Boekverslagen
Ik dacht, misschien heeft iemand er nog wat aan... ik denk het niet, want ze zijn van de mavo, uit de tijd dat ik nog Carry Slee voor m'n lijst mocht lezen :) Dan heb je er alleen wat aan als je op de mavo of vbo zit... Bovendien kregen wij een wat afwijkende opdracht bij Nederlands voor onze verslagen. Ik heb ze ook lang niet allemaal meer.
Alles om de ontknoping
De kroongetuige
Maarten �t Hart
Wolters- Noordhoff
Groningen
1994
Maarten �t Hart is geboren op 25 november 1944. Hij was de oudste zoon in een gereformeerd arbeidersmilieu in Maassluis.
Zijn vader werkte in de tuinderij, maar later voor de gemeente als grafmaker en beheerder van het plaatselijke kerkhof. Maarten schreef al vanaf zijn lagere school boeken. �t Hart ging naar het hbs in Vlaanderen biologie studeren in Leiden, nog voordat hij in 1968 slaagde, werkte hij al twee jaar op zijn oude hbs. In 1970 kreeg hij een baan als wetenschappelijk medewerker aan de universiteit in Utrecht.
Jenny is een mooi en zeer populair meisje die veel vrienden heeft en Thomas Kuyper, bioloog. voelt zich heel erg tot haar aangetrokken, ondanks dat hij heel veel van z�n vrouw Leonie houdt. Jenny wordt vermist en Thomas wordt verdacht haar te hebben vermoord omdat hij voor het laatst met haar gezien is. Thomas wordt gevangen genomen en Leonie probeert erachter te komen waar Jenny is, of ze dood is en zo ja, of Thomas dat gedaan heeft. Ze ontdekt een vrouw op sterk water, verstopt achter twee zeekoeien, in het laboratorium van Thomas, maar het blijkt dat het niet Jenny is, maar de vrouw van een vriend van Jenny. Uiteindelijk blijkt dat Jenny en Robert, die vriend van haar, Robert�s vrouw hebben vermoord, Jenny heeft haar kleren aangetrokken en ze zijn gevlucht naar een heel ver land.
Ik vond het een spannend boek, de ontknoping was anders dan ik verwacht had en dat is ook wat een boek tot een goed boek maakt, vind ik. Het verhaal zelf vond ik niet zo geweldig, het was soms moeilijk om m�n aandacht erbij te houden, maar ik las wel echt naar het einde toe, ik mo�st weten wat er nou gebeurt was.
Ik las in de biografie van Maarten �t Hart dat hij biologie gestudeerd heeft en bioloog was, dat verklaard zijn kennis over het werk van Thomas Kuyper, die ook bioloog is. Het schijnt dat Maarten �t Hart een paar jaar voor het schrijven van De kroongetuige zei dat hij een hekel had aan detectives, maar De kroongetuige is toch een echte detective.
Het is een leuk en spannend boek, met een onverwachte ontknoping.
Ik geloof, jij gelooft, wij geloven niet
Kappen
Carry Slee
Van Holkema& Warendorf
Houten
1999
Carry Slee zag het levenslicht in 1949 in Amsterdam. Ze heeft zich zolang ze al kan herinneren, met verhaaltjes beziggehouden. Toen ze nog erg jong was vertelde ze verhaaltjes aan haar knuffels en op de lagere school schreef ze gedichtjes en korte verhalen in een schrift.
Na de middelbare school ging ze naar de Academie voor Woord en Gebaar in Utrecht. Toen ze daarvoor in 1975 slaagde werd ze docent drama in het middelbaar onderwijs. Samen met de leerlingen schreef ze verhaallijnen voor toneelstukken die vervolgens opgevoerd werden.
Carry Slee heeft twee dochters die nu 17 en 20 zijn, voor hun schreef ze verhalen die zo goed bevielen dat ze ze naar tijdschriften stuurde waarna ze gepubliceerd werden.
Dit boek draait helemaal om niet geloofd worden; Indra heeft de ziekte van Pfeiffer en is dus heel erg moe en ziek steeds, maar niemand geloofd het en denkt dat ze zich aanstelt, zelfs haar beste vriendin denkt het. Indra heeft een vriendje, Sander, hij heeft twee vrienden die het verkeerde pad op gaan en zo komt het dat hij er van beschuldigd wordt een invalide jongen in elkaar te hebben geslagen, hij heeft het niet gedaan, maar ook niemand geloofd hem. Uiteindelijk geloofd zelfs Indra niet dat hij onschuldig is en zo komt het dat zij hem wegstuurt als hij om hulp komt en hij in het tuinpad van Indra in elkaar word geslagen. Zij voelt zich schuldig en uiteindelijk komt alles (natuurlijk) weer goed.
