सुलभ मृत्यूची इच्छा प्रत्येक प्राणीमात्र बाळगून आहे. पण कोणाच्या नशिबाचे ह्या बाबतीत दार उघडेल हे सगळे अंधारातच आहे. समाजात किती तरी प्रकारचे लोक आहेत - गरीब आणि श्रीमंत. असे पण काही ज्यांना संपूर्ण आयुष्यभर काही न काही तरी त्रास भोगावा लागतो, हाडाची काडे करून एका हातावर मिळविणे आणि दुसऱ्या हातावर खाणे हा एक वर्ग तर ऐश्वर्यात लोळणारा- कष्टाची झळ न पोहोचणारा दुसरा वर्ग, पण शेवटी जीवन हे सगळयांचेच आहे आणि जगायचेच आहे. प्रत्येक माणूस जगतोच आहे.

जीवन सुरू झाले तर अंत निश्चित आहे, पण सुलभ होवो ही मनीषा. आपण आपळया आजूबाजूला असे किती तरी जीव बघतो जे जगताहेत पण बघणाऱ्यांचे काळीज पिळवटून निघते व आपसूकच मनांत का होईना पण देवा ह्याला सोडव रे बाबा असे आपण म्हटळयाशिवाय रहात नाही. इतक्या यातना, इतके शरीराला कष्ट  मृत्यूजवळ तर जवळपास पोहोचलेलेच असतात पण त्याला हात लावू शकत नाहीत. अशा लोकांसाठी इच्छामृत्यू एक वरदानच ठरेल. ह्या संदर्भात फादर लुई वेदरहेड ने म्हंटले होते, ''असाध्य रोगांनी ग्रासलेळया, शरीराची बरीचशी इंद्रियांनी काम करण्यास नाकारलेळया जीवाला कृत्रिम मशीन लावून त्याच्या इच्छेविरूध्द त्याला जिवंत ठेवण्याचा प्रयत्न करणाऱ्यांना देव शिक्षा का देत नाही.'' आणि हे लोक म्हणजे डॉक्टर्सच नं! पण जर त्यांनी जीव वाचविण्याची शपथ घेतली आहे तर ते जीव कसा घेणार हो!