Magicien love  

By...Patty Pretty

"อายูมิ  เร็วเข้าสิ  เดี๋ยวไม่ทันเครื่องกันพอดี"                 

"ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้  อย่าวิ่งสิเดี๋ยวหกล้มกันพอดี"

"อ๊ะ!  โอ๊ยะ!!" 

"ยู! เป็นไงมั้ง"

"ไม่...เป็น  โอ๊ย!..เจ็บ"

"บอกแล้วใช่ไหม  ทำไมถึงได้ดื้อขนาดนี้นะ"

"เป็นอะไรมากหรือปล่าวครับ  ให้ผมช่วยอะไรไหม?"

"ดีเลยค่ะ  ช่วยอุ้มไปนั่งตรงนั้นหน่อยเถอะค่ะ"

"อายูมิ!"

"ไม่เป็นไรหรอกยู  นี่รุ่นพี่ที่ร.ร.อายูมิเอง  ชื่อพี่ยูกิยะ"

แล้วร่างของยูก็ถูกช้อนขึ้นอย่างง่ายดาย

"ปล่อยเถอะครับ  ผมพอจะประคองตัวเองได้"

"อย่าดื้อสิยู  นั่งตรงนี้เลยค่ะพี่ยูกิยะ"

"เป็นไงบ้าง...เจ็บมากไหม  ทำให้เป็นห่วงเรื่อยเลย"

"ไม่เป็นไรแล้ว  อายูมิเครื่องใกล้ออกแล้วนะ"

"จ้า...งั้นอายูมิไปล่ะนะ  แต่เดี๋ยว...เอ่อพี่ยูกิยะค่ะ  วันนี้ช่วยดูแลยูหน่อยได้ไหมค่ะ  เพราะกว่าพี่เคนจะกลับมาจากอังกฤษก็พรุ่งนี้ค่ะ"

"ได้สิจ๊ะ  โชคดีนะ  แล้วอย่าลืมโทรมาหาพี่ล่ะ"

"แน่นอนค่ะ  ยังไงก็ไม่มีวันลืมเด็ดขาด  ขอบคุณนะค่ะที่มาส่ง"

"เอ่อ...อายูมิ  นี่จ๊ะของขวัญ"

"ขอบคุณค่ะ  ยู...อายูมิไปก่อนนะ" 

อายูมิจูบไปที่หน้าผากยู

"ดูแลตัวเองดีๆนะ  แล้วจะโทรมาหาทุกวันเลยล่ะ"

"เหมือนกันนะ  ดูแลตัวเองให้มากๆ  โชคดีจ๊ะ"

อายูมิเดินลับเข้าไปในห้องผู้โดยสารขาออก

น้ำตาค่อยๆไหลจากตาดวงสวยของยู

"เอ๋?...ร้องไห้เหรอครับ"

"ยูรีบปาดน้ำตาด้วยความอาย" 

"ผมกลับล่ะ"

ยูรีบลุกขึ้น  โดยลืมว่าขากำลังเจ็บอยู่

"โอ๊ย!!"

ยูเซลง  แต่ยูกิยะเข้ามาประคองไว้ทัน

"อย่าลุกกระท้นหันอย่างนี้สิครับ  ขาเจ็บอยู่นะครับ"

ยูกิยะอุ้มยูขึ้น

"หวา!  ทำอะไรครับ  ปล่อยผมลงนะครับ"

"ไม่ได้หรอกครับ  อายูมิฝากยูไว้กับผมแล้ว  ผมต้องดูแลให้ดีที่สุด"

"แต่นี่..."

"เอาเถอะครับ  ถึงจะไม่ชอบ  แต่ช่วยอดทนหน่อยนะครับ"

ยูกิยะขับรถมาส่งยูที่บ้าน 

"ต้องอยู่คนเดียวแล้วสินะครับ  คงจะเหงา"

ยูนั่งนิ่งเงียบ  โดยไม่ตอบอะไร

"เอ่อ...ผมขอโทษครับ  ถ้าพูดอะไรผิดไป"

"ไม่เป็นไรครับ  ผมขอตัวเข้าบ้านก่อนนะครับ"

ยูยังคงโดนอุ้มอยู่เหมือนเดิม

"เอาล่ะถึงห้องนอนแล้วนะครับ"

ยูกิยะค่อยๆวางยูลงบนเตียง

"ขอโทษนะครับที่ต้องรบกวน" 

"ไม่เป็นไรหรอกครับ  ยังไงซะคืนนี้ผมคงต้องรบกวนค้างที่นี่เหมือนกัน"

"เอ๋?..."

