My Dear Professor
By...Atin
PART III
สัปดาห์ที่ผ่านมา รุจน์ไม่ได้เจออาจารย์น้อยสุดรักของเขาเลย ช่วงใกล้เวลาสอบมิดเทอมปิดเรียนภาคฤดูร้อนนี้ อาจารย์แต่ละวิชาก็เร่งบทเรียนให้จบๆ กันตั้งแต่ต้นเดือน ดังนั้นตอนปลายเดือนแบบนี้ ทั้งนักศึกษาและอาจารย์ต่างดูบางตาลงไปมาก ทั้งนักศึกษาต้องเตรียมตัวทบทวนบทเรียนเพื่อการสอบ ทั้งอาจารย์ก็เร่งทำข้อสอบกัน
หน้าดำคร่ำเคร่งด้วยกันทั้งนั้น มีแต่นายคนนี้ที่หงุดหงิด งุ่นง่าน ออกอาการหื่น นิดๆ
โว้ยยยยยย .โธ่เว้ยยยยยยย นี่มันกว่าอาทิตย์แล้วนะ หายไปอยู่ไหนของเขากันเนี่ย โทรศัพท์ที่บ้านก็ไม่มีคนรับ มือถือก็ปิด ข้างบ้านบอกเก็บกระเป๋าออกไปข้างนอกได้หลายวันแล้วยังไม่กลับเข้ามาเลย ถามว่าไปไหนก็ว่าไม่รู้ ไม่รู้ ไม่รู้ โอ้ยยยยยย จะบ้าตาย โว้ย ไม่รู้ๆๆๆๆๆๆๆ อะไรก็ไม่รู้ไม่รู้ คนยิ่งไม่มีอารมณ์อ่านหนังสืออยู่ ตอนนี้ยิ่งไม่มีเข้าไปใหญ่ กลับมาล่ะก็น่าดู จะไม่ปล่อยให้หนีไปไหนอีกแล้ว จะกักตัวไว้ในห้องทั้งวันทั้งคืน ไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลย ฮึ่มมมม วิ่งพล่านทั่วบ้าน อาละวาด เอ็ดตะโร จนเหล่าบรรดาข้ารองบาทกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง เข้าหน้าแทบไม่ติด ถ้าไม่มี
กริ๊งงงงงง .กริ๊งงงงงงงง .กริ๊งงงงงงง เงียบสักพักก่อนข้ารองอารมณ์นางหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบถือโทรศัพท์ไร้สายมายื่นให้คนตรงหน้า พูดเสียงสั่นๆ อย่างกับว่าหากพูดผิดแม้สักประโยค มีหวังข้าเจ้าได้ระเห็ดระเหินออกจากพระรโหฐานแห่งนี้เป็นแน่ เฮ้อ .เกิดเป็นคนใช้เขามันก็กลุ้มอย่างนี้ล่ะว้าาาาาา ..
คุณรุจน์ เจ้าคะ โทรศัพท์ถึงคุณ เจ้าค่ะ ระรัว ระริน กลัวจะขาดใจตายไปก่อนพูดจบ
ใคร???? เวลานี้ฉันไม่มีอารมณ์รับสายใครหรอกนะ กระชากเสียงสูงปี๊ดดดดดดด
เอ่อ .เขาบอกว่าชื่อ นคริน ค่ะ คราวนี้เอ๋อออ ไปสักพักก่อนจะรีบพูดอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ากำลังรีบไปตาย กะว่าเสร็จแล้วตูจะรีบหดหัวเข้าครัวไปซะเลย ฮือ ฮือ ฮือ ..
