The First : Metting

12 : 20 : 1999 , 19.30 PM.

" Excuseme! Can you tell me where Kojo Gallery ? " มีเสียงของใครก้อไม่รู้ถามขึ้นมาข้างหลังทำให้ผมต้องหันหลังกลับไปดู

" Me ? " เพื่อให้แน่ใจว่าคนๆนั้นถามผมหรือเปล่าจึงย้ำแต่... ให้ตายเถอะ เจ้าหมอนี่หล่อชะมัดเลยสูงซัก 190 ได้มั้งตาสีเขียวซะด้วย รูบร่างก็..... ดูดีกว่าผมเยอะมากเลย ( อิจฉาจัง อยากดูดีแบบนี้มั่งจัง )

" Do you understand ? ur... Can you speak English ? " เค้าถามย้ำ

" Yes! I can um.. Can you repeat it again ? "

" You know where Kojo Gallery ? "

" Yes I know follow me " ผมยิ้มแล้วตอบก้อดีเหมือนกันจะได้มีคนคุยเป็นเพื่อน

" Where're you from ? " ไม่รู้ว่าผมรู้สึกไปเองหรือเปล่าแต่ผมรู้สึกว่าเค้ามองผมตลอดที่เดินด้วยกันผมเลยหาเรื่องคุยก่อน

" Italy " สั้นๆ ได้ใจความ สงสัยจะหยิ่งแฮะ

" มามิยะ จะไปไหนเหรอ " อ้อลืมไป ผม โคโจ มามิยะ ลูกเจ้าของ Gallery เองครับ

" ไป Gallery พ่อน่ะ " ผมทัก อายะ เพื่อนผมเอง

" แล้วนี่ใครน่ะ " อายะถามเออจริงสินะผมยังไม่รู้จักเค้าเลยนี่

" เค้าจะไป Gallery พ่อเหมือนกันน่ะ เอ่อ.. "

" ผม Grbrielle Sky " เค้ายื่นมือมาทำความรู้จัก

" อ้าวพูดญี่ปุนได้ก้อไม่พูดแต่แรก ผม โคโจ มามิยะ " ผมทำหน้าบูดๆแล้วยื่นมือจับ

" ชั้นไปก่อนนะ ใกล้เวลาเปิดร้านแล้ว ว่างๆแวะไปนะ "

" อืม แล้วเจอกัน " ร้านของอายะเป็นบาร์ที่อยู่ภายในโรงแรม แห่งหนึ่ง ชื่อ Alpha

" ได้บ้างน่ะ ลูกคุณมาซามิเหรอเนี่ย มิน่า มีใครบอกมั้ยว่านายหน้าเหมือนแม่ "

" รู้จักแม่ด้วยเหรอ เอ้าถึงแล้วล่ะ " ผมหยุดยืนหน้า Gallery

" ว่าไง มามิจัง แล้วนี่ก้อ โทชิคุงสินะ " ที่พ่อทักมาทำให้ผมโกรธนิดๆ

" เลิกเรียกมามิจังได้มั้ย แล้วทำไมไม่บอกว่าให้ผมไปรับเค้าล่ะ ก้อรู้อยู่ว่าเค้าไม่รู้จักทางน่ะ "

" ไม่เป็นไรหรอก แค่คิดไม่ถึงว่ามามิจังที่คุณทาคายะพูดถึงจะเป็นผู้ชาย " เค้ายิ้มแปลกๆอีกแล้ว

" ก้อคงรู้จักกันแล้วแต่จะแนะนำอีกที นี่ Grbrielle Sky เพิ่งกลับมาจากอิตาลีอายุ 22 แล้วต่อไปนี้ ลูกจะต้องไปอยู่กับเค้าที่แมนชั่นจนถึงวันที่ 25 "

" แล้วทำไมผมต้องไปอยู่กับเค้าล่ะ "

" เค้าเพิ่งมาจากอิตาลีสนใจทางด้านการถ่ายรูป แล้วอีกอย่างจะให้ลูกพาเค้าเที่ยวด้วยได้ข่าวว่ากำลังจะหาห้องใหม่ด้วยไม่ใช่เหรอ "

