Shooting star
By...Patty Pretty
รุ่งอรุณของวันอาทิตย์
มิเกะ...ตื่นได้แล้ว
สายแล้วนะ
ขอต่ออีกนิดเถอะฮะ..แม่
เอ..แต่ว่า..ถ้าแม่จำไม่ผิดลูกมีเดทกับหนูมิโกะไม่ใช่เหรอ
ว้ากกก!.......แม่อ่ะ
ทำไมไม่ปลุกผมให้เร็วกว่านี้ฮะ
ตายละวาสายแน่เลย
เจ้าลูกคนนี้..ไม่ไหวจริงๆ
ผมไปล่ะครับ...ไม่ต้องเตรียมอาหารเย็นเผื่อนะครับ ผมจะค้างบ้านเพื่อนครับ
บ้านใครน่ะ
จะรีบไปไหนบอกแม่ก่อนสิ
แล้วจะโทรมาบอกครับ
ไปล่ะ ว้ากกก....สายๆๆๆ
tokyo dome
มิโกะๆ
มาแล้วๆครับ
นายมิเกะ
แน่มากใช่ไหมถึงให้ชั้นคอยนานขนาดนี้
เอ่อ
ไม่ได้ตั้งใจจริงๆอ่ะ
ยกโทษให้ด้วยเถอะนะ
แล้วเราจะไปเที่ยวที่ไหนกันดีล่ะ
เชิญนายไปเที่ยวคนเดียวเถอะ
ชั้นกลับแล้วย่ะ
อ๊ะ!...มิโกะ
มิโกะจัง ว้าไปซะแล้ว
สมน้ำหน้า..นัดสาวสวยแล้วยังจะมาสายอีก
สายตาของมิเกะหันตามเสียงนั้นทันทีด้วยความรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก
แต่แล้วก็ต้องตาค้างกับภาพตรงหน้า
น่ารักชะมัด แต่..เอ๊ะ
เฮ้ย นี่มันผู้ชายนี้หว่า
แล้วนายเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ
เปล๊าๆ
แค่สมเพชน่ะ
ปากดีนักนะ
งั้นดีล่ะชั้นจะเอานายเป็นเพื่อนเที่ยวชั้นวันนี้ล่ะ
เฮ้..ใครจะไปกับนายกัน..ปล่อยชั้นน๊าๆ
ว้าๆมืดซะแล้วเที่ยวยังไม่ทันสะใจเลย
แล้วนาย..อ้าวเฮ้ยหลับซะแล้ว
แต่ก็น่ารักดีแฮะ
เอ๋...เรากำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย
แมนชั่น
นี่ๆนายตื่นได้แล้ว
ถึงแมนชั่นเพื่อนชั้นแล้ว
ไม่เอาอ่ะจะนอนต่อ..
ไม่น่าเลย
คออ่อนชะมัดเลย
เอาว่ะนอนมันซะที่นี้ล่ะ
ตัวเบาชะมัดเป็นผู้ชายอะไรว่ะเนี่ย
โทรุ..โทรุ
เปิดประตูหน่อย
มิเกะเหรอ
ทุกทีเลยเมาแล้วชอบมาที่นี้อยู่เรื่อยเลย
เออนา..อย่าบ่นมากเลย
ชั้นพาเพื่อนมาคนนึงด้วยนะ
ใครว่ะ..อ้าว!...นี่มันพี่ชั้นนี่นานายไปเจอพี่เท็นที่ไหนล่ะเนี่ย
อ๊ะ!
พี่นายหรอกเรอะ
ทำไมโลกมันกลมอย่างนี้นะ
พี่ๆ
นี่นายให้พี่ชั้นดื่มเหล้าเรอะ
เอ่อ...ก็นิดหน่อยน่ะ
พี่ชั้นก็จริงๆเลยนะ
เพิ่งกลับมาจากปารีสวันนี้แท้ๆ
ดันไปกินเหล้ากับคนแปลกหน้าอีก
แล้วชั้นมันไม่น่าไว้ใจตรงไหนกัน
ไม่ใช่อย่างนั้น
ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่นายล่ะ
แต่ว่าพี่นายเป็นผู้ชายนะ
แล้วหน้าตารูปร่างเหมือนพวกเราไหมล่ะนายว่า..
