Op zaterdag 28 september was ik 1 week en 4 dagen over tijd. De verloskundige had bij mijn afspraak van 25 september al gezegt dat als het er de week er op nog niet was ik aan het CTG zou gaan. Dus zaterdag de 28e ben ik nog lekker gaan winkelen met mijn moeder en man. Dat winkelen werd zoals altijd wel een beetje meer dan geplant. Eerst naar een rommelmarkt daarna echt SHOPPEN. ;-) Maar verder gebeurde er helaas niks deze dag.
Zondag 29 september 16.19 uur. Een krampje (alweer). Toch eens voor de grap kijken of er een vast tijdsschema tussen zit. Ja hoor, elke 12 minuten. Na 2 uurtjes rond de 8 minuten. We kijken nog even gezellig met zijn 2e naar de film OPERATION DUMBO DROP, maar tijdens de film begin ik mij zo belabberd te voelen dat ik toch maar eens onder de douche ga. Na een half uurtje heb ik het gehad. Zeg Eelco welterusten en zeg dat ik hem wel waarschuw als het erger word.
30 september 2002 1.00 uur Eelco gaat naar bed. De weeen zijn wel wat heftiger, maar nog lang niet heftig genoeg, want in mijn hooft word nog steeds gezegt van is dit nou alles?. Ik kan niet meer slapen helaas. Tot 3.00 uur hou ik het uit, daarna Eelco wakker gemaakt. Samen gezellig naar beneden gegaan en de film My stephmother is a alien gekeken. Na een uurtje hou ik het weer niet vol dus ga ik weer douchen. Rond half 6 maken wij mijn moeder wakker want we hebben besloten om maar eens richting Groningen te gaan. Dit doen wij rond 6.25 uur. Rond 7.00 uur staan wij op een parkeerplaats en bellen de verloskundige. De weeen komen nu binnen de 5 minuten. Zei zegt dat we weer moeten bellen als het binnen de 3 minuten komt. PFF dan sta je op een parkeerplaats ;-) Eerst nog even naar de zonsopgang gekeken vanaf mijn favo plek in Groningen. De laatste zonsopgang met zijn tweeen. Best wel vreemd omdat je weet dat er een derde persoon aankomt die je hele leven gaat veranderen. Na de zonsopgang nog even voor de laatste keer naar een vriend van ons om toch een beetje afscheid te nemen van ons oude leventje. Nu komen de weeen binnen 2 minuten, dus weer de VK gebelt. Zij vraagt of we al naar het Parthuis willen gaan of nog even thuis willen blijven. Ik heb het gehad, dus ik zeg meteen naar het Parthuis.
Bij het Martini ziekenhuis aangekomen, lopen we gelijk naar het Parthuis waar ik de grootste kamer krijg toegewezen. Eerst ga ik hier naar de toilet, waar ik een klein beetje bloed verlies (beetje van de slijmprop). Ik kleed mij op en ga lekker op bed liggen. 9.30 uur Plop, water gebroken en het is....... GROEN ofterwijl er is in gepoept. Mijn mensje voelt zich niet meer zo lekker in mijn buik, iets dat ik mij ook heel goed kan voorstellen. Mijn VK komt binnen en prikt de rest ook door (pijnloos) en 5 cm ontsluiting. Maar helaas, ik mag nu niet in het Parthuis bevallen, ik word nu overgeplaatst naar de kraamafdeling en zal daar moeten beallen omdat daar wel apparatuur word gebruikt.
Met een rolstoel word ik naar de andere afdeling gereden die in de zelfde gang zit. Hier word ik geholpen door een assistent Gynecoloog (of hoe je het ook schrijft) en nog 2 meiden. Ons mensje krijgt draatjes op haar hooft. 10.15 uur, 6 cm ontsluiting, de hel is uitgebarsten tot ongeveer 11.00 uur 1 continue wee. Dit wens ik niemand toe, als er een pauze was tussendoor was het best te doen, maar dit valt niet meer weg te puffen, ik zie alle kanten van het bed om 10.50 uur vraag ik om iets dat de pijn iets minder maakt, maar dat geven ze mij niet ;-( dan vraag ik maar of ik mag douchen, en ja hoor, dit mag maar niet langer dan 10 minuten. Ik sta met veel pijn en moeite op onder begeleiding van Eelco. Halverwege hou ik het niet meer, ons mensje wil er uit en wel nu. Eelco drukt op de mooie rooie knop en daar zijn ze weer. Jah hoor, 10 cm ontsluiting. Het is nu ongeveer 11.00 uur. Ik mag persen. Ik heb erge last van mijn bekken waardoor ik niet de houding aan wil houden die zij willen, maar ik mag het met mijn houding proberen. Het persen is zwaar, maar ik kan niet zeggen dat ik het echt pijnlijk vind, het kan komen door de roes waar je in zit maar ik heb niet echt pijn gevoeld. Om 11.50 uur is ons mensje er nog niet, dus ze komen op het idee van de baarkruk. Iets dat mij absoluut niet aanspreekt, maar toch willen ze dat ik hem probeer. Ik kom niet eens mijn bed uit, dat is wel pijnlijk, en opeens heb ik zoveel kracht in mij dat om 12.10 uur ons mensje word geboren. Als eerste vraag ik wat het is. Een meisje, zoals mijn gevoel mij al de hele zwangerschap vertelde, Eindelijk is onze SHIVA er. Ze word op mijn buik gelegt, en opeens bedenk ik mij dat we fotoos hadden willen maken, helemaal vergeten, maar dan toch maar. Eelco knipt de navelstreng door. De placenta word geboren, en ik krijg het voor elkaar dat ik niet gehecht word (een miniscul scheurtje dat met een beetje goede zorg ook wel geneest). Na even genoten te hebben ga ik douchen, bah wat een bloed ;-) Eelco gaat de oma's bellen en er word beschuit met muisjes gebracht. Daarna komt de warme maaltijd voor ons beide, spinazie, aardappels, iets dat ze vlees noemen, een of andere uiensoep en een zurige sinasappelpudding. Ok jullie snappen wel, na een paar happen was ik dus misselijk.
Ik word naar de zaal gebracht waar ik met nog 3 vrouwen lig, de ruimte is klein en absoluut niet prettig om te zijn dus hier zal ik jullie verder maar nix over vertellen alleen dat dit ziekenhuis niet aan te raden is met begeleiding van borstvoeding want deze was echt slecht.
Wat ik wel wil vertellen is dat Eelco een ontzettende steun voor mij is geweest. Hij was er voor mij zoals ik hem nodig had. Eelco als je dit ooit leest, bedankt.