"ยูขาเจ็บอยู่อย่างนี้ผมคงปล่อยให้อยู่คนเดียวไม่ได้หรอกครับ"

"แต่ว่า..ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ"

ยูพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจที่ยูกิยะเห็นเขาเป็นเด็ก

"แค่ 16 เรียกว้าโตแล้วเหรอครับ"

"คุณก็แค่ 17 เหมือนกันแหละ"

ยูเถียงอย่างไม่ลดราวาศอก

"อย่างน้อย ผมก็โตกว่านะ และมีเหตุผลมากกว่ายูด้วย"

ยูนั่งเงียบ  เพราะเถียงไม่ออก  ก็สิ่งที่เขากำลังทำมันเหมือนเด็กที่เอาแต่ใจจริงๆนี่นา

"เอาล่ะ...ยู  จะทานอะไรก่อนนอนไหมครับ"

"ไม่รบกวนดีกว่าครับ  ผมอยากพักผ่อน"

"ยูล้มตัวลงนอนโดยหันหน้าหนียูกิยะ"

"เดี๋ยวครับ  ผมขอทายาให้ยูก่อนนะ"

"อ๊ะ!..ไม่ต้องก็ได้ครับ" 

แต่ยูกิยะก็ยังคงทายาพร้อมพันผ้าที่ขาให้ยู

"ขอบคุณครับ" 

ทำไมถึงดีนักนะ  อายูมิสายตาไม่เบาเลยแฮะ

"ผมนอนได้ยังครับ"

"เชิญครับ"

เมื่อยูนอนหลับไปได้สักพัก  ก็กลับกลายว่ายูกิยะนอนกอดยูอยู่

ยูตกใจมาก

"ทำอะไรน่ะ!!"

"เอ๋..ตื่นมาทำไมดึกดื่นขนาดนี้ครับ"

"คุณมานอนกอดผมทำไมครับ"

"อ๋อ...เรื่องนี้เองเหรอครับ"

"หมายความว่ายังไงครับ"

"ก็ยูเอามือผมไปกอดเองนะ"

ยูถึงกับหน้าแดงทันที

"ไม่จริง!  ผมไม่ทำอย่างนั้นแน่  คุณก็เป็นเหมือนผม  ผมคงไม่มีทางทำแบบนั้นแน่"

"เอาเถอะครับ  ตอนนี้นอนก่อนดีกว่าแล้วพรุ่งนี้ผมจะอธิบายให้ฟังนะ"

ยูกิยะโน้มตัวยูลงมานอนในอ้อมกอดเหมือนเดิม

ยูพยายามดิ้นแต่ก็ไม่ได้ผล  เพราะยูกิยะรูปร่างสูงใหญ่กว่ายูซึ่งบอบบางราวกับผู้หญิงมาก

"นี่  ยูกิยะ  ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ"

"อืม  อย่าดิ้นสิครับ  นอนได้แล้วนะ  เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปรับพี่เคนไม่ทันนะ"

 ยูฝืนได้ไม่นานก็หลับลงด้วยความอ่อนเพลีย

"ยู...ยูครับ  ตื่นได้แล้วนะ"

"ไม่เอาน่า  อย่าเพิ่งกวนใจกันสิ  ยังง่วงอยู่เลยครับ"

ยูพลิกตัวเองและซุกตัวแนบแน่นเข้ากับยูกิยะ  ทำให้ยูกิยะใจเต้นแรงขึ้น

"งั้นวันนี้จะนอนอยู่อย่างนี้  แล้วปล่อยให้พี่เคนรออยู่ที่สนามบินนะ"

สิ้นเสียงกระซิบของยูกิยะ ทำให้ยูลุกขึ้นจากเตียงทันที

"หวา  กี่โมงแล้วเนี่ย  สายแน่ๆเลย  ทำไมไม่ปลุกกันบ้างเลยนะ"

ยูกิยะอดที่จะขำท่าทางลุกลี้ลุกลนของยูไม่ได้  รีบถอดเสื้อผ้าแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำโดยไม่คำนึงถึงสายตาของยูกิยะแม้แต่น้อย

"เอ่..อ  ผมลืมเอาผ้าเช็ดตัวเข้ามา  ช่วยหยิบให้หน่อยได้ไหมครับ"

"เอ๋  ตะกี้ก็ไม่ได้ใส่เข้าไปนี่นา  ออกมาเถอะไม่เป็นไรหรอก"

"จะบ้าเหรอ"

ยูกิยะหัวเราะด้วยความพอใจ

"นายจะหยิบให้หรือเปล่า!!"

"ครับๆๆ  อย่าทำน้ำเสียงโกรธขนาดนั้นสิ  แต่ เอ มันอยู่ไหนล่ะครับ"

"ก็อยู่ในตู้เสื้อผ้าไง"

"ยู ผมหาไม่เจอ ช่วยเปิดประตูออกมาบอกผมชัดๆหน่อยได้หรือเปล่า"

"นายนี่มัน  ยุ่งยากจริงๆเลย กะแค่ผ้าเช็ดตัวยังหาไม่เจอ"

ยูเปิดประตูห้องน้ำออกมา  ซึ่งในขณะเดียวกันมือของยูกิยะก็ได้คว้าตัวยูออกมาจากห้องน้ำ

"หวา!  ยูกิยะปล่อย...เดี๋ยวนี้นะ"

"ยู...อย่าดิ้นสิ  ผมว่ายูหันหน้ามาหาผมดีกว่าไหม? เพราะรอบๆห้องยูมีแต่กระจกทั้งนั้นเลยนะ"

ยูนึกขึ้นได้ก็รีบพลิกตัวเข้ามาซุกเข้ากับอ้อมกอดของยูกิยะ

"เอาผ้าเช็ดตัวมาเดี๋ยวนี้นะ"

มือของยูพยายามจะคว้าผ้าเช็ดตัวจากมือของยูกิยะที่ถืออยู่

"เฮ้ๆ  เดี๋ยวสิครับ  จะไม่ขอบใจกันสักคำรึไง?"

