สรรพลี้หวน + วรรณกรรมปักษ์ใต้

"สรรพลี้หวน" เป็นวรรณกรรมเก่าแก่ของปักษ์ใต้ ซึ่งได้จดจำต่อกันมาแบบมุขปาฐะ ได้เคยมีผู้จัดพิมพ์เผยแพร่อยู่หลายครั้ง เช่น ขุนพรหมโลก เป็นผู้จัดพิพม์เมื่อปี พ.ศ.2461 ที่นครศรีธรรมราชเนื้อความขาดไป 2 บรรทัด และเมื่อปี พ.ศ. 2538 นุน เบิดลาย (นายเบิดลุน = นายบุญเลิศ) ได้พิมพ์เป็นภาคผนวกในหนังสือชื่อ "ภาษาศิลป์" พิมพ์ที่สงขลาเป็นต้น ทั้งนี้ ก็เพื่อเป็นการอนุรักษ์ไม่ให้ต้นฉบับเดิมต้องสูญหายนั่นเอง
หนังสือ สรรพลี้หวน เป็นวรรณกรรมพื้นบ้านที่มีลักษณะพิเศษ คือแต่งเป็นคำผวนทั้งเรื่อง โดยผู้แต่งต้องคิดศัพท์และสรรหาคำประพันธ์ที่ใช้ในการแต่งให้มีความไพเราะ และเป็นคำผวนอีกชั้นหนึ่ง จึงนับเป็นงานกวีที่มีความเป็นอัจฉริยะในทางภาษาเป็นอย่างยิ่ง

ชมรมอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมปักษ์ใต้ โดย "เพชร พุมเรียง" เห็นว่าหนังสือเรื่องนี้ไม่ได้เป็นหนังสือหยาบคาย หรือเป็นหนังสือที่ทำลายศีลธรรมอันดีงานแต่อย่างใด ซึ่งถ้าเป็นหนังสือที่ทำลายศีลธรรมอันดีงาม ต้องเป็นลักษณะที่อ่าน หรือดูภาพแล้วเกิดอารมณ์ทางเพศ ที่มีแพร่หลายอยู่ในสังคมไทยปัจจุบัน ซึ่งเป็นเรื่องที่ควรกำจัดให้หมดไป

สรรพลี้หวน

นครังยังมีเท่าผีแหน

กว้างยาวแสนหนึ่งคืบบสืบยศถา

เมืองห้างกวีรีหับระยับตา

พันหญ้าคาปูรากเป็นฉากบัง

สูงพอดีหยีหิบพอหยิบติด

ทองอังกฤษสลับสีด้วยหนีหัง

กำแพงมีรีหายไว้ขอดัง

เจ้าจอมวังพระราโชท้าวโคตวย

มีเมียรักพักตร์ฉวีดีทุกแห่ง

นั่งแถลงชมเชยเคยฉีหวย

เจ้าคีแหมรูปโอเท้าโคตวย

ท้าวหวังรวยกอดินอยู่กินกัน

มีลูกชายไว้ใยชื่อใดหนอ

เด็กไม่ลอเกิดไว้ให้ทีหัน

นอนเป็นทุกข์ดุกลอยิ่งคอกัน

ให้ลูกนั้นหาคู่เป็นหูรี

ต้องไปขอลูกสาวท้าวโบตัก

มันตั้งหลักอยู่ไกลชื่อไหหยี

เป็นลูกเนื้อเชื้อนิลนางหิ้นปลี

เมืองห้างชีปกครองทั้งสองคน

หยิบกระดาญดินสอมาจอดับ

เขียนแล้วพับอ่านดีครบสี่หน

ให้เสนีมีหือถือนิพนธ์

เด็กหนึ่งคนก้มพัตร์มาดักรอ

จึงตรัสใช้เสนีให้คลีหาน

สูรีบผ่านบ่ายพักตร์เถอะดักหยอ

ผมเป็นโรคเหน็ดเหนื่อยหัวเดือยปอ

รักษาพอมาคลายกินหายควี

แต่นายใช้จำกัดดัดไม่ขอ

ถึงเด็กรอต้องไปถึงไหหยี

รับสาโรโคตวยพวยทันที (พวย = วิ่ง)

จากบุรีเร็วพลันดันไม่รอ

เข้าป่าแกแลทั่วกลัวผีเห็น (ป่าแก = ป่าดงดิบ)

เดินเย็นๆ ตัดตรงใต้ดงหลอ

พบสระศรีบัวชุกดุกขึ้นออ

เด็ดสองลอดุมกลิ่นหอมหมินดี

ชะนีหงส์ลงดินเดินกินน้ำ

เดินมุ่งตามเห็นรอยหอยกับหมี

พบเบื้องอ่างถางใหญ่ไหของคี

ใครมาตีแตกสะเก็ดเหมือนเด็ดยอ

เที่ยวจรดลยนเค็จไม่เสร็จเรื่อง

ใกล้ถึงเมืองหิวจี้ไม่มีหอ

อดข้าวน้ำสามวันดันทั้งวอ

บอบเสียพอตัวกูเรื่องหูรี (บอบ = อ่อนเพลีย)

เพบดอกปอกอดำจำต้องเด็ด

ยีให้เหม็ดเกลี้ยงวาวเหมือนหาวสี

บรรลุถึงเขตทางเมืองห้างชี

เจ้าธานีหัวด่างเป็นสางคลอ

กำแพงก่อด้านทหารเฝ้า

เสียงคนฉาวเข้าไปถึงไดหลอ

พวกเสนาเซ็กเซ็กเด็กมารอ (เซ็กเซ็ก =
กลุ่มคนชุมนุมกันอยู่หลายคน)

มายืนออถามดูแล้วหูดี

เราจากไกลไฉข็งเก่งหนักหนา

ถือสาราจะเข้าไปในไหหยี

ท้าวโบตักจอมวังยังพอดี

เจ้าหิ้นปลีคีหันหรือฉันใด

นายข้อดีว่าอยู่เปิดตูแอด

ตาดเกือบแขดเสียงเบียดเรียดไม่ไหว (เรียด = แน่น)

นายดักหยอรายงานแล้วผ่านไป

เห็นข้อไลนั่งกันกับภรรยา

ค่อยคอด้อมน้อมกายถวายสาร

คลีถึงหานวันนี้ดีเข้าหา

เนตรยลเค็จเสร็จสรรพรับสารา

ในวาจาโคตวยรักด้วยกัน

ได้จากเมืองห้างกวีเจ้าคีแหม

มาพูดแย้มบุตรีไปดีหัน (แย้ม(แยบ) = ทาบทาม)

