‘ซารินะเหรอ? น้องชายที่แสนสำคัญของหมอนั่นไงล่ะ’

คิวะกำกระเป๋าในมือนแน่นเมื่อมองเห็นร่างคนสองคนแต่ขนาดร่างกายต่างกันเดินออกมาจากอาคารแล้วอยู่ๆทั้งสองคนก็หยุดกึก ร่างสูงใหญ่หันไปพูดอะไรกับร่างเล็กข้างๆแล้วจึงเดินกลับเข้าไปข้างในอีกครั้ง เขาถือโอกาสนี้เดินเข้าไปใกล้ร่างเล็กที่นั่งอยู่

ซาริเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นเงาคนยืนเบื้องหน้าเขา ด้วยความเป็นคนอัธยาศัยดีเด็กหนุ่มจึงยิ้มทักทาย

“สวัสดีฮะ…” มองดูชุดนักเรียนอีกฝ่าย “เพื่อนพี่เลโอหรือฮะ?…พี่เลโอเข้าไปหยิบของเดี๋ยวคงออกมา…” ชี้ไปทางอาคาร

“…เปล่า” เสหน้าต่ำลง “ไม่ใช่เพื่อน”

ซาริเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้าขึ้นเล็กน้อย “เอ๋?”

คิวะทรุดตัวลงนั่งข้างๆเด็กหนุ่ม “อิเคยาเมะ ซาริ?”

“ครับ” เด็กหนุ่มมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัยเข้าไปอีก “มีธุระอะไรกับผมหรือฮะ?”

‘ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับซาริ เลโอเป็นอย่างนั้นเสมอแหละ’

คิวะไม่ตอบ ความเงียบทำให้ซาริไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ ดวงตาสีมรกตจึงจ้องมองใบหน้าอีกฝ่ายอย่างหาคำตอบ

“ทำไม…ทำไมต้องเป็นประธานนักเรียน…” เสียงหวานพูดแผ่วเบา สายตามองทอดไปเบื้องหน้า

ซาริขมวดคิ้ว เขาไม่แน่ใจว่าประโยคเมื่อกี้ที่ได้ยินหมายถึงอะไร แล้วอีกฝ่ายพูดกับใคร? พูดขึ้นลอยๆหรือพูดกับเขา

“เอ่อ…ผมไม่รู้ว่าพี่หมายถึงใคร” เสียงเล็กเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ มองใบหน้าอีกฝ่ายที่ตอนนี้ก็ยังคงมองไปเบื้องหน้าเหมือนเดิม

“แต่พี่เลโอเคยบอกว่า…ประธานนักเรียนก็เหมือนตัวแทนของนักเรียนทุกคน ต้องมีความเสียสละ อดทนและเข้าใจทุกคนได้ดีที่สุด” ใบหน้าอ่อนเยาว์ยิ้มกว้างน้ำเสียงชื้นชมขึ้นอย่างชัดเจน “พี่เลโออยากเป็นประธานนักเรียนก็เพราะว่า พี่อยากให้โรงเรียนที่เคยเรียนตั้งแต่สมัยเด็กเป็นสถานที่อยู่แล้วมีความสุข มีแต่ความทรงจำที่ดีมอบให้กับทุกคน” ถึงตรงนี้น้ำเสียงกลับสลดลง “แต่เมื่อปีที่แล้ว…ตั้งแต่ที่มีคณะกรรมการเข้ามา พี่เลโอก็บอกว่ามีคนที่ต้องการตำแหน่งสภานักเรียนเพื่อหวังผลประโยชน์อยู่ พี่จึงก้าวเข้าไปเป็นประธานนักเรียน”

ถึงตรงนี้ใบหน้าสวยงามหันหลับมามองดวงตาสีมรกต “แน่ใจว่าพี่เธอเป็นประธานที่ดี?”

“แน่ใจฮะ” เสียงเล็กตอบกลับอย่ามั่นใจ “พี่เป็นประธานนักเรียนที่ดีที่สุด ผมเชื่ออย่างนั้น และก็แน่ใจว่าทุกคนที่โรงเรียนซาวากาดะก็คิดอย่างนั้น” ซาริตอบเสียงสดใสแต่มั่นคง

“…ประธานนักเรียนเป็นงานหนัก” คราวนี้คิวะหันกลับไปมองทิศทางเช่นเคย

“ก็ใช่นะฮะ พี่เลโอมักทำงานดึกบ่อยๆ บางครั้งป่วยหนักก็ยังต้องไปโรงเรียน…บางที่ก็ไม่กลับบ้านเพราะเคลียร์สถานที่จัดกิจกรรม ที่เห็นบ่อยที่สุดก็คือมักมีเรื่องไม่สบายใจ…” ซาริคิดถึงภาพสมัยที่พี่ชายรับตำแหน่งประธานใหม่ๆ ผิดกับพี่ชายที่ขี้เล่นของเขาโดยสิ้นเชิงเปลี่ยนมาเป็นคนที่สุขุมมากขึ้น “ผมเคยขอร้องให้พี่ออกจากตำแหน่งนี้เสีย แต่มีเรื่องนี้เท่านั้นที่ดูเหมือนพี่จะไม่ฟังใคร เพียงแต่ยิ้มและพูดว่า ‘พี่ไม่เป็นไร’ “

ซาริพูดไปเรื่อยๆ ขณะที่คิวะก็ไม่ขัดอะไร

‘เพราะว่าซาริเป็นโรคหัวใจตั้งแต่เกิด หมอนั่นเลยยิ่งห่วงเป็นพิเศษ’

“ผมมักคิดว่า ทำไมพี่ต้องเป็นประธานนักเรียนผมไม่อยากให้พี่เป็นแบบนั้น…แต่ว่านะฮะ…” หันมายิ้มให้ “พี่อยากเป็นประธานนักเรียน…อยากช่วยเหลือส่วนร่วม มันเป็นความต้องการของพี่ คิดอย่างนั้นผมก็อยากให้สิ่งที่พี่หวังเป็นจริง ในตอนนี้ผมดีใจที่พี่เลโอได้เป็นประธานนักเรียน ดังนั้น…เอ่อ…ผมคิดว่าเพื่อนของพี่ก็คงคิดแบบนั้น” ประโยคสุดท้ายหันไปบอกคนที่นั่งฟังเงียบๆ

