       
hûn kulilkên
li ber serê yêzdanan
hûn bê dem
bê xatir xwestin  
çûn
lê hûn ne ji min reviyan
ez jî
ji we nereviyam
di nav bablîsoka jiyanê de
me hev winda kir

ev bê wefadariya me
li  hemberî  hev  bê  tewan e
ji bo min bifetisînin
hûn kuştin, hûn
ey ferişteyên ku
hêviyên min dimeşînin
hûn ên kenê li ser lêvan
bi silavên çavan ra
çûyî eva
hûn kuştin
hûn dilêrên
li ber dilên dayîkan
hemû êş û îşkence
bi we kirin
rimên avêtine
malzaroka giyanê min
ew rimê çavsor
li we ketin
ji ber ku hûn
rayên dilê min bûn
hûn hebûn û nebûna  min bûn
tîrên xwe
avêtine cihê zû
gîyanê min bikûjin
Ahrîmanên tarîperest
tiştê bi min kirin
mirovkujî çi ye?
ji kuştinê xirabtir
bi min kirin
tiştên cîhê wan
nayê dagirtin
ji min standin
ji min ra bêjin
ey neyarên roj û roniyê!
me we ne kuşt
xortaniya min
xeyalên min
hêjayiyên evîna min
we hevalên 
leyistikên min
ji min standin
vê çelenga gulan
datînime 
ber giyanê wan 
yên pîroz û bîranînên wan
lê naletê datînime
ber navê we
ey xwedayên xirabiyê!
zelaliya baweriya min
û dilovaniya min
ji her tiştî ra
Yêzdanî dikir

hemû roj
ji min ra pîroz bûn
zanîna xortaniya min
wisa gotibû
rastiyeke pîroz bû
gotina Xwedê bû
lê we dijminên min
we şevên min dizîn
firotine bêxewiyê
rojên min 
firotine bêkesiyê
we xwe kir 
gîyanê nepakiyê
we dizî 
ew zanîna jiyana pîroz
ronayiya şahiya hesretê
min ji pakiya giyanê kevokan derxistibû
ev şahiya kovanan
we refek kundên
bê  oxiriya jiyanê
şande ser riya min
firandin ew hesreta min a
mişt ji hezkirinê
min peyman dabû
ku nefretê nas nakim

dema we
ev peymana min bihîst
we hawîrdorên min
ji pirzikên zoxgirtî dagirt
weke korê rêya xwe nas
bi şadî dimeşiyam
we giyanê xwe yê nepak
danî ser riya min
ew riya ku fêr bibûm
we dixwest
nefretê jê bikim
dema min karê xwe yê
zehmet kiribû
nêzîkî cejna serkevtinê bûm
we bi yên ji min hez dikirin
li min da
li dijî min
dirûşm bi wan dane qîrandin
wek ku canên wan
min şewitandibe diqîryan
rastiya we ev bû
hingivînê min ê şêrîn
we bi min kire jehir
cejn û sersalên min
we kirine kovan
dilpakiya min a paqij
we parsekên bêşerm şandine

dilovaniya min 
we bi durûtiya
Ahirîmanan dorpêç kir
pîroziyên min
we ji sofîtiya xwe ra
pêşkêşî qurbanbûnê dikirin
dîyariyên nedihatine jimarê
we ji min distandin
pîrozî û rûmetên min
di dûyê bezê we da 
difetisîn
Vê carê ji dil
min dixwest rabime dîlanê
berê tu cara 
min wisa nekiribû
li ser esmanê hefta
min dixwest dîlanê bigirim
we bilûrvanê min ê zîrek xapand
wî pif kire awazên xemgîniyê
mûyê laşê min 
dibûne sing
Bilûra wî 
kovanên min nûjen dikirin
di guhên min da dinalî

bilûrvanê kûjer
Amûrê bêtewan dikire alav
ji xirabiyên xwe ra
ji bo govenda serkeftinê
min xwe amade kiribû
coşa min bi awazên mirî ra kuşt
bi dîlanê dikarim
hemû rûmetên xwe 
sembole bikim
xweşiya sembolên min
di gewriya min de kuşt
bilûrvanê xwekuj
hêviyên min ên bêhempa
hê min venegotbûn 
bi cîh ne anîbûn
di bin parsûyên min ê çepê de
we xwest tune bikin
xeyal û xortaniya min
çawa min xwe ragirt
min li berxwe de
ez bi wan teva re jiyam
derbaskirin ev birîn
çawa ji nûva şîn bûm
ji gorê derketim

lê ya di nav min de
nehîşit dil birîndar bibe
dikare zinaran qet-qet bike
viyana min e
bi salan nehate guhartin
bêdeng pêş ket
bi lingên min 
meşiya di riya xwe de 
ew birîndar nebû
hê dijî û weke xwe ye
rabe ser piyan
çeng bibe
hemû goran veke
derkeve were,were!
bi te ra şîn dibe
xeyal û xortaniya min
Tu weke hêviyên tijî hatî
li ser şikêrên gorên
ku nedihatine hejandin
ji bo xatirê hevalên
leyîstîkên min
hemû goristana 
hilweşîne û were
silav li te û vejîn a
WELATÊ goristanan

31   12   2001  01   01   2002
	reva ji evîn ê

Careke din
danî ser pişta xwe
nefret û evîna xwe
mişext bûm ji hêjayên dilê xwe
çûme nêzî ewran
li ber deriyê qeşayê
kenokîya heyvê
û germiya rojê nediyar e
her mij û moran e
roj ne weke rojan e
şev her dûman e
li vê bêkesiya  xopan
min bêrîya 
Nanê sêlê  kir
Dewê meşkê
qebqeba  kewên  ribat
dîlanên
li ber ronahiya heyvê
heyranokên yarê
her demê salê
ji bilî zivistanê

23   02   1992
	dîsa

Qolincên dil
jana evînê
dest pêkir
dîsa…
Agirê Babegurgur
di dil de vêket
dîsa…
dil û cegerên min
kire biryan
firmêsk ji çavan tên
hewara min e
dîsa…
hemêzkirina dildarê
ramûsana wan xweş lêvan 
dixwazim
dîsa…
di roja lê burînê 
cejna NEWROZê de
bi çar lepan 
xwe bavêjime ber piyan
dîsa……

werê xem û kovanan şahî bigirê
bi keç û xortan re
em rabine dîlane
dîsa. ...
def û zirna
ard û asimanan bihejînê
Dîsa….

