1. ความฝัน

“ไม่ อย่า”
“แฮ่ก ๆ”
ร่างบางสะดุ้งตื่น
เหงื่อโชกกายแม้ว่าจะอยู่ในห้องติดเครื่องปรับอากาศที่เย็นเฉียบ
เหลียวมองรอบห้องที่คุ้นเคยก็ผ่อนหายใจช้าๆ อย่างโล่งอก
แสงสว่างที่ลอดม่านเข้ามาในห้อง บอกเวลาเช้าที่มาเยือน
“ฝันไป แค่ความฝันเท่านั้นเอง”
เจ้าของห้องปลอบใจตัวเองก่อนลุกขึ้นจัดการธุระส่วนตัวก่อนลงไปชั้นล่าง......

“พิณ ตื่นเช้าเป็นพิเศษเลยนะจ๊ะ”
“ค่ะ วันนี้หนูนัดขิมไปซื้อของคะ”
เจ้าของร่างบางนาม “พิมพลอย”ยิ้มกว้างเดินเข้าไปหอมแก้มคุณแม่ยังสาวอย่างเอาใจ
“แหม ทุกทีพิณก็ตื่นเช้านะคะ”
“จ๊ะ แต่วันนี้มีนัดนี่จ๊ะ”
คุณแม่อมยิ้ม
“โธ่ พิณก็ไปกับขิมบ่อยจะตายไป แล้วคุณพ่อละคะ”
“นอนอยู่จ๊ะ เมื่อคืนไปรับรองแขกเลยกลับดึก”
“งั้นพิณช่วยคุณแม่นะคะ”
“จ๊ะ ไก่ยกจานไปตั้งโต๊ะเลยนะ”
คุณแม่หันไปบอกสาวใช้ที่ช่วยอยู่ด้านข้าง
.................................................................
“ปิ๊งป่อง”
เสียงกดออดหน้าบ้านทำให้เด็กสาววัยทีนเอทรีบลุกเดินขึ้นห้องตัวเอง
เมื่อกลับลงมาก็เห็นเด็กหนุ่มญาติผู้น้องนั่งคุยกับบิดาตน
“มาตรงเวลาเป๊ะเลยนะขิม”
“วันนี้น่ารักมากเลยนะพิณ”
เด็กหนุ่มร่างสูงหันมายิ้มกว้างทักทาย
มองร่างบางในชุดเสื้อแขนกุดสีขาวกับกระโปรงยีนส์สีเข้ม
คาดเข็มขัดเส้นเล็กเน้นเอวบาง สะพายเป้เข้าชุดอย่างชื่นชม
“ไปก่อนนะคะคุณพ่อคุณแม่”
“งั้นผมลาละครับคุณลุงคุณป้า”
ขิมหรือ “ขริณ” ยกมือไหว้ก่อนลุกตามร่างบาง……

