นี่คือวันเปิดเรียนวันแรก ของนักศึกษาชั้นปีที่1 และในนั้น ก็มีนาย รุจน หรือ เรียกสั้นๆว่า รุจน์ หนุ่มหล่อ มาดเท่ พ่อรวย ที่อาศัยบารมีพ่อเพื่อมาเข้าที่นี่     ( ดีแต่หล่อไง แต่เรียนห่วยแตก เฮอะ เฮอะ ) เขาคนนี้มิได้มาผู้เดียวแต่ใดไม่ ได้ขนพวกพ้องจอมป่วนก๊วนโง่โง่ มาอีกขโยง ประกอบด้วย

นาย กิตติ (คนนี้เรียนเก่ง นิสัยดี แต่ไม่รู้มาคบกับอีตานี่ได้ไง ) หนูเต๋า ไอ้นี่หน้าตาดี คือเรียกว่าสวย เหมือนผู้หญิง ตัวก็บอบบาง เลยถูกเรียกว่า คุณหนูเต๋า

น้องเต๋า ตามแต่อารมณ์ แล้วก็มี ไอ้อ่ำ กับ ไอ้จักร สองตัวที่เหลือไม่อยากบรรยายสรรพคุณ คิดดูเองละกัน ว่าหมาเรียกแม่ ควายเรียกพี่ ตกลงเลยไม่รู้ว่าเป็นควายหรือหมากันแน่ โฮ่ โฮ่ น่าสงสาร ด้วยวันนี้เป็นวันแรกที่เป็นนักศึกษาเต็มตัว นายรุจน์เลยประเดิมด้วยการมาสาย!!!!!! คือโคตรสาย เขามี เลคเชอร์ ตอนเช้า 9.00 น. มันมาทำไมตอน 11.00 น. อีกครึ่งชั่วโมงจะหมดเวลาแล้ว โอ๊ยตายแน่... เวรของกรรม กรรมของเวร ทำไมแม่งซวย แต่ช้าววววว เลย ว้าาาาา ฮ้าวววววววว กูจะเข้าเรียนทันไหมเนี่ย วิ่งหูหด หางจุกตูด มาแต่ไกลดันจอดรถด้านหน้า ตึกเรียนอยู่ด้านหลัง หลงห้อง กว่าจะหาเจอ หูตาเหลือกแทบปลิ้น ฮ้า โอ๊ยเจอแล้ว ห้องเรียนแสนรัก รอด้วย ฮ้า อย่าพึ่งหมดเวลานะ อย่า อย่า

อ๊อดดดดดดดดดดดดดดดดด..... ( สมน้ำหน้า ) เสียงสัญญาณบอกหมดเวลาคาบนี้ ดังขึ้น โอ้ สัญญาณเวร แต่เรื่องมันไม่จบแค่นั้น เพราะความที่นาย รุจน์ วิ่งมาเร็ว และ และ โครม ???!!!!! สัญญาณบอกอาเพทที่ร้ายแรง เพราะบัดนี้ ใครคนหนึ่งกำลังลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่ที่พื้น และ อั๊ก ปัก

โอ๊ยยย... เสียงโครมคราม ปนเสียงปะทะ และอีกหลายต่อหลายเสียงเซ็งแซ่กันระงม ภาพที่เห็นคือ นาย รุจน์ตัวดี กำลังคร่อม ชายผู้หนึ่ง เรียกว่าทับอยู่ถึงจะถูก ใช่ทับ ข้าวของเกลื่อนกระจาย และเสียงร้องที่ไม่น่าจะเป็นเสียงผู้ชาย

" โอ๊ยยยย ??เจ็บ!!!! " ชายร่างเล็กร้องขึ้น ส่งผลให้ชายร่างสูง ต้องรีบลุกออก พร้อม ยื่นมือเข้าไปช่วยพยุงร่างเล็กตรงหน้า

" ขอโทษ ขอโทษนะครับ คือผมรีบ เลยไม่ทันระวัง เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ " เก๊กเสียงหล่อเต็มที่

" ไม่... ไม่เป็นไร ทีหลังระวังบ้างนะ " เสียงนุ่ม เล็ก หวาน ยังผลให้หนุ่มร่างสูงมองอย่างตะลึง

นี่นะ ผู้ชาย ผู้ช้าย เฮ้ย บ้าน่า ร่างแบบบาง เล็ก ขาว อ้อนแอ้น อรชร ใบหน้าสะอาดหมดจด หวานอีกต่างหาก ทั้งหมดเนี่ยนะ ผู้ชาย