12   04   2000
	çirûsk

Wek nefela baran lêhatî  
dilê me yî xunavgirtî
weke nêrînên li mirinê dinêrin
çirûskên hêviyê 
ji dûr ve li me dinêrîn
di cîhana mejiyê me de
bê dengîyeke giran hebû
ronahiya nûvejînê
bi kulîlkên awirên heyvê
di nav kirasê  bê hêvîtiyê de
xwe berdide 
ser bêdengiyên
di malzaroka  evînê de
hezkirin û hêvî hişyar dikir
bi çirûska GELAWÊJÊ  re
bayekî nerim û nazik
li gerdûn digeriya
piste, piste  kulîlkan bû
mizgîniyên şîn û şahiyên
dê bên di dane hev

dilên ji evînê tirsiyayî
ji hezkirinê digiriyan
destên ji hev qetandî
ber bi hev direviyan
ramanên kelemçekirî
bi agirê awiran  
mexalê  ramanan  dişewitandin      
di malzaroka evînê de
bi sedan siwarên cengê
li hev di qulibandin
ew dem nayê bîra zarokan
demeke melûl
melûl….
mezin naxwazin bi bîr bênin
nêrînên mirî
di gevzoka gera bê binî de
dans dikirin
di pêşbirka xulamtiyê de
bi hev re şer dikirin
koma heyî jî
ji hev balav dikirin

lê zarokên tên
wê bajon ser rastiyê
wê bişon guman û mijê
bi hêza ronahiyên
êdî fireh in gavên wan
û dengên baweriyê
dengên îro 
nayêne bihîstin li ser lêvan 
afirandin ev jiyan
xunava dilê me anî 
ewrên dûr ......
yên çav şil
yên li zengilê dîlanê dixin

04   01   2003
	ez 

Xwezî li nav baxê gulan
gulvanê te 
bama 
li koşk û eywanan
Nobaderê te
bama 
li sûr û kelha Amedê
Dergehvanê te
bama 
li kozik û çeperan
parêzvanê te
bama 
li nav gelên cîhanê pesindarê te
bama 
Tu mîna bûkan xemilî 
zavayê te
bama ez...
Perda pêşî ji ser dêmên te hildayî
bama   ez. ..  .. 

25   03   1992
	xewna biyaniyê

Min yara  xwe dît di xewnê de
baqekî gulan di deste
dane min maçek di gel de
rondikên çavan 
dibarandin bi ser de
dibû tika tika dil
yarê dikişandin keser û kul
serê xwe danî ber mil
ji min re dixwend 
destana dil
ez dilerizîm weke simbil
bersiv min dida bi dilê kul
bi dest û bi çavên şil
tu gul î ez im bilbil
me dida hev soz û peyman
ku em bibin yek dil û yek can
yadîgar me bi hev didan
ax…ax dîsa bû xewna şevan

rabûm ser xwe
mîna dînan
roja geş 
li min bû zîndan
ketime nav derya xeman
rê hemû 
li ber min bûne çiya
ne rê nasim ne rêzan
bûm pepûkê ser riyan
weke masiyê av lêbirî
mîna kalê kurê wî mirî
li biyaniyê çav bi girî
lê bi soz
ji te pê ve 
kes naçe vî dilî
her tu kulîlka bihara min î

09 06   1989
	dilo

Dilo megrî
ji bo jînê…..
bi fîxan û wê axînê
jîn dijwar e tev birîn e
ew tahl û gir û bi kîn e
gîyan dîlê ling bi lale
dilo megrî
ji bo jînê….
zarokê pêxwas û tazî
bi hêstiran 
min derbas kir
bihara jînê 
min nas nekir
dilo megrî
ji bo jînê….
xortaniyê bar kir
û çû
pîriyê ew bi rê kir
min ew nedît û têr maç nekir
dilo megrî
ji bo jînê…..

05   07   1992
	pêla  evînê

Dildara min
vê sibê çavên te
ji  roya  nû dihilê  
ronîtir in
çirûskên ji wan diçin
ji  hemû  stêrên asmanan 
bi  şewqtir in
bêhna  ji te difûre
ji  ya bilbizêk û nêrgizan nermtir e
xunava li ser lêvên  te
ji xunava li ser kulîlkan zelaltir e
dêmên  te
ji  heyva çardeh şevî 
sipehîtir e
mirina  di  riya  te  de
ji  jiyana  bê  te  çêtir e
lê  girtina bi destên  te
û  gera  li nav baxê  evîn ê
ji  van  hemûyan  xweştir e

01   11   2000 
	bûka hêvîyê

Keko
wêneya  min  bide  dayê
bila  dayne  paşila  xwe
pê  re  razê
sebra  dilê  xwe  pê  bîne
neynikê  bide  dildarê  min
tu   wî  nas  dikî
wî  yadîgar  dabû   min
dema  lê  binêre
wê  min  bibîne
hesreta  evînê   
bi  rondikên  çavan  re 
derîne
çekoyê  bira  hê  biçûk e
diçe  dibistanê
pênûsa  min  bide  wî
wê  binivîse  dîroka
berxwedana  me

şahidên  van  bûyaran
kulîlkên bi  xwîna  me  
hatine  avdan
çûkên  bê  tewan in
çûkên di hêlîn de 
çîçikên şeşling û bê basik dîtine
yên bi  dûyê  jahrî  
hatine  fetisandin in
gora  bavo  nizanim  li  ku  ye
di gotin  li  kuntara  çiyakî 
hate  kuştin
min  nedît  dema  kuştin
min  xwe ne  avête  ser
çengên  xwe li  sukura  wî  ne  aland
rûyê  wî  maç  nekir
porên  mina  zêrîn 
dêmên  wî  ne nixumand
min ” negot  bavo
tu  yê  bi  ku  ve  herî?
me  wisa  sêwî  bihêlî? ”
wî  bi  wan  tilîyên  xwe  yên qalin
pora  min  miz neda
rondikên çavên  min
ziwa  nekirin
bê  xatir  bixwazê
ji  nav  me  bar kir

min  bi  dizî   hêstir  dibarandin
di  rêça  wî  de
dost  û   neyar  dihijmartin
keko
desmala  min
yadîgar  bide 
çiyayê pêşî  tu  gihayê
bi  dengê  bilind  bêje
keça  te 
li  pey  doza  te  hat
yên  din  wê  werin
di  têkoşîna  cejna  şahiyê  de
bi  serkevin
xwîşka  Nazdar  qawîtî  kirin
bi çavên  şil
ji  newala  dil
hilmeka  kûr, kûr  kişand
di  serê  govendê  de
bi  xeftanê  bûkaniyê 
desmal  dihajand

09   02   2000
	te dibînim

Di dema 
em  di  xew  de
Û stêran rê li me birîbûn
rojê pişta xwe dabû me
weke çiyayekî nivîstî
di pêşbirka dîlîtiyê de
dirêjkirina destên te 
yên germ 
bûna 
ava  jiyanê ya  sar
di  piyan de  geriye
dema  girtina  rojê
di  nav  roniyeke  şîn  de
û derwêşên hemû olan
rabûbûne duayên mirinê
ji bo me
te  got
dem  a  me ye  êdî
hezkirin  û  şahiyên  zarokan.
sibeyên  sipî
beyanên zer
ketinên dûr
lehengîyên  ku tên
yên me ne
di  êvarên
hatina  jibîrkirin 
di  ramanê  de
te   dibînim
di  nav  rojên  nû  de
di  kolanên bi befir
di  agirên pîrê Laleş  de
weke  kevoka  sipî
bêdeng
di  nav  gihê  de
te  dibînim
di  başî û  rûvekirina
heyvê  de
di  qolinç  û  şahiya  zayîna  dayîkê  de
tac  li  serî
li  ser  textê
di   ramana  Xanî  de
di  nav  zelaliya
rondikê  de
te  dibînim
di  ol  û  felsefê  de
di   xwendina  pirtûkê  de
nav  şêrîniya  awazê  de
di  êtûna  evînê  de
te   dibînim