แล้วทำไมไม่รีบบอกให้เร็วกว่านี้ล่ะ รีบกระชากโทรศัพท์ไปแล้วถามอย่างเดือดดาล
อาจ้านนนนนน ..อาจารย์หายไปไหนมา รู้ไหมมีคนเป็นห่วง ผมคิดถึงอาจารย์ ๆ รู้บ้างไหมครับ พูดแล้วหันมาส่งสายตา พญามาร ให้คนที่นั่งสั่นพับๆอยู่ รีบคลานหลุนๆ ออกไปอย่างรีบร้อน ด้วยเกรงสายตา ฟ้าพิโรธ จะผ่าร่างออกเป็นสองเสี่ยง ซวย จริง จริ้ง
นี่ๆ รุจน์ค่อยๆพูดก็ได้ แล้วนี่เป็นไงอ่านหนังสือไปถึงไหนแล้วล่ะ หึ หึ หึ ปลายสายตอบกลับมาอย่างอารมณ์ดี
อาจารย์ไม่ต้องมาพูดเลยครับ อาจารย์หายไปไหนเป็นอาทิตย์ๆ บอกมาเดี๋ยวนี้ คาดคั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย กลับมาล่ะก็ ต้องถูกทำโทษ ( ว้ายยยย น่ากลัวจังเลยยยย นะตัวเอง )
ฮ่า ฮ่า ฮ่า ผมก็มาทำตามที่เราสัญญากันไว้ไง ลืมแล้วเหรอที่ผมบอกว่าหากเทอมนี้รุจน์ทำคะแนนได้ดีๆ ผมจะยกเวลาช่วงฤดูร้อนทั้งหมดให้คุณไง หรือว่าไม่อยากได้ ไม่เอาก็ไม่เป็นไรนะ แอบประชดเล็กๆ ( เอ ..ไหงคราวนี้อาจารย์เราเป็นฝ่ายรุกล่ะเนี่ย )
ฮ้าาาาาาาา จำได้แล้ว เอ่ออ .โห .อาจารย์ตอนนี้นะผมกำลังตั้งใจอ่านตำราอย่างเอาเป็นเอาตายเลย ( ที่จริงกำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงอย่างเอาเป็นเอาตายต่างหากล่ะ ) อาจารย์อย่าลืมล่ะ ผมต้องทวงคืนแน่ ทั้งต้นทั้งดอก ผมจะเอาให้คุ้มเลย พูดแล้วก็เตรียมใจโดนด่ามาตามสายแน่ เอ้า เอาก็เอาวะยอม .เตรียมอุดหู แต่???? .
ได้สิ คราวนี้ผมจะยอมรุจน์หมดเลย จะตามใจรุจน์ทุกเรื่องด้วย ทำคะแนนดีๆ แล้วรีบมานะครับ ผมจะรอ งั้น .แค่นี้นะครับ กริ๊ก ..เงียบ ปลายสายรีบพูด แล้ววางหูทันที
แต่ต้นสายนี่สิหนักกก ยืนอึ้งกับชีวิตที่ผกผันของตัวเองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเพิ่งนึกได้ว่า
อ้าว ( เสียงค่อยๆ ด้วยว่ายังไม่หายจากอาการ งง งง ก่งก๊งงง ) อาจารย์ไม่ได้บอกเลยว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน โธ่ .. อย่างนี้ก็ไปหาไม่ได้น่ะสิ พูดเสร็จก็ระทดระทวยร่างแผ่สามสลึงอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น มองแล้วช่างน่าสมเพชเป็นอย่างยิ่ง โอ อนิจจา ที่เขาไม่บอกก็กลัวนายแจ้นไปหาน่ะสิ ลองอย่างงั้นแล้วล่ะก็ หนังสือหนังหาไม่ต้องอ่านกันพอดี
ไม่ได้สิ .ไม่ได้ ต้องรีบอ่านเดี๋ยวไม่ทัน รอก่อนน๊าาาา อาจารย์ ผมต้องไปหาแน่ หึหึ