" มองอะไรน่ะ นี่จะไม่ช่วยผมเก็บของหน่อยเหรอครับ คุณเป็นคนทำตกนะครับ " ร่างเล็กกล่าว หลังจากที่เห็นคนตรงหน้า จ้องเอา จ้องเอา อย่างกับอีกฝ่ายเหมือนเป็นตัวประหลาด ( ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่ใช่อะไรหรอก คนมันเขินไง คิก คิก คิก )

" เอ่อ ขอโทษครับ มาครับผมช่วย ( มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วล่ะ ก็แกเป็นคนทำนี่ ) เฮ้อ อุตสาห์นึกว่าชนผู้หญิง กะจะสี ซะหน่อย

หลังจากทั้งสองช่วยกันเก็บของที่หล่นกระจายอยู่ที่พื้น สิ่งของเหล่านั้นนำความสงสัย มาให้นายรุจน์ ของเราเป็นอย่างยิ่ง ( เป็นของกูตั้งแต่เมื่อไหร่ หว่า )

" เอ่อ คือ ?? ว่าคุณเป็นอาจารย์หรือครับ?? " ถามออกไปอย่าง เอ๋อๆ ปน สงสัย

" ผมชื่อ ตอง ครับ เป็นอาจารย์สอนภาควิชา คอมพิวเตอร์ " คนตอบ ก็ตอบอย่างใจเย็น และ สุภาพ ( เอ?? แล้วไอ้ที่โดนชนเมื้อกี้ มันไม่โกรธเลยหรือ?? )

" อ๊ะ...อ่า..... เอ่อขอโทษนะครับอาจารย์ ผมไม่ได้ตั้งใจ คือผมรีบกลัวว่าจะไม่ทัน เอ่อ..คือ...ผ..ผมชื่อ รุจน ครับ เรียกรุจน์ เฉยๆก็ได้ครับ "

แก้ตัวอย่างรีบ ก็ดันไปชนอาจารย์สอนวิชาหลักของคณะตัวเองซะนี่ แต่มองยังไงอายุอานาม ก็ไม่น่าจะมาสอนถึงระดับนี้ได้ ( ใครมันจะไปโง่เหมือนตัวเองล่ะ )

" เอ่อ คือ อาจารย์สอนมานานแล้วหรือครับ " ถามเพราะอยากรู้ ดูอายุไม่น่าจะเกิน 24 - 25 น่าจะประมาณนี้นะ

" ผมมาจากบริษัท ซอร์ฟแวร์ ครับ ได้รับเชิญมาเป็นวิทยากรที่นี่เมื่อปีที่แล้ว บังเอิญปีนี้อาจารย์ภาควิชาคอมฯ ลาออกไป เขาเลยขอให้ช่วยมาสอนแทน "

" เหรอครับ ยินดีมากครับ อาจารย์ เอ่อ อาจารย์คงไม่ว่าง แล้ว ผมต้องไปแล้ว นัดเพื่อนไว้ แล้วพบกันนะครับ อาจารย์ (ที่รัก) "

นายรุจน์ รีบลาอาจารย์แล้วเดินออกมา ก็โอ้ยยยยยยยยยยยยย ???????????............ กูจะเป็นลม ผู้ชาย บ้าอะไรวะ ทำให้กูเกิดอารมณ์ ( ไอ้ลามก เรียนไม่ยุ่ง มุ่งแต่เซ็กซ์นะมึง ) หน้าก็น่ารัก อ้อนแอ้น โว้ย ไอ้บ้า ไอ้เวร มึงเป็นเกย์หรือไง ปวดหัวโว้ย?????

" เฮ้ย ไอ้รุจน์ มึงมาโบกปูน หรือไง ไอ้เวร มาเอาป่านนี้ ทำไมมึงไม่มาวันสอบเลยวะ " นั่นคือเสียงของ ไอ้ Double Dog's Mouses ( ไอ้ปากหมา )

" ไอ้เหี้........ อ่ำ มึงอีกตัว ไอ้จักร กูบอกให้มึงโทรไปปลุก ทำไมไม่โทรวะ ปล่อยให้กูมาสาย ไอ้โคตรเจริญ " ด่าอย่างแรงงงง ( แต่มันคงไม่รู้สึกหรอก )

" เออ ขอบใจ แต่มึงไม่ต้องชมกูขนาดนั้นก็ได้ ราชวงศ์กูมั่นเจริญมาตั้งแต่สมัยบรรพกาลแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า " ไอ้จักรตอบกลับ

พอเลยครับ ไม่ต้องบรรยายว่าเกิดอะไรขึ้น ช่วยนึกภาพกันเอาเอง ถ้านึกไม่ออก ก็ไม่ต้องนึกหรอกครับ มาอ่านกันต่อดีกว่า