" ก้อใช่ แต่.. " ผมอิดออด

" ไม่เป็นไรหรอกครับคุณทาคายะ มามิยะคุงเค้าไม่เต็มใจก้อไม่ต้องบังคับหรอกครับ " ว้าผมมันคนใจอ่อนด้วยสิเนี่ย

" เฮ่อ! ก้อได้ ดีเหมือนกัน แต่...เอ่อ... ช่วยปล่อยมือทีได้มะ " เค้ายิ้มเขินๆแล้วปล่อยมือ

" แล้วของๆผมล่ะ "

" ขนไปให้แล้วไปอยู่ได้เลย " พ่อโยนกุญแจรถให้

" ทีอย่างนี้ไวเชียว แล้วตอนนี้อยากไปไหนรึเปล่า Mr.Grbrielle "

" เรียกSkyก็ได้ แล้วชั้นจะเรียกเธอว่า มามิจังนะ "

" ไม่ อายุตั้ง 20 แล้วยังโดนเรียกมามิจังอีกไม่เอา "

" งั้นเรียก Mars ละกันนะ "

" ก้อได้ แล้วอยากไปไหนล่ะ " ผมมองหน้าเพื่อรอคำตอบ

" อืม... ไปที่ห้องก่อนก็ได้ "

เมื่อไปถึงแมนชั่นตามที่พ่อบอกแล้วผมก็ได้แต่มองด้วยความตื่นเต้น ให้ตายเหอะ สวยชะมัดเลย เค้าคงจะสังเกตุผมอยู่เลยพูดขึ้นมา

" ฝีมือชั้นเอง "

" รสนิยมดีนี่ครับ ผมเอาห้องนี้นะจะจัดของ แล้วเจอกันตอนอาหารเย็น " ผมปิดห้องแล้วเริ่งลงมือจัดของจนเย็นเลยออกห้องมา

เห็นเค้ากำลังหลับเลยไปทำอาหารมาให้

" หอมจัง อะไรเหรอ " เค้ามากระซิบข้างหูทำให้ผมเกือบทิ้งจาน

" แกงกะหรี่น่ะ อย่าทำแบบนี้อีกนะ ผมไม่ชอบ หิวหรือยัง " เค้าพยักหน้าแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะ

12 : 22 : 1999 , 08.00 AM.

" Mars สนใจเป็นแบบให้ชั้นทีได้มั้ย " เค้าพูดขึ้นหลังจากที่เราทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว

" ทำไมต้องเป็นผมล่ะ "

" อยากถ่ายเก็บไว้น่ะ "

" เหรอ เอาสิ แค่ใบเดียวนะ " ผมเก็กเต็มที่ หลายวันมานี้นอกจากเวลาที่ไปมหาวิทยาลัยแล้วผมได้แต่อยู่กับเค้าเพื่อสอนอะไรหลายๆอย่าง

เกี่ยวกับการถ่ายรูปทำให้ยิ่งสนิทกันมากขึ้น ผมก็เริ่มมีความรู้สึกดีๆกับเค้ามากขึ้นด้วย

" หึ หึ ไม่ใช่ตอนนี้ " เค้าหัวเราะในคอ

" อ่าว แล้วก้อไม่บอก แล้ววันนี้จะทำอะไรล่ะ "

" ไปเดินเล่นกันเถอะ " เค้าสวมเสื้อโค้ดแล้วคว้ากล้องไปด้วย

" Mars เธอคิดยังไงกับความรัก " เอาแล้วไง

" อืม ปาฏิหาริย์มั้ง " ผมหลับตาสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดแล้วนึกไปด้วย

" ปาฏิหาริย์ ? " เค้าทำหน้าเหลือเชื่อ

" ใช่ การที่คน 2 คนจะมาเจอกันแล้วรักกันตลอดไปน่ะ มันยากนะ หรือว่าไม่จริง " แล้วผมก็ได้ยินเสียงกดชัดเตอร์

" นั่นสินะ รักคือปาฏิหาริย์ " เค้ามองมาทางผมไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่สายตาของเค้าทำให้ผมรู้สึกอายๆ

" ถ่ายไปแล้วนะ ห้ามถ่ายอีกล่ะ " ผมพูดออกไปก่อนที่จะออกอาการเขิน

12 : 23 : 1999 , 17.25 PM.