หลังจากใช้เวลาให้สมองอันอุดมไปด้วยขี้ + เลื่อย ได้ทำงานบ้างแล้ว นายรุจน์ของเราก็คิดได้ว่า สมควรแก่เวลาแล้วที่จะอ่านหนังสือ ซะที ( เฮ้อ ถ้าตูเป็นแม่มัน ตูจะทำไงดีว๊าาา )
คุณรุจน์คะ มีคนมารอพบค่ะ เขาบอกว่าเขาชื่อ นคริน ( เอาอีกแล้วชื่อนี้อีกแล้ว เดี๋ยวได้บ้านแตกแน่ ) เขารออยู่ที่ห้องรับแขกนะคะ สาวใช้รายเดิมรายงานเสียงเจื้อยแจ้ว เพราะรู้ดีว่าลองเป็นคุณคนนี้ เจ้านายลองอารมณ์บูดๆอยู่เป็นต้องอารมณ์ดีขึ้นมาทันควัน และก็จริง
เหรอ ตอบรับแค่นั้น แล้วเดินตัวปลิวไปทันที ทิ้งให้คนรับใช้สาวแอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เฮ้อ อาจารย์คุณรุจน์เนี่ยหล่อจังเน้อ .หน้าหว้าน หวาน ผู้หญิงเห็นยังอายเลย
อาจารย์ น้ำเสียงแสดงความดีใจ และอากัปกิริยาที่แสดงออกมาอย่างโจ่งแจ้ง เพราะคุณตัวดีกระโจนมา กอด จูบแก้มซ้าย ขวา อย่างคิดถึงสุดซึ้ง เล่นเอาคนตรงหน้าอายม้วนต้วน หน้าดำหน้าแดง อ้าย .อายกลัวใครจะมาเห็นเข้า เลยแกล้งหยิกไปทีนึงเบาๆ แต่พ่อตัวดีก็แกล้งร้องซะ ( นึกว่ามีโรงเชือดควายอยู่แถวนี้ )
โอ้ยยยยย .อาจารย์มาหยิกผมทำไม อย่างนี้ต้องทำโทษ หายหน้าไปเป็นเดือน กลับมาแล้วยังรังแกเค้าอีก ไม่รู้ล่ะ วันนี้นะไม่ถึงเวลาอาหารเย็น ไม่ต้องลงมากันหรอก
พูดแล้วก็รั้งตัวอาจารย์หนุ่มหน้าหวานมาช้อนตัวอุ้มหายขึ้นข้างบน โดยคนที่อยู่ในอ้อมอกแม้จะดิ้นเท่าไหร่ก็ดูเหมือนไม่มีผลมากนัก จึงยอมปล่อยเลยตามเลย
อ๊าาาาาา รุจน์จะทำอะไร???? ร้องลั่นเมื่อเห็นคนตรงหน้าวางตัวเองบนเตียงแล้วเริ่มถอดเสื้อผ้าตนเองออก ไผลมาถอดของคนอื่นเสียด้วย โอ๊ยยยย แย่แน่แล้ว เรา .
เห็นอย่างนี้แล้วยังไม่รู้อีกหรือครับ อาจารย์นี่น่ารักจัง ผมชักอดใจไม่ไหวแล้วสิ ไม่เป็นไรเดี๋ยวผมจะช่วยสอนให้เอง ไม่ต้องห่วงครับ เจ็บนิดเดียว แน่ะ ..มีแหย่ให้กลัวอีก
ด เดี๋ยว ไม่เอานะ อย่าเพิ่งสิ คนยังไม่ได้เตรียมใจมาเลยน๊าาาาา ดีดดิ้น ปัดป้องเล็กน้อย แหงะ ..มีเจ็บด้วยอ๊ะ แล้วสมองอันปราดเปรื่องก็แล่นปรู๊ดดดดด ..ปร๊าดดดด หาทางเอาตัวรอดอย่างรวดเร็ว คิด ..คิด คิดสิ
นี่แน่ะ .รุจน์ครับ ผมจะยกให้คุณทั้งหมดเลยนะ ตามที่ตกลงกันไว้ เอามะ ? ( นั่นมีถาม มีถาม อย่างนี้ไม่รอดชัวว์ ) แต่ต้องไม่ใช่ที่นี่ ตอนนี้ ถ้าคิดจะทำที่นี่ เดี๋ยวนี้ ครั้งเดียวเลิก จริงๆนะ อยากได้แบบครั้งเดียว ที่นี่ แล้วข้อตกลงที่มีเป็นโมฆะ ก็ได้นะ มาสิ
มียั่วยวนให้ตะบะ ( ที่มีอยู่น้อยนิด ) แตก อีกนะนั่น เตรียมตัวถอดเสื้อ แต่ ???????
