ไดโนโธเปียผ่ามิติพิศวง
By...Vergo
ตอนที่2
"คาชิระพาคนอื่นๆเข้าไปในเรือเร็ว"ชายวัยกลางคนตะโกนสั่งลูกชายของเขาขณะที่ลมพายุโหมแรงขึ้นทุกทีพลันมีเสียงดังแว่วเรียกให้ช่วย
"คุณพ่อครับช่วยผมด้วย"เด็กผมทองร้องให้ช่วยเขาถูกพายุพัดเสถลาเกือบตกเรือไปโชคดีที่เขาคว้าตัวเรือเอาไว้ได้ทันผู้เป็นพ่อรีบเข้าไปช่วยทันที
"พ่อระวังนะ"คาชิระร้องเตือนและพยายามเข้าไปช่วยด้วยอีกแรง แต่ไม่ทันเสียแล้วเด็กผมทองถูกช่วยขึ้นมาได้อย่างปลอดภัยแต่พ่อของเขาถูกพายุพัดห้ายไปกลับคลืนทะเล
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"คุณพ่อ คุณพ่อครับ" เด็กผมทองนอนเพ้อไร้สติ ได้ยินเสียงเรียกที่แผ่วเบาทำให้เขารู้สึกตัวขึ้น
"ตื่นแล้วหรือวาคาบะโชคดีที่ไม่เป็นไร"คาชิระเอ๋ยด้วยความกังวลและโล่งอก แต่ก้อไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะโล่งอกเหมือนเขา
"โชคดีกะผีนะสิ เพราะเจ้านั้นแท้ๆเลยทำให้เราไม่มีคนขับเรือแล้วที่นี่มันที่ไหนก้อยังไม่รู้เลย" ฟุมิโอะว่าประชดสร้างความไม่พอใจให้กับคาชิระเป็นอย่างมาก แต่เขาก้อไม่ได้ทำอะไรได้แต่เข้นเขี้ยวและเก็บอารมณ์โกรธเคืองเอาไว้โดยมิได้แสดงออกมา
"เฮ้ทุกคนดูเหมือนว่าเรือลำนี้มันจะพังซะแล้วละ"เด็กร่างท้วมท่าทางร่าเริงเอ่ยขึ้นหลังจากที่ตนได้ไปสำรวจห้องเครื่องมาแล้ว
"สภาพตัวเรือก้อไม่ไหวแล้วด้วยแย่จัง"เด็กผมดำพูดเสริม
"อะไรกันนะ อย่ามาอำกันดีกว่านะฮิซาชิโกหกกันใช่ปะนายอ้วน"เด็กสาวที่นั่งพักอยู่กับพื้นเอ่ยต่อว่าอย่างไม่เชื่อถือ
"เขาไม่โกหกเธอหรอกน่าไมโกะ"เด็กผมแดงแก้ตัวแทนเขาเดินเข้ามาพร้อมกับเด็กสาวผิวคล้ำท่าทางทะมัดทะแมง
"จิงดินี่เรายังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยนิ"เด็กผมดำนึกขึ้นได้เขาเริ่มแนะนำตัวทันที
" ฉันชื่อฮิซาชิ แล้วนี่นารุมิกับยัยนี่ชื่อไมโกะ" เขาชี้นิ้วไปทีเด็กผมแดงกับเด็กสาวที่นั่งอยู่ตามลำดับ
"เรียกเราว่าสึสึกิแล้วกัน ส่วนหมอนี่..."เด็กสาวผิวคล้ำแนะนำตนพร้อมทั้งเว้นระยะให้เพื่อนร่างท้วมของตนแนะนำต่อ
"ฉันชื่อชูนะ..อันทีจิงมันไม่ค่อยจะถูกต้องเท่าไหร่ฉันคิดว่ามันจะเป็นเรื่องดีมากกว่าท่าเราจะเรียกเธอว่ามินาโกะเพราะเธอชื่อนั้น" ชูผายมือไปที่เด็กสาวผิวคล้ำและพยายามให้ทุกคนเรียกเธออย่างที่เขาเรียก
" หุบปากนะชูทุกคนเรียกเราว่าสึสึกินะดีแล้ว" มินาโกะตะโกน
"เอ่อ..ผมชื่อวาคาบะครับส่วนพี่ผมเขาชื่อ.."