ให้ใดหยอขอดูเป็นคู่กัน

โบตักนั้นหิ้นปลีพลอยดีใจ

เรียกลูกสาวขาวเด็ดเหมือนเห็ดยาง

พิศสรรพางค์รัศมีราศีไห

ผู้ใดยลทุกเค็จมีเม็ดใย

พอเติบใหญ่เป็นทุกข์เพราะหุกลี

ได้ฟังพ่อถอดอกเดินออกหา

นั่งวันทาลกลกน้ำหกสี (ลกลก = รีบเร่ง)

เรียกลูกมาเป็นไฉนเรื่องไหคี

ให้ลูกนี้เข้าใจเพราะใดคอ

เจ้าฟังพ่อยอดกจะยกเรื่อง

อย่าคอเดืองเล่าไปเรื่องใดหยอ

พ่อจะยกหกเท็จเรื่องเด็ดยอ

เด็กไม่ลอข้ามแดนมุ่งแม่นมา

ท้าวโคตวยเป็นพ่อมาขอเด็ก

ถึงตัวเล็กก็พอดีไม่สีหา

นี่ตัวคอดันลั่นวาจา

ตัวเจ้าอย่าขอดัดได้นัดงาน

สุดแต่พ่อคอดำทำไฉน

กีจิ้มไหกับข้าวของคาวหวาน

หนึ่งตกข้าวคลีหุกคลุกน้ำตาล (ตก = เรียกค่าสินสอด)

สำหรับงานเลี้ยงคนทุกดนคอ

แล้วหูหมีฉีหีกฉีกให้เล็ก

ไว้จอเด็กพอดีมีทุกหอ

หอยกับหมียีหำยำให้พอ

ดาวให้ยอไข่เป็ดเด็ดให้ยำ

ลูกมะกอกดอกตอขอให้ดูด (ตอ = สะตอ)

ฉีเข้าหูดเส้นหมี่เอาสีหำ

แกงตังหุนพรีขี้หิกใส่หยิกตำ

ส้มกอดำเชือดตอยใส่หอยจี (จี = ปิ้ง,ย่าง)

ควายหนึ่งขาหาหมีใส่ดีหม

กวนขนมยาเหม็ดเห็ดฉูฉี

ต้องห่าไก่มัสการหานเจ้างี

ดูเดือนปีถึงวันดันคอยรอ
ขึ้นสิบสื่ปีเหิกเปิดโอกาส

จำอย่าพลาดแน่ประจักษ์นะดักหยอ

รีบไปบอกโคตวยเตรียมหวยคอ

เราดักรอทำงานการวิวาห์

นายดักหยอขอลาคีหากลับ

น้อมคำนับทันทีขอลีหา

รีบอย่าเหม็งเด็งฉอไม่รอดา

หนึ่งพริบตาถึงวังดังเข้าวอ

เห็นคีแหมแย้มยั่วกับผัวรัก

นั่งเชยพักตร์นิ่มนุชแม่ดุจหลอ

เสนาเฝ้าเล่าเสร็จเรื่องเด้ดยอ

นางชอบพอหันไหเข้าใยดี

ว่าแต่งงานสิบสี่ต่อปีเหิด

ลูกที่เกิดพาไปให้ไหหยี

การตกเรารู้สิ้นเรื่องหิ้นปลี

ถึงวันดียกพลทุกดนคอ

พร้อมเจ้าบ่าวแม่พ่อที่ขอกัด

ให้ชวนชักกันไปกับใดหยอ

เตรียมยกพลเจ้าบ่าวดาวยอยอ

เลี้ยงให้พอบ่าวสาวหาวเหม็นคี

อยู่ในเขตเดือนนี้ยังปีหิด

เรื่องที่คิดไว้พลางไม่ห่างถี่

ขอแบ่งรักพักรอการหอดี

ยกโจรีต่อดั้งคิดหวังรวย

จะกล่าวข้อจอโดนเที่ยวโผนผก

ขอกล่าวยกถอดอกกับคอกถวย

ทั้งสอดองสองนายไม่ไข้ป่วย

หวังแต่รวยเที่ยวปล้นทุกหนคี

พร้อมทั้งคู่อยู่ใต้ไม้หยีหำ

พอเย็นค่ำกินเหล้าแกล้มหาวสี

หยิบน้ำพริกมาตั้งนั่งจอดี

พอเมาจี้ขอแดงแถลงกัน (เมาจี้ = เมามาก)

ว่าคืนนี้จี้หีบจีบสักบ้าน

ทั่ววิหารบ้านมีแถวคีหัน

เมื่อกินแล้วอย่ารอนั่งคอดัน

เสกแป้งยันต์เป่าลงให้ดงคอ

แขวนทิศหมอนสำคัญลงยันต์เก็ด(ทิศหมอน = ตะกรุด)

ผ้าชีเห็ดอย่างดีใส่ผีหอ

หยอบปืนพกนกสับใส่ดับคอ

พอดักยอคนทีจากที่มา

พอถึงเมืองโบตักแล้วหยุดพัก

เจ้าจีหุดไฟส่องทุกห้องหา

ยืนกินว่านดานวอเอาทอดา

พอขึ้นตาตัวแดงรู้แห่งดี

เป่าอาคมลมฉีเหมือนผีหูด

ลูกหลักฉูดถูกหาของทาสี (ลูกหลัก = กลอนประตู)

น่านอนแอบชั่วคราวหาวเหม็นคี

เห็นแต่คลีติดไหเข้าในงวัง

ถึงโบตักอัปรีย์นอนทีหับ

กำลังหลับนิ้วชี้นอนหยีหัง

เก็บขอยหมนจนพอยอดังๆ

เจ้าจอมวังฟอดื้นค่อยเมลินตา (เมลินตา = ลืมตา)