คราวนี้คิวะหันกลับมามองใบหน้าใสเต็มตา ผมสีน้ำตาลอ่อนซอยสั้นเข้ารับกับใบหน้าและผิวขาวเนียนละเอียดเหมือนผิวเด็กประกอบกับใบหน้าอ่อนเยาว์ ทำให้เด็กหนุ่มตรงหน้าดูอ่อนจากอายุจริงที่เขารู้ลงไปอีก แต่ที่เด่นที่สุดคงเป็นดวงตาสีมรกตที่น่าดึงดูดนั่น

“…ความหวังงั้นรึ”

“ความหวังของพี่คืออะไรฮะ?” เด็กหนุ่มถามกลับอย่างไร้เดียงสา

คิวะชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะตอบเบาๆ “…อยากจะบิน”

“ดีจังนะฮะ” ซาริพยักหน้าหงึกหงัก “จะได้มองวิวที่อยู่บนท้องฟ้า ไปไหนก็ได้ไกลๆคงสนุกมาก ผมก็อยากจะเป็นนักแข่งรถ เวลาที่รถวิ่งออกไปนะฮะมันดูเท่มากๆเลย“ อยู่ๆใบหน้าน่ารักก็หมองลง “แต่ก็เป็นได้แค่ความฝัน”

‘โรคหัวใจงั้นรึ’ คิวะคิดในใจ เพราะสาเหตุนี้เองสินะ

“แต่ฉันพบแล้วล่ะ…คนที่มีปีกน่ะ” เสียงหวานพูดขึ้น ใช่แล้วละปีกที่ขาวสะอาดมาปกป้องเขาไว้ตั้งแต่สิบปีที่แล้ว

ซาริกระพริบตาถี่อย่างไม่เข้าใจความหมายนักแต่ก็กลับมายิ้มร่าเริง “ดีจังนะฮะ ที่นี้ความหวังของพี่ก็เป็นจริงแล้ว”

“…เหมือนจริงๆ” ไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอก ภายในจิตใจต่างหาก…จิตใจที่แสนอ่อนโยน

ร่างบางก้าวออกไปเพียงเล็กน้อยก็หยุดกึก “…ความฝันของเธอต้องเป็นจริงได้แน่” พูดโดยไม่หันมามอง

ซาริยิ้มและหัวเราะเบาๆให้กับตนเอง มองดูอีกฝ่ายจนลับตาไป

“มองอะไรน่ะซาริ?” ถามด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นดวงตากลมโตจ้องไปทางหน้าประตูโรงเรียนตั้งแต่เมื่อกี้

เจ้าของชื่อหันกลับมา “อ้อ เปล่าฮะ…ไม่มีอะไร”

ร่างสูงทำหน้าแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร “เอ้า! นี่หนังสือเรียนที่หลังอย่าลืมไว้อีกละ” เข้ามาขยี้หัวน้องชายจนใบหน้าน่ารักทำหน้างุ้ม

“ก็ผมบอกว่าจะไปหยิบเอง พี่เลโอก็ไม่ยอม” หันมาเถียงกลับ

“ก็แน่ละสิ เราน่ะไม่สบาย แล้วนี่ก็เย็นแล้วเข้าไปในตึกคนเดียวได้ยังไง” พี่ชายส่ายหัวแล้วก้มลงหยิบกระเป๋าอีกฝ่ายขึ้นมา ร่างเล็กจะเอ่ยปากท้วงแต่เสียงทุ้มขัดมาก่อน “พี่ถือเอง กลับเถอะเย็นมากแล้วเดี๋ยวจะไม่สบาย”

ร่างเล็กลุกขึ้นยืนอย่างว่าง่าย

“พี่เลโอ….”

“หือม์?”

“เฮ้อ…เอ่อ ผมคิดว่าเย็นป่านี้แล้วแม่จะเป็นห่วงรึเปล่า?” เด็กหนุ่มคิดจะถามเรื่องคนแปลกหน้าเมื้อกี้แต่คิดอีกทีไม่ดีกว่า เขารู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่สมควรจะเล่าให้ใครฟัง จึงเปลี่ยนเรื่องเสียเฉยๆ

“พี่โทรไปบอกแล้วอย่าห่วงเลย” ร่างสูงตอบกลับอย่างอ่อนโยน “ทีหลังอย่าออกกำลังกายในชั่วโมงพละอีก เดี๋ยว…อย่าพึ่งพูด ห้าม! ไม่ว่ากรณีใดๆทั้งสิ้น เข้าใจนะ…พี่เป็นห่วง”

++++

“เงียบหน่อย ฉันปวดหัวเมื่อคืนนอนไม่พอ” ประธานหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ

“นี่นายยังใจเย็นอยู่ได้ไง? ถ้านายไม่มีเอกสารส่งพวกคณะกรรมการพรุ่งนี้นายก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

แต่ก่อนที่หัวหน้าผู้คุมกฎระเบียบจะร่ายอะไรมากกว่านั้น ก็มีบุคคลที่สามเปิดประตูเข้ามาขัดจังหวะซะก่อน

“ประธานครับ…” พูดเสียงเครือ “เรื่องเอกสาร…ผมขอโทษครับ ผมไม่ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น…ไม่ต้องการให้ประธาน…ไม่ต้องการให้สภาเดือดร้อนแบบนี้”

มัตซึถอนหายใจเหนื่อยๆ เขาเครียดกับเรื่องนี้เกินกว่าจะพูดอะไรไหว

เลโอเดินมาตบบ่าอีกฝ่ายเบาๆ

“ช่างเถอะ เรื่องนี้ฉันจัดการเอง”

“นายรู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกไป?” มัตซึถามขึ้นเมื่อคนที่เป็นตัวการออกไปแล้ว

“ฉันยังสติดีอยู่นะ ไอ้กฎระเบียบข้อที่…อะไรของนาย เมื่อสมาชิกสภาทำผิดต้องได้รับโทษเป็น…”

“สองเท่า!” มัตซึต่อให้ “จริงอยู่ประธานนักเรียนอาจละเว้นกฎระเบียบได้ทุกข้อ แต่ยกเว้นกรณีทำเอกสารหรือทรัพย์สินของโรงเรียนเสียหายจะได้รับโทษเท่ากับสภานักเรียนทุกคน… แล้วตอนนี้นายกำลังโดนข้อหาทำเอกสารโรงเรียนหาย” เสียงกดต่ำ “นายจะถูกไล่ออก”

ร่างสูงเอนตัวลงกับโซฟาหลับตา “แล้วจะให้ฉันโบ้ยเป็นความผิดคนอื่น?”