08   02   2001
	dara min bê ber ma

Min  darek  çand
li  nav  baxê  Îrem
bi  nalînên  dilê  dayîka  xwe
her  roj  min  avdida
bi  rondikên  çavên  yara  xwe
min  qurban  didanê
hêjayiyên  dilê  xwe
min  dixwest
bibê  lîsên  baz  û  qomriyan
siya  wê  bibê
seyrangeha  xort  û  şengezeriyan
îro  ji  dara  min  tê
qîja,  qîja  qijikan
weqe,  weqa  çeqel  û  roviyan

26   04   2002  
	hezkirin

Ji  rengekî  tenê
hez nakim
ji  hemû  rengên  gerdûnê  jî
hez nakim
ji  gula   bêhnxweş  û  şeng
hez dikim..         
ji jîyana bi zanîn
û çeleng
hez dikim
weke bazê nêçîrê
ji şervaniya jiyanê
hez dikim
ji giyan û dilê azad
hez dikim
weke evîndarê mest
ji serxweşiya evînê
hez dikim
ji lehengên bûne
giyanê   dozê
hez dikim
mîna şagirdên  MESÎH
ji rastiya bawariyê
hez dikim......
                                                  11   12   2001
	gêj bûm 

Min xwe winda kir
di nav helwestên
bê helwest de
yên nizanin
çi dixwazin
li çi digerin
çi pêwîst e  bikin
bi kê re?
li ku?
kengî?
çawa?
bi çi?
çi bidin?
û çi bistînin?
min xwe li sûka
helwestên şemtok
helwestên şermok
helwestên tirsok
helwestên revok
winda kiriye

10   01   2002
	dilê min rêzan e

Bi guhên xew in 
û xeyalan 
min bihîst
şer rawestiyaye
şervan wê 
werine malê
ez bi rev çûm
ji pîrê mirada
min pirsa te kir
got min nedîtiye
birûskên xoşewîstiya te
dan dil
min dilê xwe 
xiste destê xwe
û ez ji wir çûm
bi bez 
min da pey rêzaniya dilê xwe
di nav gundên wêran kirî re
derbas bûm
çûme nav qaç û deviyên
metîna û Garê
şikêrên Herekol û Çiravê
zê  û Ava Heyatê

min pirsa te ji wan kir
kurê min!
ji Sîsan, Qamber û Mergelo pirsî
çûme Zîlan nav Xirxilên
tendûrek û Agirî geriyam
ji Çemê Murad û Munzir
min pirsiya
li Amanos û Nûrhaq
ji xwedayê şer
ji Nemrutê Mezin 
min pirsiya
mîna MANÎ bi lingekî 
li  çirûskê hêviyê geriya 
min jî dilê xwe
kire çaroxa piyên xwe 
li çol û beyaran
li pey şopa te geriyam
kurê min!
min ji darên kizwanê pirsî
min ji bayê çîyan pirsî
min ji rondikên dayîkan pirsî
min ji çavên evîndara te pirsî
gotin me nedîtiye
bi çavên şil 
li riya te mam
û giriyam ...giriyam... giriyam...

min pirsa te
ji şer kir
ji xwînê kir
min ji axê kir
ji gêrik û kûliyan kir
lorî û stranên   ku 
te  hez dikirin
min gotin
wênê te 
yê li malê mayî
min nîşanî wan de
min got 
hê bîst salî nebû
min got 
nixuriyê min bû
ji bilî şer
gotin me nedîtiye 
min li şer mêze kir
û giriyam… giriyam…giriyam…

di ber deriyê me re
Leşkerên  sol bi xwîn 
derbas bûn
min tifî erdê kir
dîl derbas bûn
bi lehêngî
xwefiroş derbas bûn
bi tirsonekî
roj derbas bûn
heyv  derbas bûn
sal  derbas  bûn
min hemû dîtin
lê min  tu nedîtî
dilê min
di avjeniya 
hêvîya xeyalan de
guh li nûçeyên hatina te man
tu nehatî
kurê min!
di destê min de 
wêneyê te ma
ketime  nav 
refên malbatên windayiyan
bi wan re li te geriyam
û giriyam... giriyam... giriyam..!

06   05   2000
	xewn

Gelo dibe
ez mirî bim?
lê ez xewnan dibînim
li ser lûtikên çiyan
bi evîna xwe şa dibim
li kolan û meydanên bajaran  im
li gundan 
di govend û dîlanê de me
li goristana 
bi  miriyan  re  
di civatan  de  me
li ba Hurmuz
li dijî Ahrîman
di şer û cengan de me
gelo mirov dibe
mirî û zindî be?
gelo mirovên mirî
xewnan dibînin?
gelo mirovên  bê evîn dijîn
min evîna xwe winda kir
û bûme zindiyê mirî

24    02   2002
	Li cîhana xwe digerim

Bê dengiyê dixwazim
bê dengiyê!
cîhekî aram û bê pêjin
ne  pêjina memik hejandina dansoza
ne jî awazên evînî
ewên dilê min
di tixtîxênin
weke sema girtina derwêşan 
min hildiperikin
bê dengiyê dixwazim
bê dengiyê
rêzdarino
ji gurgura bajaran dûr
bê wêneyên xapînok
bê hevalên virek
û bê yarên evînfiroş
ku ev rev bê 
ji şaristaniyê
bila navê min bikina revok

di ramanê de bê jî
bi te re  bipeyîvim
roniya evîna te 
bide min
werê  dil
bikeve mejî
ronîka dilê min î
birîndar ê
weke kevoka serjêkirî

18   01   2001
	peymana bi cîh ne hatî

Roja ez ji te qetandim
ji axîn û fîxanên kevokan
feriştên bihuştê 
rondikên  zêrîn dibarandin
hêza şîn  dilê min
çîya û zinar dihelandin
lê neşêm çi bêjim
herweha
rondikên xwînê  
dê birêjim
heger hat û li van deran
stêra xwînmij rijiya 
û mirim          
ku mabin heval û hogir
vê daxwaza 
ji pêlên agirê  lehengan
hatî hûnandin
bi cî bînin
li nav Pîkûrêş
li wê derya xeman
di  hewarên te deynin

peymana min hebû
ji gur û kurman re li wir
an li çîyan gur bixwin
an li gorê 
kurm bixwin goştê min
Tika dikim  ji te canê
di gel bilbizêk û nêrgizên latê
kulmek ji meçên xwe tî
deyîne ser darbesta 
ji evînê mayî birçî
wê vejînin 
giyanê bûyî dîlê evînê
tu yê bibîn
çawa vedgerê jînê

07 04 2000
	evîn digirî

Wê şeva te
hêstirên çavan bi ser
birîna min de
dibarandin
qêrînên xwe
bi ser nalînên min de
dirijandin
hawarên evîne 
kursîyên yêzdanan
dihejandin
cîhan bi dildariya me
dihesandin
mîna perwanên 
li dora gerdûnê
gerandim
Ji asoyê stêra jîna min
Rijandin

08   04   2000
	ma
Çi  karim
bikim  ez
heger  zarok  bigirî
dayîk  bişkokên  pêsîran  veneke
evîndar  yarê  bixwazê
lê  yara  xwe  nebîne
cengewar  li  cengê
xwe  nûnerê  cengê  nebîne
pakrewan  
cihê  gora  xwe  pêk  neyne
dîl  li  bendîxanê
bi  salan  rojê   nebîne
nîştiman  bi  hesreta  wekheviyê
di  nav  şer de  bimîne
oldar ne oldaran 
kafir  bibînin
bi  navê  netew 
peymanên  bi  neyar  re  
rewa  bibîne
wêrek  mîna  tirsonek
xwe  bilivîne
bi  peyva  yektiyê
me  bixapîne
ma  çi  karim  bikim  ez
09   03   2001
	çûna te