เสียงปืนลั่นพอดีมือควี้หา

กลีบนหิ้งพอดีมือควี้หา

ลุกตะลึงหึงหมีเรียกธิดา

พวกโจราเข้าวังดังเอาคลอ

เข้าบังคับจับตัวหัวกับผี

เอาหีบคีไม่หลุดดุดเกือบหลอ

เก็บของใหม่ไหหมีทุบตีต่อ

ใดไม่ปอยอมตายกลัวหายตี

แม่หนีเห็บเจ็บจี้ยิ่งคีหัน

โกรธตัวสั่นตบหลังเข้าดังผี

ท้าวแค้นในไลเข็ดเอาเห็ดยี

เข้าราวีรอดั่งประทังกัน

ฟอกับคาดหวาดหวั่นหันดังสี

ถูกหูหมีร้องฉาวเข้ากี้หัน

ถ้าไม่ตายย้ายเด็ดให้เหม็ดยัน

กระโดฟันดาบกินถูกหิ้นปลี

ร้องอึงมี่สีเหียวปลายเตียวแขด

ถึงเต็กแหลดอยู่ไม่ติดโลหิตฉี

เมียม้วยดิ้นสิ้นใจพึ่งไหคี

บ่าของพี่ขึ้นรับต้องดับคอ

ฝ่ายลูกสาวไหหยีหนีเถอะพ่อ

หยุดดักรอโจรีจะขีหอ

สู้ไม่ไหวพ่อก็เหนื่อยเพราะเดือยปอ

ดวนก็นอชะแรลงแก่งอม

พลางร้องใช้ไหหยีรับหนีหัน

แม่เจ้านั้นเป็นผีผู้จีหอม

ยังคงแต่งตัวพ่อเป็นจอดอม

สู้อดออมจอดนไปจนตาย

กำลังรุมดุมสอเข้าทอดับ

จะจีหับไหหยีวิ่งหนีหาย

พาหิงวี่ตีหัวความกลัวตาย

ไปแอบกายบังตอใต้ยอดิน

พวกโจรีตีหามวิ่งตามสาว

พอลมว่าวพัดฉีได้กลีหิ้น

พอแต่รอยขอยหมนหล่นกลางดิน

ยิ่งหมีหินแถวทางสาบหางนี

พบสักทีคีหันได้ยันเก็ด

จะยีเท็ดวิ่งสูญพาหูนสี

เที่ยวยีแหงแดงขอเดินยอดี

จับไหหยีฟังข่าวใต้ดาวยอ

พ่อเป็นตายไม่รู้เพราะหูกี

ยังเห็ดยีก็ไม่เก่งเด็งจะฉอ

ครั้นกลีหับกลับบ้านดานแทงวอ

จากใต้ยอยีหายพากายมา

เป็นกุศลหนคีตามทีหัน

กระทั่งทันโยคีฤาษีหา

เห็นกุฎีปลูกล่อศาลอดา

ค่อยพีหารีหูไหว้มูนิน
..................................................................................
ตอนที่ 2
จะขอยกโยคีฤาษีแหม

อยู่ที่แคมกุฎีนั่งกีหิน

เป็นอาชีพชอบพอไม่กอดิน

รักษาศีลเข้าฌาณสังขารไย

เห็นสีกานารีนั่งมีหอง

เข้ามาร้องที่นี่ใครตีไห

เห็นหาวสีหลีหามพ่อถามไต่

มุ่งตาใสสีแหมาแต่ตัว

พ่อแม่ยายย้ายเข็ดไม่เสร็จเรื่อง

เพราะรีเหื้องจากผีคิดหนีหัว

อยู่ไม่ได้รูปหล่อหลบหอดัว

เลยปลีกตัวพีหามาหึงตี

ฟังโยคียีแหยมพูดแย้มหน่อย

มีน้ำหอยนีไหตกไหลฉี่

เอามือยีคลีห้ามหามเท่าชี

เล่ามุนีฟีหังอย่ากังวล

ท้าวโบตักเป็นพ่อหล่อกว่าเด็ก

ชื่อไม่เล็กมั่งมีไม่จีหน

ฉันไหหยีชอบพอทุกคอดน

เพื่อนทุกคนเห็นทักมาดักยอ

น้ำลีเหือดเลือดแท้แม่หิ้นปลี

พวกโจรีฆ่าฟันนอนดันสอ

แม่ถูกฆ่าพ่อถุกตีเอาดียอ

ดังในคลอกวาดเก็บน่าเจ็บใจ

ลูกขอพักที่นี่พอฝีหาก

ทนอดอยากสักทีตามจีไห

พ่อยินดีพีหาหลังคาใน

ห้องสีไหตอดั้งที่บังกาย

อยู่ที่วัดหัดวิทย์สอนหิดสี

หอดีๆหัดเทศน์วิเศษหลาย

เรียนคาถมดมคอมีหลอดาย

พ่อสอนให้ทุกประการถึงหานวี

จะเหาะเหินเมฆีวิถีห่าง

ถ้าว่าพลางสอยสูดขึ้นหูดถี

เจ้าตาบอกหมายจำนั่งหำดี

ทำฤทธีเหาะไปพ้นใดกอ

ถ้าสูงนักสกุณีจะจีหิก

พอหายพลิกสู้ที่ธรณีหอ

ได้ทุกทางไม่ล่งใครดังจอ

ถึงดาวยอตีหัวไม่กลัวใคร

จนค่ำดึกฝึกหัดยัดข้างเว็ด

ย้ายจนเด็ดกับฤาษีนั่งคลีไห

ขอหยุดบทจดต่อเรื่องขอใด

กล่าวต่อไปโบตักทรงศักดา

เข้ามากอดหิ้นปลีนั่งคลีหำ

นับว่ากรรมของพี่พระยีหา

เคยยอดีรีหูอยู่กันมา

เจ้าลอดาแล้วน้องให้หมองนวล

เมื่อบุญยังดีๆ ปีกับไห

ยามไปไหนตัวพี่เคยชีหวน

ถูกถอดดอกตอกตำยำยียวน

ไม่ถึงควรถึงตายแม่หายควี

ยกภูษีปีหิตแล้วปิดศพ

ชาติหน้าพบกันเล่าเถอะหาวสี

แม้นตายไปข้างหลังยังยอดี

เก็บหิ้นปลีทำศพพอจบเดือน

เธอไว้ทุกข์ดุกลอเป็นบ่อรัก

เฝ้ารีหักโศกีไม่หมีเหือน

ใกล้พอดีวิวาห์เข้ามาเตือน

ทอถึงเดือนบุตรโตท้าวโคตวย

แสดงยอตอตั้งเกิดดังขลอ

ดุกมันลอเต็มที่เรื่องคีหวย

นายใดหยอรอดักรักหวังรวย

พร้อมโคตวยลูกบ่าวเขาเล่ามา

ว่าบังเกิดฉาวเฉินเหินขาวผี

จับเห็ดยียิงปล้นเข้าค้นหา

ยิ่งร้อนหนักดักรอรีบพอดา

ใช้บุตราไดหยอแขบกอดิน (แขบ = รีบเร่ง)

รับข้าวน้ำหามชีฉูฉีเห็ด

เนื้อใยเก็ดหายควีกีกับหิน

แขบไปหาอย่ารอหิ้วหม้อดิน

ใส่น้ำกินตัดทางเมืองห้างชี

รีบครรไลใดหลอคอเกือบหัก

บุกรีบรักร้อนใจด้วยไหหยี

จะแต่งงานยานเว็จไม่เสร็จที

เกิดธุลีขอดัดน่าขัดใจ

ตัดทุ่งกว้างทางใหม่ป่าไทรโขก

ต้นขลีโหกหัวหมีไม้พีไห

ล้วนหุมยีรีหาพ้นหญ้าไทร

น้ำคลอใดไหลคล่ำเป็นลำธาร

ลงหวิดตักลักบ้างพอสางร้อน

ข้ามดีหอนหาวยีลำธีหาร

อัศจอขอดันเกิดบันดาล (อัศจอ = อัศจรรย์)