“เลโอนายไม่ได้ทำ…ไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบ นายเป็นประธานนักเรียนสำคัญกับสภากับโรงเรียนนี้ จะถูกไล่ออกไม่ได้”

++++

“ผมซากามูจิ คิวะ” เด็กหนุ่มร่างบางยิ้มทักทาย

“นายมาทำอะไรที่นี่?” ถามอย่างไม่ไว้ใจ

“ผมรอคุณอยู่” เบนสายตาลงไปยังซองเอกสารสีน้ำตาลปึกใหญ่ที่อยู่ในมือคู่สนทนา “นั่นคงเป็นเอกสารชมรมที่หายไปสินะ”

“นายรู้ได้ยังไง?” พยายามจะอ่านสีหน้าฝ่ายตรงข้าม เรียบ…ไม่มีอะไรผิดปกติ

“รู้ได้ไง…นั่นเป็นเรื่องของผม คุณ ไอซาวะ ซาคาดากะ นักเรียนดีเด่นปีสาม หนึ่งในผู้ที่ลงสมัครประธานนักเรียนครั้งที่แล้ว ถูกมั้ย?”

คงที่ถูกกล่าวหานิ่งอึ้ง

“คุณเจ็บใจที่ถูก อิเคยาเมะ เลโอ แย่งตำแหน่งประธานนักเรียนไป จึงคิดจะนำเอกสารนี้ไปทำลายทิ้งเสียหรืออย่างน้อยก็เก็บซ่อนเอาไว้จนกว่าพวกคณะกรรมการจะมาตรวจสอบในวันพรุ่งนี้ เมื่อไม่มีเอกสาร อิเคยาเมะก็ต้องถูกลงโทษ แล้วคนที่จะได้ตำแหน่งประธานนักเรียนคนต่อไปก็คือคุณ ผมพูดถูกไหม?”

คราวนี้หน้าซีด มือเริ่มเย็น

“หนึ่งในสภานักเรียนปีหนึ่งคงนำเอกสารไปไว้ในห้องวิทย์ปีสามแล้วคุณอาจจะเห็นตอนที่สภาคนนั้นเก็บมันหรือไม่ก็อาจจะพบโดยบังเอิญ แต่แทนที่คุณจะนำเอกสารนี้ส่งกลับไปให้พวกสภานักเรียน แต่เปล่า…คุณไม่ได้คืน แต่คุณมีความคิดที่จะทำบางอย่าง นั่นคือสิ่งที่คุณกำลังจะทำอยู่ที่นี่ ใช่ไหม?”

ไอซาวะรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่คอ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็พยายามเค้นเสียงตอบออกไป “ไม่จริง! นายกล่าวหาฉัน!”

ใบหน้าสวยเบือนหน้าอย่างเบื่อหน่าย “สิ่งที่คุณถือในมือ คิดว่าผู้รักษากฎคงสามารถอธิบายได้ว่าผมกล่าวหาคุณหรือไม่”

“…ซากามูจิ คิวะ?” ไอซาวะพยายามรวมสติ เขาต้องใจเย็น “ใช่แล้ว!…นักเรียนปีสองที่ย้ายมาใหม่ ฉันได้ข่าวมาว่านายก็ไม่ถูกกับไอ้อิเคยาเมะเหมือนกันนี่ แล้วทำไมเราไม่มาร่วมมือกันล่ะ?”

คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้น “หมายถึงอะไร?”

“ถ้านายไม่พูดเรื่องนี้ เมื่อฉันได้เป็นประธานนักเรียน ฉันจะให้ตำแหน่งนาย…ทั้งเลขานุการสภา…ผู้รักษากฎระเบียบ หรืออะไรก็ได้ที่นายอยากจะเป็น”

คิวะทำท่าคิด “อืม…ตำแหน่งเลขานุการก็เคยมีคนมาเสนอแล้วสิ”

“งั้นอะไรก็ได้…สิ่งที่นายอยากได้ในโรงเรียนนี้ ฉันสามารถให้นายได้ทุกอย่าง” น้ำเสียงกระตื้อรื้อร้นขึ้นเมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามไม่มีท่าจะปฏิเสธ

“…น่าสนใจ” ใบหน้าสวยพยักหน้า “แล้วผมต้องทำอะไรบ้าง?”

“ไม่ต้องทำอะไร แค่รอให้ถึงพรุ่งนี้ก็พอ” เด็กหนุ่มปีสามยิ้มกว้างเมื่อเห็นทุกอย่างดูตกลงง่ายไว้กว่าที่คิด เดินไปข้างตัวร่างบางพิจารณาใบหน้ารูปไข่นั่น “สวย…อย่างที่ลือไว้ไม่ผิด”

“แล้วคุณจะทำยังไงกับสิ่งนั้น?” ปรายตามายังซองสีน้ำตาลเข้ม ทำให้เด็กหนุ่มร่างสูงสะดุดความคิดลง

“ทำลายทิ้งนะสิ แค่นี้เจ้าอิเคยาเมะก็ไม่มีปัญญาจะทำอะไรได้ หาไม่เจอ…ทำขึ้นใหม่ก็ไม่ได้เพราะเอกสารพวกนี้ต้องใช้ข้อมูลจากคอมพิวเตอร์ แล้วมันก็ต้องระเห็จออกจากโรงเรียนนี้อย่างหมาขี้แพ้!” ดวงตาวาวโรจน์อย่างอาคาตแค้น

“…แย่ละสิ” คิวะถอนหายใจ “รุ่นพี่ทำให้ผมโกรธขึ้นมาจริงๆซะแล้ว”

“อะไรนะ?”

