| Leven met DIS/MPS |
| Leven met DIS? Leven met DIS is leven in meervoud. Het is een leven zonder vanzelfsprekendheid. Het is een onvoorspelbaar leven. Je weet nooit wat er zal gaan gebeuren. Er liggen altijd nare triggers op de loer die de interne wereld op haar grondvesten doet schudden en alles onderdompeld in een zee van chaos en paniek. Er zijn ook andersoortige triggers die alters naar buiten doen komen (kindalters in een speelgoedwinkel bijvoorbeeld) en waarbij ik dan de boel moet onderdrukken om zo normaal mogelijk over te komen voor de buitenwereld die niks van mijn DIS afweet. En elke dag is het weer een verrassing hoe de alters zich voelen en hoe hun pet staat. Is het intern erg druk of juist rustig, welke alters staan er vooraan, zijn er herbelevingen en lichaamspijnen? Kortom, leven met DIS is niet gemakkelijk. Stel je je eens een straat voor met aan weerkanten huizen. Van sommige huizen zijn de ramen en deuren dicht, met de mensen in dat huis heeft niemand contact. Andere mensen hebben een raam of deur op een kier staan of hebben hun raam of deur afwisselend open of dicht. Met de mensen in dat huis hebben andere mensen uit de straat weinig contact. Weer andere mensen hebben al hun ramen en deuren openstaan. De mensen uit deze huizen zijn ook heel vaak op straat. Al deze mensen staan in een bepaalde relatie tot elkaar. Sommigen zijn dikke vrienden en anderen hebben altijd ruzie. Sommigen kennen elkaar heel goed en anderen kennen elkaar helemaal niet. De mensen zelf kunnen ook veel van elkaar verschillen. Er zijn kinderen en volwassenen, er zijn mannelijke en vrouwelijke personen. Er zijn lange, kleine, dunne en dikke mensen. Er zijn introverte en extroverten mensen, gezelschapsmensen en eenlingen. Het hierboven geschetste beeld kan eigenlijk een willekeurige straat zijn in de wereld. Het verschil bij een DIS-er is dat iedereen uit deze straat in een lichaam woont. Dat dit vaak lastig kan zijn laat zich raden. Sleutelbegrippen voor een leven met DIS zijn compromis en overleg. De alters en de primaire persoon moeten heel vaak compromissen sluiten en overleggen met elkaar zodat ieder zo prettig mogelijk kan leven. Niet iedereen kan maar doen wat hij of zij wilt. Tijdens het studeren kunnen de kindalters niet spelen, de pubers mogen niet zonder overleg piercings laten zetten en als er kindalters zijn en/of getraumatiseerde alters, dan mogen de volwassenen zich niet seksueel uiten. Voor dit alles is ook veel respect en begrip nodig van iedereen en het vooronderstelt een goede interne communicatie. Dit alles laat nogal eens wat te wensen over. Dit is nu zo in hoofdpunten leven met DIS. |