"คาชิระเรียกอย่างนั้นแหละ" พี่ของเด็กผมทองเอ่ยสวนขึ้นมาดื้อๆเขาไม่มีอารมณ์ที่จะแนะนำตัวเองเท่าไหร่เนื่องจากเขายังคงเป็นกังวลเรื่องของพ่อของเขาที่ตกทะเลหายไป
"แล้วใครยังไม่ได้แนะนำตัวบ้างละ.....พวกเจ้าเปี๊ยกเธอชื่ออะไร" ฮิซาชิเข้าไปไกล้เด็กอีกสามคนที่ยังไม่ได้แนะนำตัว
" ผมชื่อซู ฮองครับเรียกผมว่าซูก็ได้ส่วนนี่เขาชื่อเรโอะครับ"เด็กชาวจีนแนะนำตัวและเด็กอีกคนที่เป็นเพื่อนของตนไปพร้อมกัน
"แล้วเธอละชื่ออะไร"ฮิซาชิเอ่ยถามเด็กหนุ่มผมยาวที่ยังยืนนิ่งเด็กผมยาวค่อยๆเอ่ยปากแนะนำตัวเองอย่างช้าๆเนื่องจากเขาไม่ค่อยชินกับที่ๆ มีคนมากเสียเท่าไหร่
"ชื่อ โนะอิ อายาโนะโคจิ โนะอิครับ" เขาแนะนำตัวอย่างยากลำบากในขณะที่เด็กๆกำลังแนะนำตัวกันอย่างสนุกสนานก้อมีน้ำเสียงที่ไม่พอใจดังแทรกขึ้นมา
" เฮอะแนะนำตัวกันอย่างกับเด็กประถมคงสนุกพิลึกเพราะไม่รู้เลยว่าพวกตัวเองอยู่ที่ไหน"
"คุณฟุมิโอะครับใจเย็นสิครับ"คุโร่กับชิโนะคนสนิทของเด็กหนุ่มเอ่ยเตือนให้เขาใจเย็น
"ก้ออย่างที่เราบอกตั่งแต่เดินเข้ามานะฉันกับสึสึกิไปสำรวจกันมาแล้วชายหาดที่นี่มันกว้างมากเราเดินกันตั้งหลายกิโลยังไม่พ้นชายหาดเลย" นารุมิอธิบายและเว้นจังหวะให้เด็กสาวผิวคล้ำอธิบายต่อไป
"ถัดจากชายหาดนี่ไปทางซ้ายมันก้อจะเป็นป่าชัฏซึ่งเราสองคนไม่แน่ใจเลยกลับมาที่นี่คิดว่าจะมาขอความเห็นจากทุกคนก่อน"มินาโกะอธิบาย
"สรุปว่าเราควรตั้งคณะสำรวจสินะ"คาชิระเอ่ยสรุปซึ่งทุกคนดูเหมือนจะเห็นด้วยมีเพียงคนเดียวที่ไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ พร้อมทั้งให้เหตุผลที่ทุกคนเองก้อยังลังเลว่าจะเชื่อใครดี
"นายเข้าใจสถานะการตอนนี่ผิดไปหรือปล่าวหะเจ้าบ้าลองคิดดูสิเราในตอนนี้นะไม่มีเสบียง ไม่มีอาวุธ แน่ละถ้าเข้าไปในป่าต้องมีสัตว์ร้าย เราจะเอาอะไรป้องกันตัวอีกอย่างผู้ใหญ่ที่เป็นที่พึ่งของเราก้อตกทะเลหายสาปสูญไปแล้วด้วย"นารุมิให้เหตุผล
"แล้วจะให้นั่งรอความตายอยู่ที่นี่หรือไงหะเจ้าผมแดง"คาชิระตะโกนเสียงดังเกรี้ยวกราด แต่ไม่ได้หมายความว่าอีกฝ่ายจะต้องกลัวกลับยังคงพูดจาประชดเขาแบบไม่มีทีถ้าว่าจะหยุด
"ฉันก้อไม่ได้บอกให้นายไปตายแค่เสนอว่าให้พวกเรารออยู่ที่นี่สักพักเตรียมตัวให้พร้อมก่อน และค่อยคิดทำอย่างอื่นและถ้ายังคิดจะร่วมทางกันแล้วละก้อนายควรจะแก้นิสัยเจ้าอารมณ์ของนายเสียก่อนนะจะได้ไม้มีปัญหาไง" พอนารุมิพูดจบเขาก้อรู้สึกได้ว่า คาชิระจ้องมองเขาอย่างไม่ละสายตาคาชิระมีท่าทางเอาเรื่องมากเขาในตอนนี้เหมือนลูกโป่งที่แถบจะระเบิดออกอยู่ทุกขณะ แต่นารุมิกลับมีท่าทางที่เอาเรื่องยิ่งกว่าเขาเป็นลูกผู้ชายและพร้อมเสมอถ้ามีคนคิดจะหาเรื่องกับเขา