ผมมาเฝ้า Gallery กับเค้าตั้งแต่เช้าเพราะพ่อไปสัมภาษณ์นิตยสารที่ฮอกไกโด ไม่รู้จะทำอะไรดีเลยนั่งอ่านหนังสือจนเย็นเริ่มหิวข้าว

เลยกะจะชวนเค้าไปหาอะไรกินแต่ตอนกำลังเดินไปก็ได้ยินเสียงเค้าคุยกับอีกคนผมเลยหยุดฟังโดยอัตโนมัติ

" Mr.Grbrielle เนี่ย ถ่ายภาพเก่งเหมือนกันนะ เออ แล้วมีคนรักหรือยังล่ะ? ให้หาให้เอามั้ย "

" มีแล้วครับ รักกันมากด้วย " เค้าตอบแล้วยิ้มแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ยิ้มที่อบอุ่น คงรักกันมากเลยสินะ

" Mars มีอะไรเหรอ " เค้าหันมาเห็นผมพอดีผมเลยหนีไม่ได้

" ชั้นจะมาบอกว่าจะกลับก่อนนะ "

" ชั้นกลับด้วยดีกว่า รอด้วยสิ "

" นายรอพ่อก่อนเถอะ ชั้นมีที่ๆ ต้องแวะอีก "

" งั้นกลับดีๆนะ " แล้วผมก็ขับรถไปแวะที่ Alpha เมื่อเดินเข้าไปเห็นอายะยืนอยู่หน้าร้านเลยเข้าไปทักเล็กน้อยแล้วขอนั้งโต๊ะที่อยู่ในสุด

" ตามสบายนะ ขอออกไปดูร้านก่อนละกัน " ผมยิ้มให้อายะแล้วนั่งดื่มเหล้าคนเดียว

" ชั้นคิดไปเองจริงๆ สินะ Sky "

" คิดเรื่องอะไรเหรอ " ผมสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเค้ากระซิบข้างหู

" นั่งสิ เอ่อ.. ดื่มด้วยกันมั้ย " ผมเสไปเรื่องอื่นแล้วเชิญให้นั่งที่เก้าอี้อีกฟากแต่เค้ากลับมานั่งกับผม

" Mars คิดเรื่องอะไรอยู่ "

" เปล่า แล้วนายมาได้ไงน่ะ " ผมถามแล้วลุกขึ้นเพื่อที่จะไปนั่งอีกฝั่งแต่เค้าดึงผมไว้จนผมล้วลงนั่งบนตัก

" Sky ทำอะไรน่ะ " ผมเผลอเรียกชื่อเค้าไปด้วยความตกใจ

" ในที่สุดก็เรียกชื่อชั้นสักทีนะ ใหนลองว่ามาซิ ว่าเมื่อกี้คิดอะไรอยู่ "

" ไม่มีอะไรหรอก ปล่อยเถอะ เดี๋ยวมีคนเข้ามาเห็น "

" ล็อคประตูแล้ว แล้วก็ไม่มีกล้องด้วย เออชั้นมีอะไรจะบอกเธอด้วยแหละ "

" อะไรเหรอ "

" ตอนนี้ชั้นมีคนรักแล้วนะ ตั้งใจจะบอกเค้าตั้งนานแล้วล่ะแต่ไม่มีโอกาส " ผมรู้สึกเจ็บที่อกนิดๆ นี่คงเป็นอาการของคนอกหักสินะ

" เหรอ ขอให้ไปด้วยดีนะ " ผมจำเป็นต้องแสดงความยินดีไปทั้งๆที่ไม่อยากพูดพร้อมกับแกะมือออก

" จะไปไหนน่ะ มามิยะ "

" กลับบ้าน " ผมตอบ

" งั้นกลับด้วยกันเลยนะ " เค้าลุกขึ้นเดินตามผมมา ตลอดทางตั้งแต่โรงแรมถึงบ้านเค้าพูดถึงคนๆนั้นตลอด ส่วนผมก็ได้แต่เงียบฟัง