แน่มากนะครับ ก็ด้ายยย .ยอมไปก่อนนะ ถึงทีผมเมื่อไหร่ ต่อให้ออดอ้อนยังไงก็ไม่ยอมปล่อยอีกแล้ว พูดแล้วก็ล้มตัวลงบนเตียงและโอบกอดคนข้างๆ รั้งเข้ามาชิดลำตัว ผล็อยหลับไปในที่สุด ทิ้งให้คนที่นอนข้างๆ ลืมตามองดูใบหน้าอ่อนเยาว์ยามหลับ อมยิ้มแล้วเขินกับตัวเองก่อนจะเปลี่ยนเป็นกังวลใจอะไรบางอย่าง เงียบๆ และหลับตามไปในที่สุด
หลังจากผลประกาศการสอบครั้งล่าสุดออกมา ปรากฏว่าทุกอย่างเป็นไปตามคาดหมาย ฮิ ฮิ
ณ ที่นี้คือสถานที่ๆ ชายหนุ่มตัดสินใจพาอาจารย์น้อยหน้าหวานมาพักผ่อน น้ำพุร้อน-ญี่ปุ่น
หลังจากได้คุยกันว่าจะไปเที่ยวหน้าร้อนกันที่ไหนดี ชายหนุ่มจึงถามอาจารย์ที่รักของเขาไปว่าอยากไปไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า คำตอบที่ผ่านริมฝีปากบาง เอ่ยอย่างเงียบว่า
ที่ไหนก็ได้ รุจน์ ให้ไกลนะผมอยากไปที่ๆสงบๆ และห่างไกลสักหน่อย ไปด้วยกันนะ ไปที่ไกลๆ ด้วยกัน
เมื่อฟังเช่นนี้ ชายหนุ่มก็รู้ว่า อาจารย์ของเขาต้องมีเรื่องไม่สบายใจอยู่แน่ๆ เขาต้องการให้อาจารย์สบายใจและมีความสุขมากที่สุด ดังนั้นเขาจึงเลือกที่นี่ โรงแรมชานเมืองต่างจังหวัด
เขาเลือกแบบที่ดูเป็นธรรมชาติมากที่สุด มีน้ำตก น้ำพุร้อน มีบ่ออาบน้ำตามธรรมชาติ และนี่ก็คือ ประเทศ ญี่ปุ่น เขาใช้ทรัพย์ส่วนตัวทั้งหมดลงทุนพาอาจารย์มาเที่ยว แม้ว่าจะโดนทักท้วงอย่างไรก็ตาม เขาให้เหตุผลแต่เพียงว่า .
รุจน์ ทำไมต้องทำขนาดนี้ ตั๋วเครื่องบินเหมาไป กลับ ไทย-ญี่ป่นชั้น เฟิร์ส คลาส นี่มันแพงนะ แล้วยังค่าที่พักและค่ะอะไรต่อมิอะไรอีก ไม่รู้แหละผมต้องช่วยออกด้วย
อาจารย์ครับ เสียงเข้ม พร้อมมองคนตรงหน้าเขม็ง ร่างเล็กตรงหน้าเงียบแล้วยืนนิ่งฟัง
ผมรู้ว่าอาจารย์มีเรื่องไม่สบายใจ มีบางอย่างรบกวนจิตใจอาจารย์ตลอดเวลา แต่ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร ผมไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย เมื่อคิดได้อย่างนั้นแล้วเจ็บใจตัวเองชะมัด ที่ผมต้องการตอนนี้มีเพียง ใช้พละกำลังทั้งหมดทำทุกวิถีทาง เพื่ออาจารย์ ให้อาจารย์มีความสุขที่สุด ให้ นคริน ของผมคนนี้ คนที่ผมรักมีความสุขมากที่สุด เท่าที่ผมจะสามารถทำได้
คำพูดหนักแน่นแฝงด้วยความอ่อนโยน ทำให้ภาพที่ร่างเล็กตรงหน้าเห็นพร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นมา อย่างมิได้ตั้งใจ รัก เหรอ ชายผู้นี้ รัก เขาอย่างนั้นเหรอ ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาจากปาก มีเพียงน้ำตาแห่งความปีติ และอ้อมกอดที่อบอุ่น นคริน รู้สึกว่าตอนนี้เขามีความสุขมาก มากที่สุด และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า เขาก็ขอเก็บความรู้สึกทั้งหมดนี้ไว้กับใจตลอดไป ..