"ขอโทษครับเป็นเพราะผมแท้ๆที่ทำให้คุณพ่อตกทะเลไปพวกพี่ๆเลยทะเลาะกันแบบนี้"วาคาบะเอ่ยเสียงเศร้า
"ไม่ใช่ความผิดของนายหรอกวาคาบะ"คาชิระหันมาพูดอย่างอ่อนโยนจนทำให้คนที่ทะเลาะด้วยแทบไม่เชื่อหู
"เฮ้พวกนายพอที่เถอะนะ เถียงกันอยู่ได้"ชูเอ่ยขึ้นก่อนที่จะมีเรื่องมากไปกว่านี้
"นี่ฉันคิดว่าแทนที่พวกนายจะมาเถียงกันเราไปหาเสบียงกันไม่ดีกว่าเหรอฉันหิวแล้วนะ" ไมโกะ บ่นหงุดหงิด
"งั้นตกลงเราไปหาของในเรือที่ยังพอจะใช่ได้อยู่มาก้อแล้วกันแล้วอีก 1ชั่วโมงค่อยมาเจอกัน"ฮิซาชิเอ่ยสรุปแล้วแยกย้ายกันไป
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"คุณฟุมิโอะคิดอะไรอยู่ครับ"ชิโนะเอ่ยถามเพราะเห็นเด็กหนุ่มเงียบไปนาน
"นี่ถ้าเรามีรถก้อสบายไปเลยเนอะ"คุโร่พูดขึ้นมาแบบไม่ได้คิดแต่ก้อทำให้คนที่นิ่งเงียบนึกอะไรขึ้นมาได้
"คุณฟุมิโอะไปไหนครับ"ชิโนะตะโกน เพราะเด็กหนุ่มลุกวิ่งออกไปกระทันหัน
"เอาละที่นี้ทุกคนก้อได้ของมาครบแล้วสินะแล้วนายละได้อะไรมาบ้าง" นารุมิเอ๋ยถามคาชิระขณะที่สำรวจสิ่งของที่ทุกคนเอามาแต่กลับไม่เห็นว่าคาชิระจะถืออะไรมาเลย
" เออ ผมกับพี่ได้ชุดปฐมพยาบาลมานะครับ" วาคาบะแก้ตัวแทน พอดีกับที่โนะอิเดินเข้ามาสมทบพอดี
"ปืนนี่!นายไปได้มายังไง"คาชิระถามพร้อมทั้งเข้าไปคว้าปืนไปจากมือของโนะอิแต่ถูกนารุมิฉวยไปเสียก่อน
"ขืนให้มันอยู่กับนายเดือดร้อนแน่"
"อยู่กับนายก้อเดือดร้อนเพราะนายสองคนเอาแต่ทะเลาะกัน"มินาโกะต่อว่าและฉวยมาจากนารุมิอีกที
โครม! "อะไรนะ?"เด็กทั้งหมดตะโกนด้วยความสงสัย เพราะอยู่ๆก้อมีรถพุ่งออกมาจากซากเรือกระทันหัน
"เป็นไงพวกคุณหนูตกใจน่าดูละสิเป็นไงบ้างละรถคันเนี้ย"ฟุมิโอะคุยฟุ้ง เด็กทุกคนเข้าไปมุงรอบๆรถทันที
" เฮ้นารุจังมานั่งข้างหน้ากับฉันปะ"ฟุมิโอะถาม แต่นารุมิปฏิเสธเพราะอยากนั่งข้างหลังมากกว่า
" เฮ้ให้ฉันลองขับมันดูได้ปะ"ชูตะโกนถามขณะสำรวจไปรอบๆรถอย่างสนใจ
"ให้เขาขับเถอะแล้วเรามานั่งข้างหลังด้วยกัน"นารุมิชวน
"ก้อดีไปนั่งข้างหลังก้อได้ขับดีๆละ"ฟุมิโอะเตือนและตามนารุมิไปด้านหลังทันที
" เฮ้คาชิระวาคาบะมานั่งข้างหน้าด้วยกันสินั่งได้ตั่งสี่คนแนะถ้าเบื่อค่อยไปข้างหลังก้อได้มีประตูเชื่อมอยู่ข้างใน" ชูชวนทันทีเพราะไม่มีใครนั่งข้างหน้ากับเขาเลย
"ซูคุงดูนี่สิมีหีบสมบัติด้วย"เด็กชายชี้ชวนให้เพื่อนตัวน้อยดูเตรียมขยับเข้าไปเล่นสิ่งนั้น
"เฮ้ยอย่าแตะนะ นั้นของๆฉัน "ฟุมิโอะตะคอกพร้อมสั่งให้คุโร่กะชิโนะนั่งเฝ่าหีบเอาไว้
