The Ice Man
By...Farnorth
STEP 1 ความพยายามของ อาซาคุระ ชิซุมะ
โอ้ย ..ปวดฟันโว้ยอย่าแปลกใจเลยครับนี่เป็นเสียงในใจของผมเองแหละ ฟันเจ้ากรรมที่ผุมานานนับปีมีอันมาแผลงฤทธิ์เอาตอนสอบกลางภาค ทำเอาสมาธิผมแตกกระเจิง ไม่มีใจจะทำข้อสอบเท่าไหร่ ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้นะครับแต่ผมต้องระวังไม่ให้คะแนนสอบของผมสูงเกินไปอันจะส่งผลให้พวกลูกท่านหลานเธอในโรงเรียนนี้เขม่นเอา ก็ไอ้โรงเรียนที่ผมอยู่เนี่ยมันธรรมดาซะที่ไหน โรงเรียนสำหรับลูกผู้ดีมีศักดิ์ทั้งนั้น ไอ้ผมมันชนชั้นกลางถ้าไม่ได้ทุนทรัพย์ของคนรักคุณแม่สุดสวยช่วยอุดหนุนแล้วละก็อย่าหวังว่าจะได้มาเหยียบโรงเรียนนี้เล้ย .แต่ใจจริงผมว่าไม่ต้องมาเหยียบจะดีซะกว่าเพราะโรงเรียนคุณหนูเนี่ยมันอึดอัดพิลึก ต้องมาคอยเกรงอกเกรงใจพวกคุณหนูพวกเนี้ย ไอ้ผมมันก็พยายามทุกวิถีทางไม่ให้ตัวเองเด่นเกินหน้าเกินตาพวกคุณหนูทั้งหลายทั้งแกล้งทำข้อสอบถูกมั่งผิดมั่งเพื่อให้คะแนนอยู่ในระดับกลางๆ แล่วก็พยายามทำตัวกลมกลืนทุกสถานการณ์ ซึงผ่านมาด้วยดี 1 ปีกับ 4 เดือนแล้ว หา! ถามว่าทำไมต้องทำขนาดนี้เหรอครับก็เพราะผมหวังผลในอนาคตหรอกครับพวกคุณหนูทั้งหลายเมื่อเรียนจบก็จะเป็นผู้ดูแลกิจการต่างๆ ของตระกูลผมจะได้มีสิทธิ์อาศัยบารมี คุณหนูท่านไดท่านหนึ่งเข้าทำงานและมีอนาคตที่แสนสดใสต่อไป
อ้าวอาซาคุระคุง เสร็จแล้วเหรอเสียงอาจารย์คุมสอบส่อแววแปลกใจสุดๆที่ผมลุกขึ้นส่งกระดาษข้อสอบเป็นคนแรก และในเวลาไม่ถึง20 นาที(ปกติผมจะแกล้งทำข้อสอบช้าๆเพื่อจะได้ออกห้องสอบพร้อมกับคนอื่นๆ)
ครับ อาจารย์ขอโทษครับผมขออนุญาติไปห้องพยาบาลครับ ผมพยายามกลั้นอาการปวดและฝืนยิ้มให้อาจารย์
อืม ไปสิ อีก 1 ชั่วโมงจะมีสอบวิชาต่อไปนะผมรับคำและเดินออกจากห้องด้วยอาการสนเท่ห์ของเพื่อนร่วมชั้นแต่เวลานี้ความปวดเข้าครอบงำจนไม่สนอะไรอื่นอีก
ขออนุญาติ ครับ ผมไม่รอให้มีเสียงตอบรับก็เปิดเข้าไปด้วยความเร่งรีบแล้วก็ต้องชะงักเมื่อภาพตรงหน้า มัน .มัน(ชิซุมะคุงพูดอะไรไม่ออกเพราะกลายเป็นน้ำแข็งขั้วโลกใต้ไปเรียบร้อยแล้ว)
ขอโทษครับเสียงเล็กใสพูดอย่างร้อนรนและวิ่งชนเขาออกประตูห้องพยาบาลไป
ถะ ถ้าเมื่อกี้เขาตาไม่ฝาด ภาพเมื่อกี้มัน ผู้ชายกำลังจูบกันชัดๆ (ลืมเรื่องปวดฟันไปสนิท)