เฮ้อ ..สบายตัวจังเล้ยยยยยย เสียงหวานใสร้องอย่างอารมณ์ดี
นานๆจะมีเวลามาเที่ยวไกลๆอย่างงี้สักที รู้สึกดีจังน๊าาาา หลังกลับจากไปเที่ยวชายทะเล
อาจารย์หนุ่มหน้าหวานก็ออกไปเล่นน้ำตก ต่อด้วยการอาบน้ำแร่ แช่น้ำนม สุดท้ายจบลงที่บ่ออาบน้ำร้อนแบบสร้างจากธรรมชาติ เมื่อกลับมาถึงห้องพัก ก็มีอาการอย่างที่เห็นนี่แหละ
รุจน หรือ รุจน์ นั้นนั่งอยู่ใกล้ๆ เลยเอ่ยถามอย่างมีความสุขที่เห็นคนที่ตนรักสนุกสนานว่า
อาจารย์สนุกมากไหมครับที่มาเที่ยวที่นี่ รู้สึกดีขึ้นแล้วใช่ไหมครับ พร้อมกับนั่งลงข้างๆ
อ๊ะ .ฮ่า .ฮ่า ใช่แล้ว ผมรู้สึกดีจังเลย ขอบคุณรุจน์มากเลยนะครับ
อาจารย์หนุ่มหันมามองคนข้างๆแล้วตอบกลับมาอย่างร่าเริง พร้อมทั้งยิ้มหวาน ..หยดย้อยให้คนข้างๆตะลึงแล้ว จึงพูดต่อว่า
หลายๆวันที่ผ่านมา มีเรื่องต่างๆมากมายผ่านเข้ามา มีหลายสิ่งที่ยังคงเป็นปัญหาให้แก้ไข เรื่องที่ผมแก้ได้แล้วก็มี ส่วนเรื่องที่ยังแก้ไม่ตกก็มาก แต่ช่วงเวลานี้ผมมีรุจน์อยู่ข้างๆ และผมเชื่อว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น รุจน์ก็จะไม่หายไปไหน ใช่ไหมครับ
อาจารย์หนุ่มหน้าหวานหันมายิ้มรอคำตอบอย่างมั่นใจว่า คำตอบจะเป็นเช่นไร????
แน่นอนครับ ผมจะอยู่เคียงข้างอาจารย์เสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม จะไม่หนีหายไปไหน จะอยู่ตรงนี้ อาจารย์อยู่ในใจผมทุกเวลา ผมรักอาจารย์ครับ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปรั้งร่างบางมาแนบชิด โอบกอดไว้ ราวกับจะสื่อให้รับรู้ว่า จะไม่มีวันปล่อยให้หนีหายไปไหน
จริงนะ อยู่ข้างๆผม ไม่ไปไหนแน่นะครับ ร่างบอบบางถามเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง
ครับ อยู่จนกว่าผมจะรู้ว่า อาจารย์ไม่ต้องการผมอีกแล้ว และเมื่อวันนั้นมาถึง อาจารย์แค่บอกมาเท่านั้นครับ ผมจะไปทันที ไม่ให้อาจารย์ต้องกังวลหรอกครับ ชายหนุ่มพูดจริงจัง
รุจน์ .ผม .รัก คุณ อาจารย์หน้าหวานดันตัวออกจากอ้อมแขนอบอุ่น ยกมือประคองใบหน้าของร่างแข็งแกร่ง พูดประโยคนั้นออกมา สองตามองประสานดวงตาคมวาบคู่นั้น ค่อยๆโน้มตัวลงไปริมฝีปากบางอ่อนนุ่มสัมผัสอย่างแผ่วเบาที่มุมปากคนรัก ก่อนเลื่อนมาประกบทั้งปากแทรกปลายลิ้นเข้าไปอย่างอ่อนโยน ทว่าร้อนแรง เมื่อถูกรุกโดยอาจารย์หนุ่มตรงหน้า อารมณ์ที่สะกดกลั้นไว้เพราะไม่อยากทำลายคนที่เขารักก่อนเวลาเหมาะสมก็ทลายลงในพริบตา ลำแขนแข็งทั้งสองข้างลูบไล้ลำตัวอ่อนนุ่ม พรางค่อยๆปลดเสื้อคลุมอาบน้ำออก ฝ่ามือใหญ่หนาอุ่นๆเคล้าคลึงยอดอก อีกข้างเลื่อนลงมาลูบต้นขา เคล้นคลึงกับส่วนกลางอย่างใส่ใจในทุกความรู้สึก สัมผัสซอกซอนเข้าไปเร่งเร้าหนักขึ้นๆเป็นจังหวะๆ
อ๊ะ .อ๊าาา .อาาาาาาา อืมมมม ดี จ จัง เมื่อได้รับปฏิกิริยาตอบกลับเช่นนี้ ชายหนุ่มยิ่งเร่งจังหวะเร็วขึ้นๆ มือสั่นระริก ความพยายามที่จะห้ามใจหายไปไม่เหลือ เอ่ยบอกร่างบอบบางในอ้อมแขน เสียงแตกพร่า
เป็น ของผมนะครับอาจารย์ ไม่มีร่างตอบจากคนในอ้อมอก แต่กิริยาที่ตอบกลับมา .