( แหะ แหะ คือไม่มีอะไรจะเขียนแล้วไง เลยให้ช่วยจินตนาการเอาเองละกัน : แก้ตัวหน้าด้านๆเลย : คนเขียน )

หลังจากวันนั้น วินาทีนั้น ที่ผมได้พบอาจารย์ โอ้ โอ้ สวรรค์ ฉะไหนท่านช่างกลั่นแกล้ง คนหล่ออย่างผมได้ มันเหมือนหัวใจของผมถวิลหา คิดถึงแต่หน้าเขา วิชาที่เขาสอน ต่อให้เช้ามากแค่ไหน ผมก็ตาลีตาเหลือกมา ให้ทันเวลา เพื่อ????? เพื่ออะไรท่านทราบไหม ( มึงจะบอกก็รีบบอก อย่าอืดอาด เดี๋ยวเจอตีน ) ก็เพื่อที่จะได้เจอ อาจารย์ (ยอดรักนะสิ ) ทุกวันนี้ผมยังสับสนกับตัวเองเลยว่า กูเป็นเกย์ รึเปล่าหว่า

" วันนี้หมดเวลาแล้ว พอแค่นี้ก่อนนะครับ ขอบคุณครับ " อาจารย์ตอง กล่าวหลังจบคาบเรียน

แต่......... แต่.................?????? เกิดอะไรขึ้น ????????

(ติ๊กต๊อก ติ๊กต๋อก คิดสิ คิด คิด ฮ่าฮ่าฮ่า คิดไม่ออกใช่มะ จะบอกให้ก็ได้)

ป้าบบบบบบบบบ " เฮ้ยไอ้รุจน์ มึงจ้องอะไรวะ จ้องเอา จ้องเอา เลิกเรียนแล้วโว้ย มัวเหม่ออยู่ได้ "

ไอ้เวรทั้งสี่ช่วยกันประสานเสียง แหกปากอยู่ข้างหูผม ไม่เพียงเท่านั้น พ่อเจ้าประคุณ ดันซัดมาซะเต็มฝ่ามือ เจ็บ ชิบ.....................
" เออ เออ กูรู้แล้ว มึงไม่ต้องเล่นแหกปากซะขนาดนี้ก็ได้ ไอ้ห่......."

ตอบ (นั่นเขาเรียกด่าโว้ย) กลับด้วยเสียงค่อนข้างเบา ก็แหมอาจารย์ยังไม่ออกนี่โว้ย

" เฮ้ย ไอ้รุจน์ ทำไมเดี๋ยวนี้มึงมาเช้าจังวะ แต่ก่อนตะวันแยงตูด ยังไม่ยอมโผล่มาเลย มีอะไรพิเศษไง บอกกันมั่งเด่ะ" ไอ้กิตติ ถาม???

" เอ่อ.. ก็ไม่มีอะไรหรอก กูแค่อยากจะขยันเรียนหน่อยน่ะ แล้ววิชานี้ก็น่าสนใจดี ( ที่น่าสนใจคงไม่ใช่วิชา แต่เป็นอาจารย์ผู้สอนมากกว่ามั้ง ) ทำไมวะ คนอย่างกูจะมาเช้าบ้างไม่ได้หรือไง " รุจน์ตอบกลับ ( อย่างข้างๆคูๆ )

" กูก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ แค่เห็นว่ามีแค่วิชานี้เท่านั้นที่มึงมาเช้า วิชาอื่นๆที่มีเรียนเหมือนกัน ไม่เห็นโผล่กระบาลมานี่หว่า " (แน่ ไอ้นี้เสือกรู้ดีอีกแนะ)

" เออน่า เรื่องของกู (เถียงไม่ออก พูดมากจะกลายเป็นว่าเข้าตัวเอง) กูอยากมาก็มาเว้ย " พูดเสร็จก็รีบแจ้นออกนอกห้องทันที ( เห็นอาจารย์ที่รักเดินออกไปเลยวิ่งตาม ไม่รู้จะตามทำไม )

" อาจารย์ครับ อาจารย์ " เฮ้อ...... เหนื่อย วิ่งตามมา กลัวเดินตามแล้วไม่ทัน คนอะไรเดินเร็วเป็นบ้า

" อ้าว .... เธอ นั่นเอง ผมก็ว่าใครเรียก มีอะไรรึครับ " ชายหนุ่มร่างบางหยุดเดิน เพื่อรอคนข้างหลัง แล้วถามขึ้น