จะยืนนิ่งอย่างนี้อีกนานไหมเสียงทุ้มมีแววหงุดหงิดเล็กปนอยู่(แหงละก็ถูขัดจังหวะนี่นะ)
ขอโทษครับ (เสียงในใจ:ไอ้ .เอ้ย ไม่มีที่พลอดรักที่อื่นแล้วรึไงตกอกตกใจหมด)
และเขาก็พึ่งสังเกตเป็นครั้งแรกว่าเจ้าคนที่พลอดรักเมื่อกี้คือประธานนักเรียน อายาโนะโคจิ ซึบาสะนึกว่าแค่ขอโทษจะหมดเรื่อง เรอะ ประธานนักเรียนตัวแสบเดืนเข้ามาหาผมเรื่อยส่งผลให้ขาผมก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ จนติดกำแพงประธานนักเรียนที่ตามมาติดๆยกมืนขึ้นดันกำแพงปิดทางหนีของผมโดยสิ้นเชิง
แฮะ แฮะ เอ่อท่านประธาน ผมต้องขอโทษมากๆๆๆๆเลยครับ เจ้าประธานนี่ท่าทางน่ากลัวชะมัด ทั้งที่ยืนเทียบกันผมเตี้ยกว่าแค่ไม่กี่เซ็นต์เท่านั้น (ประมาณ 5 เซนต์)
นาย ไม่เคยเห็นหน้า เจ้าประธานพูดพร้อมกบยื่นหน้ามาไกล้ (พูดเฉยๆก็ด้ายไม่ต้องยื่นเข้าม้า .)
ไครเปิดประตูทิ้งไว้นะ เสียงใสๆของครูพยาบาล ช่างเหมือนระฆังช่วยชีวิตซะจริงประธานหมาบ้า เผลอปล่อยมือออก ซึ่งผมก็ไม่รอช้าใช้โอกาสนี้หนีออกไปไกลที่สุดอาซาคุระ เธอเองเหรอ ยังไม่หายปวดอีกเหรอไง
ยังเลยครับผมมาขอยาเพิ่มครับ ผมพูดโดยพยายามทำเสียงปกติที่สุด(นั่นง่ายมากเป็นงานปกติของผมอยู่แล้ว)
แต่เธอกินไป6เม็ดแล้วนะตั้งแต่เช้าแต่ถ้าไม่กินผมก็ไม่มีสมาธิทำข้อสอบนะครับ น้า อาจารย์เหลืออีกวิชาเดียวเอง
ก็ได้ ครูให้อีก 2 เม็ดสอบเสร็จ มาที่นี่ครูจะพาไปหาหมอ อาจาย์ห้องพยาบาลพูดจบก็เหมือนโลกของผมดับลงตรงหน้า ก็ หมอฟันกับเขาถูกกันซะที่ไหน แต่ไหนแต่ไรต่อใหเจ็บเจียนตายเขาก็ไม่มีวันไปหาหมอฟันเด็ดขาด
ครับ ผมรับคำพร้อมกับรับยามาจากอาจารย์
ผมไปสอบต่อนะครับชิซุมะพูดพร้อมกับเดินออกมาจากห้อง โดยหารู้ไม่ว่าคนในห้องทั้งสองคนกำลังพูดเรื่องเขากันอยู่
หมอนั่นเป็นอะไรน่ะ น้าเอริ ประธานนักเรียนหมาบ้าของชิซุมะถามครูห้องพยาบาล
ปวดฟันน่ะ สนใจเหรอจ๊ะซึบาสะ ซึบาสะยักไหล่แต่ผู้สูงวัยกว่าไม่สนใจยังคงพูดต่อ
เขาชื่อ อาซาคุระ ชิซุมะ ห้อง 2A นอกนั้นไม่รู้หรอกเขาเป็นคนเดียวในโรงเรียนที่ไม่มีอะไรเด่นสักอย่าง ธรรมดามากๆ จน .จนผิดปกติเมื่อเห็นซึบาสะพยักหน้า น้าสาวก็เลยถือโอกาส
นี่ถ้าเธอว่าหลังสอบเสร็จน้ามีเรื่องจะขอร้อง .
.
