| De muziek staat hard. New Order � Confusion (pump panel remix). Je kent het nummer van seconde ��n tot minuut tienpunttwee�ndertig. Nu hoor je het niet, aangezien je in gevecht bent gewikkeld met jezelf. Of beter gezegd, je maaginhoud. Die nacht slaap je bij je vriendin. Het is de vierde keer dat je daar blijft. Nu slaapt zij, terwijl jij sluimert. Flarden schieten door je hoofd, flarden over de weg terug naar huis. Hoewel het nog geen kilometer lopen was heb je er lang over gedaan, te lang. Je bent onrustig, je maag is nog niet gekalmeerd en je vreest dat het vannacht ook niet meer gaat gebeuren. Het is lang geen prettig gevoel en op dat moment neem je een beslissing; je maag moet leeg. Ongeco�rdineerd wankel je het bed uit, op weg naar de badkamer. Het toilet lijkt wel van goud, je hoort de harpen van de engelen die je naar de plek van verlossing hebben geleid. Weer krijg je een soort flashback, afstandelijk echter alsof je slechts een toeschouwer bent. Flarden van het feest worden weer zichtbaar. Bij aankomst drie bier, snel weggewerkt. Staan dansen. Underworld � Born Slippy. Vreemd toepasselijk, aangezien je huidige situatie lijkt overheen te komen met bepaalde delen van de film Trainspotting. E�n van die gasten heette Sick Boy, op het moment ben jij a sick boy. Gelijkenis genoeg. Een tijdje later overgestapt op whiskycola, met aardig wat meer whisky dan cola. Daarna weer wat bier, en wat andere onplaatsbare dranken. En in feite had je al niet goed gegeten. De flashback eindigt, of niet? Je weet het niet, want alles waar je net aan dacht passeert weer, via de weg die het naar binnen volgde ook weer naar buiten komend. Bier, cola, whisky, tequila, rode wijn, een halfverteerd frietje sat�-met, en natuurlijk een indrukwekkende hoeveelheid gal. Je weet wel, van dat groene spul dat zo lekker naar boven brand, en met geen een tandenborstel echt weg te poetsen valt. Laag na laag deponeer je in het gouden toilet, de verlossing, maar de engelen zijn weg. De wereld word zwart met rood, en een raar figuur op bokkenpoten staat achter je, satanisch lachend. Je voelt je ziek, je ziet er zeker ziek uit, je bent ziek. Je ijlt, bent niet echt toerekeningsvatbaar meer en zweert op dat moment bij alles dat je heilig is dat dit echt de laatste keer is dat je een druppel alcohol aanraakt. Een eed die, hoe heilig en goedbedoeld ook niet al te lang standhoud. Ach ja, je bent zestien en wilt wat, is het niet? Drama. Het is koud terwijl je op de fiets zit. Jij fietst, zij zit achterop met haar armen om je middel heengeslagen. Op het moment dwarrelen een paar sneeuwvlokken naar beneden, en hoewel je het koud hebt is de avond totnogtoe perfect. Je hebt samen gegeten, jij hebt gekookt. Omdat het een speciale dag is, twee jaar nu. Je hebt je best gedaan en het was allemaal redelijk geslaagd. Iets later zit je samen op een bankje, en trek je de tweede schaats aan, waarna je weg glijdt. Het is zo�n kleine kunstmatige ijsbaan die sinds jaar en dag zowat ieder centrum van een redelijk grote stad teistert. Samen schaats je, samen lach je, samen geniet je. De rest van de wereld telt niet mee, vandaag is het de grote dag. Twee jaar precies, om twaalf uur op nieuwsjaardag. Beter kan niet. Je kijkt haar aan. Ze lacht, en van binnen voel je een warmte opkomen die alleen door haar opgewekt kan worden. De manier waarop ze beweegt, de manier waarop haar blonde haar krult, haar blauwe ogen, het rode wipneusje dat zo prachtig vertederend staat boven haar glimlach. Ze is een engel, een muze hier op aarde geplaatst, en opeens vraag je jezelf af wat voor goed je gedaan hebt of nog moet doen om haar te verdienen. Uren verstrijken, snel maar toch ook langzaam, omdat de herinnering voor eeuwig zal blijken te zijn. Zij draagt een zwarte galajurk, en heeft haar haren opgestoken. Je bent terug in de geleende studentenflat. Zelf heb je een zwart pak aan, en een fles champagne in je handen. Vijf voor twaalf ontkurk je hem, twee glazen inschenkend. Samen wacht je tot twaalf uur, buiten in de verte schiet het vuurwerk omhoog, en op klokslag twaalf kus je haar. Vanuit je ooghoeken zie je dat er nog steeds een beetje sneeuw naar beneden dwarrelt. De hele flat is leeg, binnen enkele honderden meters is er waarschijnlijk geen ander levend mens te vinden. De aarde is leeg en bestaat op dit moment alleen voor ons twee�n, zo lijkt het. Ze zet een cd op, en langzaam dans je, elkaar aankijkend. U2 � With or without you. Ik zal het nummer voor de rest van mijn leven koesteren, een herinnering aan een dag die hopelijk nooit zal vervagen. Hoe lang je danst weet je niet. Die avond neuk je niet, die avond bedrijf je de liefde. Hoe lang weet je niet. Tijd is namelijk al sinds het eten niet meer van belang. �En terwijl de rozevingerige Ero�s de horizon kleurt� (Homerus) kijk je naar haar terwijl ze slaapt. Romantiek. Ruzie. Het is ruzie. Waarom ruzie? Ik weet het niet meer. Het ging nergens over, zoveel is me nog wel duidelijk. Nu, later, lijkt het op een clip of een stuk uit een film, onwerkelijk. Je hebt spijt van alles wat je gezegd hebt, maar kunt het niet meer terugnemen. Zij zei iets, iets bedoelt om pijn te doen. Ik retourneerde, harder en gemener. Ik ben goed in het pijn doen, in het pijn doen met woorden. Het loopt uit de hand, in het vuur van de strijd maken twee mensen samen in tien minuten bijna twee�nhalf jaar onherstelbaar stuk. Drama Met vriendelijke groet, Marx |
| Romantiek & Drama |