Ik vond het eerlijk gezegd een heerlijk boek om te lezen, na boeken als Bint (Bordewijk). Het is simpel, leest makkelijk weg en is niet belastend voor je hersenen. Ik vind mezelf wel te oud voor dit soort boeken, maar ja, het stond op de lijst dus het mocht. De personages zitten in de tweede klas en bij mij broertje in groep acht werd het boek al gelezen in de klas, dus dan weet je al dat het niet echt voor zestien jarigen geschreven is. Desondanks vind ik Carry Slee een erg goeie schrijfster, maar haar boeken zijn niet zoals vaak gezegd wordt; voor alle leeftijden.
Simpel, goed, leestsnelweg boek, voor ik denk dertien jarigen.
Een stalen tucht
Bint
F. Bordewijk
Wolters-Noordhoff
Groningen
1998
F. Bordewijk leefde van 1884 tot en met 1965. Hij was advocaat en schreef daarnaast boeken, onder andere de romans Blokken, Bint en Karakter die nog steeds veel gelezen worden. In 1957 ontving Bordewijk voor zijn gehele oeuvre de Constantijn Huygensprijs.
Bint is een moeilijk geschreven boek over een aparte school met alleen vierde en vijfde klassen, dat komt omdat de rector Bint de school over twee jaar gaat sluiten en neemt dus geen nieuwe leerlingen meer aan. De hoofdpersoon is niet Bint zoals je verwacht, maar de Bree, een nieuwe leraar Nederlands die les moet geven aan een klas die hij �de hel� noemt, dit is tevens de lievelingsklas en creatie van Bint. Ook de Bree gaat die klas beschouwen als lievelingsklas. Op deze school wordt gewerkt volgens Bints leerwijze die �de stalen tucht� heet, volgens Bint is het namelijk helemaal niet de bedoeling om vriendelijk met je leerlingen om te gaan en is dat volgens hem ook nutteloos.
Ik vond het boek moeilijk geschreven en ik moest het dus extra goed, woord voor woord lezen. Daardoor heb ik het boek dus ook beter gelezen. Je merkt duidelijk dat het in om een oud boek gaat, vooral hoe de school en de leerlingen beschreven worden. Het gaf een goed gevoel toen ik hem eenmaal uithad, want ik vond het wel en moeilijk boek. Hij heeft ook Karakter geschreven, dat ook verfilmd is, dus daaraan wist ik al dat het waarschijnlijk een goede schrijver was. Daar bleek ook gelijk in te hebben gehad. Toch zou ik het boek misschien niet uitgelezen hebben als ik het voor m�n plezier las. Het zijn nog geen 80 bladzijdes en toch lees je het niet in een keer uit.
Een moeilijk geschreven boek die ik niet binnen vijf jaar nog een keer zou lezen.
Liever geen �happy end�
Afblijven
Carry Slee
Van Holkema& Warendorf
Houten
1998
Carry Slee, geboren in Amsterdam in 1949, is haar hele leven al met verhalen beziggeweest. Ze begon als verteller met haar knuffels als publiek, ging verder met schrijven van verhaaltjes en gedichten op de lagere school en is nu al jaren een erg geliefde schrijfster.
Haar grootste inspiratiebron zijn haar twee dochters, Nadja (1980) en Masja (1983).
De verhalen die ze aan hun vertelde zijn gepubliceerd in Bobo en zo begon het sprookje van deze succesvolle schrijfster.
Carry is inmiddels acht keer bekroond en vier keer getipt in 9 jaar.
Afblijven gaat over Melissa die in een clip mag dansen, iets wat ze altijd wou! Haar beste vriend Jordi is dan ook erg blij voor haar, maar dat wordt al snel minder als hij er achter komt dat de andere dansers drugs gebruiken. Langzaam ziet hij zijn lieve, brave vriendin ondergaan in de drugs, maar wat kan hij doen? Hij probeert haar te helpen, maar ze is onbereikbaar voor hem, ze loopt weg van huis en is onvindbaar. Op een gegeven moment neemt ze een overdosis en belandt in het ziekenhuis, daardoor ziet Jordi haar weer.
Langzaam aan wordt alles beter en uiteindelijk komt het weer helemaal goed.
Soms is een �happy end� gewoon te onwaarschijnlijk en kan een verhaal maar beter slecht aflopen, dat is ook het geval met dit boek, tenminste, dat is mijn mening.
Dat meisje is er zo slecht aan toe en in zo�n korte tijd komt alles toch weer goed, dat vind ik echt niet realistisch. Verder vond ik het boek wel leuk en luchtig. Zoals ik in de andere recensie al schreef, ben ik te oud voor dit soort boeken. Het woordgebruik is soms ook erg truttig, zinnen als; � wou je me flessen?�, �zakkig h�?� en � je hebt je laten neppen� zijn echt geen gebruikelijke zinnen in het jaar 1998.
Verder vind ik dat Carry Slee de personages heel goed neerzet, ze hebben ook allemaal van die typerende trekjes, waardoor de dingen die ze zeggen grappiger zijn dan als iemand zonder naam het zou zeggen.
Een leuk en luchtig boek over een serieus onderwerp.