Tu  çûyî
ez  bi  van  kovanan  re   
hiştim
awirên  dema  çûna  te
bûne  du  xancerên  zengirtî
di  dilê  min de 
şaxvedan
çûna  te 
bû  xeyida  dilê  min 
a  her roj
hêviyên  şahiyên min
ber avêtin
çûna  te 
bû  bahoz  û  di  ser  min  re
derbas  bû
sitûna konê  tirsê
di mejiyê min de kuta
çûna  te
di  nava  min  de.
valahiyeke  
weke  newala  Waweylê  hişt
pira Selatê 
di navbera me de danî

çûna  te
ez  fêrî  giriyê  bidizî  kirim
ji heval û hogiran dûr kirim
bi  çûna  te  re
bajar,  pirtûk,  pênûs  û  kaxez
bê  deng  bûne
ew  wêneyên  te  ku  dikenîn
êdî  nakenin
ew  jî   bi  min  re  digirîn.
stranên bê xewiyê 
bi min re dibêjin
ev  bû  paymana   me?
bêje
paşî  çûna  te  pê  ve 
min  mertalên  dilê  xwe 
avêtin
çeperên   dilê  xwe
xirakirin
dilê  xwe  
bê  parastin  hişt
min  xwe  siparte  bextê
xeyalên şev  û  rojan

03   01   2001
	bêje...

Wê  bi  ku  ve  here?
guvaştina  dil
ava  di  gewriyê  de   tirş
tûjiya  dev
wê  bi  ku  ve  here?
bêje.....
neberdane  bîranînên  sar
bi  ramanên   mirî  re jiyan
wê  bi  ku  ve  here?
bêje...
destên  hêviyên    lewaz
di  kolanên  bêpêjin  de
wê  bi  ku  ve  herin?
bêje.....

08   02   2001
	bêrî

Tê  bîra  te?
şeva  min hêviya
xatir  xwestina  çûna
biyaniyê ji  te  kirî
tu  di  cîyê  xwe  de  tevizî
rengê  te  zer  bûyî
çavên  te  mişte  girî
lêvên  te  lerizîn 
gewrîya  te  xeniqî
zimanê  te  nepeyivî
ez  jî  weke  dîwarê  herifî
min  got
zû  dê  vegerim  ne  girî
bi  dilê  şikestî
maçek  ji  te  dizî
şeva  tarî
libakirina  destên  we  
min  nedît
roj çûn
heyv  çûn
sal  çûn
çûn, çûûn  çûûûn...
temenê  min  jî  
bi  wan  re  çû
min  bêriya  te kir
min  bêriya  we  kir
min  bêriya  dayê  kir
min  bêriya  dara  Fadil
û dêra  Beranî  kir
min  bêriya  serê  Latê
û  kevirê  Şivanî  kir
min  bêriya  hewşa  mizgeftê
û  Newala  Şûşanê  kir
bi  bêrîkirinê
temenê  min  çû
bûme  kelemberê
li  ber  bê
gerandim  li  gerdûn  bi  tenê
û  hê  jî  têm  û  têm  û  têm..!

30   01   2000
	pirs

Ji  dayîkbûna
li   welatê  dabaşkirî
çavvekirina
li  malbateke windakirî
bi  naskirina
zimanê qedexekirî
bûme  xwediyê
evîna  pêpazkirî
ez im  ev
îro  ez
îca  kî  ye
qurbanê  dîrokê
Îsayê  xaçkirî
yan  jî  ez ?

15   04   2002
	hûn nizanin

Demekê
li vir kurikek hebû
li serdarên bihîvan
bihîv didizîn
li kolanan pêxwas digeriya
leşker û karmendên we
pê dikeniyan
vêga bûye parêzvanê
nasnama
ku we winda dikir
li vir
li ber vê bedenê
keçeke avfiroş hebû
porkej  û xweşkok bû
di nav kirasê  reng û rengo de
çav şermok bû
ew û bihîvdiz
pev re  mezin bûn
di bin siya dûyê
bombayên we de

ji hev hez kirin
bi evîndarî
lê peymandan
ku di bin lingên
hespên we de
daweta xwe  nekin
û çûn
bûn zêravanên çeperên ku
bûne armanca tang û firokën we
hûn vê evînê nizanin

21   01   2001 
	kulîlka min!

Îro roja bûyîna te ye
nozdeh sal çûn
di nav lehîya agirê dîtina te de
semayê dikim
vî agirî 
simbila bihara te jî
bi dilê dayîka te re 
kizirand
min jî weke hemû bavan
dixwest bi baqeke gulan
li nexweşxanê
li hevîya qêrîna te
ya pêşî
û mizgîniya  bijîşkê bûyînê bûma
bibûma
şirîkê keyfxweşîya dayîka te
lê  kulîlka min!
min nikaribû
ji ber bi navê me
bûyîn  qedexe ye
li welatê
dibin mîza 
hespên dagîrkeran de 
difetisê
li welatê
bi sedan dest pêv ra 
diçina pêsîrê
welatê 
di keçikanîyê de 
kirine jinebî
welatê 
ku kirine dayîka bîjiyan
em hatine dinê
li vir 
hez kirin qedexe ye
ji şer pitir aştî
li ser miriyan bi denggirî
ji bo rizgarbûna 
girtiyan
hêvî ji yêzdan kirin
ne tenê hêvî jê kirin
navê yêzdan
bi zimanê me qedexe ye
û navê te yî malê jî 
kulîlka min
çawa
bûyîn min nedît 
mirin jî 
wisa çû Kulîlka min

20   02   2000
	xwezî bi xwezîyan tînim

Ez li vê bêkesiyê
xwezî 
bi sermastiye avê
ava ber bi nemirina 
deryayê ve diçê
tînim
bi awaz bêjîye ba
awazên bê hefsar azad digerin
perdên welatan derbasdikin
tînim
bi dilêrî û  bilindahiya çiyan
çiyayên 
ji hêka agir û qaşayê
çiyayên
sing û berê xwe
pêşkêşî lehengên 
mîna xwe dikin
tînim

bi viyana dîlê li bendîxanê
viyana nebû leyîstike 
destên zabaniyên dojehê
tînim
bi pîroziye evîna yarê
evîna
aramiyê didê Zînê
tînim
di nav  vê demogojiye 
bêmafiya cîhanê de 
cîhana
dibin alên serok û serkêşên serserî de
xwezî bi sebir û dilovaniya Afiraner
tînim

26   03   2000
	binivîsim

Ji te re
binivîsim
qebqeba kewan
dengên çûkan
xewnên di bin konan de
û tepa tepa baranê
xuşîna avê
û bîhna kulîlkên biharê
payîzokên ciwanan
li gel lîliyên şervanan
lê sond dixwim
bi agirgeha Zerdeşt
bi Kaniya Spî û Nûrha Laleş
bi her çar pirtûkan
û bi wê Mishefa Reş
bi van re jî binivîsim
rûyê xiyanetê yê reş

27   09   1999
	gelo

Hooo hoo!!
stêrên başûr!
çi dike 
şox û şepala min?
di şîn  û reşiyê de
hê  pêçayiye gelo?
hêstirên çavan
hê dibarine gelo?
cihê civanên me
hê dimînin gelo?
rûniştina li bin dara tûyê
hê tirs û saw e gelo?
ronahiya heyvê
hê evîndaran
ditirsîne gelo?

ew çavxezal
hê li hêviya min 
dimîne gelo?
ma pirsa min
ji bayê bakur 
dike gelo?
êl û ol xoşewîstan
hê  dişewitînin gelo?
ji min re
çima nabêjin
ma hûn ji bersivdanê 
ditirsin gelo?