รู้เหตุการณ์ว่าวัดไม้ดัดงอ

ต้นสีขาวยาวรีข้างกีหุด

ยืนก้มมุดถามไถเรื่องใดหลอ
ช่างคนไทยหรือเจ๊กให้เด็กกอ

ใดขึ้นปอบนกุฏิขอหยุดกัน

ได้จากบ้านมาไกลผมใดหยอ

ถอนใจผรอพอดีฤาษีหัน

นั่งเสกดินสอพองป้องเก็ดยันต์

ถ้าคอดันใสหายไว้ใช้เอง

นี้เจ้ามาเพียงนี้ตามครีไห

จงปราศรัยกับฤาษีอย่ากรีเหง

เจ้าอย่าหกยกคำทำกรอเดง (หก = โกหก)

คนกันเองเล่าพ่อได้ยอดี

ผมเที่ยวตามคู่หมั้นจนดันสอ

หญิงที่ขอนี่หรือชื่อไหหยี

ถูกใจรปล้นตกใจเอาไหคี

ผมรีบรี่ข้ามแคว้นถึงแดนลอ

เรื่องนารีซีหักพักในกุฏิ

จะยอดุจสีไหคร่าวไดหยอ

เรียกพีหามานี่เอาดียอ

ดังมันจอนั่งถ้ามาเร็วๆ

สาวดุ้งตื่นพอดีฤาษีแหบ

ลุกขึ้นแขบทันทีเจ็บอีเหว (แขบ =เร่งรีบ)

เอื้อมหยิบหวีสีหางอย่างม้าเร็ว

แต่งเลวๆ พอเสร็จเสด็จยัง

ถึงมูนีหวีให้ภิปรายถาม

ใครตีหามมานี่ระวีหัง

นี่คู่หมั้นรูปหล่อเขายอดัง

งานข้างหลังเขาจะแต่งกับแหงดี

เป็นคู่รักใดหยอน่าถอดดอก

สาวยิ้มออก หัวฉาวหาวถี่ถี่ (หัวฉาว = หัวเราะดัง)

เล่าแต่หลังดังฟอจบพอดี

ตัวผมนี้จะพาคนเอาดลยอ

จะแต่งงานต้นปีมารีหับ

เกล็ดไปยับเมืองใหญ่บ้านใดหยอ

พ่ออย่าขัดตัดคำดำติดรอ

เด็กนั่งคลอหมีเห็นนึกเอ็นดู

ไม่หยุดรอพอดีฤาษีให้

พอกราบไหว้มุนีนั่งดีหู

สวัสดีตีหามตามคำครู

วันกินอยู่หอดีอย่ามีภัย

ทั้งกกกอปอดีอย่ามีหมอง

ให้เงินทองเกิดมีทั้งสีไห

รับเอาพรของพ่อลูกขอได

ลุกขึ้นไปเดินตามพาหามตี

แล้วบีหอกออกรกยอดกหน่อย

ชมอึกอ้อยชีหำต้นดำหมี

กรูดฝีไหใยเค็จชมเห็ดชี

ต้นยอดีเดือยปอลูกกอดิน

นนทรีย์ห่มนมหวันต้นจันทร์สัก

ไม้ป่ารักแหนหยีย่านปีหิน

พยอมเค็ดเหม็ดหมันลูกจันทร์อินทร์

เต็มแผ่นดินแน่นไปหนัดใดกอ

ชมไปพลางย่างเค็จพบเห็ดงอก

ถอกับดอกชมเล่นให้เด็นหอ

ดอกไม่ดียีเห็ดเด็ดเกือบลอ

ดอกไม่ปออย่าทุกข์เจ้าหุกลี

เห็นไหหยีหนีเหือยเดินเมื่อยเหน็ด

บุกป่าเห็ดดอกขาวเหมือนหาวสี

หยุดกันไปใยเป็ดถอนเห็ดยี

เอาหีบคีพอเสร็จหายเข็ดเลย

ระอาเอือนเหมือนไข้ไม้ตีหอก

มันแทงยอกเจ็บจี้หนามตีเหย

โลหิตฉีหวีห่างยกย่างเลย

สาวไม่เคยหนามตำเข้าหำดี

พอถึงวังยังทีต้อนรีบหับ

จะขอจับโคตวยแม่หวยสี

เห็นลูกบ่าวดาวยอว่าออดี

หัตถ์ชูลีไหว้พ่อยอดังๆ

ค่อยยกย่องสรรเสริญเกิดเหินหมี

เมื่อลูกนี้อยู่ไปในวีหัง

หอบเงินทองของเสร็จในเว็จยัง

ขอคลีหังวังทองหัวดองทอ

พ่อรู้ข่าวฉาวเฉินพาเหินดี

นางหิ้นปลีแม่เจ้าถูกดาวหลอ

ท้าวโบตักย่อยยับดับเกือบพอ

เดือยพานอยกธงเกือบปลงชนม์

พ่อให้ลูกตามไปรับไหหยี

พาหับกลีวีหายไม่ไร้ผล

ไปแต่งงานบ้านพ่อเขาจอดน

ไม่มีคนขอดัดจะจัดการ

จัดกินเลี้ยงที่นี่วาวีหา

สุริยาทีเหียมเตรียมของหวาน

ถึงปีเหือนเดือนจอพอประมาณ

มาในงานทุกคนทั่วดนคอ

พวกแก่เฒ่าบาวยักนั่งดักล้อม

พรีทุกห้อมมากมีนังอีหอ

บ้างชูแว่นจุดเทียนนับเดียนวอ

เด็กมารอชีเหินเจริญพร

ชะยันโตโยเห็ดกันเสร็จสรรพ

เตรียมห้องหับวันดีนีกับหอน

หยุดรอดักรักบ้างวางไว้ก่อน

จับเป็นตอนต่อไปใดจะคลอ
พอค่ำดีสำหำดำทั่วจบ

ไม่หลีหบนอนในกับใดหยอ

เกิดฝนตกสกเส็กเด็กไม่ชอ (สกเส็ก = ตกๆ หยุดๆ)