-------------------
“ซื้อหนังสือเสร็จแล้วจะไปไหนต่อไหม”
เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งถามญาติผู้พี่ที่อายุต่างกันแค่วันเดียวอย่างเอาใจ
“พิณอยากดูหนังจ๊ะ ต่ายบอกว่ามีหนังดีเข้า”
“งั้นเดินไปดูที่สยาม Discovery ใกล้ๆ นี่นะ”
พิมพลอยยิ้มรับ ขริณ ญาติผู้น้องไม่เคยขัดใจตนเลย เอาใจและเทคแคร์ตนทุกอย่าง
พิมพลอยนั่งรอพลางไปรอบๆ เรื่อยๆ ผู้หญิงหลายคนมองขริณอย่างสนใจ
เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่ง ใบหน้าคมกึ่งอ่อนหวาน
เครื่องหน้าทุกอย่างไม่มีที่ติขนาดตนยังนึกอิจฉาบางครั้ง ท่าทางสุภาพอ่อนโยน
บุคลิกดี รอยยิ้มสะกดใจคน ทำให้เป็นที่สนใจของทุกคนที่พบเห็น
หลังจากซื้อตั๋วเสร็จ ขริณเห็นว่ายังมีเวลาเหลือจึงชวนกันไปทานอาหารก่อน
หลังทานอาหารเสร็จก็มานั่งรอที่ด้านหน้าเพื่อเข้าชมภาพยนตร์
ระหว่างรอ ขริณก็ถามขึ้นมา
“พิณไม่สบายหรือเปล่า”
“เอ๋ ทำไมขิมถามอย่างนั้นล่ะ”
“ก็รู้สึกเหมือนพิณจะไม่สบาย”
พิมพลอยยิ้มให้อีกฝ่าย ซึ้งใจในความช่างสังเกต
“ฝันร้ายนิดหน่อยจ๊ะ”
“นิดหน่อยเหรอ......”
ขริณลากเสียงเหมือนไม่เชื่อในคำพูดของญาติสาว
“OK. ยอมแพ้ ที่จริงก็เรื่องเดิม”
“แค่นั้น?”
เด็กหนุ่มถามเสียงสูงขึ้นจมูก ทำให้พิมพลอยเบ้ปากด้วยต่างรู้นิสัยกันดี
เพราะโตมาด้วยกันจนเหมือนพี่น้องฝาแฝด ประกอบกับหน้าตาคล้ายกัน
ทำให้ตอนเด็กถูกเข้าใจผิดว่าเป็นฝาแฝดกัน
เสียงประกาศเรียกเข้าชมภาพยนตร์เหมือนระฆังช่วย
พิมพลอยพยักหน้าให้ญาติผู้น้องที่หน้าละม้ายคล้ายกันอย่างยิ่ง
“แน่ะ เขาประกาศเรียกแล้ว ไปกันเถอะ”
ขริณได้แต่เดินตามแรงฉุดของอีกฝ่าย..............
...............................................................................
..........................................
๑ เดือนผ่านไป เหตุการณ์ทุกอย่างก็เป็นไปตามปกติ
พิมพลอยก็ไม่ได้ฝันอีก จนทั้งสองต่างลืม
วันเสาร์ที่ว่างขริณก็มานั่งทำรายงานที่บ้านของพิมพลอย
“พิณ ขิมมีเรื่องจะบอก แต่ต้องไม่โกรธนะ”
“ลองว่ามาสิ”
“สัญญาก่อนสิ”
“ก็ได้”
พิมพลอยยอมด้วยความอยากรู้
“พิม จำเคนได้ไหม คือว่า....เอ้อ .... เคนสนใจพิมน่ะ”
“อือ”
พิมพลอยรับคำเบาๆ มองหน้าญาติผู้น้องที่ตัวสูงกว่าอย่างตรึกตรอง
นึกถึงเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่หน้าตาดีที่ถูกกล่าวถึงแล้วถอนหายใจ
ก็พอรู้ว่าอีกฝ่ายสนใจตนอยู่ แต่ตนเองไม่ได้สนใจตอบ
“ถ้าเป็นเพื่อนก็ดีนะจ๊ะ พิมอยากมีเพื่อนเยอะๆ อยู่แล้ว”
“เอ้อ....คือ”
“เพื่อนขิมก็เหมือนเพื่อนพิณจ๊ะ”
“จ๊ะ พิณ”
ขริณยิ้มอ่อยๆ
“เอ่อ แล้วทำไมตอนวี ถึงไม่เหมือนกัน”
“ก็ยัยนั่น..... ช่างเถอะ เอาเป็นว่าพิณไม่ชอบก็แล้วกัน
เป็นเรื่องไร้สาระน่ะ”
พิณยิ้มหวานให้ญาติผู้น้องเป็นเชิงไม่ให้ถามต่อ
“เดี๋ยวพิณไปเอาขนมมาทานกันนะ”
“ขิมไปเอาให้ดีกว่า”
พิมพลอยมองตามหลังร่างสูงโปร่งที่รีบลุกออกไปพลางถอนหายใจ
ขริณเป็นผู้ชายที่เรียกได้ว่าค่อนข้างสมบูรณ์แบบ หน้าตาดีมาก
จะว่าหล่อแบบแมนก็ไม่ใช่ จะว่าสวยก็ไม่ใช่ซะทีเดียว
แต่มีเสน่ห์ทำให้คนหลงใหลได้ง่าย อ่อนโยนเอาใจใส่ทุกคน เข้ากับเพื่อนได้ดี
ข้อบกพร่องแทบหาไม่พบ ยกเว้นแต่บางครั้งก็เป็นคนที่ซื่อบื้อในบางเรื่องเกินไป
เช่นตอนที่ยัยวีมาเที่ยวกับกลุ่มเราก็ยังไม่รู้ว่ามาด้วยจุดประสงค์อะไร
ยังไปแนะนำแบบชมเราให้ฟังอีก จนยัยวีแขวะเราตั้งหลายที เฮ้อ....
ขณะคิดเพลิน คนที่ถูกนินทาในใจก็ยกจานขนมเข้ามา
พิมพลอยปัดความคิดเรื่องคนตรงหน้าออกไป.....
........................................................
๑ เดือนหลังจากที่ขริณแนะนำเพื่อนร่วมชั้นปีในคณะเดียวกัน
คเชนทร์มาคอยรับคอยส่งพิมพลอยตลอด ประกอบกับช่วงใกล้สอบ mid-term
ทำให้พิมพลอยแทบไม่ได้เจอญาติผู้น้องเลย
หลังสอบเสร็จ พิมพลอยโทรไปชวนขริณมาบ้าน ขริณตอบรับแบบอ้ำๆอึ้ง
ทำให้คนชวนโมโห ขริณต้องตามง้อแทบแย่ พิมพลอยยื่นคำขาดว่า
ห้ามหาคนกวนใจมาให้ ขิมได้แต่รับปาก......
ขิมมาชวนพิณไปเที่ยวกับเพื่อนกลุ่มใหญ่ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลายด้วยกัน
และพ่วงเพื่อนใหม่อย่างเคนและเล็กไปด้วย
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
หลังจากรวมตัวกับเพื่อนๆครบก็นั่งรถตู้ที่จองไว้ไปปราณบุรี
เพราะพ่อของเพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มเป็นเจ้าของรีสอร์ท ทั้งหมดจึงได้พักฟรี
เพื่อนแต่ละคนทำตัวไม่ต่างกับสมัยเรียนมัธยมด้วยกัน
แม้ว่าจะแยกย้ายกันไปเรียนคนละแห่ง........

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]