Paniekstoornis
Wat je het meest vreest, kan niet gebeuren
By Thomas A. Richards
Vertaald door Luka
Een paniekaanval is een vreselijke en verschrikkelijke ervaring, maar het is op geen enkele manier gevaarlijk. Een paniekstoornis is eigenlijk een heel natuurlijke lichamelijke reactie die UIT ZIJN CONTEXT voorkomt.
Als onze overleving bijvoorbeeld op de een of andere manier bedreigt wordt, hebben alle zoogdieren een instinctuele respons om the vechten of te vluchten. Deze respons produceert een plotslinge adrenalinestoot die vergezelt gaat met sterke gevoelens van onrust en paniek en een erg intense neiging om te vluchten of the ontsnappen.
Het is erg interessant dat de intensheid van de reactie en de sterke neiging om te vluchten dingen zijn die je overleving veilig stellen als je echt in gevaar zou zijn.....
De adrenalinestoot en de extra bloedtoevoer maakt je sterker en meer bewust van het gevaar. Deze grote bewustheid van het gevaar kan allerlei soorten gevoelens, zoals onder meer duizeligheid, nerveusheid, hyperventilatie, hartkloppingen, verwarring, controleverlies, versuft zijn, schudden, trillen en zweeteringe handpalmen.
Gedurende een paniekaanval gaat je lichaam door dezelfde fysieke processen heen als wanneer je in echt gevaar zou verkeren. Het VERSCHIL is echt natuurlijk dat hoewel je voelt dat je in gevaar bent, je dit in het echt NIET BENT. Als je niet weet waarom je een paniekaanval hebt, maakt dat het alleen maar meer angstaanjagend.
Door de paniekgevoelens komt het veelvuldig voor dat men dingen "verzint" of om gevaar aan de lichamelijke sumptomen te koppelen. Herinner je echter dat deze dingen nooit IEMAND overkomen is als een resultaat van een paniekaanval:
"IK WORD GEK": niemand met paniekaanvallen en onrust is ooit gek geworden. In feite is het zo dat doordat je je realiseert dat je paniekaanvallen hebt, dit juist een indicatie is dat je niet gek wordt. Mensen die "gek worden" verliezen het contact met de realiteit. Onrustige mensen zijn juist teveel in contact met de realiteit. Dus mensen met paniek en onrust problemen worden NOOIT "gek". Dit kan simpelweg niet gebeuren.
"IK VAL FLAUW": kortstondige duizeligheid laat mensen tijdens een paniekaanval denken dat ze flauw zullen vallen. Het is echter niet mogelijk omdat gedurende een paniekaanval je hart sneller gaat kloppen en de bloeddruk omhoog gaat. Als de bloeddruk omhoog gaat wordt het onmogelijk om flauw te vallen. Wanneer mensen flauw vallen is het doordat de bloeddruk ineens DAALT.
"IK KRIJG EEN HARTAANVAL": wanneer het hart snel begint te kloppen en mensen "hartkloppingen" krijgen, voelt het soms alsof ze een hartaanval krijgen. Ten eerste kan het hart voor langere tijd snel kloppen zonder dat dit problemen veroorzaakt. Ondanks dat hartkloppingen aan de linkerkant van de borst voorkomen, zijn er veel VERSCHILLEN tussen een paniekaanval en een echte hartaanval. Tijdens een echte hartaanval is het primaire symptoom een gevoel van verplettering in de borstkast en die pijn is er continu. Tijdens een paniekaanval is de aandacht op het snel kloppende hart zelf gericht. )"Ik kan mijn hart zelfs in mijn oren horen kloppen!") Mensen met paniekaanvallen hebben GEEN hartproblemen. Een echte hartaanval produceert een verpletterende interne pijn dat mensen doet buigen en op de grond doet vallen. Zijn horen NIET hun hart kloppen en ze zijn daar ook niet mee bezig. De intensieve verpletterende pijn is het enige waar hun aandacht op gericht is.
"IK ZAL STOPPEN MET ADEMHALEN EN STIKKEN": sommige mensen met paniekaanvallen voelen alsof ze geen adem meer kunnen halen (en aan het hyperventileren zijn) en alsof ze zullen stikken. Dit is onmogelijk omdat je niet kan wegvallen en stikken. Het voelt zo door een mix van zuurstof en koolstof dioxide in je bloedbaan die uit balans is. Dit is de reden waarom mensen zich zwak, duizelig, lichthoofdig voelen en flauwvallen. Stikken is onmogelijk tijdens een paniekaanval. Met een paar minuten, als het lichaam langzaam weer kalmeert en het ademen weer normaal wordt, zullen de andere symptomen geleidelijk aan verdwijnen.
"IK HEB GEEN CONTROLE MEER": door het ervaren van veel panieksymptomen tegelijkertijd kan de persoon voelen alsof hij de "controle verliest" over zichzelf. Soms is er de angst om nerveus of dwaas te gaan doen waar andere mensen bij zijn. Soms is de angst om met een ambulance naar het ziekenhuis te racen. Voor andere mensen is het verliezen van de controle een bewijs dat ze gek worden en opgenomen moet worden. Eigenlijk is het feit dat je denkt de "controle te verliezen" het bewijs dat dit niet zal gebeuren. De enige mensen die echt "controle verliezen" zijn mensen die hier niet bewust van zijn en zich niet eens zorgen maken om het "verliezen van de controle" over henzelf.
Ondanks dat de paniekgedachten en -gevoelens echt zijn, worden de hersenen voor de gek gehouden en denken dat ze echt in gevaar zijn -- terwijl je dat dus niet bent. Een deel van effectieve therapie is dit realiseren en het langzaam veranderen van gedachtepatronen. Een ander deel van de therapie is om de emotionele kant van de hersenen te stimuleren -- om de geest rustig en kalm te maken zodat angst en paniek wel zullen moeten verdwijnen.
Uit onderzoek is bewezen dat actieve cognitieve/gedragstherapie het meest effectief is om met angstgevoelens om te leren gaan. Gewoonlijk is er geen reden om het verleden op te halen en het allemaal te gaan analyseren. In feite is het zo dat hoe meer over je problemen gaat nadenken en hoe vaker je het gaat analyseren, des te heviger je panieksituatie kan worden. (Analyse = verlamming). Het is veel beter om het heden beter te maken zodat je toekomst (bijna) paniekvrij is.
Vandaag de dag is paniek meestal succesvol behandelbaar. Actieve cognitieve-gedragstherapie plus een sterke motivatie en vasthoudendheid van de patient zijn essentiele vereisten bij het oplossen van een paniekstoornis.