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"เกิดอะไรขึ้น" มินาโกะเอ่ยถามเพราะรถหยุดแล่นโดยไม่มีสาเหตุ
"เสียงอะไรนะ"นารุมิถามเสียงแผ่ว
"พี่ไมโกะเรโอะกลัว"เด้กชายขยับเข้าไปไกล้เด็กสาว
"ฉันจะลงไปดูนายรออยู่ที่นี"คาชิระพูดกับวาคาบะแล้วลงไปจากรถเขาสังเกตุเห็นรอยเท้าประหลาดขนาดใหญ่ที่อยู่บนพื้น
"รอยอะไร"ชูถาม เริ่มรู้สึกไม่ดี คาชิระไม่ตอบครุ่นคิดอะไรบ้างอย่างเขาเงยหน้าขึ้นเพื่อที่จะคุยกับชูแต่ต้องชะงักเมื่อเห็นอะไรบางอย่างกำลังวิ่งตรงมาที่พวกเขาอย่างเร็ว
"ตัวอะไรนะ..คงไม่ใช่อย่างว่าหรอกนะ"มินาโกะตะโกน ฟุมิโอะรีบไปที่ห้องคนขับรีบสตาร์ทรถทันที
"นั้นมัน ไดโนเสาร์นี่ ตัวจิง ไม่ใช่ฟอสซิล" ซูพูดอย่างตื่นเต้น
"เดี๋ยวฟุมิโอะอย่าพึ่งรอสองคนนั้นก่อน"นารุมิตะโกนสั่งแต่อีกฝ่ายไม่สนใจแล้วเขาขับห้อออกไปทันทีโดยไม่ได้สนอีกสองคนที่ว่าเลย
" เฮ้ยไอ้ทากาซึกะรอด้วยสิวะ"คาชิระตะโกน วิ่งตามไปทันที แต่เจ้าตัวยักษ์ที่อยู่ข้างหลังก้อวิ่งตามเขามาเหมือนกัน
" คุณคาชิระปืนครับใช้ยิงมัน" โนะอิโยนกระบอกปืนส่งให้คาชิระ
" นายยิ่งเป็นเรอะคาชิระ"ชูถาม
"ไม่เป็นก้อต้องเป็น"คาชิระชลอความเร็วลงหันกลับไปประจันหน้ากับเจ้ายักษ์พร้อมกับลั่นไกปืน เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วบริเวณ เจ้ายักษ์วิ่งหนีไปอีกทางด้วยความเจ็บปวด
"เยี่ยมคาชิระตรงตามันพอดีเลย"ชูเอ่ยชมพร้อมทั้งโล่งอกทีมันไปสักที คาชิระทรุดลงไปนั่งกับพื้นเพราะหมดแรง
" หวังว่ามันคงไม่ตามอาฆาตฉันหรอกนะ" คาชิระทิ้งท้าย
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"เสียงอะไรนะดิส"ชายสูงอายุลักษณะภูมิฐานเอ่ยถามอย่างสงสัย
"ไม่ทราบครับท่านฟาบรีส"
"ช่างเถอะเรายังมีเรื่องที่ต้องทำอีกมาก"
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
"เฮ้ทุกคนดูสิมีเมืองอยู่ตรงนั้นด้วย" มินาโกะชี้ให้ทุกคนดู
"จิงแฮะ เอาไงดี ไปที่นั้นกันดีไหมไหนๆเราก้อไม่มีที่ไปอยู่แล้ว" ฮิซาชิถามความเห็น
"ไปที่ไหนก้อได้ที่พ้นจากตรงเนี้ยเดี๋ยวเจ้ายักษ์นั่นจะม่อีก"ไมโกะเร่งเร้า
"งั้นไปที่นั้นก้อแล้วกัน เฮ้ชูขับไปทางซ้ายนะ"ฮิซาชิตะโกนสั่ง ชูที่กลับไปประจำที่แล้ว
โปรดติดตามตอนต่อไป
ยาวมากเลยอันนี้คราวที่แล้วมีเมลมาว่าอ่านไม่รู้เรื่องต้องขอบคุรมากที่ช่วยเตือน ครือมันเบลอไปหน่อยอีกอย่างตัวละครมันเยอะมากๆเลย คงต้องทำความเข้าใจกันมากหน่อยคราวหน้าจะเขียนแนะนำตัวละครให้ค่ะ
แนะนำติชมได้ที่ E-mail : [email protected]