" เออ มามิยะ พรุ่งนี้ไปช่วยชั้นเลือกแหวนให้เค้าหน่อยสินายว่างไม่ใช่เหรอ "

" อืม ได้ กี่โมงล่ะ " ผมกัดฟันถามทั้งๆที่ไม่อยากไป

" สายๆหน่อยแล้วกัน "

" อืม " ผมรับคำแล้วเดินไปที่ห้องนอน เมื่อไปถึงเตียงผมก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ได้แต่ปลอบใจตัวเอง และสัญญาว่าจะร้องแค่คืนนี้..จริงๆ

The Last

12 : 24 : 1999 10.14 AM.

ผมพยายามจะตื่นให้สายที่สุดเพื่อถ่วงเวลาไว้แต่เพื่อให้เค้ามีความสุขผมจึงออกไปช่วยเค้าเลือกแหวนที่ร้าน

" วงนี้ดีมัย? " เค้ายื่นแหวนวงนึงมาให้ผมดู

" ก็ดีนะ อืม..อ๊ะ ผมขอดูวงนี้หน่อยครับ " ผมมองไปมองมาแล้วเห็นแหวนวงนึงผมถูกใจมาก

" ตาแหลมมากนะคะ นี่เป็นแหวนทองคำขาวค่ะ คู่รักส่วนมากเค้าจะเลือกแหวนแบบนี้ให้กัน แต่คู่นี้พิเศษนะคะออกแบบไม่เหมือนใครด้วย

เราบริการสลักชื่อในแหวนด้วย สนใจมั้ยคะ "

" อะไรกัน จะเอาไปขอสาวใหนเนี่ย " เค้าแซวผมก็รู้อยู่อ่ะนะว่าเค้าไม่รู้ว่าผมรักเค้า แต่คำพูดแบบนี้มันก็ทำให้ผมเจ็บได้เหมือนกัน

" ไม่ล่ะครับ เอ้า ว่าไง เจอที่ถูกใจหรือยัง ของนายน่ะ " ผมแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วเลี่ยงไปเรื่องอื่น

" อืม สั่งไปแล้วระหว่างรอสลักแหวนเราไปหาอะไรกินก่อนดีกว่านะ "

" แล้วจะเสร็จกี่โมงเนี่ย " ผมถามขณะที่ทางเค้กกับไอสครีมอยู่

" เพิ่งรู้นะว่านายชอบของหวาน "

" ช่างชั้นสิ "

" ชั้นไปเข้าห้องน้ำเดี๋ยวมานะ "

" อือ " ผมตอบแล้วก้มหน้าก้มตาทานเค้กกับไอสครีมค่อไป

" มามิยะ! มามิยะใช่มั้ย? " มีเสียงสาวๆทักผมเลยหันไปดูเลยเห็นอายะนั่งอยู่อีกโต๊ะกับเพื่อนๆที่จบม.ปลายมาด้วยกัน

ผมเลยย้ายโต๊ะไปแจมกับเพื่อนๆ

" ว่าแล้วเห็นมั้ยว่าใช่นายจริงๆ ยังชอบของหวานไม่เปลี่ยนเลยนะ " ทาคุโตะ เพื่อนเก่าผมทัก

" ขอบใจที่ยังจำกันได้ " ผมตอบยิ้มๆแล้วสนใจกับของหวานต่อ

" เฮ่อ ยังยิ้มแบบนี้ไม่เปลี่ยนอีกด้วย " ใครคนหนึ่งในวงพูดขึ้นทำให้ผมหยุดกินทันที

" แบบนี้? แบบใหน "

" อย่าบอกนะว่าไม่เคยมีใครบอกนายเลย " ผมส่ายหน้า

" อย่าโกรธกันนะ " ผมพยักหน้าแล้วรอฟังต่อ

" นายรู้ตัวมั้ยว่านายสวย..เอ่อ..สวยกว่าผู้หญิงบางคนอีก " ผมส่ายหน้า

" ไม่เคนคิดเลย แล้วไงล่ะ "