อ๊าาาาาาาา อาาาาาาาาาาาาา .ร..รุจ รุจน์ น้ำรักสีขาวขุ่นที่ไหลออกมาชโลมมือหนานั้น เป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าคนในอ้อมแขนรู้สึกเช่นไร
ร่างใหญ่ดันให้ร่างเล็กนอนลงบนที่นอนก่อนจะพรมจูบใบหน้า ลงมาที่ลำตัว เคล้นคลึง คละเคล้า ทุกสัมผัสที่ล้ำลึก ลึกซึ้ง เหมือนจะสื่อเป็นภาษากายให้ร่างนี้รับรู้ว่า รัก .รักมาก มากมายจนบอกไม่ได้ว่ามาก ..เท่าไหร่
รสจูบจากริมฝีปากหนา ระเล็ม ไปทั่งร่างนั้น หยุดอยู่ตรงส่วนปลายของความรู้สึกทั้งหมด ลิ้มชิมเป็นเชิงเย้าแหย่ ให้ร่างบางหายใจระรวย ระรินสักครู่หนึ่ง แล้วเข้าครอบครองส่วนนั้นทั้งหมด ปลายนิ้วเปื้อนสัมผัสแห่งรักซุกหายเข้าไปในช่องแคบสงวน กระตุ้นให้ร่างบางรับรู้ว่าอะไร???กำลังจะเกิดขึ้น ไม่มีเสียงร้องห้ามแต่อย่างใดมีเพียงร่างกายที่โอนอ่อนผ่อนตาม และตอบรับทุกสัมผัสที่เกิดจากการกระทำของชายหนุ่ม อันเป็นที่รัก ..
ชายหนุ่มอดคิดไม่ได้ว่า เพราะอะไร??ทำไม??อาจารย์จึงยอมทั้งๆที่รู้ว่าสิ่งที่เกิดต่อไปนี้จะนำความเจ็บปวดมาสู่ตัวเอง หากแต่ก็ได้แค่คิด ตอนนี้อารมณ์พลุ่งพล่านของชายหนุ่ม คุกกรุ่นรุนแรง พร้อมจะระเบิด ความปรารถนามีมากเกินสิ่งใด ความต้องการ ความรัก
เมื่อร่างบางตอบรับสิ่งแปลกปลอมภายในร่างกายแล้ว ชายหนุ่มเลื่อนริมฝีปากขึ้นข้างบน จูบประกบกับริมฝีปางบางอย่างเร่าร้อน รุนแรง ก่อนแทรกกายเข้าไปอย่างช้าๆ นุ่มนวล พยายามที่จะตระหนักในใจว่าร่างกายนี้ยังไม่เคย .มาก่อน แต่ .อารมณ์โหมแรงสุดจะทานทน ชายหนุ่มดันตัวเองเข้าไปจนสุด นิ่งสักพัก เพราะร่างเล็กเริ่มดิ้น และเสียงร้อง น้ำตารินไหลออกมาด้วยความรู้สึกสุขสม ปน เจ็บ .รวดร้าว
โอ๊ยยยย . เจ็บ .รุจน์ เบาๆ ผม เจ็บ .ทำ .ช้าๆ นะ
เสียงหอบกระเส่า ยิ่งช่วยเร่งเร้าอารมณ์คนตรงหน้า ร่างที่หอบสั่นน้อยๆ ผิวหน้าที่แดงก่ำไปด้วยความปรารถนานั้น ยิ่งทำให้เขาแทบจะกลั้นอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ มันช่างน่ารักเหลือเกิน ชายหนุ่มเริ่มขยับร่างกายเบา ให้ร่างเล็กชิน ก่อนจะเร่งจังหวะ เร็วขึ้น ..เร็วขึ้นๆ
มืออีกข้างยังคงเคล้าคลึงจุดอ่อนไหวเพื่อช่วยปลุกอารมณ์ร่างบางให้ พร้อม .ในขั้นต่อไป ชายหนุ่มดันตัวเข้าออกอีกครั้งๆ ..และอีกครั้ง ก่อนกระแทกตัวอย่างแรงเป็นครั้งสุดท้าย ความสุขสมทะลัก .เอ่อล้นภายในช่องแคบไหลนองออกมาเปื้อนต้นขาทั้งสองข้าง .