เด็จจะยอจีหุกนอนคลุกคลี

มือฟีหาฟ้าแลบอยู่แปลบปลาบ

เด็กซีหาบชายฝาหลังคาสี

พระพายฉัดพัดพวยหวยติดคี

หันยังมีนอนทนให้ดลยอ

พอเสร็จสรรพหลับดีตอนผีเหย

เงียบไปเลยเข้มแข็งปลฃายแด็งฉอ

ตำนีหานจารย์เพิ่มเอาเดิมตอ

ดังมันยอตีหั้งเรื่องยังมี

ยกแม่หม้ายร้ายชื่อคนลือดัง

ยีแต่หังไม่เล็กชื่อเห็กหลี

เกิดตัณหากล้าพอไม่มอดี

ไหขึ้นคลีไร้คู่จะอยู่ครอง

ผัวฉันตายหายไปชื่ไคหยวย

เคยอยู่ด้วยหลายปีเฝ้าครีหอง

ไม่มีโรคติดต่อดายขอดอง

พอคนองเข้มขันเกิดหันคี

หาไม้แทงแยงเกล็ดวันเจ็ดแบก(เจ็ดแบก=ไม้เจ็ดมัด)

หิบไม้แตกกล้าแข็งแคมแหงหวี

ทนไม่ไหวใยเข็ดไม่เม็ดยี

ขบทุกทีมากคนพอดลยอ

ต้องจากที่รีหูเมืองกูเกิด

พอปีเหิดแล้วอวดดีนั่งยีหอ

เคยผลาญมามากมายดายชอๆ

เด็กไม่ลอเคยตายมาหลายคน

แม้นอยู่ไปที่นี่คับคีแหบ

หาชสยแอบสักทีได้ยีหน

รีบพีหาระเห็ดให้เค็ดยน

ตัดถนนทีห่างยกย่างมา

บุกป่ารกหกฟีเดินสีแหบ

ไม้ถอบแถบดีปลีกันชีหา

ออกทุ่งกว้างห่างดีมีชะตา

พบโจรป่ายีหายมาใต้ซวย

ฝ่ายโจรังหังยีออกหลีหัก

มานั่งพักคีโหกเป็นโชคสวย

จะได้ชมสมปองสองคอดวย

ผลอำนวยหามีถึงที่นอน

แม่หนูจ๋าให้พี่ขอจีหูบ

พอเห็นรูปรักจี้แม่หลีหอน (รักจี้ = รักมาก)

ชื่ออะไรถีหามถึงนามกร

จากนครเมืองแมนเจ้าแดนลอ

ฉันล่ำเล็กเห็กหลีจากรีหู (ล่ำเล็ก = รูปร่างเล็กๆ)

เป็นเมืองอยู่ไม่เก่งเด็งขี้ฉ้อ

ผัวฉันตายหลายปีดีไม่มอ

ใครดักยอกลี่หอมจะยอมตัว

ได้ฟังคำหำดีไม่หนีหาย

พี่อยากได้เห็กหลีเป็นผีหัว

เจ้าอย่ามีสีหาพี่พาตัว

ทำกลอดัวละอายมิใช่ดี

แม้นไม่รักวันนี้ถูกถีหุ้ง

มัดให้ยุงกัดคันยืนหันสี

เราเคยล้างหลายเด็กเห็กลีๆ

แหนบีๆ ใต้เหนือไม่เหบือใคร

หากท่านมีกำลังหวีงดีให้

อันตรายธุลีข้างนีไห

ยอมเป็นผีหนีหายไม่หน่ายไป

สาวหักใจยอมโดนให้โหรจี

ยิ่งชอบพอถอดอกกับคอกถวย

อยู่ใต้ซวยนอนแถลงกังแหงหวี

พอดุกลอเป็นทุกข์เกิดหุกลี

ท้องเมฆีลมพัดกระจัดพัง

ใบไม้ขูดบูดรักเกือบหักแหก

สะเทือนแยกธรณีทั่ววีหัง

อาโปในไหลสอบนหลอดัง

พวกชาววังยีโหนเข้าโดนคลี

พอรุ่งรางสว่างไสวเสียงไก่เขา

กากระเหว่าร้องอยู่ว่าหูหยี

โจรทั้งสองสิ้งชีพเพราะหีบคี

ไม่สิ้นดีรอดมค่อยสมกัน

จะขอโปรโบตักคอยลักเบีย

ตั้งแต่เมียเป็นผีชีวีหัน

ยิ่งกว่าถูกครีหืนเกิดมึนมัน

สอแต่ดันค่อยเขยิบขั้นเติบแรง

พอหิ้นปลีหนีหายมาตายเสีย

แต่แรกเมียไม่มีที่จะกวีแห่ง

ไม่มีเมียไม่สุขยอทุกแดง

จะหุงแกงไม่ได้ผลเหมือนหนคี

เกิดกำลังบังอาจต้องตราดปลอด (ตราด = ใส่, คาด)

แตกขาดออกเกลี้ยงผาวอยากหาวสี

วันเจ็ดปลอกไม่พอย่านปอดี

หาไหคีมาประดับสำหรับครัว

ไว้ใส่น้ำแก้ร้อนเป็นบอนรัก

เย็นขึ้นอักแน่นจี้ยังมีหัว

ออกสืบถามยามเพล็ดหวังเม็ดยัว

ขาดสวนครัวหิงหยีเสียปีเดียว

ออกจากที่มีหันเดินคันหัว

สืบให้ทั่วคีหังนั่งคลีเหียว

แม่ม่ายสาวหาวสีมีคนเดียว

ไม่ข้องเกี่ยวมากมายเสียดายคอ

สองโมงเช้าเห็กหลีหนีถอดอก

เก็บศพซอกสองผีใต้ยีหอ

ออกห่างผีมีเหินแล้วเดินต่อ

เจอะดาวยอโบตักเอาหักดี

ร้องถีหามถามทักพี่รักหยูด

พีกับหูดอย่าหลอกบอกเห็กหลี

ห้าวโบตักอักหย่อนพูดอ่อนดี

ว่าหายตีเป็นหม้ายมาหลายเดือน

ได้ของอื่นหมื่นแสนในแดนลอ

ให้ชอบพอใจพี่ไม่หมีเหือน

นี่เจ้าดีไม่มอเที่ยวตอเดือน

ทิ้งบ้านเรือนหาผัวให้หัวตี

ฟังคำพูดหูดถีคุณพี่ถาม

เห็กหลีหามตอบพลันพูดหันสี

อยากหาผัวตัวหนุ่มเอาหุมดี

ฉันยังมีเรี่ยวแรงให้แดงยอ

หม้ายต่อหม้ายย้ายเด็ดไม่เสร็จเรื่อง

นั่งปลีเหื้องไม่ให้ไปเอาไดหนอ

เราใช่เหรี่ยงเชียงใหม่ไดคนทอ (เหรี่ยง = กะเหรี่ยง)

