| * Magische wezens * Uit: Compleet Handboek Magie en Rituelen van Cassandra Eason (zie Boeken) |
| Volgens de traditie bezit iedere plaats op Aarde een heilige beschermer. Benader je een doodgewone plaats zoals een park of een pleintje met eerbied en vraag je in stilte toelating om te ontvangen wat je dient te weten, dan krijg je die heilige bewakers tamelijk makkelijk te zien. Sommigen zijn wijze geesten die bewakers worden van een plaats waarvan ze eeuwen geleden hielden; anderen behoren eerder inherent tot de plaats zelf en werden een wezen toen het land vorm kreeg. In het herfstnummer van Sathya Baba schreef Paul Buro in 1998: Ik maak er steeds een gewoonte van de beschermer van een plaats te groeten. Door Cemaes (in Anglesey) stroomt een riviertje met bruggen en wandelpaden. De beschermer daarvan heet Seedor. Hij vertelde me dat geen mens hem in eeuwen begroet had. Hij is niet groot, heeft een breed, bebaard gezicht, een prachtige glimlach en draagt een gebroken wit gewaad met een capuchon en een ceintuur uit hetzelfde materiaal, die zijn dikke buik accentueert. Hij is een dru�de en vertelde dat hij me genezing zou brengen. Bewakers van de stenen Ga op een mistige dag in het midden van een steencirkel staan. Ben je er gevoelig voor of heb je geluk, dan zie je misschien wel de vage contouren van de grote, grijze bewakers van die plek. Waar komen ze vandaan? Uit de stenen, uit de aardklei, geboren uit het huwelijk van de sacrale plaats, de bomen en hoge, platte rotsen die soms duizenden kilometers verhuisd werden om machtige megalieten te cre�ren. Iedere beeldhouwer zal je vertellen dat een beeld al bestaat in een rotsblok, en enkel wacht op bevrijding. Hetzelfde geldt voor de heilige bewakers. Zij wachten op herkenning door mensen die kunnen zien met hun innerlijk oog, zijn getuige van kosmische verandering doorheen millennia onder invloed van sterren, maan en zon, die reeds bestonden voor de allereerste bezoekers arriveerden. Die zwijgzame toeschouwers absorberen de pijn veroorzaakt door mensen die de stenen of het gewijde land gebroken, meegenomen of vernield hebben. Bijwijlen weerklinkt hun gezucht in de wind, weerspiegelt hun glimlach in de zonnestralen die plotseling weerkaatsen op halfverborgen kwartsbrokken. Bewakers van de Leylijnen Deze sacrale bewakers zijn groot, bruin en verdwijnen in een bomenrij of de wegmarkeringen langs een modderig, bruin spoor. Soms worden ze landwachters genoemd wanneer ze uitkijken over een heel gebied. Zij patrouilleren en beschermen sprookjespaden en leys, rechte sporen tussen op een rij liggende energiepunten, vuurtorens, sacrale bronnen, bosjes hagendoorn, kerken gebouwd op de plaats waar vroeger tempels voor oude godheden hebben gestaan, rotsen en rechtopstaande stenen. Men kan ze ook aantreffen op aardeplaatsen, bij kalkfiguren, getekend op forten uit de IJzertijd, en op plaatsen waar je een rij markeerpunten voor je en achter je kan zien. Om aan de technische criteria van een Leylijn te voldoen dienen er vijf markeerpunten te zijn, hoewel Aardkrachten niet meten met mensenmaten. Bewakers van de heilige wateren De geest van het water wordt meestal voorgesteld als een witte mist die opstijgt vanaf het wateroppervlak, vooral bij sacrale bronnen, vroeg in de ochten. Veel oude heilige bronnen, opgedragen aan de Moedergodin, werden tijdens het christendom opnieuw aan een heilge gewijd. Waar de christelijke associatie vrouwelijk was, werd de oude traditie voortgezet van een vrouwelijke beschermer of witte dame die genezing brengt. Tegenwoordig duiken nog herhaaldelijk berichten op over geesten van witte dames in de nabijheid van oude bronnen in heel Europa, vooral bronnen die opgedragen waren aan Brigid, de Keltische Drievoudige Godin die later Sint Bridewerd, de vroedvrouw van Christus. De naam Ladywell verwijst naar het feit dat op deze plaats ooit een bron gewijd was aan de Witte Godin van de Kelten, Godin van de Maan, wijsheid en heling, die in het christendom de gedaante aannam van de Maagd Maria. De mistige vorm lijkt dus op een vrouw, maar haar gezicht kan gesluierd zijn en haar kleding ongrijpbaar. Men beschouwde de bron als de ingang naar de schoot van Moeder Aarde zelf, vandaar dat bij deze bronnen, in het bijzonder in Ierland, vaak oude stenen vruchtbaarheidfiguren, sheela-na-gig genoemd, aangetroffen werden. De ingekerfde figuren, die de archetypische vrouwelijke vruchtbaarheidfiguren tijdens het baren voorstellen, dateren van duizenden jaren geleden. In Cornwall overleefden sporen van een traditie met een bronpriesteres langer dan elders. In de 17e eeuw werd Gulval Well verzorgd door een oude vrouw die vreemdelingen voorspellingen deed en verloren en gestolen voorwerpen hielp terug te vinden. Zij zou de laatste bronpriesteres zijn, de manifestatie van de heilige waterbeschermer die gerelateerd werd aan Moeder Aarde zelf. In Schotland en Ierland verschenen naar verluidt oude vrouwen op mysterieuze wijze bij heilige bronnen en onderwezen er oude genezingsmethoden. |
 |
|
| Bezoekers: |
| Gepubliceerd: 25 juli 2001 Laatste update: 19 februari 2003 |
 |