บนที่นอนเต็มเปี่ยมไปด้วยแรงอารมณ์ของอาจารย์หนุ่มหน้าหวาน สองมือกอดรัดชายหนุ่มแน่น มือจิกเกร็งเพื่อบรรเทาความเจ็บ และรองรับความพลุ่งพล่านที่มีในจิตใจ ใบหน้างามบัดนี้แดงก่ำ ดวงตาเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ชายหนุ่มพรมจูบซับน้ำตาที่รินไหล เอ่ยถามเสียงกระซิบข้างหู
เจ็บใช่ไหมครับ???? ขอโทษนะครับ ..อย่าร้องนะ .คนดี ผมขอดูหน่อยนะครับ
อาจารย์หน้าหวานมองอย่างสงสัย ???? เอ่ยถามเสียงหอบเล็กๆ
ขอ .ดู ..อะไรน่ะ .อ๊ะ เจ็บ . เสียงร้องเล็กๆดังขึ้น เมื่อชายหนุ่มก้มลงมองที่ช่องทางเดิม มือหนาดันขาแยกออกจากกันแล้วสอดมือเข้าไปสำรวจ คราบเหนียวขุ่นสีแดง ไหลติดออกมาตามนิ้วมือที่ยื่นเข้าไป ชายหนุ่มอดตกใจไม่ได้ แต่ลึกๆก็อดภูมิใจมิได้
เขาคือคนแรก
อาบน้ำหน่อยนะครับ ผมทำให้ ชายหนุ่มประคองกอดอาจารย์ที่รักไว้แนบอก เดินตรงเข้าห้องน้ำทันที หลังจากชำระคราบไคลและทำความสะอาดร่างกายให้คนรักเรียบร้อยแล้วก็อุ้มกลับมาวางไว้ที่เดิม ใบหน้านวลยังไม่หายแดง และยิ่งแดงหนักขึ้นอีกด้วยความเขินตอนนี้อาจารย์หนุ่มตระหนักในใจแล้วว่า ระหว่างตัวเองกับคนตรงหน้า ร่างกายนี้ ไม่มีความลับอะไรต้องปิดบังอีกต่อไป ความสุข ความอ่อนโยน ยังคงคุกกรุ่นอยู่ในกายนี้ ทุกสัมผัสติดตรึงในใจไม่รู้หาย เขาจะไม่มีวันลืมค่ำคืนนี้เลย ..ไม่มีวัน ..
ทำไม ..ไม่ห้ามล่ะครับ อาจารย์ รุจน์เอ่ยถามสิ่งที่ค้างอยู่ในใจ เพราะแต่ไหนแต่ไร หากลองเขาทำอะไรที่ดูเหมือนเกินเลยระหว่างความเป็นอาจารย์และลูกศิษย์ อาจารย์เป็นต้อง .เขกกะโหลก ไม่ก็หาข้อต่อรองอะไรมาตอกเขาจนหน้าหงายกลับทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ ..อาจารย์กลับยอม ..ทำไม .เหมือนอาจารย์กำลังปิดบังอะไรเราอยู่ ..อะไรสักอย่าง
อาจารย์หนุ่มเอียงคอมองคนตรงหน้า งง .งง เอ???? .อะไรกันหว่า ..ยอมก็ว่า ไม่ยอม ก็บ่น เอาใจไม่ถูกแล้วนะเนี่ย
ธรรมดาอาจารย์จะไม่ยอมนี่ครับ .ไม่ว่าผมจะเฝ้าเพียรพยายามตื้อแล้วตื้ออีก เท่าไหร่ เท่าไหร่ อาจารย์เป็นต้องหาทางหลบเลี่ยงได้ทุกที แล้วครั้งนี้ มันแปลก อาจารย์มีอะไรปิดบังผมอยู่หรือเปล่าครับ รุจน์รู้สึกได้อย่างนั้นจริงๆ
อาจารย์หน้าหวานรับรู้ได้จากแววตา และ ท่าทางกังวลใจของลูกศิษย์คนรัก