เออ..มันก็จริง
พี่ครับๆ
สงสัยคงต้องอุ้มซะแล้ว
นี่มิเกะชั้นฝากดูแลพี่ชั้นด้วยนะ
เดี๋ยวชั้นต้องไปทำงานแล้ว
เออๆไม่ต้องเป็นห่วง
นายไปเหอะ
แต่..ห้ามทำอะไรพี่ชั้นเด็ดขาดนะ
แกจะเพี้ยนเรอะ
พี่นายเป็นผู้ชายนะเว้ย
เออรู้อย่างนั้นก็ดีแล้ว
ชั้นไปล่ะ
หิว...น้ำ
ขอน้ำหน่อยสิ
ครับๆๆ
ลุกหน่อยครับ..ลืมตาสิครับ
ทำไงดีว่ะเนี่ย
เอางี้แล้วกัน
มิเกะป้อนน้ำเท็นด้วยปาก
แค่กๆ
เท็นค่อยลืมตาขึ้น
นายจะฆ่าชั้นหรือไง
หายใจไม่ออกเลย
ก็..นายไม่ยอมลืมตานี่นา
ชั้นอยากเข้าห้องน้ำ
เท็นพยายามจะลุกด้วยตัวเอง แต่มันกลับเซถลา
เดินดีๆสิ
เดี๋ยวก็ล้มลงหรอก มา..เดี๋ยวจะประคองไป
ชั้นจะอาบน้ำ
ร้อนมากเลย
อะ..ไรนะ
แต่..
เท็นถอดเสื้อผ้าโดยไม่แยแสต่อสายตามิเกะเลย
รูปร่างบอบบาง
ผิวขาวเนียนอมชมพู
ผมยาวสลวยดำขลับ
หน้าตาที่สวย
พาไปอาบน้ำหน่อย
ร้อนมากเลยล่ะ
มิเกะสุดจะห้ามใจไว้ได้
เข้าจู่โจมเท็นอย่างลืมตัว
นายจะทำอะไร!
ปล่อยชั้นนะ!
เท็นร้องห้ามเสียงพัลวัน
ชั้นไม่ใช่พวกลักเพศหรอกนะแต่นายสวยเหลือเกิน
ขอชั้นเถอะนะ
ไม่!
อย่านะ!
เท็นสู้แรงมิเกะไม่ได้ซะเลย
อ๊ะ...ทำอะไรน่ะ
เสียงเท็นเหนื่อยหอบ
ยิ่งเพิ่มความได้ใจให้มิเกะขึ้นอีก
เสียงนายเพราะมากเลยล่ะ
ชั้นไม่ใช่ผู้หญิงนะ..ฮ้าาา.....
นั้นสินะ!
แต่นายสวยกว่าผู้หญิงซะอีก
รู้ตัวไหม?
หยุดนะ!
นายจะบ้าหรือไง
นายจะมาทำอย่างนี้กับชั้นไม่ได้นะ
ปล่..อย
ชั้น เถอะนะ ได้โปรด
อุ๊บ
มิเกะหยุดการกระทำไม่ได้
มันยิ่งเพิ่มความหน้ามืดตามัวหนักเข้าไปอีก
กับอาการที่ขัดขืนของเท็น
" นายอย่า...ทำอย่าง..นี้นะ
ได้โปรด..."
"
แต่มันหยุดไม่ได้นี่นา...ยกโทษให้ด้วยเถอะนะ
"
เท็นสู้แรงมิเกะไม่ได้เลย
บวกกับความเมาทำให้ร่างกายที่แสนบอบบาง
และกำลังถูกปลุกเร้าอารมณ์หมดแรงต่อต้าน
และกำลังเคลิบเคลิ้มไปกับ
สัมผัสอันร้อนแรงจากมิเกะ
"
เจ็บ...เจ็บมาก...ถอนตัวออกเถอะนะ.."