" เอ่อ คือบทเรียนวันนี้ ผมไม่ค่อยเข้าใจ อาจารย์ช่วยเสริมหน่อยได้ไหมครับ ( แหะ แหะ ปกติน่ะไม่มีหรอกอย่างเนี้ย นี่เห็นว่าอาจารย์น่ารักหรอกนะ) นะครับ " ออดอ้อนเต็มที่ เฮ้อ ................(นี่ถ้าอาจารย์รู้ว่าลึกๆ คิดอะไรอยู่ล่ะก็นะ สงสัย??? คงช็อค น่าดู)

" อ้อ ... ได้สิครับ ผมดีใจจริง ที่มีคนสนใจเรียนขนาดนี้ ไม่เข้าใจตรงไหนครับ " ( นี่ๆ คิดว่ามันไม่เข้าใจจริงๆ เหรอไง )

" อาจารย์ ทานข้าวกลางวันหรือยังครับ คือ ตอนนี้ผมหิวมาก เราไปทานข้าวกันก่อนนะครับ นะครับ ( โอ๊ยยยย พ่อกะล่อน ) " นายรุจน์ต่อรอง

" เอ่อ ... ก็ได้ครับที่โรงอาหารละกันนะครับ " อาจารย์ ( ผู้อ่อนต่อโลก) ยินยอม

" ครับ ได้ครับอาจารย์ " ( ฮิฮิฮิ ครั้งแรกต้องยอมไปก่อน )

หลังจาก ลูกศิษย์ และ อาจารย์ รับประทานอาหารเสร็จแล้ว อาจารย์ ( ผู้อ่อนต่อโลก) ก็พาลูกศิษย์ ( จอมกะล่อน ) ไปที่ห้องพักครู ด้วยความที่เป็นอาจารย์พิเศษ ห้องพักจึงถูกจัดแยกต่างหาก เป็นอีกห้องนึง เดี่ยวๆ โดดๆ ( อย่างงี้ ก็เข้าทางนายกะล่อนนะสิ โธ่......ไม่น่าเลย )

" เอาล่ะครับ ไหนดูซิ ไม่เข้าใจตรงไหนเหรอ " ถามอย่างสนใจ ใคร่จะสอน

" เอ่อ โอ้ยยย ผมยังอิ่มอยู่เลยครับ ขอพักก่อนนะครับ อาจารย์มีสอนช่วงบ่ายไหมครับ " พ่อตัวดียังอิดออด ไม่ยอมง่ายๆ หรอก ขืนให้สอนหมดซะครั้งนี้ แล้วครั้งต่อไป และ ต่อไปล่ะจะอ้างอะไรดี มีหวังอดจู๋จี๋ ดี๋ด๋า อะจึ๋ย อะจึ๋ย กันพอดี

" อ้อ ผมไม่มีสอนแล้วล่ะ เดี๋ยวพอเคลียร์งานเสร็จก็จะกลับแล้วครับ " ตอบ เข้าทางอย่างกับนัดกันไว้

" เหมือนกันเลย ผมก็ไม่มีเรียนแล้ว ( จริงเหรอ.. ) ถ้าไงกลับด้วยกันนะครับ อาจารย์ไม่ได้เอารถมานี่ครับ ( แอบเห็นตอนเช้า ) "

" เอ่อ. ใช่ครับ คือที่ทำงานทั้งสอง อยู่ใกล้กัน แล้วบ้านพักก็อยู่แถวนี้ รถเลยจอดทิ้งไว้ที่พักครับ " ตอบเข้าทางอีกหน

" งั้นอาจารย์กลับรถผมนะครับ อาจารย์อยู่บ้านคนเดียวหรืออยู่กับใครครับ " ( ถามทำไม คิออะไรไม่ดีอยู่น่ะสิ )

" อยู่คนเดียวครับ เป็นอพาร์เมนท์น่ะ มีอะไรเหรอครับ " สงสัย เห็นถามนู่น ถามนี่มาตั้งนานแล้ว ( แต่ก็ตอบเขาไปหมด เจอครั้งแรกเขาก็รู้หมด เฮ้อ จะรอดไหมเนี่ย อาจารย์หน้าหวาน )

" ผมว่าจะขออยู่ติว ซะที่นั่นเลย อาจารย์จะว่าอะไรไหมครับ " ( มันถามไปได้ยังไงเนี่ย )

" นิ่งงงงงงงงง........ เงียบบบบบบบบบ.........สักพัก เอ่อ ก็ได้ครับ แต่รุจน์จะสะดวกหรือ คือ ไม่ลำบากเวลากลับเหรอ " ถามอยางเป็นห่วง

