| Στην ερημιά του κόσμου Ήρθες μια βραδιά στην ερημιά του κόσμου άστρα και κλαδιά κρατούσαν τα παιδιά. Άνοιξη παλιά λησμονημένο φως μου στην ακρογιαλιά σωπαίναν τα πουλιά. Πότισα την πέτρα σου μ' αθάνατο νερό φίλησα το δάκρυ σου στο κύμα τ' αρμυρό. Ήρθες μια βραδιά στην ερημιά του κόσμου άστρα και κλαδιά κρατούσαν τα παιδιά. |
Το σκοτάδι Έψαχνα να βρω λίγο σκοτάδι να κρυφτώ κι άναβαν τα φώτα και με πνίγανε. Μα με τον καιρό κάθε στιγμή κάθε λεπτό χτύπαγα μια πόρτα και μ' ανοίγανε. Τώρα όλ' αυτά χαμένα χάδια και φιλιά γίναν αναμνήσεις στη μιζέρια σου. Όνειρα φριχτά μοιάζουν μ'ανησύχα πουλιά πώς να τα κρατήσεις μες στα χέρια σου. |