03   03   2000
	xeyal pîr nabê

Sînema min
dem û dewran derbas bûn
lê xoşewîstiya dil m e
ciwanîya min jî çû
lê hêviya dîtina te m e
tu bûyî 
hevala jiyana min
di şevên bi tenê de
tu bûyî 
xeyala min
di tirsê de
tu bûyî  
dilêriya min
ew maçên te
bûne sedema 
nemiriya min
xwezî zimanê evînê hebûya
û bi dilê xwe re  
bi peyîvyama
lê te digot
zimanê evînê 
di  hêviya çavan de ye
di lerizandina
lêvan de ye
di nav
zelalîya rondikan de ye
Evîna te bû
roja jîna asmanê min
bû pêpelûkên agirgeha 
Zerdeştê Kal
bû toba 
mirîdê Pîr Şalyar
bû evîna 
derweşê  li şîkeft û nawîsan
yên  bi  dilşahî
li hêviya mizgîniya yêzdanan e..
çendî dem û dewran biçin jî
tu di îstegeha dil de yî….
di awirên çavan de yî…
di bîra ramanê de yî…
di gewoza nav lêvan de yî….
sînema min

16   03   2000
	dosto

Erêêê, erê dosto.
ez û tu 
mîna kewên ribat dixurin
ji şervanan şervantir in
ji lehengan lehengtir in
ji zaneyan  şehrezatir in
belê, belê rast e  dosto
lê em  ne li şer in
û  tehlîyên  şer nizanin
em nabêjin
ku şer 
dayîka hemû nebaşiyan e
plan û neqişên şer çêdikin
negurkirina şer rexne dikin
bi bêşermî em xwe
mîna Kulavreşê Mêrgewerê
leheng 
ji bazê  Germiyanê Mamerîş
şervantir 
weke serleşkerê Botan Egîd
xwe welatperwer dibînin

lê cîhê me germ e
û em ne birçîne jî
were em bipirsin
ji şervanên birîndar
ku kurman girtiye birînan
ji zeriya evîndara
gulî spîkirî li mala bavê
ji dayîkên pakrewanan
ku nizanin li ber kîjan darê 
an latê
ji kîjan stêrê re bigrîn
ji mîlyonên derbiderkirî
û bi hesreta bax û bostanên xwe dipojinin
yên mirîyên wan 
bêrîya we kirin
were em bipirsin
û herine nav cîhana pirsan
ji dîlên dengbirî
ji nalînên Leyla
ji qêrina Zîlan
ji zarokên bê dê û bav mane
bipirsin
ji dîplomatên li ber deriyan têne qewitandin
ji xaziyên bê dest û bê çav mayî
xweşî û nexweşiya şer ji wan bipirsin

lo…lo…dosto
li kevir û kuçan
ji dar û beran
ji kew û pezkûviyan
ji pirpirîk û kîvroşkan
bipirsin  ka şer çawa ye
hilo,hilo rabe, rabe dosto
em herin bipirsin
Looooooooo…!

04   04   2000
geryaneka di xewnê de      

Di asoyên xewnên min de
govend û dîlan e
nizanim  govenda mirinê ye
an a jiyanê ye
dengê defa defvan der nayê
dengê bilûrê bi melûlî tê
dengê tembûrê bi şahî tê
mirî di şahiyê de ne
zindî di şînê de ne
yên  ne mirî û ne zindî
di dudiliyê de ne
Ahrîman û Hurmiz
li ser mêza kişkanê li pêşberê hev in
li aliyekî stûxwar û belengaz
li aliyê din Bekoyê Ewan û fêlbaz
bûne temaşevan
leheng ditirsin
tirsonek dikenin

cengewar 
ji meydana cengê diçin
kutxur li meydanê 
şûrê cengê li ba dikin
rovî bi xaponekiyê dikenin
şevşevok  li ber ronahiya rojê
li dora wan difirin
Hecheckên me digrîn
Bazên hêviyan 
bilind difrin

28   08   1999
	Lorîna pênûsê

Bêhna xwînê ji min tê
ez ne mirovkuj im
ji her aliyên min xwîn dipale
sond dixwim
nebûme kujer
ev bêhna xwîna bapîrê min e
ji min tê
dema ew kuştin
xwîna wî
pijiqî ser pêçeka min
hê ew xwîna ji min dipale
û qêrîna xwîna bapîrê min e
hê di guhên min û derya dengan de
dilorînê
dixwazim ji te re
bihara aştiyê pêşkêş kim
ne xopaniya şer
ez şer nas dikim
bapîrê min di şer de mir
bavê min jî
agirê tifika 
dayîka min vemirandin
û ew dîn bû

xwişk û birayên min birin
êdî bi paş de nezîvirîn
maleke me hebû
mîna hêlîna bilbilan 
em tê de şa bûn
lê baxê me
dixemilîn ji kulîlkên hinaran
şer dizanim
şer naxwazim
cihê guh li navê şer dibim
Yêzdan bi bîr tînim
spasî jiyanê dikim
çi kulîlkên ku dibînim  
bi wan şa dibim
naxwazim biçilmisin
ji duyê jehrê careke din
lê naxwazim
dîl jî  bijîm
bila kulîlkên me jî
weke kulîlkên cîrana bêtirs
bibişkivin
û wan kulîlkên bêtirs 
yên bi girî yê dilê dayîka min
hatina neqişandin
ji te re pêşkêş kim
xweşika min
04   05   2000
	hesret

Di nav derya
xewn û xeyalên
hesreta te de
pîr bûm
ev çend 
payîzên pelweş ên diçin
Û min di kahiniya 
xaman de dişon
çend biharên gulfiroş
min li suka dîla  difiroşin
ev bû çend havîn ku
min di doheja tewanber de
dişewitînin
min pira xeyalan
di navbera dilê xwe
û evîna te de
çêkir
ji hesreta hilma te
bayê şevê
bêhn dikim
ba ji agirê hesrete min 
reviya

li heyva  asman dinêrim
li melûliya çavan
heyv giriya
bi kevoka
pencera hêviyên xwe
Şa di bûm 
îro ew jî firiya
di nav tirs û tariya şevê de
li çirûskên çavên te
geriyam
bi nedîtina çirûskan
dil giriya
ji rondikên hesretê
dêmên min riziyan

24   10   2001
	dilbera min

Dema dilê te
di nav ronahiya çavan re
herikî dilê min
û kete nav stêran
hemû çavan xwezî
bi govendgirtina mijgûlên çavên te
dianîn
dema min tu
maç kirî
giyan pêhatina te
min dît
çavên te
xwe dispartine melûliya stêran
bi maçkirina te re
stêr diketine dilê min
tu dibûyî bûka rojê
çavên te
ji stêran spehîtir dibûn
mîna zelalîya deryayê 
zelal dibûn
wê kêliyê 
neşêm bidime nasîn