ดาวก็ยอกลับหลังหังก็ยี

ไม่บัดสีดีหูเป็นคู่เคล้า (บัดสี = ละอาย)

นั่งคลี้หาวกลางทางยกหางถี่

รอกับดวนชวนนางกลับห้างชี

เป็นเมืองพี่ใหญ่กว้างเหมือนด้างชอ

ค่อยชมพลางเดินพลางป่ายางเกว็จ

ผักชีเห็ดแหนบีคนทีสอ

แก่นขรีหาดหนาดเหนียดเดียดเข้าซอ

ดังถึงวอพานางเข้าปรางค์นอน

น้ำหอยยี้สีเหงื่อติดเสื้อปราด

คลี่หมอนสาดตีหังนั่งวีหอน

แม่เห็กหลีหนีเหือยลงเมื่อยอ่อน

ท้าวเอื้อมกรจีหับไม่หลับลง

กลีเรื่องหุมดุมขาดกระดาษปะ

ปอกับดะคืนนี้ได้บีหง

พลางยวนยีอีแหบล้มแนบลง

นอนเล็ดยงกอดรัดยกดัดงอ

เหมือนเอายางวางใส่ในกระบอก

ขบไม่ออกปล้ำกันปลายดันสอ

ฝ่ายเห็กหลีไม่เนือยเดือยไม่นอ

เด็ดค่อยยอหยุดพักไว้สักคราว

ถ้าสีแหบแสบตับหลับเสียเถิด

อย่าปีเหิดแมลงหวี่จะคลีหาว

เห็ดให้มอหอเด็นเป้นคราวๆ

ต่อเรื่องราวข้างท้ายแม่หายนี

ยกไหหยีใดหยอนอนคลอดัก

เฝ่าร่วมรักสมสองหองเป็นหนี

จะพาผัวไปไหว้หายแม่ยี

สิ้นชีวีโจรนั้นเอาดันฟอ

ยังแต่พ่อตอดั้งคิดหวังเหวิด (หวังเหวิด = เป็นห่วง)

กลับบ้านเกิดคลีไหชวนไดหยอ

ไหนว่าเจ้าเหือยปีเพราะดียอ

หยุดพักรอลีห้างให้สางคลาย

พี่จะหายาดีมายีใส่

ร้านหมอไทยหนบีเขามีขาย

ถ้ามีหวีหางบีบวางปราย

อย่าปล่อยไว้แช่ดองให้หองพี

ตั้งแต่พียีเห็ดท้องเจ็ดเดือน

ไม่อีเหือนอย่าไปเลยไหหยี

พอประสูติดูดรอสิ้นข้อดี

ว่าลูกนี้ยีหิงเป็นหญิงชาย

ใกล้จะถ้วนด่วนกอพอครบสิบ

กลัวลีหิบยีหังนั่งยีหาย

เจ็บเห็ดหวีสีหาวตอนเช้าบ่าย

นอนยีหายสีแหบนึกแปลบใจ

หมอลีแหแต่หยำประจำบ้าน

คลีบอกหานว่ามานี่วีวีไห

น้องเจ็บจี้หนีเหงือยเสื้อเปื่อยใน (เจ็บจี้ = เจ็บมาก)

ทนไม่ไหวสีแหบแขบให้มา (แขบ = เร่งรีบ)

ฝ่ายเจ้าผัวใดหยอใช้หมอดัด

ช่วยปีหัดสักทีพอซีหา

แพทย์ใกล้ไกลไหคีรีบปรี่มา

เข้าฟีหาคลีหำขยำลอง

พอยามดีบีหายเกือบได้การ

พวกแม่ทานหำดีนั่งมีหอง (แม่ทาน = หมอตำแย)

ลมกำมัดดัดพอเป็นคลอดอง

น้ำนีหองตีหามคลอดตามกัน

บริสุทธิ์บุตรีไม่คลีหือ

ตัดสายดือพอดีล้างสีหัน

ถ้าหอเด็นเป็นชายไส้สอดัน

ช่วยปล้ำกันป้อนยาน้ำหาที

ทาขมิ้นหิ้นหวีสีตามไห

ปล้ำฟืนไฟให้ผิงพวกหิงหยี

นอนปีเหิดเกิดง่ายเหมือนหายควี

หำไม่ชี้หนีเห็ดอยู่เจ็ดวัน

กอดบุตรีหวีเหียงนอนเคียงข้าง

เฝ้าลี้หางชีหมให้ดมถัน

ได้ห้าปีสีเห็ดเหม็ดนึกยัน

ตั้งชื่อพลันลูกสาวแม่หาวคี

ฝ่ายเจ้าพ่อยอดังนั่งเฝ้าลูบ

ก้มจีหูบค่อยชมผมหุ้มหยี

ยังไม่กลับบ้านพ่อเฝ้ายอดี

ได้สิบสี่เขี้ยวพ่อได้หลอดาว

ไว้นั่งเล่นเห็นดีเอาคีหีบ

กระโตนบีบช่วงสีแสงวีหาว

พออยู่ไปใจรักยักบ่าวๆ

ทนชั่วคราวค่อยถ้าสิบห้าปี
..............................................
ตอนที่4
..............................................
ยกจอมจักรนคโรถึงโบตัก

เป็นทุกข์หนักจอมใจถึงไหหยี

กระโดดโผนโจรปล้ำแม่หำดี

วิ่งหันสีบั้นบุกถูกรุกราน

ไปเจ็บไข้ย้ายเด็ดหรือเข็ดแค้น

ยังคีแหนไม่กลับที่บุรีหาน

บอกเห็กหลีหนีหัดต้องจัดการ

สืบข่าวสารให้แจ้งทุกแหงดี

เจ้าอยู่วังยันเก็ดลงเจ็ดหน

อย่าจอดลค่อยระวังเฝ้าหังหนี

ตามรูปหล่อฉอดุจพระบุตรี

สั่งเห็กหลีเมียรักบ่ายพักตร์มา

อยู่ข้างหลังนั่งคอยคิดถอยหมอน

ความเดือดร้อนเกิดมีสีสีหา

นอนยีหัวชั่วคราวเฝ้ารอดา

อยู่อยู่มาศุนย์เปล่าแล้วเหารี

ทั้งสมบัติเงินทองดองเจ้าขอ

ได้ไม่พอลูกสาวหาวยังสี

อีกสิ่งหนึ่งมีหลานเกิดหานบี

หองพีพี เสียหายไม่ได้เรา

ทั้งเงินทองของมีปีบนหิ้ง

ให้ลูกหญิงทั้งนี้เรากีเหา

คิดผีหาฆ่ามันจะบรรเทา

เหลือแต่เราอยู่กินแทนหิ้นปลี

ริษยาฆ่าตีให้หมีหด

กลืนสะกดนิ่งในรอไหหยี

ขยีหับดับเกียงทำเหียงบี (เกียง = ตะเกียง)