" ไม่หรอกครับ ( เผลอๆ มันไม่กลับด้วยซ้ำ ฮิฮิฮิ กูรู้ทันมึงน่า ) กลัวว่าที่ไม่สะดวกน่าจะเป็นอาจารย์มากกว่านะครับ " ยังมีกะจิตกะใจถามถึงนะ

" ไม่เป็นไร ไม่ต้องเกรงใจ ถ้าไงคุณอยู่ช่วยเคลียร์งานกับผมก่อนก็ดีนะ " โอ้ย โหย่ย โหย๋ ไม่ลืมสัญชาตญาณของความเป็นครู ( ชอบใช้ )

" ครับ ครับ ได้ครับอาจารย์ (ที่รัก...) " ขมีขมันช่วย ( อย่างนี้มันหวังผลชัวว์ )

ณ อพาร์ทเมนท์หรู ดูดี มีระดับ เหมาะกับคนมีคลาสอย่างอาจารย์หนุ่มหน้าสวย นายรุจน์ จอมกะล่อนกำลังนั่งกางตำราเรียนเพื่อให้อาจารย์ ( ที่รัก ) สอนสั่ง หลังจากที่อิดออด ยืดยาดอยู่นาน พอเห็นว่าเริ่มหมด ( มุข : ข้ออ้าง ) ก็เลยต้องยอมทนนั่งเรียน ทั้งที่จริงแล้ว ( กูอยากนอนโว้ยยยย ) ไม่ทันไร หลังจากใจคิดอยากนอน ประกอบกับนั่งเรียนอยู่นานแล้ว มั้ง ( นี่มันเพิ่งเริ่มได้ยังไม่ทันครบชั่วโมงด้วยซ้ำ ) นายรุจน์ก็ถึงกาล นิพพานไปเฝ้า พระอินทร์ บนแดนสวรรค์ ซะแล้วว กำลังได้ที่อยู่ ทันใดนั้นเอง

ป้าบบบบบบบบบบ " โอ้ย อะไรวะ เฮ้ย " ร้องเหมือนถูกถีบตกสวรรค์ และ ตะลึง ตึง ตึง !!!!!!!!!!!

เพราะภาพที่เห็นคือ กองหนังสือขนาดย่อมลอยคว้างอยู่บน "กบาล" พร้อมกลุ่มดาวน้อยใหญ่ กำลังหมุนรอบ ดูคล้าย วงแหวนเทวดา ( แต่สำหรับนายเขาเรียก วงแหวนมาร เฟ้ย )

" อย่าหลับสิครับ เนี่ยผมปลุกคุณอยู่ตั้งนาน เห็นไม่ยอมตื่นสักที เลยสะกิดนิดหน่อยเท่านั้นเองนะ เป็นไง ยอมตื่นแล้วหรือครับ " โห เล่นว่าไปนั่น

" เนี่ย ... น่ะนะ สะกิด โห.... อาจ้านนน อาจารย์ช่างสะกิดได้โดนมาก..... รู้สึกได้ทุกรูขุมขนเลยครับ!!! " ประชดซะ เล่นเอารู้แจ้งเห็นจริงเนี่ยนะ สะกิดของอาจารย์ แต่ เดี๋ยว เห..... ชักเห็นแวว ช่องทาง ได้เรื่องแล้ว ตะแง้ว ตะแง้ว

ว่าพลางผุดลุกขึ้น แล้วแกล้ง ( สำออย ออเซอะ ตอแหล ) เซ แซด แซด โอดครวญ ( Double แสตนนนน แหลลลลล จริง จริ้ง )

" โอ๊ย อาจารย์ครับ ผมปวดหัวจัง โอย… " ขอย้ำ โคตร Double แสตนนนน แหลลลลล จริง จริ้ง ( กรุณา นึกภาพประกอบ )

" เอ๋.... เป็นอะไรไปครับ มากไหม ขอผมดูหน่อยครับ " ตกใจเต็มที่

" เมื่อกี้ผม ไม่ได้ทำแรงมากนะครับ คือ .. ผมแค่อยากปลุกคุณเท่านั้น ผม ... ผม " ( ติดอ่าง หน้าแดง สำนึกผิดนิดนิด )

โอ๊ยยยยย น่ารักจังเว้ย ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ทำให้ใจเราสั่นนาดนี้นะ เราไม่เคยชอบผู้ชายมาก่อนนะ ถ้าเป็นผู้หญิงเนี่ย จะไม่แปลกใจเลย หรือว่าเราจะเป็นเกย์ จริงๆ ไม่น่าจะใช่น่า เราก็เคยผ่านผู้หญิงมาก่อน หรือว่าจะเป็น ไบฯ โธ่...... ตูหน่อตู ไม่น่าเล้ย