çavên te
bibûne kaniyên 
bêhempayê gerdûnê
ne dixwestin 
govendgirtina mijgulan raweste
ji hezkirina jiyanê mişt bûn
bi nêrînên 
baweriya zarokiyê paqij bûn
bi salan avdana
çem û rûbaran şa bûn
ronahî direşandine 
ser dîrok û mirovahiyê
şevê din 
guh li helbesta çavên te bûn

Dilbera min
nêrîna helbesta çavên te û pê de
pêwîstî bi nêrîna 
tu çavan namîne
fêrkirina her tiştî
 tê de heye
kî dizane?
dibe ji ber vê be
heta dilê min janê bigire
dixwazim li helbesta çavên te
guhdar kim
careke din
cara dumahiyê 
dikevime xeyalê
ku bikevime nav helbesta çavên te
lê nabe
li vê de 
an li wê de
ev pir nêzîk 
wê were der
bawer dikim
mîna rojê 
wê hilê ev helbest
hêviya min 
bi paşerojê heye
bi hezkirinê heye

Dilbera min
di nav tehliyê de
temen diçû
bê dengiyeke 
dirêêêj, dirêêêj…..
di çavên te de hebû
qîrîn û hewar
weke gereke bêdûmahî bû
ji bo vê
jiyan nîvcûtî ma
cara pêşî
ku te dilê xwe dayî min
berî niha 
bi salan bû
di nav werzê şimamokan de bû
gûliyên te şil bûn
çavên te bi xunav bûn
di destên te de
baqekî gulan hebû
tu li civanê min
di bendîxana 
bê aramiyê de difûrî
Te got
bi ketin û derketina dilê min
tu ê berz û bilind bibî

Dilbera min
bi nêrîna çavên te re
cure, curên 
jiyanê min di wan de dît
min xwe 
di wan de şûşt
di  nav wan de
min xwe neqand
mîna gula nû pişkivî
lêvên te
bi dilovanî 
nêrînên
çavên te
weke nêrîna hilata rojê ye
dil germiyê wê bigire
weke gera baxê qedexekirî
weke riya dûmahî lê ne wê ye
her û her mirov bimeşe

Dilbera min
dostanî û pêkvebûna me
tu pê dizanî
ku yekîtiya dijberiyan e?
kî dizane 
dibe ku ji ber vê ye?
dema te
di nava xwe de 
nabînim.
ne helbest û ne raman hene
lê çaxê bayê te tê
dişêm paş sînoran bipîvim
helbesteke şêrên î tû
min ji vê helbestê hez kir
di nav vê helbesta mezin de
min xwe de xwarin
wê şevê li nav baxçên gulan
li te digeriyam
ji xweşbêhna gulan mest bûm
min ji gulan re 
gazin dikirin
min dît
pirpirîkên ser gulan jî 
guhdar dikirin
xweziya mina mezin î tu
helbesta mina mezin î tu
rastiya mina mezin î tu
dilbera min
te ronahî pêşkêşî min kir
ji ronahiya te serxwaş im
awaza di çavên te de
rêwitiya herî dirêj e
trajêdeya mezin î tu
dibe ku ji ber vê ye
tu caran min xwe 
ji nebûna te re
amade nekir
nêrînên te
weke ronahiyên
di sarincê dan 
di baxê nazelîn de 
difetisin
min dît destên te
ronahiyê digirin
di riyên asmanê şîn de
stêrka zer li paş çiyan dihila
cîhana ronahiyê dibirî
bibû pira 
paşerojê di nav şevê de
di nav tehliyê de
derbas dibû çerx

lê çi dema te
bi bîr bînim
helbest ji nû ve dest pê dike
û  jiyan derdikeve tê
hişê min 
li dera helbest û ronahî lê ye
hatiye girêdan
cîhana min
di siya wan çavan de
li xwe digere 
ew kenê te yî
tenik di bin konê şevê de
û bi dizî jimartina stêran
min jî roj girêda
da  jiyan neyê tarîkirin
bi destên xwe neqişê şahiyê
li asmên çêkir
kenê te
di nav helbestê de 
bi min re
ez gîhandime ciwanî û  spehîtiya felsefê
têrbûn
ji êvariya çavên te
nabe

Dilbera min
dema li ber ronahiya stêran
min tu maçkirî
hingivî diherikî 
di nav lêvan de
rêç ji jiyanê re teng dibû
di nav xwe de
û di çiyan de
bi cî nedibû
xirexira evînê 
dima li ser rûyê erdê
lê çi di dilê min de heye
di parastina rojê de ye
di kakilka xwezayê de ye
di çav û dilên dildaran de ye
dibe ji bo vê be
ji bo bigîhîjime te
ji te 
direvim
bi wî dengê te
yê xweş
strana raperîyê guhdar dikim

bipejirîne 
van herdu hevokan
bike nav refê dilê xwe
bila di bin toza salan de
bimînin li wir
ji te re hatiye gotin
pey bilindbûna 
wan hevokan
rastî tenê di  herdu çavan de ye
di nav herdu çav kevokan de ye
ev  çav  
mirovan  dibine  mirinê
an  dibine  serkeftinê
bûme  bendiyê
wan  çavên  te 
û  wê  ala serkeftina  te
min  tu  
di  nav  dilê  xwe  de
di  helbestê  de
di  dostaniyê  de
di  hevaltiyê  de
di  evînê  de
xwedî kirî

dilbera min
gulên  ji  çavên  te
dikevin
di  nav  wan  de
ronehiya  helbestê  heye
dinya   û  dildarî  heye
kaniya  
ava  jiyanê  heye
mirovê  bi  tenê
êdî  qedirê  dildariyê  zanê   
wate  jiyana  min 
xeyela dildariya  te ye
çaxê  min  tu 
maç dikirî
helbesta  dildariyê  
dibû  awaz
diçûme  cîhaneke  nenas
Stêr  di  dilê  min  de hildihatin
bi  maçkirina te  re
gotinên  pêşiyan  dibûne   rast
bêhina  gezwa   çiyan
ji  devê  te dihat
bêhna  Azadiyê  
ji  gezowa  çiyan  tê
te  qet  bilbizêkên  
çiyan  bêhn  kirine?	
bêhna  wan  kulîlkan  
ji  te  tê
bi  te  re 
ewqasî  mest im
çiyan  dirawistin
dilê  min 
hesinê  keştiya  xwe  
davêje  deryayê
ew  çiya  dilêriyê  didin
evînê  jî  didin
li  gel  azadiya  jînê
evîndarî  awazeke  nayê  gotinê
evîndarî  kenê 
li  ser  lêvên  lehengên   
li  ber  tîrebarê  ye
peyva  wî  ya  
dawiyê  ye
qêrînên  biçûkên 
nû  têne  jiyanê  ye 
dibe  evîndarî  
awirên  me  bin
bi  bûkên  çavan  
gera  bê  wate  be

Dilbera min
tu 
bi  kersantiya  min  re  
wisa  bûyî  yek
û te  di  dilê  min  de  
cih  girtiye
roj  bi  rojîtiya  xwe  
neşê  te  
ji  wir  derînê
weke  dildariya  dûr
ku  bîranînên  wê  paqij
weke  nama  evînê  
hê  nehatî  xwendin  germ
gulîyên  te
neşiyan  xwe  
bi  kevokan  bidine  pejirandin
êşa  xençera  dîrokê
di  pişta  min  de  zeng  girtiye
kevoka  evîna  min  tu  yî
kevoka  aramiya  min  tu  yî