เรื่องพอดีใดหยอลาพ่อมา

ชวนลูกสาวหาวคีเดินคลีไห

เด็กพอใหญ่สิบสี่เข้าปีหา

ออกตรีเหหียมเยี่ยมพ่อพารอดา

พีแต่หาสองแผนแหนบีบี

พร้อมทั้งเมียลูกพ่อเดินยอดัก

บุกรีหักรักแบกป่าแหกหลี

หนามบีหาดตาดแขดเข้าแหดตี

โลหิตฉีบีไหชวนไดปอ

ใกล้ถึงเมืองห้างชีหนีหนีเห็ด

ยางตามเท็จชมชี้บอกหนีหอ

หยุดสักทียีเหียนเดียนตามวอ

ข้ามดอนตอปอดิดเจอะบิดา

ยืนสังเกตเนตรยลลงบนเค็จ

น้ำตาเล็ดไหลรี่ดังฉีหา

เจ้าหนีเห็ดไปใยพาใครมา

ดูหน้าตาผึ่งผายเหมือนหายควี

นี่คือลูกนี่ผัวแล้วหัวร่อ

ดอกผึ่งถอได้ฉันคราวหันสี

เมื่อปีเหิดเกิดนานรูหานบี

ชื่อหาวคีสวยเด็จไร้เค็จใย

ยืนถามพ่อรอดูใครอยู่วัง

ทิ้งคลีหังหมีหอยของน้อยใหญ่

เจ้าอย่าทุกข์ดุกลอเป็นยอใด

อย่าตกใจเวียงวังหังพ่อยี

พ่อเพิ่งมีเมียใหม่ใยไม่เหว็ด

ย้ายจนเข็ดรุ่งเผ็กชื่อเห็กหลี (รุ่งเผ็ก = จนกระทั่งรุ่งเช้า)

ให้มารับหลานสาวแม่หาวคี

พร้อมไหหลีลูกสาวให้เข้าไป

ทิ้งลูกสาวคนนี้ไปยีเห็ด

ปรึกษาเสร็จเห็นดีข้างนีไห

ค่อนหันหลังดังขอชวนปอใด

ประเดี๋ยวใจผีหึงมาถึงวัง (ประเดี๋ยวใจ = ประเดี๋ยวเดียว)

เห็นแม่เลี้ยงเหียงบีนั่งกีเหา

เธอกอเดาพูดดีแล้วอีหัง

พี่คิดถึงหึงมีอยู่ที่วัง

กลัวร้อยชั่งดิ้นรนเรื่องดลยอ

พอมาถึงไหหลีลูกสีหาว

ไหว้พ่อเฒ่าเข้าไปพร้อมไดหยอ

เคารพสามถามไถ่ใดลูกคอ

นิยมยอชมเชยคลำเหยลี

เต่ากับแรดของนี้ผูกจี้ห้อย

พลีกับหอยทองแท่นค่าแหนสี

ธำรงน้อยก้อยใส่เท้าไหกี

ให้แหงดีเป็นหลานที่ผ่านมา

เหือกติดปลีฉีหีกอีกลูกเขย

ไม่วางเฉยลองมีบันดีหา

เรื่องเงินทองของพ่อไม่สอดา

เครื่องเสื้อผ้าแพรพันหันคีคี

เมื่อลูกชอบมอบให้ถ้าย้ายเด็จ

หมีทุกเห็ดแก่เฒ่าหาวสีสี

เข้าดับบ้านดับช่องห้องดีดี (ดับ = ประดับตกแต่ง)

ให้พวกนี้พีหักกันสักคราว

ผ้าที่นอนหมอนมีนีเหมือนหวล

พ่วยนวลนวลจัดให้มีแก้หนีหาว (พ่วย = ผ้าผวย,ผ้าห่ม)