เขาห่วงเราจริงๆ
ไม่มีอะไรหรอก ผม ..ให้ ..รุจน์ เพราะผม รัก คุณ แม้มันจะเจ็บแต่ เพราะเป็นรุจน์ มันจึงไม่เป็นไร เพราะเป็นรุจน์ ..ผมถึงยอม อาจารย์หนุ่มซบใบหน้าหวานของตัวเองลงกับอกที่แข็งแกร่ง ซ่อนน้ำตาที่มันเอ่อล้นออกมา
เจ็บแค่นี้ ..เล็กน้อย ..มันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เขากำลังทำกับคนๆนี้ กับสิ่งที่เขาทำ มันเทียบกันไม่ได้เลย
อาจารย์นอนเถอะครับ พรุ่งนี้ผมจะพาไปเที่ยวให้ทั่วเลย ยังมีที่ๆ ผมยังไม่ได้พาอาจารย์ไปอีกมาก แต่ไม่ต้องห่วงครับ เรายังมีเวลาอีกมาก ผมจะทำให้อาจารย์สนุกที่สุดเลย รุจน์ ล้มตัวลงนอนข้างๆอาจารย์ มือกอดคนข้างๆไว้ราวกับจะถ่ายทอดความอบอุ่นไปให้
แสงจันทร์ยามค่ำคืนที่ลอดส่องเข้ามาในห้องมืด เมื่อดับไฟหมดแล้ว ร่างอุ่นหนาหลับไหลผิดกับร่างบอบบาง ที่ยังลืมตาอยู่ในความมืด เขากำลังคิด อะไรบางอย่าง
รุจน์ เวลาของเรามันเหลืออีกไม่มากแล้วนะ ...ไม่มากแล้ว เราไม่สามารถทำอะไรได้เลยหรือ ได้แต่ปล่อยเวลาผ่านเลยไป ได้แต่เฝ้ารอวันเวลานั้นจะมาถึง อาจารย์หนุ่มหน้าหวาน พลิกตัวมาซบกับอกหนา มือลูบไล้ใบหน้ายามหลับ แล้วหลับตาพริ้มเข้าสู่ห้วงนิทรา อย่างช้าๆ ภายในใจเต็มไปด้วยความกังวล ห่วง .หวง
ระยะเวลาประมาณเกือบเดือนที่ รุจน์กับนคริน (หรืออาจารย์สุดที่รัก)ใช้เวลาอยู่ร่วมกัน ตลอดเวลาไม่มีเวลาใดที่ รุจน์จะปล่อยให้ ความเหงา ความเศร้า ไม่สบายใจ เข้ามาแทรกระหว่างเขาและอาจารย์ เขาทำให้อาจารย์หนุ่มหัวเราะ ร่าเริง สนุกสนาน บางครั้งอาจารย์ก็เผลอทำลักษณะอาการที่ผิดแผก แปลกตาไปจากตอนที่อยู่โรงเรียน จนทำให้ นายรุจน์อดคิดไม่ได้ว่า
ดีจังน๊าาาา ..ที่ได้มากับอาจารย์ แค่สองคน ฮิ ฮิ รักอาจารย์ที่สุดเลย คืนนี้ต้องแกล้งไม่ให้นอนทั้งคืนเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า แล้วคิดอยู่อย่างนี้ หลายต่อหลายครั้งเลยทีเดียว( เฮ้อ ทำไมมันไม่คิดให้มันสร้างสรรหน่อยฟะ )
ช่วงเวลาดีๆ มักอยู่กับเราไม่นานก็จากหาย แต่ช่วงเวลาที่เลวร้ายน่ะสิ ผ่านเข้ามาหนึ่งครั้ง ก็จะติดตรึงในความทรงจำของเราตลอดไป
Continued In Part IV
ยังไม่มีโอกาสเปิดตัวจุดพลิกผัน ฮือ ฮือ เอาไว้ฉบับหน้ามาต่อนะคะ จุ๊บ .จุ๊บ ATIN
CONTACT :
[email protected]