“กะว่าจะเล่นด้วยสักหน่อย แต่ไม่ไหว…นายพลาดที่พูดแบบนั้น” ทั้งสรรพนามและกริยาเปลี่ยนไปจนอีกฝ่ายแปลกใจ ดวงตากลมโตตวัดขึ้นมองอย่างเย็นชา “ออกจากโรงเรียน? หมาขี้แพ้? นั่นมันนายต่างหากล่ะ”

“เดี๋ยวสิ เราเป็นพวกกันไม่ใช่หรือ?” ผายมือออกแล้วหัวเราะอย่างใจคอไม่ดีนัก

“พวก? ตลก..นายมีค่าพอด้วยรึ? นายมันต่างจากเลโอจนเทียบไม่ได้” ยิ้มอย่างเย้ยหยัน

“พูดเล่นน่า” พยามทำใจดีสู้ แต่เมื่อเห็นแววตาของอีกฝ่ายจึงรู้ว่าไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เด็กหนุ่มปีสามกำมือแน่น “ทำไม! ทำไมทุกคนต้องเข้าข้างมัน! ทั้งๆที่ฉันมาก่อนมันแท้ๆ มันดีกว่าฉันตรงไหน! ทำไมมันต้องได้เป็นประธานนักเรียน ฉันเกลียดมัน…เกลียดจนอยากจะฆ่า!” ตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“เงียบซะ! ถ้าไม่อยากทำให้ฉันโกรธมากกว่านี้” คิวะตวาดกลับ สูดหายใจลึกอย่างระงับอารมณ์ “ส่งเอกสารมาให้ฉัน”

ไอซาวะหัวเราะออกมาดังๆ “เอกสาร? ถ้าอยากได้ก็เอาไปสิ!” พร้อมจุดไฟแช็กขึ้นมาเผา เปลวไฟสีแดงลุกลามอย่างรวดเร็ว เด็กหนุ่มปล่อยซองสีน้ำตาลออกจากมือ “ดูซิ! ใครจะมีปัญญาช่วยมันอีก”

คิวะยิ้มออกมา ทันทีกับที่พุ่งตัวเอามาปล่อยหมัดไปที่ลิ้นปี่ร่างสูงอย่างแรงก่อนที่ร่างสูงจะไหวตัวทันจนต้องทรุดตัวลง ร่างบางหันกลับมากระแทรกศอกลงที่ท้ายทอยอีกฝ่ายอีกครั้งจนล้มลงนอนไม่ไหวติงอีก

“แล้วนายจะต้องเสียใจ” ดวงตาคู่สวยหลับตานิ่งเพื่อควบคุมสติสักพัก ไม่นึกว่าวิชาที่เขาเรียนเพื่อป้องกันตัว ต้องเอามาใช้ในเวลาแบบนี้ เขารู้สีกโกรธจนการกระทำมันไปก่อนความคิดเสียแล้วทั้งที่ไม่ใช่วิสัยเขาแท้ๆ

เดินไปหยิบซองเอกสารขึ้นมา…เปล่าประโยชน์กระดาษส่วนใหญ่ไหม้ไปหมดแล้วเหลือเพียงส่วนน้อยเท่านั้นแต่มันคงไม่มีค่าอะไรแล้ว คิวะเม้มริมฝีปากอย่างใช้ความคิด

“พี่เลโอฮะ แม่ให้เอาของว่างมาให้” วางถาดอาหารไว้ข้างโต๊ะ

“ขอบใจนะ” เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะ ยกกาแฟขึ้นมาจิบเล็กน้อยก่อนวางลง

“มีงานด่วนหรือฮะ?”

“อืม…ด่วนมาก” ร่างสูงยิ้มอ่อนให้น้องชาย “แล้วเราล่ะทำไมยังไม่นอนอีก? ใส่เสื้อตัวบางอย่างนี้ได้ยังไงเดี๋ยวเป็นหวัดหรอก” พูดจบก็คว้าเสื้อหนาวมาคลุมร่างเล็กให้อีกชั้น

“มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่าฮะ?” ซาริยิงคำถามมาตรงๆ เวลาพี่ชายตนมีเรื่องทีไรมักเป็นอย่างนี้ทุกที

คนถูกถามถอนใจ “มีเรื่องที่สภานิดหน่อยน่ะ พี่ไม่เป็นไร”

“ผมไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไร แต่ก็เชื่อว่าพี่เลโอจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี…เพราะพี่ของผมเก่งที่สุด”

เลโอยิ้มออกมารู้สึกสบายใจขึ้นอย่างบอกไม่ถูก “ก็เพราะว่าพี่เป็นพี่ของซาริไง”

“อย่าหักโหมนะฮะ…ราตรีสวัสดิ์ฮะ” ก้มลงจูบแก้มใบหน้าคม

“ราตรีสวัสดิ์” หอมแก้มขาวเนียนกลับ

++++

เลโอและมัตซึกำลังเดินไปห้องสภาก็ได้ยินเสียโวยวายมาแต่ไกล

เลโอมองเบื้องหน้าเห็นภาพนักเรียนสองคนกำลังรุมนักเรียนร่างเล็กคนหนึ่งอยู่

ร่างเล็กในวงล้อมถอนหายใจ ไม่พูดอะไรเพียงแต่แสดงสีหน้าว่าเบื่อสุดๆ

“มีคนบอกว่าเห็นนายเป็นอยู่ที่โรงเรียนจนเย็นในวันที่เอกสารหาย แถมยังไปด้อมๆมองๆแถวห้องวิทย์ปีสามอีกด้วยทั้งๆที่นายอยู่ปีสองแท้ๆ” หนึ่งในสองคนพูด

“เพราะนายเกลียดประธาน เลยจะแก้แค้นด้วยวิธีนี้งั้นสิ” สภาปีสองที่อยู่ในเหตุการณ์เมื่อสองคนนี้มีเรื่องกันพูดสับทับมาอีก

คิวะเหล่ตามอง “เพราะสภามีคนอย่างพวกนายสินะ ถึงไม่ได้เรื่องสักที”

ก่อนที่สองคนจะอ้าปากโต้กลับก็มีเสียงดังขึ้นมาก่อน

“มีเรื่องอะไร?”

สมาชิกสภาสองคนมองหน้ากันเลิกลัก เพราะไม่คิดว่าประธานจะโผล่มาตอนนี้

“แต่มีรุ่นพี่ปีสามยืนยันได้นะ ว่าเห็นเขามีท่าทางพิรุธ”

“ฉันว่านายควรจะสอบสวนเรื่องนี้หน่อยนะ” มัตซึหันมาบอกเสียงเครียด

ประธานหนุ่มโบกมือ “ไม่จำเป็น…รีบไปเถอะ” แล้วเดินออกไป

“เลโอ!”

“ประธาน!”