Dilbera min
ji  min  re  bêje  
Di  ku  dera  dil de
te veşartiye  helbesta  me
an  di  nav  baxê  dil  de  
li  seyranê  ye
tu dizanî  jiyan  hemû  
di  çavên  te  de  ye
heta  îro  
kiryarên  ciwan  û  spehî  
min  dîtî
di  çêkirina  çavên  te  de  
min  dî tin
di  nav  wan de
evîn  heye
azadî  heye
rûmet  heye
rêzdarî  heye
ji  nav  ronahiya  xwezayê  herikîne  û  hatine
dema  dikevime  nav  ronahiya  wan
li  nav  stêran  digerim
neqişên  stêran  di  çavên  te  de  ye

Dilbera  min
min  tu  ji  awaz  û  helbestê  afirandî
ji  ronahiya  peyva  zanatiyê
hêêdî,  hêêêdî……
dilooop,  dilooop  palandî
paşî  di kûrtiya
jîn  û  ronahiyê  de  veşartî
ez bi  te  re 
li  ser  vê  holejînê  bextewar im
ji  ronahiya  salan  jiyam
şilbûna  dilê  min 
ji  hêstirên  çavên  te
yên  pêşî
lê  wêrekî  
li  gel  hemû  kul  û  kovanan
zanîna  hezkirina   evînê  ye
yên  di  bin  van  mercan  de
helbesta  dîroka  evînê  gotî  gewre  ye
mirov  bi  evîna  xwe  re  heye
an  ne  li  jiyanê  ye
ji  zimanê  xwe   
fire  şîrê   ku  tu
didî  min
hemû  astengîyên  
li  pêşiya  xwe  radikim

dilbera min
mîna  ez  ji  rayên  te  
hatibim  afirandin
min  tu 
anîbî  cîhanê
ji  te hez dikim
wer dibêjim  
ji  me  herdûyan  û pê  ve 
kesî  din   nîne
li  vê  cîhanê
dîwar  hemû  hatine  herifandin
sînor  rabûne
li  çar  terefan  
kevokên  zanistiyê   difirin
tu 
weke  birca  ku  neşêm  
bikevimê
li  ser  hemû  riyên  min î
te
derbasî  helbestê dikim
di  nav  helbestê  de
dimeşînim
weke   zaroka  nûhatî
te  bêhn  dikim
mîna  kulîlkên  dara  belalûkê 
bi  nazelînî  
li  te dinêrim

bê  deng  dibim
cihê  helbesta  evîna te
dest  pê  dike
tu  kevoka  min  a  çar  çeng î..
tu  zeviya  min  a  çar  reng î.
tu  ramana  min  a  çar  deng î.
tu  kaniya  pênûsa  şeng î.

19   04   2000
	ez û xwe

Ez Yêzdanê xwe bama
ezê  weke  xeyala  xwe
azad bama
weke  bîra  xwe
pira  kevineşopî 
û  nûjeniyê bama
weke  dilê  xwe
mestê  evînê  bama
weke  lingên  xwe
zîrekê  revê bama
weke  destên  xwe
bi hêz bama
weke  hêstirên  çavên  xwe
bi  av bama
xwezî  ez 
ne  ez bama
ez  afiranerê  xwe  bama
min  ê  xwe  ne  afirandi bana

27   01   2003          
	şahiya bi tirs

Di serkaniya 
hesretên min de
çûna bihuşta 
agir lê dadayî heye
bihuşta derpiyên hesinî 
li bûkên wê kirî
zavayên wê serjêkirî
birazavayên wê 
hatine xesandin
bihuşta Ahrîmanan
navên xwe lê kirî
bihuşta kirasê girî
li bejnê kirî
bihuşta Yezdanan 
pişta xwe dayê
Pêxamberan jê barkirî
vegera wê 
di ser kaniya 
hesretan de difûrê

di çavên min de
vêketina çirûskên 
sê darikên li bendîxanê
sê darikên 
bûna dîrok û daristanek
ji pêşe rojê re destanek
ronîkirin tarîstanek
çar agirên bûne canek
germ kirin zivistanek
bûna gulistana meha gulanê
dengê dîlana 
bûka serbedenê
bûk a bûyî sersal
bûyî zayîn
bûyî edet
bûyî gazî û hewar
di mîjiyê min de ye
ez ê herim
û van bajerên mezin 
bi cih bihêlim
ez ê herim û bila cîranê min î nêzîk
li min bidê

bila kêra xwe zengirtî
ji paşila xwe derênê û êrîşe bêne ser min
min bi cudaxweziyê
tawanber bike
ji kuştina min re 
xwe mafdar bibîne
lê dîsa ezê herim
mêrg û çîmanên 
bihuşta xwe bibînim
temaşayî dama biharê kim
ro pencên xwe berdide  ser jiyanê
xwazayê ji xewa zivistanê 
hişyar dike
zamîn avis dike
ajel dizên
firinde hêlînan çêdikin
ez ê vegerime
navê min 
di dilê xwe de 
xweyîkirî
navê deriyên 
hemû curên evînê 
li ber dilê min girtî
ez ê vegerime 
ber tifika dayîka xwe
bi şahiya yadîgeriyê şa bim

di bin asmanê şîn de
Stêrkan yeko, yeko bihijmêrim
bi vegera min
seyê me yê belek 
û kitikê me yê çav şîn
wên bi coştir 
dûvên xwe bihajênin
xwe bi min xweşik bikin
bêyî ku ez 
xwe ji xwêdana 
koçberiyê bişom
dê bibime temaşevanên wan
li bênderan 
li ser lodên qerselê
xwe bavêjime ser piştê
avjeniye heyvê 
li asmanên zelal temaşe bikim
evîna Leyl û Mecnûn bibînim
ev ne çarenûsa  min e
cîran bidine pey min 
û ez birevim
her stranên biyaniyê bêjim
û bi awazan re bigirîm
çiqasî xweş bû 
hezkirina  me
mîna çûkên 
ji neçîrvanê xwe jî 
tore nebê
di OL û bîre me de
torebûna
tu nijd û OLAN nebû
çiqasî xweş bû
ji her tiştî hezkirin
lê  li hember vê hezkirinê
titişt ji xwe re ne xwest
Germiya rojê
di hesilî vê merdiya me
ez ê vegerim
û gazî bikim
tu li ku derê yî?
evîna min a bêdeng
Şahiya min a bitirs

11   01   2001
	stêrên bê gor

Mirinê mizgîniya
mirina min
da min
min ew nedît
qijikan 
çavên min xwaribûn
rondik jî
êdî nikarîbûn 
ji wan werin
nayê bîra min
ku ez kefen kirim
dengê giriyê 
dilsozan jî 
nehate min
min ji yên
darbesta min hilgirtî re jî 
Spas nekir
lê çawa ez mirime?
mirinê got 
mirina te 
ne weke mirina  xelkê bû
di şer de tu mirî
ya rast 
tu kuştin
şer hate bîra min
û bi mirina xwe şa bûm
min nikarîbû 
bikenim
roviyan lêvên min 
xwaribûn
ji maçan 
bê par mabûn
lê yara min 
hê li hêviya min bû
min pirsa dayîka xwe dikir
gurek hat
devê min  vekir
zimanê min 
derxist û bir
mirin jî 
ji ba min çû…
stêran ez birim
an min ew xwarin
ne digirîm 
û ne jî şa me li vir