"
มาถึงขั้นนี้แล้วนึกว่าชั้นจะยอมหรือไง
"
"
นาย...เลวมาก "
"
ครับๆ ผมมันเลว
"
"
โอ๊ย...อย่าขยับตัวนะ "
"
อดทนนิดนึงเถอะนะ "
แรงปรารถนาอันรุนแรงทางด้านอารมณ์เพิ่มทวีขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
และไม่มีทีท่าว่าจะจบลงง่ายๆ
"
ชั้นจะไม่ไหวแลัวนะ "
เท็นหมดสติลง
"
เท็นๆๆ "
เสียงเรียกจากมิเกะเหมือนอยู่ในห้วงความฝันของเท็น
"
ชั้นอยู่ที่ไหน "
เท็นพยายามปรับสายตาหลังจากลืมตาขึ้น
มิเกะรีบเข้าไปกุมมือเท็น
"
นายอยู่ที่ ร.พ. นะสิ "
"
ทำไมล่ะ โอ๊ย...เจ็บ
"
"
อย่าเพิ่งลุกสิ
นายกำลังป่วยอยู่นะ "
เท็นพยายามทบทวนเรื่องเมื่อคืน ทำให้เขาอายจนแทบจะไม่อยากมองหน้าใครในตอนนั้นเลย
"
นาย...ออกไปจากห้องนี้เดี๋ยวนี้นะ
"
เท็นปาข้าวของพร้อมกับตวาดขับไล่มิเกะ
"
ไม่ไปไหนทั้งนั้น
ต่อไปนี้ถ้านายอยู่ที่ไหน
ชั้นจะอยู่ที่นั้น "
เท็นชะงักการกระทำลง
ใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาซุกไปกับหมอน
"
เดี๋ยวจะพากลับบ้านนะ หมออนุญาตให้กลับได้แล้ว
"
มิเกะประคองเท็นออกจากร.พ.
และเดินทางกลับแมนชั่น
"
กลับไปได้แล้ว ชั้นไม่อยากเห็นหน้านาย
"
"
ไม่นะ ชั้นจะรับผิดชอบนายเอง
"
เท็นหัวเราะเยาะทั้งน้ำตา
"
ชั้นไม่ใช่ผู้หญิงนะ อย่ามาทำตัวเป็นสุภาพบุรุษนักเลย
"
มิเกะร้องไห้ออกมาโดยไม่รู้ตัว
"
ชั้นก็ไม่เข้าใจความคิดของตัวเองเหมือนกัน
ชั้นยอมรับว่าตอนนี้ชั้นก็สับสนไม่ต่างอะไรกับนายนักหรอก
แต่ขอโอกาสให้ชั้นได้พิสูจน์ความรู้สึกของตัวเองที่มีกับนาย...ขอร้องล่ะ
"
มิเกะเข้าไปสวมกอดเท็น
ชั้นอยากกลับบ้าน
ปวดหัวเหลือเกิน
ได้สิเท็น
จะพานายกลับเดี๋ยวนี้ล่ะ
แมนชั่น
เฮ้! นายพาพี่ชั้นไปไหนมา
กลับมาเอาป่านนี่
มือถือก็ติดต่อไม่ได้
เป็นห่วงแทบแย่
พี่เท็นเป็นอะไรไปทำไมถึงหน้าซีดแบบนั้น
บอกสิว่าเกิดอะไรขึ้น
ไม่มีอะไรหรอก
แค่ไม่สบายนิดหน่อย
อย่าโวยวายนักเลย
เออ
มิเกะแม่นายโทรมาชั้น
ว่าทำไมนายยังไม่กลับบ้านเสียที
อืม
เดี๋ยวชั้นจะโทรกลับ
กลับบ้านไปหาแม่ดีกว่านะเด็กน้อย
อย่าทำให้แม่เป็นต้องห่วงหน่อยเลย
เท็นพูดกึ่งเหน็บแนมเล็กน้อย
พี่เท็นไม่สบายมากหรือเปล่า
โทรุประคองเท็นพร้อมกับเอามือลูบไล้ไปตามในหน้าของเท็น
หยุดนะ
มิเกะตะโกนออกไปโดยไม่รู้ตัว
มิเกะนายเป็นอะไรไป
โทรุถามด้วยความสงสัย
และเท็นเองก็รู้สึกตกใจเช่นกัน
ปะ..ปล่าว
ไม่มีอะไร ชั้นกลับก่อนแล้วกัน
นายมีอะไรก็โทรมาหานะ
ไปล่ะ
ผมกลับมาแล้วครับ
มาซะทีนะ
ทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย
แม่ต้องโทรตามไปทั่วกว่าจะรู้ว่าอยู่ไหน
ก็กลับมาแล้วนี่ไงแม่ก็อย่าบ่นนักเลย
ผมยิ่งง่วงนอนอยู่ด้วย
เจ้าลูกคนนี้
นานๆทีแม่จะอยู่ด้วย
แทนที่จะอยู่คุยกันบ้าง