ทั้งหมดอุทานพร้อมหัน สภาทั้งสองหันมามองร่างเล็กแวบนึงก่อนวิ่งตาม คนทั้งสองไป

“ทำไมนายไม่สอบสวน เขาอาจเป็นคนร้ายก็ได้” มัตซึขึ้นเสียงด้วยความไม่พอใจและไม่เข้าใจกับการกระทำของเพื่อน

“นายเครียดจนสองฟั่นเฟือนไปแล้วรึไง? งั้นจะบอกให้ หมอนั่นไม่มีทางขโมยเอกสารไป เพราะ หนึ่ง…เขาพึ่งมาที่นี่ได้ไม่ถึงหนึ่งอาทิตย์ย่อมไม่รู้โครงสร้างตึกนี้ดี สอง…ปีหนึ่งคนนั้นบอกว่าได้เก็บเอกสารไว้ในห้องวิทย์ปีสาม ซึ่งนอกจากนักเรียนปีสาม และพวกสภาแล้วไม่มีใครสามารถเข้าไปได้แม้ว่าจะอยากเข้าแค่ไหนก็ตาม และสาม…ตู้เก็บเอกสารนั่นถ้าไม่มีกุญแจละก็ไม่มีทางเปิดได้ ถึงแม้ว่าหมอนั่นจะฉลาดแค่ไหนแต่ก็ไม่มีทางดูกุญแจเป็นร้อยๆดอกออกในเวลาไม่มีกี่วันหรอก”

“แสดงว่าคนร้ายต้องเป็นคนในสภาหรือไม่ก็พวกปีสามที่สามารถเข้าออกห้องวิทย์ได้ตามใจชอบและรู้เรื่องกุญแจทั้งหมดที่ใช้เปิดตู้อุปกรณ์ในห้องด้วย” เสียงคนใดคนหนึ่งโพล่งออกมา

“กว้างเกินไป…” หัวหน้าผู้รักษากฎคราง “เราไม่มีทางหาตัวคนร้ายได้ทันเวลาแน่”

“ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับประธานฉันจะลาออกจากสภา”

“ฉันด้วย”

ประธานหนุ่มพูดเสียงเข้ม “เหลวไหล ยังไงพวกนายก็ต้องดูแลที่นี่ต่อไป” เลิกคิ้วหนาขึ้น “แต่คิดว่าฉันจะยอมโดนไล่ออกง่ายๆหรือไง?”

“ฉันทำได้แต่ชมรมที่นักเรียนของเราเป็นผู้จัดตั้ง ส่วนของทางโรงเรียนต้องใช้รหัสผ่านจึงจะสามารถดูข้อมูลได้”

“ก็ยังดี อย่างน้อยนายก็ไม่ถูกไล่ออก” มัตซึมีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย

“แต่คงต้องถูกปลดตำแหน่งใช่มั้ยครับ?” สภานักเรียนปีหนึ่งพูดเสียงเศร้า

“และถ้าประธานไป ไอซาวะคงได้มาเป็นแทน ที่นี้ล่ะ…คงเกิดเรื่องวุ่นแน่” ปีสองพูด

“ผมอยากให้ประธานอยู่” แต่ละคนเริ่มจะสบทบ

เลโอยกมือปราม “เรื่องเล็กน่า ใช่ว่าฉันจะไม่ได้มาเป็นประธานอีกเมื่อไหร่ ปีหน้าพวกนายลงคะแนนให้ฉันใหม่ก็ได้นี่”

“นั่นสินะครับ” สีหน้าทุกคนดีขึ้น ใช่สินะปีหน้าเขาก็จะได้เจอประธานอีกใช่ว่าจะจากกันเลยเสียเมื่อไหร่

มัตซึยิ้ม เข้าใจพูดจริงๆ ทีนี้ก็คงไม่มีสภานักเรียนคนไหนลาออก เพราะสิทธิในการลงคะแนนของพวกสภาสามารถให้คะแนนมากกว่านักเรียนธรรมดาถึงสองเท่า

“นี่”

คนในห้องทั้งหมดหันไปมองต้นเสียง คิวะยืนพิงขอบประตูอยู่ เดินเข้ามาหาประธานหนุ่ม วางกระดาษสีน้ำตาลลงตรงหน้า

“ฉันให้”

เลโอขมวดคิ้วอย่างสงสัย หยิบกระดาษในซองออกมาดู

“เอกสารชมรม!!!” หนึ่งในนั้นชะโงกหน้ามาดูแล้วตะโกนออกมา เลโอมองเอกสารในมือด้วยความตะลึง รูปแบบรายละเอียดทั้งหมด…นี่เป็นเอกสารชมรมจริงๆ แต่ไม่…เป็นเอกสารชมรมที่ทำขึ้นมาใหม่ต่างหาก

มัตซึเองก็ทำสีหน้าประหลาดไม่แพ้กัน เขาว่าเพื่อนของเขาทำเรื่องน่าแปลกใจไปแล้ว แต่เด็กหนุ่มหน้าหวานคนนี้ทำเรื่องแปลกประหลาดข้าไปอีก

เด็กปีหนึ่งหยิบไปดู “ยี่สิบหกชมรม…รวมทั้งหมดหกสิบสอง ครบแล้ว!! เราได้เอกสารชมรมคืนมาแล้ว! ประธานไม่ถูกปลดตำแหน่งแล้ว! เย้!” ตะโกนด้วยความดีใจ ทั้งห้องก็พากันเฮกันสนั่นไปด้วย

คิวะยิ้มเล็กน้อย อาศัยที่ห้องกำลังวุ่นวายหันตัวเดินกลับ

“เดี๋ยว” เลโอวิ่งเข้ามาจับต้นแขนเล็ก “ห้าโมงเย็นมาที่นี่ ฉันมีเรื่องจะคุย”

“ผมจะรีบนำไปให้คณะกรรมการนักเรียนนะครับ” ว่าแล้วก็หอบเอกสารวิ่งปรู๊ดออกไปกันเป็นขบวน(เห่อของใหม่)

“เลโอ เรื่องมันเป็นไงทำเอาฉันงงไปหมดแล้วว่ะ” มัตซึหันกลับไปถามเพื่อน เมื่อพวกสภานักเรียนออกไปกันทั้งห้อง

“ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันละว๊อย” ร่างสูงตอบกลับ

“นั่งก่อนสิ” พูดโดยไม่เงยหน้า

คิวะเลือกที่จะเดินไปยืนพิงพนังห้องทางซ้ายมือ ยืนกอดอกคล้ายจะรอฟังสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจะเอ่ย

“ซากามูจิ คิวะ…เป็นนักเรียนที่ย้ายมาจากอเมริกา มีความถนัดทางด้านภาษา สามารถพูดได้คล่องแคล่วห้าภาษา…อังกฤษ ญี่ปุ่น อิตาลี อเมริกัน สเปน และ จีนกับไต้หวั่น เพียงเล็กน้อย มีความเชี่ยวชาญเป็นพิเศษทางด้านคอมพิวเตอร์” หลังจากร่ายประวัติคนตรงหน้ามาเป็นชุด ก็ชูแผ่นกระดาษขึ้นมาให้ดูราวกับจะบอกว่า…นี่ไงประวัตินาย ถูกไหม?