11   05   2003
	xwe bişîne

Min dixwest
tu li cem min bûna
û ez ji şahîyê
mişt  bama
li vir şeva
bêdeng ji xewe hişyar bûm   
û min serê xwe 
danî ser xeyalan
şeveke bêpêjin
herder di bêpêjniyê de
hişk bûye
stêrên asmên û şîniya wî
stêrên ji hev  cuda jî  
di bêpêjnîyê de
bûne yek
asman, stêr û xweza
di bêpêjniyê de
hatine hunandin
bêdeng ji xewe hişyar bûm
û ez jî
di nav tevina bêpêjniyê de
hatima rêstin

ji her tiştî pirtir.....
ji hemû evînên cîhanê
ji evîna av û axê
ji evînên şad
ji yên di agirên kovanandan
fetisîne
ji a pirpirîkên ronî perest
ji van evînan 
hemûyan pirtir 
pêjna te dixwazim
bêdeng ji xewe hişyar bûm
û min li ser tariya şevê palda
xoşewîsta min
te li hember xwe dibînim
lê tu napeyivî
destên te
di nav destên min de 
xwê nadin
hilma te 
min germ nake
kenê te 
perda bêpêjniyê nadirêne

bîranîn  jî 
vê gavê têrê nakin
bîranîn 
min mest dikin
di nav bêpêjniyê de 
min ziwa dikin 
stranên evînê jî
ji aramiyê re kêm dimînin
ne, ne
ne wênê xwe
xwe bişîne
bi tavên baranê re
xwe bi rê ke
bila maçên te
lêvên min tewaf kin
ji xunava Laleşê 
têr avkin
dema tu dimeşî
dema tu dipeyivî
dema tu dikenî
dema tu kulîlkan jêdikî
dema tu agir digiriyênî
bi agirê evîna xwe
ne wênê xwe
xwe bişîne
û min ji şahiyê mişt bike

di nav befrînan de
di nav rondikên ewran de
di nav baxê gulan de
xwe bişîne
û xwe bi rê ke
kenê te bibînim
û bi hêvî bibim
dilê te bibînim
û li ber xwe bidim
da nefesê bistînim
te dixwazim
xwe bi rê ke
û ji min re bişîne…

14   06   2003
	vegera jîyanê

Mîna pingbûna avê
pingbûna hêrsa dilê xwe
tu diparêzê
bi stranên mêrxasan
Yêzdanên derewîn  radikê nimêjê
kulîlkên tolhildanên
mijgulên te 
xemilandine 
lehiya ramanan 
di ber çavên te re diçin
hişê te
li çiyayê govendê ma
li kemîna 
çemê Benavoke 
bêdeng stranan dibêjê
bi bayê awazên  xwe re
te hemû pût 
rakirine dansê
vêga dest pê kir
strana lehengan
strana bê guman
stranên xwe di rûbarên
gumana de şûştî 
dest pêkir bira!
pelên darên mazîyan
mîna kevokên birindar
dinalin………..
nalînên pelên daran
dibin awaz û lorîyên dayîkan
kulîlkên Benavokê
di şînê de
dilerizin
çiyayê govendê
di nav derya   agir de
dihejê 
Cîlo û Feraşîn
ji tirsa digrîn
tîrêjên rojê 
di ser govendê re
xwe berdidine
ser neqişên 
ji rondikên dayîka te
mîna ketina stêran
hun  ketin
çeka te 
xwêdangirtî
di destên te de
tevizî
heval û hogiran rahişt 
xencera te

li Benavokê ye
hezkirina biratiyê
hezkirina hevaltiyê
li wê de ye
xelata dîrokê
tolhildana êşê
li wî xakê 
bi hesreta serkeftinê 
hatî stirhan
erê, erê şêrîno
erê ezîzo
dev ji strana mêrxasan
bernede
û vegere jiyanê
herikandina awazên 
ba yê çiyan
gulên hêviya jiyanê ne 
destûrê bida
bila baran
êşa dil bireşênê
bişwê kîn û xemgîniyê
destanên kevin
bi xwîna
li dîroka virek
binêre
dîmenên bi xwîn

bi nivîsa
firotina zarokên me
li sûk û bazarên rûreşan
kuştina lehengên dozê
bibe wênekêş
strana  li ser ziman winda
dilopa xwînê 
di kenarên lêvan de
hişbûyî
ramanên di mejî de sar
fermana 
di gewriyê de xeniqî
awirên bi xwînê
dirijina 
ser zinarên bê ax
bike pirpirîk û bifirîne
xwîna li erdê
nimêjê ji zaliman re dike
kirasê rengê
kulîlkan lê hişkbûyî
bibe mîna Ferhad 
peykeran çêke
peykerê kevin û nû bike yek
bila fêr nebin
ji pirtûkên dîroka virek
ji mamostayên zalim¨

bi kînê bistirha evînê
bi tolhildanê mezin ke
evîndarîyê
bila ji te
fêr bibin her tiştî
û dîrok ji nû ve were
nivîsandin
keştiya bihara te
li bejê maye?
awirên te
sar bûne
ava hêviyê 
qedîyaye?
di nav kemîn û davên
durû de
xefkên xwefiroş
xemgîniya danê êvarê
pencera rûyê te
girtî ye
bêhna kulîlkên Benavoke
li ber pozê te
dans û semayê dikin
bayê çiyan
baweşînê li gûliyên te
xwêdangirtî dike

çemê xwînmij 
li defa cengê dide
çar teref  tijî bûne
ji dengê fermana Cimşît
rabe binêre
Leyla jî li ba te ye
lêvên te ziwa
tu tî yî?
bi strana ”Şahîno”dilê xwe
hênik dikê
kulîlkên tolhildanê 
mijgulên te
xemilandine
li dijî
berdoş û serserîyê gerdûn
ba wê bibînê
Ala me
zeviyên me
tovê hêviyên me
û hêstirên îro dibarin 
ji çavên roja me
çavên te
li dûr dinêrin
tu evîndar î
Ciwano....

porê te
belav bûye
di nav xwêdana xeman de
kulîlkên hêviyê
li vir in
rojên tên
yên me ne
lê ku nerawestê 
eniya zayîna zaninê
sar nebin
çekên xwêdan girtî yên
tolhildanê
wî çaxî  stêra sibê 
a  me ye
asoyê beyanê 
li aliyê me ye 
roj wê
bibê ya me
dev ji stranê bernede
vegere jiyanê
dema vegera
Meydana şahiyê hat
bê hêviyê vegerîna hêviyê
şikestinan
bike serkeftin

dêm û çavên ji bêhêviyê
ziwa bûne
rubarê hêviyê
bi ser wan de vale ke
dema dengê te ye
xwe bi ser
sur û bedenan de berde
aso bigre
Leşkerê hêviyê
Mazlumê biçûk
gula Mamediya
stêra Çiyayê Agirî
sebr û aram vala ye
êş û evîn çêka te ye
ku lêdana dilê te
êş û kîn
an şahî û evîn bê
me di teşta dile xwe de
bistirha
û bike hevîrê jiyanê
xweşiko......

19   06   2003