“ นี่คือโปรเจ๊กสารคดีของนักดนตรีชื่อดัง Ry Cooder ที่มีผลงานประกอบภาพยนตร์มากมาย เขามีไอเดียที่จะรวบรวมนักดนตรีคิวบาที่มีชื่อเสียงระดับตำนานของฮาวานา ซึ่งส่วนใหญ่ก็ใกล้จะลงโรงกันหมดแล้ว มาเล่นดนตรีซึ่งเป็นเพลงต้นฉบับดนตรีคิวบาสมัยก่อนการปกครองของฟีเดล คาสโตรร่วมกัน นักดนตรีทุกคนยินดีมาร่วมเล่นด้วยความรู้สึกอยากเล่นอย่างแท้จริง โดยไม่ได้คิดถึงเรื่องผลประโยชน์ใดๆเลยจริง เพราะ Ry Cooder ไม่ได้จ่ายเงินให้นักดนตรีเลยสักกะบาท ผมมีโอกาสได้ดู Buena Vista Social Club กับเขาด้วย สิ่งที่ผมได้จากสารคดีนี้คือ ดนตรีอยู่ในสายเลือดของชาวคิวบาจริงๆ ผู้คนบนท้องถนนร้องรำทำเพลงได้อย่างมีอารมณ์ที่คนฟังดูก็สัมผัสได้ว่า พวกเขามีความสุขมากที่ได้ร้องเพลง เพลง ทุกเพลงในอัลบั้มล้วนแต่อัดสดไม่มีการอัดทับแต่อย่างใด ซึ่งได้อารมณ์และอรรถรสของทางดนตรีที่สดมาก ถ้าดูในสารคดีจะเห็น Ry Cooder พยายามแจมกีร์ต้าด้วย แต่ฟังและดูยังไงก็ไม่เข้ากับวงเอาซะเลย เพลงคิวบานี่มันของคนคิวบาจริงๆ ผมชื่นชอบการเล่นเปียโนของ Ruben Gonzalez คุณตาอายุ 77 เป็นอย่างมาก ตั้งใจฟังสำเนียงเปียโนให้ดี ไม่ธรรมดา หากคุณอยากรู้ว่าคิวบาซาวนด์เป็นอย่างไร Buena Vista Social Club คืออัลบั้มที่สมควรจะมีไว้ในครอบครองเป็นอย่างยิ่ง หาสารคดีมาดูด้วยก็ยิ่งเยี่ยมเลย”

 

1. Chan Chan

2. De Camino A La Vereda

3. El Cuarto De Tula

4. Pueblo Nuevo

5. Dos Gardenias

6. Y Tu Que Has Hecho?

7. Veinte Anos

8. El Carretero

9. Candela

10. Amor De Loca Juventud

11. Orgullecida

12. Murmullo

13. Buena Vista Social Club

14. La Bayamesa

Rolling Stone

It makes some kind of cosmic sense that Ry Cooder – a slide guitarist whose collaborations with Indian classical musicians and Tex-Mex stars have yielded recordings of rare and unconventional beauty – would wind up in Cuba . The island is one of those places where there are few barriers between high and mass culture, and folklore isn't something that gathers dust in museums. For a category-basher like Cooder, it's almost heaven: Hip-hop kids know the words and music of Beny Moré, the prototypical Cuban singer of the '50s; the decades-old pulses of rumba and son turn up in current radio hits.

On Buena Vista Social Club, Cooder was looking for the old stuff – storysongs handed down through generations, rhythms and melodies that were popular before the revolution became a glimmer in young Fidel Castro's eye. Aiming for the front-porch-casual feeling of traditional Cuban sextets, Cooder gathered a group of active and semiretired artists, including magical vocalists Compay Segundo and Ibrahim Ferrer, to revisit the lovelorn ballads, patriotic hymns and gentle son-based dance numbers heard in swank Havana lounges as far back as the 1920s.

Though the musicians honor the general outlines of these compositions, Cooder can't resist the impulse to stretch the traditional-folk-song settings. His curiosity is a two-edged sword: Sometimes, like on the stately " Chan Chan ," his moaning, pitchbending lead lines enhance the bittersweet feeling of the melody. Other times, particularly on "Orgullecida," the Western swing-guitar ad-libs become intrusions, dispatches from a more cluttered (and cynical) age that distract from the world-weary testimony of the singers. But Cooder never tramples the songs. He knows that his guitar embellishments can't do much to improve these wistful melodies, enduring reminders that in Cuba , the wisdom of the ages still counts for something.

All Music

This album is named after a members-only club that was opened in Havana in pre-Castro times, a period of unbelievable musical activity in Cuba. While bandleader Desi Arnaz became a huge hit in the States, several equally talented musicians never saw success outside their native country, and have had nothing but their music to sustain them during the Castro reign. Ry Cooder went to Cuba to record a musical documentary of these performers. Many of the musicians on this album have been playing for more than a half century, and they sing and play with an obvious love for the material. Cooder could have recorded these songs without paying the musicians a cent; one can imagine them jumping up and grabbing for their instruments at the slightest opportunity, just to play. Most of the songs are a real treasure, traversing a lot of ground in Cuba's musical history. There's the opening tune, "Chan Chan," a composition by 89-year-old Compay Segundo, who was a bandleader in the '50s; the cover of the early '50s tune "De Camino a La Verada," sung by the 72-year-old composer Ibrahim Ferrer, who interrupted his daily walk through Havana just long enough to record; or the amazing piano playing on "Pablo Nuevo" by 77-year-old Ruben Gonzalez, who has a unique style that blends jazz, mambo and a certain amount of playfulness. All of these songs were recorded live — some of them in the musicians' small apartments — and the sound is incredibly deep and rich, something that would have been lost in digital recording and overdubbing. Cooder brought just the right amount of reverence to this material, and it shows in his production, playing and detailed liner notes. If you get one album of Cuban music, this should be the one.