ใบหน้าสวยงามเพียงแต่เลิกคิ้วขึ้น คล้ายกับจะตอบว่า…แล้วไงล่ะ?

“ฉันอยากรู้เรื่องเอกสารชมรม”

“แล้วนายคิดว่าไงล่ะ?” เสียงหวานใสถามกลับ

ดวงตาสีนิลจ้องใบหน้าสวยสักพัก นึกหนักใจกับนิสัยหมอนี่จริงๆ

“นายไม่เคยเห็นเอกสารชมรมและไม่เคยทำงานสภา เพราะอย่างนั้นการที่จะสามารถทำเอกสารขึ้นมาใหม่ได้โดยอาศัยยข้อมูลและตัวอย่างนั้น นายซึ่งไม่มีโอกาสที่จะทำได้เลยโดยเฉพาะข้อมูลของชมรมที่โรงเรียนจัดตั้งขึ้น” หรี่ตา “สำหรับนายที่เชี่ยวชาญเรื่องคอมแล้วคงไม่มีวิธีไหนนอกจากแฮลก์โปรแกรม”

ริมฝีปากแดงสดแย้มเล็กน้อย แต่ยังไม่พูดอะไร

“ข้อมูลชมรมทั้งหมดถูกจัดทำโดยหัวหน้าชมรมแต่ละชมรม การจะทำได้แต่ละครั้งต้องผ่านการตรวจตราจากทางคณะกรรมการนักเรียนและประธานสภา สามสิบหกชมรมนักเรียนของเรายื่นเรื่องข้อเปิดกิจกรรม ส่วนอีกยี่สิบหกชมรมทางโรงเรียนเป็นผู้ก่อตั้ง…เอกสารชมรมของเราทั้งสามสิบหกนั้นหาไม่ยากนัก หากเรามีเอกสารตัวอย่างเพียงพอเราก็สามารถทำมันขึ้นไม่โดยไม่ยากเย็น…”

“แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย” เสียงหวานขัดออกมา

“มันก็ใช่” ร่างสูงยักไหล่ “ก็แค่ต้องอาศัยข้อมูลจากแฟ้มเอกสารย้อนหลังสักสามปีกับข้อมูลจากประธานชมรมแต่ละคน แต่เอกสารที่นายทำอีกยี่สิบหกนี่สิ มันไม่น่าจะทำได้ด้วยซ้ำ”

“ไม่เห็นยาก ฉันทำพวกนี้ได้แต่ฉันก็ทำส่วนของนายไม่ได้เหมือนกัน” ร่างเล็กเถียงกลับ

“นั่นไม่ใช่ปัญหา การล่วงละเมิดความลับของทางโรงเรียนเป็นความผิด นายรู้ไหม?” ถามหยั่งเชิง

“แล้วไง…นายจะจับฉันส่งผู้รักษากฎ?” ไม่ทันขาดคำเสียงสัญญาณบอกเวลาเลิกกิจกรรมก็ดังขึ้น ทั้งสองคนในห้องต่างเงียบกริบราวกับรอให้เสียงที่ดังกังวานทั่วตึกนั้นหายไปเสียก่อน

“สำหรับประธานสภาก็คงต้องทำอย่างนั้น” เลโอเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้น แล้วก็ลุกขึ้นยืนเดินออกไปทางหน้าต่าง เพ่งสายตาออกไปข้างนอกแล้วความเงียบก็เริ่มปกคลุมอีกครั้ง

นาน…กว่าที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะพูดอะไรออกมา เลโอก็ยังคงมองพวกนักเรียนที่เลิกจากการทำกิจกรรมต่างๆทยอยออกไปสู่นอกโรงเรียนเหมือนไม่มีใครอยู่ในห้องเดียวกับเขา คิวะก็ยังคงจับจ้องร่างสูงเพื่อหาคำตอบและเขาก็เริ่มคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะทำอย่างนี้เป็นประจำทุกวันเป็นแน่

อีกสักพักร่างสูงก็หันมา “ได้ยินเสียงเมื่อกี้นี้แล้วสินะ ตอนนี้ฉันไม่ใช่ประธานสภาแล้วเพราะงั้นเรื่องนี้ถือว่าฉันไม่ได้ยินแล้วกัน” พูดหน้าตาเฉย

คิวะถึงกับขมวดคิ้วกับคำตอบง่ายสุดๆที่ได้รับ

“แต่นายพูดเรื่องนี้ตั้งแต่เสียงสัญญาณยังไม่ดัง” แย้งกลับ

“เหรอ?” ทำท่าคิด “แต่ตอนนี้เลิกงานแล้วนี่ไว้ตัดสินพรุ่งนี้แล้วกัน…แต่ขอบอกไว้อย่างฉันไม่ตัดสินโทษข้ามวันหรอกนะ” ความหมายกลายๆก็คือ ‘พรุ่งนี้ฉันก็ลืมหมดแล้ว’

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอีกด้วยไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะตอบมาได้

“งั้นก็ส่งตัวฉันให้คณะกรรมการนักเรียนเลยสิ”

“ถ้าจะส่งก็ต้องพรุ่งนี้เช้า…ก็บอกแล้วไงฉันไม่ชอบตัดสินโทษข้ามวัน” ร่างสูงส่งสายตาตำหนิมาเมื่ออีกฝ่ายพูดไม่รู้เรื่อง

“งั้นก็วันนี้เลย น่าจะมีพวกคณะกรรมการสักคนเหลืออยู่บ้างล่ะ” คิวะเริ่มอารมณ์เสียขึ้นอย่าไม่มีเหตุผล ไม่สิ…เหตุผลก็มาจากคนตรงหน้าเนี่ยแหละ

“ไม่มี พวกคณะกรรมการจะกลับก่อนสภานักเรียนอีกนะ ทำไม…อยากถูกลงโทษขนาดนั้นเชียว?”