" รุจน์ รุจน์ รุจน ครับ เป็นอะไรครับ หน้าซีดจัง คือผมขอโทษครับ คือ ผม ผม คุณจะกินอะไรหน่อยไหมครับ " ยังไม่เลิกสำนึกผิด

" เอ่อออ ( เอาไงวะตู ดูท่าทางจะเชื่อซะขนาดนี้ ) ไม่เป็นไรมากหรอกครับ แต่ ดูท่าผมคงจะขับรถกลับบ้านไม่ไหว ลองอาการเก่ากำเริบอย่างนี้ คือ ผมมีอาการปวดหัวแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้วล่ะครับ มากน้อยแล้วแต่ ถ้ายังไงขอผมค้างที่นี่ด้วย ซักคืน ได้ไหมครับอาจารย์ ( ยอดรัก ) "

พูดมาซะยืดยาว นี่ใช่ใหมที่เอ็งอยากกกกกกก น่ะ Double แสตนนนน แหลลลลล โคตร

" เอ๋................. เอางี้สิ เดี๋ยวผมขับรถไปส่งคุณที่บ้านก็ได้ " พร้อมทำหน้าสงสัยด้วย อะไร???แค่นี้เอง แล้วเพิ่งมาครั้งแรกใครจะยอมให้นอนด้วยล่ะ

นาย รุจน์ เองคงจะรับรู้ได้ และคิดว่าจริงสิ นี่เพิ่งครั้งแรก ขืนทำอะไรไม่เข้าท่ามีหวัง อดมาแน่เลย อย่างนี้ใครจะยอมล่ะ เหอ เหอ

" ก็ได้ครับ อาจารย์ " ยอมไปก่อนนะครับอาจารย์ เดี๋ยวถึงบ้านผม จะรู้ว่าไอ้การ เสียน้อยเสียยาก เสียมากเสียง่าย มันเป็นอย่างไร ฮุฮุฮุ

หลังจาก นั่งสบายให้อาจารย์ขับรถมาส่งถึงที่ นายรุจน์ก็เริ่มแผนการทันที

" เอ่อ อาจารย์ครับ อยู่ทานกาแฟสักแก้วไหม ดึกแล้ว เดี๋ยวจะง่วงกลางทางซะเปล่าๆ " เชื้อเชิญด้วยไมตรีจิต แอบแฝงเล็กๆ

" อืม เพราะดึกแล้ว ผมกลับเลยดีกว่า นะครับ " ตอบอย่างถนอมน้ำใจ

" งั้น เอารถผมขับกลับก็ได้ ครับ แต่ช่วยเข้าไปเป็นเพื่อนผมหน่อยนะครับ " อ้อนนนนนน สักกะนิด สักกะนิด

" จะดีหรือ แล้วมีใครอยู่บ้านบ้างล่ะ " ถามก่อน เผื่อเจอ พ่อ เจอ แม่ จะได้บอกได้ถูกๆหน่อย ( ไม่บอกแพง เรอะ ) ว่าเอาลูกเขาไปทำอะไร ( ไอ้ที่จะ โดนทำอะไรน่ะ มันตัวเองไม่ใช่เหรอ )

" ไม่หรอกครับ ผมอยู่คนเดียว " ทำเสียงเศร้า บ่งบอกให้ผู้ฟังรู้สึกว่าตัวเอง ช่างงง น่าาาา สงสาร ซะเหลือเกิน

" นะครับอาจารย์ ( และงัดไม้ตาย ที่เคยสามารถฉุดสาวเข้าบ้านมาได้แล้ว หลายต่อหลายคน เหอะ เหอะ ) ผมไม่อยากอยู่บ้านคนเดียว ผมไม่อยากอยู่คนเดียว ในตอนนี้ครับ อยู่เป็นเพื่อนผมนะ นะครับ อาจารย์ "

อ้อนนนนนนนน ได้ดูน่าสงสารมาก ( ขอบอก ) อันนี้เป็นความสามารถเฉพาะตัว ห้ามลอกเลียนแบบ ( หากผู้ใดเคยเห็นแมวอ้อนขอข้าวกิน กรุณา คูณเข้าไปอีกร้อยย)

" อึ้ง เงียบ แล้ว เอ่ยออกมาว่า........ ก็ได้ครับ " ตูว่าแล้ว เข้าทางทุกอย่าง หึหึหึหึหึ แต่ก็แอบดีใจเล็กๆ ฮ้าาาาา