ถึงจะได้ยาแก้ปวดมาเพิ่มอีกสองเม็ดแต่ชิซุมะก็ยังคงไม่มีสมาธิอยู่อีกนั่นแหละเขารีบทำข้อสอบให้ไวที่สุด และออกเป็นคนแรกของห้องท่ามกลางความสงสัยของอาจารย์และเพื่อนร่วมชั้น เพื่อที่จะ
จะไปไหนน่ะประธานหมาบ้าเอ้ย! ไม่ช่าย ประธานอายาโนะโคจิเอ่ยขึ้นมาทำเอาฝ่ายที่ตั้งหน้าตั้งตาเดินเอาเป็นเอาตายเกือบสะดุดล้มประธาน ชิซุมะไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาแต่หน้าเขาก็บอกอยู่เต็มประตูอยู่แล้วว่า นาย มาทำอะไรที่นี่
อาจารย์บอกให้ฉันมารับนาย ก่อนที่นายจะหนีอะ ..ก่อนที่ชิซุมะจะพูดอะไรก็ถูกประธานหมาบ้ากึ่งจูงกึ่งลากตรงไปห้องพยาบาล ท่ามกลางความสงสัยของนักเรียนที่เริ่มทะยอยออกมาจากห้องสอบ
โธ่ หมดกันความพยายามของชั้นชิซุมะคิดในใจแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมานอกจากทำหน้าเหมือนโดนกำหนดวันตายไว้แล้ว
น้าเอริ พามาแล้ว กำลังจะหนีจริงๆซะด้วยเด็กชายร่างสูงกว่าเอ่ย
เห็นมะดูสีหน้าก็รู้แล้วคิดหนีจริงๆ ไม่ไหวเลยน้าโทโจคุง อาจารย์สาวพูดยิ้ม อย่างนึกเอ็นดู
ขะ..ขอโทษครับชิซุมะตอบตะกุกตะกัก และหน้าแดงที่ถูกจับได้ โดยไม่ได้สังเกตคนที่อยู่ข้างๆว่ามีสีหน้าตะลึงแค่ไหน จนรู้สึกถึงแรงบีบที่เพิ่มขึ้นจึงรู้สึกตัวว่าประธานนักเรียนหมาบ้านั่นยังไม่ได้ปล่อยมือเขา
ประ ประธานขอโทษครับช่วยปล่อยมือ..มันเจ็บครับ
สึบาสะเองก็เหมือนพึ่งรู้สึกตัวจึงรีบปล่อยมือฝ่ายตรงข้าม
อะ..อ้อโทษที
ครูสาวสังเกตเห็นท่าทางของหลานชายตัวเองแล้วก็รูสึกแปลกใจแต่ก็ไม่ได้ถาม
เอ้า เรารออะไรอยู่ละไปหาหมอกันเหอะ
ผมไปด้วย สึบาสะ พูดขึ้นทันที ครูสาวอมยิ้มอย่ารู้ทันส่วน ชิซุมะ น่ะเหรอ หน้าซีดเป็นไก้ต้มปิดประสาททั้งห้าไปตั้งแต่ได้ยินคำว่า ไปหาหมอ.. นั่นแหละ
.
ออบอุนอั๊บ ชิซุมะขอบคุณครูสาวที่พาเขามาเชือดเอ้ย! ม่ายช่ายพามาหาหมอฟัน
ไม่เป็นไรจ๊ะเป็นหน้าที่ของครูอยู่แล้ว ครูสาวยิ้มให้
นายนี่ประสาทรึเปล่าโตป่านนี้ ยังให้ฟันผุได้อีก ดุม๊าน .ดูมันใคร เชิญมารึก็เปล่าเสนอหน้ามาเองแท้ๆ ยังมีหน้ามาว่าเขาอีก ถึงจะรู้สึกโกรธแต่ด้วยความเจ็บฟัน กับการรักษาความเป็นพลเมืองธรรมดาที่ดี ชิซุมะไม่เอ่ยอะไรออกซักคำเดียว แต่นั่นดูเหมือนจะเป็นการยั่วโทสะฝ่ายตรงข้ามเข้าอย่างจัง
อย่ามาเมิน ชั้นนะสึบาสะตวาดเสียงเกรี้ยวกลาดและกระชากแขนฝ่ายตรงข้าม จนเซ
พลั่ก เสียงหมัดกระทบแก้ม ดังชัดเจน จนคนในสถานพยาบาลหันมามองชิซุมะเป็นตาเดียว
ชิซุมะหน้าซีดเป็นไกเต้มเมื่อรู้สึกตัวว่าทำร้านประธานนักเรียนไปซะแล้ว และอีกฝ่ายดูเหมือนจะโกรธมากซะด้วย
โปรดติดตามตอนต่อไป
แนะนำติชมได้ที่ E-mail : [email protected]