ใบหน้าสวยสะบัดหน้าไปทางอื่น ไม่ใช่ว่าอยากถูกโทษ แต่เพราะคำพูดและหน้าตากวนๆของอีกฝ่ายต่างหากล่ะ ที่ทำให้เขาอยากต่อต้าน

“แต่ฉันไม่เข้าใจอยู่อย่าง นายรู้รึเปล่าว่าฉันจะทำเอกสารชมรมขึ้นมาใหม่?” เปลี่ยนเรื่องเสียเฉยๆ

คิวะถอนหายใจเมื่อคู่สนทนาเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย แต่ก็หันมาตอบ “ฉันเห็นแฟ้มงานที่นายหาก็พอจะรู้ว่านายคิดจะทำอะไร”

เลโอเลิกคิ้ว ในตอนนั้นเขานึกว่าหมอนี่จะมาหาเรื่องเขาเฉยๆซะอีก

“มีอีกเรื่อง นายรู้เรื่องการลาออกของ ไอซาวะ ซาคาดากะ รึเปล่า?”

แต่คราวนี้ใบหน้าสวยกลับทำเฉย ไม่มีคำพูดใดออกมา

“ฉันพอจะรู้ตัวการของเรื่องนี้ เมื่อวันนี้ฉันไปถามปีสามเกี่ยวกับคนที่เข้าออกห้องวิทย์ ได้ว่าไอซาวะเป็นคนเดียวที่เข้าออกตอนที่เอกสารหายไป รวมทั้งเขารู้เรื่องราวทั้งหมดเกี่ยวกับสภาด้วย แต่มีเรื่องที่ฉันข้องใจอยู่อย่าง

…คนที่ถามเรื่องหมอนั่นไม่ได้มีแต่ฉันคนเดียว ปีสามคนนั้นบอกว่ามีอีกคนที่มาถามเรื่องนี้ตั้งแต่สองวันที่แล้ว นั่นก็คือ…นาย” จับสีหน้าฝ่ายตรงข้าม “แล้วเมื่อวันนี้เขาก็ยื่นใบลาออกตั้งแต่เช้า โดยไม่มีใครรู้สาเหตุ ที่นี้…ฉันอยากจะรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น?”

คิวะแอบหัวเราะในใจ ไหนบอกว่าตอนนี้เลิกเป็นประธานนักเรียนแล้ว แต่น้ำเสียงเมื่อกี้ยังกับสอบสวนคนทำผิดก็ไม่ปาน นั่นสินะเมื่อเช้านี้…

‘แต่ผมไม่ชอบเลยที่เห็นรุ่นพี่อยู่ที่นี่ มันดูรกหูรกตาชอบกล’

ไอซาวะนิ่งอึ้งเมื่อเจอใบหน้าสวยใสด่ามาเต็มๆ

คิวะพยักหน้า ‘ถ้ารุ่นพี่ไม่ยื่นใบลาออกเอง ผมก็มีวิธีการของผมที่จะทำให้รุ่นพี่ออกจากที่นี่ แต่ถ้าอย่างนั้นก็จะมีของแถมให้ด้วย’ ดวงตาสวยมองมาอย่างน่ากลัว ‘รุ่นพี่จะไม่สามารถไปเรียนที่ไหนได้อีก ใบประวัติเสียๆของรุ่นพี่จะถูกส่งไปทุกโรงเรียน อ้อ…อาจจะมีเพิ่มเติมเข้าไปด้วยนะ’

‘นายทำไม่ได้หรอก’ หางเสียงเริ่มสั่น ไม่สิ…ถ้าเป็นหมอนี่อาจจะ….

ใบหน้าสวยเชยตาขึ้น ‘คิดอย่างนั้นจริงๆหรือ?’

“ว่ายังไง?” ประธานหนุ่มถามเสียงเข้มเมื่อเห็นร่างเล็กเงียบไปนาน

“นั่นสินะ…เพราะอะไรล่ะ?” คิวะตอบลากเสียง

“ช่างเถอะ” ร่างสูงทำหน้าเหนื่อยๆ คงเกี่ยวกับหมอนี่แหละ แต่เมื่อไม่อยากบอกก็ไม่อยากคาดคั้นเพราะยังไงก็ถือว่าเป็นเรื่องส่วนบุคคล(ถึงแม้ว่าอาจจะเกี่ยวกับเขาด้วยก็เถอะ)

“เรื่องสุดท้ายแล้ว เรื่องวันนี้ทำให้พวกสภามาพูดกับฉันเรื่อง…เอ่อ…ที่ว่าอยากจะให้นาย…” เสียงทุ้มพูดตะกุกตะกักด้วยความกลัวจะผิดคำพูดก่อนหน้า หากแต่ใบหน้าสวยคล้ายรู้ทัน ยกนิ้วขึ้นมาแตะริมฝีปากตนเองแล้วยิ้ม

++++

เปลือกตาสวยเปิดขึ้น ก่อนกระพริบตาถี่รับแสง ร่างบางยันตัวลุกขึ้นช้าๆ นี่เขาหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่? แล้วก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจเมื่อสังเกตเห็นเสื้อแจ็คเก็ตสีน้ำตาลคลุมกายเขา กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยโชยกระทบจมูก คิวะอมยิ้มเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นเจ้าของเสื้อนั่งอ่านหนังสือหันหน้าด้านข้างให้เขาโดยไม่รู้ว่ามีสายตาจับจ้องอยู่ แสงแดดเวลาเย็นลอดผ่านหน้าต่างเข้ามากระทบผิวหน้าเข็มให้ดูคมน่าดึงดูดยิ่งขึ้น จนคิวะเผลอมองตามอย่างไม่รู้ตัว

เลโอละจากหนังสือเงยหน้าขึ้นมาเห็นเพื่อนสนิทจึงปิดหนังสือถอนหายใจยาว

“ให้ตายเถอะ นี่ทำงานเกินตัวอีกแล้วซิ ฉันให้นายมาเป็นเลขานะโว๊ย ไม่ใช่คนรับใช้ หัดแบ่งงานให้พวกสภาทำซะบ้าง”

“ก็มันงานด่วนนี่หว่า”

“เมื่อคืนไม่ได้นอน?”