บ้านหลังงาม ใหญ่โตโอ่อ่า ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหรา มองดูก็รู้สึกว่า หากต้องอยู่เพียงลำพัง คนอยู่คงดูน่าสงสารมากกว่าน่าอิจฉาจริงๆๆ ( อ่านดูพอเป็นเนื้อเพลงได้ไหมเนี่ย )

" เอ่อ... นี่รุจน์อยู่คนเดียวจริงๆ เหรอ " ถามเพราะ ขนาดของบ้านไม่น่าจะใช้อยู่อาศัยแค่คนเดียว ถ้าเป็นเช่นนั้น คงเหงาแย่

" ครับ อาจารย์รับกาแฟซักแก้วดีไหมครับ " ว่าแล้วก็เดินเข้าครัวเพื่อชงกาแฟ ปล่อยให้อาจารย์หนุ่มหน้าสวย นั่งอยู่เงียบๆ คนเดียวในห้องรับแขก

" นี่ครับ ได้แล้ว " เดินออกมาพร้อมกาแฟ 1 ถ้วย แก้วไวน์ และ ไวน์ขวดนึง เดินเลยไปเปิดเพลงคลอเบา ท่วงทำนองช้าๆ ฟังสบาย

" ตามสบายนะครับ " พูดยิ้มๆ

อาจารย์หนุ่มหน้าสวยรับกาแฟมาดื่ม นั่งฟังเพลงตาม ในใจกำลังคิดว่าจะชวนคุยเรื่องอะไรดี ดูอย่างนี้แล้ว นายรุจน์ก็เป็นแค่ผู้ชายขี้เหงาคนนึงเท่านั้น แต่แหม ใบหน้ายามเหงาของนายคนนี้นี่น่ารักดีนะ สงสัยคงมีสาวๆหลงเข้ามาในบ้านนี้หลายคนแล้วน่ะสิ

" ไวน์ ไม๊ครับอาจารย์ มีอีกเยอะนะ ผมชอบดื่มตอนค่ำๆ เวลาเมามันช่วยให้เราหลับง่ายขึ้น ลองไหมครับ "

" เอ่อ ไม่ล่ะ นี่เธอเมาทุกวัน เลยหรือ " พูดต่อ

" กินเรื่อยๆ มันไม่ดีต่อสุขภาพนะ เธอยังเด็กน่าจะหาอะไรทำมากกว่านี้นะ อ๊ะ .... " สะดุ้งตกใจ เพราะนายรุจน์ ( ตัวดี ) กระแทกขวดไวน์ลงบนโต๊ะแก้ว แล้วผลุดลุกขึ้น จ้องเขม็งมา ด้วยใบหน้าแดงก่ำ ( ฤทธิ์แอลกอฮอลล์ ) กระชากเสียงออกมา เหมือนต้องการ ระบายอะไรบางอย่างออกมา

" อาจารย์จะไปรู้อะไร เกี่ยวกับชีวิตผม " แล้วรู้สึกตัวได้ว่าไม่ควรทำอย่างนี้

" เอ่อ....... ผมขอโทษครับอาจารย์ " ทรุดตัวนั่งตามเดิม แล้วดื่มไวน์ ต่อไปเรื่อยๆ บรรยากาศเงียบสงบ มีเพลงคลาสิก คลอเบาๆ

อาจารย์หนุ่มเปิดบทสนทนาด้วยอาการติดสงสัย และ ออกจะเขินๆ ว่า

" นี่ รุจน์ ครับ คุณชวนผู้หญิงเข้ามาในบ้านนี้หลายคนแล้วสิ " จะถามทำไมว้า คำถามเนี้ย

" ครับ อาจารย์ " ตอบตามความจริง ( น้ำเสียงเฉยเมยมาก )

" มีอะไรรึครับ " แอบมองลักษณะอาการ ที่แสดงออกมา ( อยากรู้ว่า รู้สึกอย่างไร )

" อ๋อ ไม่นี่ แค่ถามเฉยๆ อย่างรุจน์เนี่ยคงเนื้อหอมน่าดูเลยนะ " แอบประชดเล็กๆ ( คนมันหึงนี่ อ้าว.... ไหงเป็นงั้นล่ะ )

" ไม่หรอกครับ ว่าแต่อาจารย์เหอะ สวยขนาดนี้คงมีแฟนๆมากพอดูเลยสินะครับ " ถามหยั่งเชิงดูก่อน ( เผื่อยังไงจะได้ลงมือได้ถูกหน่อย )

" สวย เหรอครับ ผมว่า คำแบบนี้ไม่เหมาะกับผู้ชายหรอกนะครับ " ( แอบเขินรึเปล่า เห็นหน้าแดงๆ )