"นายนี่..มัน  ก็ได้ชั้นขอบใจ"

ยูกิยะค่อยๆคลุมผ้าไปบนร่างอันบอบบาง แล้วค่อยๆช้อนคางยูขึ้นมา ทำให้เห็นริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อยอย่างชัดเจน  จากนั้นก็บรรจงจูบลงไปอย่างแผ่วเบา  เสียงหอบหายใจแบบติดขัดพร้อมกับตัวที่ทรุดลงของยูทำให้ยูกิยะตกใจมาก

"ยู!  เป็นอะไรไปน่ะ..."

"ไม่รู้เหมือนกัน  ไม่เข้าใจ"

ยูตอบคำถามด้วยความเหม่อลอย

"ไม่เคยจูบเหรอ?"

ยูกิยะถาม  มันยิ่งทำให้ยูหน้าแดงเพิ่มขึ้น

"เด็ก  จริงๆนะเนี่ย"

"นายว่าอะไรนะ"

น้ำเสียงต่อว่าของยูที่ไม่กล้าแม้กระทั่งสบตายูกิยะ

"น่ารักมากเลย...ยู  บอกตรงๆว่าชั้นอดใจไว่ไม่ไหวแล้วนะ"

ยูกิยะจูบไปตรงริมฝีปากยูอีก ส่วนมือก็ลูบไล้ไปตามเรือนร่างอันปล่าวเปลือยของยู

"ไม่ๆ  ไม่นะยูกิยะ"

ยูรวบรวมกำลังผลักยูกิยะ  แล้วรีบวิ่งหนีออกไปจากห้อง  แต่ความไวก็ไม่พอที่จะหนียูกิยะได้พ้น

"จะไปไหนน่ะ  เสื้อผ้าก็ไม่ยอมใส่"

"ปล่อยชั้นลงเดี๋ยวนี้นะยูกิยะ"

ยูกิยะแบกยูขึ้นบ่าแล้ววางลงบนเตียงพร้อมกับโถมทับร่างบางนั้นไว้ไม่ให้หนีไปไหน

"ปล่อยนะ  นายจะทำอะไรน่ะ"

"ไร้เดียงสาจัง  ทำอะไรน่ะเหรอ  เดี๋ยวก็รู้"

ยูกิยะจูบยูไปทั่วร่าง  ทำให้ร่างบางสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่อยูกิยะแตะต้องส่วนอ่อนไหวของยู มันทำให้ยูถึงกับร้องไห้ออกมา

"ไม่นะยูกิยะ"

"ยู...นายไม่ใช่ผู้หญิงนะ  ทำไมต้องร้องไห้ด้วย"

"นาย...มันบ้า...วิปริต  นายก้รู้ว่าชั้นไม่ใช่ผู้หญิงแล้วทำไมต้องทำอย่างนี้ด้วย"

ยูกิยะนิ่งเงียบ  แล้วก็รีบผละตัวเองออกจากยู

"นายรีบใส่เสื้อผ้าเถอะ...เดี๋ยวจะลงไปรอข้างล่าง"

ยูซบตัวเองลงกับหมอนคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนและไม่ยอมหยุดไหล

ครึ่งชั้วโมงผ่านไป

ยูลงมาในชุดกางเกงขาสั้นโชว์ให้เห็นขาที่ขาวเนียนสีชมพู เสื้อที่ค่อนข้างพอดีตัวทำให้เห็นว่ายูมีรูปร่างที่บอบบาง ผมสีน้ำตาลยาวประบ่าสลวยลับกับใบหน้าเรียวเล็กขาวเนียน  แต่ทว่าตอนนี้ตาโตกลมสวยกลับมีรอยบวมแดงจากการร้องไห้  ยูกิยะรู้สึกสงสารเจ้าของดวงตาสายคู่นั้น

ยูเดินผ่านยูกิยะด้วยความหวาดระแวง

"ไม่เอาน่ายู...อย่าทำอย่างนี้สิ"

ยูกิยะคว้าข้อมือยูมาและสวมกอดยูอย่างแนบแน่น

"ขอโทษ!  ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมทำเรื่องร้ายๆกับยูไปได้  ตอนนี้ยังไม่มีคำตอบอะไรในหัวเลย"