“ผิด ตีสามหลับไปสักสิบนาทีเห็นจะได้”

ประธานหนุ่มไม่สนใจกับคำตอบกวนๆ บนอุบอิบนิดหน่อยก่อนก้าวเท้ายาว โน้มตัวลงมาหยิบเสื้อแจ็กเก็ตบนร่างบางที่เขาถอดคลุมไว้ให้ กลิ่นน้ำหอมจากกายร่างสูงกระทบจมูกเลขาหน้าหวานอีกครั้ง คิวะไม่ชอบน้ำหอมแต่แปลกที่เขามักจะสูดกลิ่นกายประธานหนุ่มอยู่เสมอโดยไม่รู้สึกคลื่นไส้ แต่กลับชอบน้ำหอมชนิดนี้เสียอีก เขาเคยถามเรื่องนี้กับเจ้าตัวก็ได้รับคำตอบมาว่า ‘ซาริซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด’ แถมรอยยิ้มครั้งใหญ่เสียอีก

“เปล่า แต่ในฐานะเพื่อน”

ร่างสูงจัดการหยิบของใส่กระเป๋า หันหลังให้เลขาหนุ่มโดยไม่ทันสังเกตเห็นรอยยิ้มจากเพื่อนสนิทข้างหลัง

“แล้วซาริล่ะ?”

“วันนี้ซาริมีกิจกรรมชมรม เห็นว่าได้โมเดลรถรุ่นเก่ามารึไงเนี่ยแหละ ไม่รู้ของพรรณนั้นน่าสนใจตรงไหน”

คิวะไม่ตอบอะไรแต่ยิ้มในใจถึงเลโอจะบ่นยังไงแต่ก็อดจะตามใจซาริไม่ได้ ถึงกลับหาหนังสือเรื่องนี้มาอ่านทั้งที่เจ้าตัวบ่นไม่ชอบนักไม่ชอบหนา

“ยิ้มอะไร?” ถามเสียงหนัก เมื่อเห็นเลขานุการประจำสภายิ้มบางๆ

คิวะลุกขึ้นบิดกายไล้ความง่วง ตอบกลับไป

“นึกถึงตอนที่เราเจอกันครั้งแรกน่ะ อยู่ๆนายก็เดินเข้ามาบอกให้ฉันมาเป็นเลขาสภาซะเฉยๆ ทั้งที่ตอนนั้นไม่เคยรู้จักกันสักนิด”

“อ้อ…งั้นรึ?” ประธานหนุ่มทำหน้านึกได้

“ไม่ใช่ครั้งแรกซะหน่อย ฉันเจอนายครั้งแรกที่หน้าตึกประถมซาวากาดะต่างหาก”

คิวะชะงัก เลโอยังพูดต่อด้วยน้ำเสียงปกติ ยังคงเก็บเอกสารไปเรื่อยๆ

“ตอนนั้นฉันคิดว่าเด็กอะไรอวดดีชะมัดโดนพวกนั้นแกล้วยังทนเฉยอยู่ได้ ฉันเลยทนไม่ไหวต้องเข้าไปยุ่งทั้งที่ไม่ใช่เรื่องแท้ๆ”

คิวะรู้สึกบอกไม่ถูก ทั้งตื่นเต้นระคนแปลกใจ ใบหน้าสวยมีสีจัดขึ้น เรื่องที่เขาไม่คิดว่าเด็กชายเมื่อสิบปีก่อนจะจำได้ ความทรงจำสมัยเด็กที่เขาเก็บไว้ในใจมาตลอด

“แล้วอยู่ๆนายก็ย้ายมาใหม่กลางเทอม ยังคิดว่าหมอนี่หน้าไร้อารมณ์เหมือนเดิมไม่มีผิด อ้อ…เรื่องสภา ฉันฉุนมากเลย คนอะไรเล่นตัวชะมัด” ประโยคหลังเหมือนพึมพำกับตัวเอง

คิวะเม้มริมฝีปากแน่น คำพูดกลืนหายไปในลำคอ เลโอหยิบเอกสารทั้งหมดลงกระเป๋าหันมา

“กลับเถอะ” โยนกระเป๋ามาให้ร่างบาง “แล้วไม่ต้องทำงานอีกแล้วนะ ที่เหลือฉันจัดการเอง เดี๋ยวคนอื่นจะหาว่าถูกประธานกดขี่”

เลขาหน้าหวานแสร้งหัวเราะสะกดความรู้สึกบางอย่าง

“ฉันเป็นเลขานะ ไม่ให้ทำงานแล้วจะทำอะไร?”

“แต่อย่างนายมันเกินไป พวกสภาก็มีคิดจะทำอะไรคนเดียวหมดเลยรึไง ฉันขี้เกียจหามนายส่งโรงพยาบาลนะโว๊ย งบประมาณยิ่งไม่ค่อยมีอยู่”

“ข้อนั้นไม่ต้องเป็นห่วง ถ้าฉันเป็นอะไรรับรองจะไม่ทำให้นายลำบากแม้แต่นิดเดียว อีกอย่างฉันก็เต็มใจทำงาน ฉันอยากช่วยโรงเรียนผิดหรือไง?”

ประธานหนุ่มเลิกคิ้ว

“งั้นหรือ? แล้วที่นายมาแย่งงานฉันทำหมดล่ะ? นายอยากช่วยโรงเรียนฉันไม่ว่า แต่ไม่ต้องมาช่วยฉัน” ประธานหนุ่มเสียงเข้มขึ้น “แต่ที่อยากจะบอกก็คือจะทำอะไรคิดถึงร่างกายซะบ้าง ถ้านายล้มหมอนนอนเสื่อไปสภาจะยิ่งลำบาก”

“ที่แท้ก็กลัวไม่มีใครทำงาน”

“ส่วนหนึ่ง แต่ที่บอกเพราะเป็นห่วงมากกว่า” เดินออกนอกประตู

คิวะเดินตาม

“เดี๋ยวนายจะกลับมารับซาริอีกหรือไง?”

“เออ”

“ถ้างั้นก็ไม่ต้องไปส่งฉันหรอก ลำบากเปล่าๆ”

เลโอทำหน้ารำคาญ “นายเนี่ยนะ…บางทีทำตัวน่ารำคาญยิ่งกว่าผู้หญิงซะอีก ฟังนะ ฉันอยากไปส่งนาย มันไม่ได้ลำบากอะไรสักนิดเดียว แต่ถ้าฉันไม่ไปมันจะลำบากใจ ถ้าอยากให้ฉันสบายใจกลับบ้านไปนอนพักซะ”

เลโอหันหลังเดินก้าวเท้านำหน้าเหมือนไม่ต้องหารฟังคำค้านอะไรอีก คิวะอดยิ้มกับท่าทางของเพื่อนไม่ได้ ก่อนเดินก้าวเท้าตามไปด้วยความรู้สึกเปี่ยมสุข

END

มกราคม 2546