พอค่ำดีหมีหินไม่สิ้นคราว

น้ำค้างพราวลมโชยดกยกโหยรี

เกษรร่วงหวงกลีลงยี่หุบ

ซอตามดุบหลั่งในน้ำใหสี

ท้าวชวนเมียเคลียคลอพาหอดี

หามเท่าชีเข้าพักเถิดรักเรา

เข้าสู่ที่คลีไหถอนใจหือ

เอื้อมจับมือสามีให้กีเหา

หันมันคียีขาทำตาเพรา

พระง่วงเหงาทีหับระงับเลย

พอแสงทองส่องดีสีเหงาหงา

เสียงไก่เขาขันถี่ว่าสีเหย

สะดุ้งดีลีเหียปลุกเมียเลย

พระกรเชยสีหันไม่ผันแล

ทำหน้านิ่งนิ้วชี้เอาสีไห

หลับกระไรป่านฉะนี้ไม่ปรีแห

สะดุ้งตื่นขืนไอไหวตัวแปร

คอยคิดแต่ลบล้างให้ห้างรี

เอาบุตรีถีหวงคิดลวงหลอก

จับบีหอกลอยแพกระแสร์ศรี

ท้าวโบตักเป็นผัวกับหัวกลี

พูดกันที่ห้องหับประดับลอ

มาอยู่นานบ้านมีตั้งสี่ห้อง

ได้แต่ของโน้นนี้กับหนีหอ

เครื่องผ้าผ่อนช้อนขันหัวดันกอ

เด็ดค่อยยอกลีหับลากลับเมือง

ว่ากระไรไหนพูดทำบูดรัก

อย่าหมองพักตร์โสกีชำลีเหือง

พี่ไม่ห้ามยามเพล็ดไม่เข็ดเคือง

การกลับเมืองเยี่ยมทาษพวกหาดยี
จะขอหลานผ่านทางป่ายางเกว็จ

ยามเสด็จเป็นเพื่อนห้ามเหือนถี

พาก็พาอย่าละเมิดให้เหิดปี

ไหไม่หยีเที่ยวระเห็จเค็จจะยน

เรียกหาวคีมีหน้านั่งถ้าคร่าว

เรียกพ่อเฒ่าเรียกถี่เหมือนยีหน

นั่งก้มพักตร์ตักบายกลายยุบล

เห็นขอยหมนค่อยแจ้งรูแหงดี

บอกแม่พ่อยอดกเดือนหกกลับ

ขยีหับลาเสร็จออกเห็ดหนี

ป่าลีห้างทางรกเดินหกฟี

ถึงทันทีลีเหทะเลวน

แล้วคาดแพยาวรีไม้สีหาม

เชือกผูกข้ามฉีฝอยย่านขอยหมน

สาวไม่นีในหึกรู้สึกตน

ว่ากอดลแม่เฒ่าของหาวคี

ใช้ให้ลงไปรอถอกับดอก

ถีบแพออกปล้ำกันรูหันสี

พอฉาบฉายใกล้ลึกหีกบีบี

เห็นพอดีต้องม้วยด้วยหวยคัว

กระโดดน้ำหามพลีนทีหอน

พักหยุดร้อนริมฝั่งนั่งหวีหัว

กลับไปเยี่ยมผัวรักไม่กลักบัว

แจ้งดีชั่วเรื่องราวของหาวคี

ถึงจับสาวหาวคีนั่งปีหิด

หามสถิตย์ลอยแพแหเป็นหมี

ไม่รู้เลยว่าเขาทำใจหำดี

หองยังพีตกคับมาอับปาง

ต้องน้ำเชี่ยวเตียวแสดแสงแดดส่อง

นั่งมีหองโศกีไม่สีหาง

เกิดธุลีทีแหกแพแตกต่าง

ล่มลงกลางสมีหุดเกาะหยุดมา

ฝูงมัจฉาพาฉีนึกสีแหบ

เข้าว่ายแอบหาปลีเที่ยวพีหา

ผลบันดาลหานบีมีชะตา

เทวอดาสีหงษ์ไม่ปลงชนม์

จะจอดับจับข้อเทวอเดช

ปรารภเหตุสว่างดีทางสีหน

วิชะยันหันเห็กจอเด็กจอดล

พิมานบนสีหำไม่เห็นดำเห็นดี

สถิตย์แท่นนพรัตน์เวียนหัตถ์เวียนหัว

สะดุ้งตัวรีหามหันสามหันสี

นั่งกอดมลมพังพอดังพอดี

หรือไหคลีแตกพานละบานละบน

หรือใครบวชสวดยัดนอกวัดนอกเว็จ

ยังไม่เสร็จหลับไหลบีไหบีหน

แสนลำบากอยากจะรู้ขอดูขอดล

โลกสากลสีหาบ ลักบาป ลักบาม

สร้างปาณาหาผิดตีหิดตีหอย

บาปเล็กน้อยมีทั่วไหลขั้วไหลขาม

ไม่เบาถ้อยน้อยเล็กหลอเด็กหลอดาม

ลงมองตามบูรทิศเสียงปอดิดปอดัง

หรือในโลกพิภพพีหบพีหัก

พอถอดหลักมองดูทั่วรีหูรีหัง (รัว)

เห็นเด็กน้อยลอยคอไม่ยอดัง

เปลือกหนีหังเขียวเหน็ดเหมือนเห็ดยี

ถึงคีหันวันหนึ่งไม่ถึงตาย

นอนบีหายน้ำเชี่ยวรูเหียวขี

นั่งดีหูรู้กาลหลานหิ้นปลี

ลูกไหหลีโบตักดักเต็มตอ

อีเห็กหลีแม่เฒ่าไม่เย้าเข็ด

มันฆ่าเสร็จภายหลังหวังดีหอ

คนใจบาปหาบสีไม่ดียอ

เอาดกชอเสียให้ตายอย่าไว้ปราน

กูต้องลงไปช่วยหวยยังสี

ใหผึ่งหยีวีหงน่าสงสาร

หยิบก้อนดินเข้ามาก่อเทวอดาน

ปฏิหาริย์คลีหิงแล้วทิ้งโยน

ลงขวางหน้าพอดีไม่กลีไห

ทิ้งลงไปเสียงถนัดชื่อเกาะถัดเถาะโถน

ให้ล่ำเล็กเด็กหล่อเข้าจอโดน

ละลอกโตนยีแหงเข่าแขวงบัง

แล้วลีหับกลับที่วิชีไห

สำรวมใจอินทรีย์ไม่หวีหัง

เดียวจีหึงถึงหาดคลื่อนสาดดัง

ขึ้นกระทั่งเกาะถิ่นฟักหินกี

กำลังหิวลิ่วลอยลูกขอยหมอง

เห็นสุกพองเอื้อมปลิดจุกหิดหนี (พอง = ห่าม)

ล้วนผลาหากินเก็บหินจี

หอยทะยีกลีเหือเนื้อข้าวปลา

บริโภคโหกชี้ไม่ขีหาด

เหมือนปีศาจจีหาวเฝ้ารักษา

อยู่เกาะถิ่นกินหลับสัปปอดาห์

เรือไหนมาถีหามจะข้ามไป

ยกเห็กหลีหยีหับคิดกลับหลัง

พอถึงวังกรุงศรีบุรีไห

เห็นโบตักถักบอกกำขอกไท

เข้าพิไรถอดองค์ให้ดงลอ

ว่าหาวคลีหลานข้าข้ามหาหมี

ห้วยยาวรีน้ำเชี่ยวหัวเดียวขอ

แพก็แหกแตกพราวเป็นดาวยอ

ลงลอยคอว่ายดำรูหำดี

ถูกน้ำเชี่ยวเหียวหนีไม่สีเหือก

ฉันกลิ้งเกลือกสุดแรงจนแหงหวี

หาไม่พบหลบหน้าพาหามี

พระเดชพี่มองเห็นเด็นหรือออ

ท้าวยีเหงื่อเหลือเมียมาเสียหลาน

นั่งตอดานทำฤทธิ์หัวติดฝอ

บอกหิ้นปลีลูกเขยพาดอยลอ

เด็กไม่ซอตามกันพาหันดี

เดินริมฝั่งหังหยีไม่หมีเห็น

จำปอเด็นตามเฝ้าหาวลูกสี

ถ้าสีหวนจวนศพเอาหบกี

พร้อมไหหยีโบตักเที่ยวดักรอ

ถึงเวลาสายัณห์หันดังหวี

ชวนเห็กหลีกลับไปเถอะใดหยอ

ไม่พีหบหลบกันดันทุกออ

ดังกลับรอฟังข่าวอยู่อ่าวใด

พอเย็นย่ำค่ำดีจะคลีหำ

ชวนงามขำเห็กหลีเข้าสีไห

(ต้นฉบับเดิมมีเพียงเท่านี้)

>>>>......เชิญร่วมแสดงความคิดเห็น

สรวลเสเฮฮา
น้ำบุญ สามตำบล
อรัญ คนโก้
อาร์ตเล็กเล็ก อังศุมาลิน

บ้านดอกบัว
บ้านครูต๊อก
บ้านใจเป็นธรรม
นักเลงโบราณ
บ้านแม่พลอย
บ้านพลสมบัติ
บ้านโจ
บ้านน้องนัท
บอร์ดแม่เฒ่า

msn yahoo |
sanook | hunsa |
pantip | thai.net