" นั่นแหละ พอนายยิ้มนายจะดูดีกว่าเดิมอีกเยอะเลย "

" ใช่ๆ แบบที่ใครเห็นใครก็หลง ทั้งหญิงทั้งชายเลย " มีคนพูดเสริมขึ้นมา

" แต่ก็มีคนนึง ที่ไม่หลง " ผมพึมพำคนเดียว

" มามิยะ ไปกันเถอะ " เสียงเค้าเรียกผม

" ใครน่ะ " ทาคุโตะถาม

" อ๋อ นี่ Mr.Grbrielle Sky เค้ามาเรียนถ่ายรูปน่า ตอนนี้พักอยู่กับชั้น แล้วนี่เพื่อนชั้นตอนอยู่ม.ปลาย " เค้ายิ้มแล้วทักทาย

" Grbrielle Sky ครับ "

" แหม พูดญี่ปุ่นชัดจังนะคะ " เพื่อนคนหนึ่งชม

" ต้องยกความดีความชอบให้ มามิยะน่ะครับ เอ่อ ขอตัวก่อนนะครับ พอดีมีธุระที่ต้องทำอีก "

" จะได้เจอกันอีกมั้นคะเนี่ย " สาวๆถามอย่างมีความหวังแต่เห็นเค้าทำหน้าลำบากใจเลยช่วย

" คงไม่หรอกเค้าจะกลับคืนนี้เพื่อไปขอคนรักแต่งงานแล้ว " ผมพูดแล้วลุกขึ้น

" ไปก่อนนะ แล้วเจอกันใหม่ "

" เดี๋ยวๆ มามิยะ เอานามบัตรชั้นไปนะ จะได้ติดต่อกันสะดวก " ผมเลยควักนามบัตรของผมให้บ้างแล้วขอตัวกลับ

" รู้ได้ไงว่าชั้นจะกลับวันนี้ "

" ก็นายเป็นคนบอกเองว่าจะมาอาทิตย์เดียว ก็ครบแล้วนี่ " ผมตอบแล้วเดินไปที่ห้อง

" นายมีอะไรปิดชั้นหรือเปล่า มามิยะ " จู่ๆเค้าก็ถาขึ้นมา

" ไม่มี " ผมตอบสั้นๆ

" นายอยากให้ชั้นไปขนาดนั้นเชียว "

" ก็เปล่า "

" นายรักอายะเหรอ "

" ไม่นี่ "

" แล้วคนที่ชื่อทาคุโตะล่ะ "

" ก็ไม่ " ผมตอบไปแบบไม่ต้องคิด ตอนนี้คิดอย่างเดียวคืออยากอาบน้ำแล้วนอนจึงเริ่มหงุดหงิด

" แล้วรักชั้นมั้ย "

" ก็เออสิ " อ้าวเผลอพูดออกไปแล้วพอหันไปดูเค้าอึ้งๆหน้าผมตอนนี้คงแดงมากเลย

" ลืมซะ ถือว่าชั้นไม่ได้พูดนะ ขอให้มีความสุขกับคนๆนั้นละกัน " ผมหันหลังกลับพอจะเปิดประตูก็ถูกรวบตัวไว้

" ไม่นึกว่าจะสารภาพง่ายอย่างนี้ รู้งี้ถามแต่แรกแล้วก็ดี "

" จะทำอะไรน่ะ " ผมดิ้นสุดฤทธิ์

" ก็ ขอคนรักแต่งงานไง ว่าไง? แต่งงานกันชั้นได้มั้ย มามิยะ "

" ไม่จริงน่า " ผมทำหน้าแบบเหลือเชื่อ

" จริง รักแรกพบด้วย "

" แล้วนายไม่กลับแล้วเหรอ "

" กลับ แต่จะพานายไปด้วยตกลงแล้วนะ "

" ยังไม่ได้พูดซักหน่อย อุ๊.."

พูดยังไม่จบผมก็โดนปิดปาก แล้วก็โดนเค้าอุ้มเข้าห้อง ต่อจากนั้น...อ๊ะ! ไม่เล่าดีกว่าเก็บไว้เป็นความลับของเราสองคนละกัน