Miquel Martí i Pol

 

Peço pouco, peço pouca coisa.
Só poder trabalhar como até agora,
respeitando a ordem estabelecida
por discretas leis de antiga procedência.
Compor versos me basta, me liberta.
Também ler, e algumas outras coisas
totalmente banais, totalmente corriqueiras.
Peço pouco e menos ainda talvez
pedirei, à medida que os anos puserem
obscuros sinais na pele cansada.
Então, quem sabe, só escrever
me será suficiente. Assim penso e não me espanta.
Imagino-me sem nenhuma angústia.
A solidão como única companheira.


[Demano poc, demano poca cosa./ Només poder treballar com fins ara,/ respectuós amb l'ordre que estableixen/ discretes lleis d'antiga procedència./ Compondre versos m'omple, m'allibera./ També llegir, i algunes altres coses/ del tot banals, del tot quotidianes./ Demano poc, i encara menys tal volta/ demanaré, a mida que els anys posin/ foscos accents damunt la pell cansada./ Llavors, potser, solamente amb escriure/ ja en tindré prou. Hi penso i no m'espanta./ M'ho imagino sense gens d'angoixa./ La solitud per tota companya.] (in Antologia Poética)

 

voltar à página de entrada

Hosted by www.Geocities.ws

1