" จริงสิ แต่ผมว่าอาจารย์ เป็นคนสวยมากเลยนะครับ ผิวหน้าเกลี้ยงเกลา เนียนนุ่มขนาดนี้ ผมเห็นแล้วแทบอดใจไม่ไหว "

ไม่ว่าเปล่า แต่ฝ่ามือที่ลูบไล้ไปมาบนแก้มใส ก่อนที่จะมาหยุดที่ริมฝีปากคู่งาม ดวงตามองคนตรงหน้าอย่างแทบจะกลืนกิน ตัณหา ราคะ พลุ่งพล่านยากเกินที่จะระงับได้ ยังผลให้คนตรงหน้า เขินอาย ใจเต้นตึกตัก และ ถอยหนีด้วยความกลัว

เพราะความแตกต่างของร่างกาย หนุ่มนักเรียนร่างสูงโอบรอบลำตัวร่างบางของอาจารย์หนุ่ม มือลูบไล้และตรึงอยู่ที่ใบหน้าหวาน แต่ก่อนที่จะทำอะไรมากไปกว่านี้ เสียงร้องห้าม อย่างร้อนรนก็ดังขึ้น

" อ๊ะ........ รุจน์ เดี๋ยว...... หยุดนะ จะทำอะไรน่ะ ปล่อยผมนะครับ " สองมือดันแผงอกที่แข็งแรง พยายามที่จะสลัดตัวให้หลุดพ้นจากการโอบกอดแต่ดูเหมือนว่ายิ่งขืน แรงสะท้อนกลับก็ยิ่งมากตาม การโอบรัดยิ่งแน่นขึ้น แน่นขึ้น จนผู้ที่ถูกโอบกอดแทบทนไม่ไหว

" โอ๊ย..... ผมเจ็บ ปล่อยนะ ค...คะ...ครับ คุณเป็นอะไรไป เมาหรือไง ผมเป็นอาจารย์คุณนะ " ร้องห้ามปราม แต่ดูเหมือนว่ายิ่งยุให้หนักกว่าเก่า

" อาจารย์รึ ??? อยากให้เป็นซะที่ไหนล่ะครับ ผมน่ะ อยากได้อาจารย์มาเป็นคนรักซะมากกว่า รู้ตัวบ้างหรือเปล่า ผมชอบอาจารย์ครับ "

สารภาพรัก ก่อนบรรเลงเพลงรัก เฮ้อ ( ตูเขียนมันมาได้ไงว้า ????? )

" อ๊ะ อ๊าา อะไรนะ นี่บ้าหรือเปล่า อย่ามาพูดเล่นนะ ปล่อย ผมจะกลับแล้ว " ร้องโวยวายโหวกเหวก เล่นมาพูดอย่างนี้ตกใจหมดเลย ก็ใครจะไปเชื่อล่ะ ผู้ชายกับผู้ชายเนี่ยนะ

“ ผมว่าคุณเมามากแล้วนะครับ ไปพักผ่อนก่อนเถอะครับ ผมเองก็ว่าจะกลับแล้ว “ หาทางออกให้ตัวเองเต็มที่ ( ขืนอยู่ต่อ ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นมั่ง แค่คิดก็ โอยยยย ตูรีบหาทางหนีดีกว่า ไม่อยากเสี่ยง )

“ ผมไม่อยากนอนหรอกครับตอนนี้ อยากทำอย่างอื่นมากกว่า แล้วอีกอย่างพรุ่งนี้ไม่มีเรียนด้วย หรือว่าอาจารย์อยากนอนครับ ง่วงแล้วเหรอ ถ้างั้น เอางี้……. ( เอาไง ) “

ไม่ทันที่อาจารย์หนุ่มน่าสวย จะร้องห้ามแต่อย่างใด นายรุจน์ก็อุ้มอาจารย์ที่รักของตนเข้าห้อง (นอน) เดี๋ยวนั้นเลย

“ อ๊าาาาา อย่านะ นี่จะทำอะไรน่ะ ปล่อยนะ นี่ถ้าคุณไม่ปล่อยผมนะ คุณเจอหมัดแน่ “

ว่าแล้วก็ตั้งการ์ดเต็มที่ ทั้งที่ตัวเองตกเป็นรองทั้งรูปร่าง และ ท่าทาง

บนเตียงอ่อนนุ่มที่อาจารย์หน้าสวย ถูกคร่อมทับโดยบุรุษหนุ่มรูปหล่อ ที่ถูกเรียกว่าลูกศิษย์

“ ฮ่าฮ่าฮ่า โอ๊ะ โอ๊ย ฮ่า ฮ่า ฮ่า ขะ…ขำ “ แสดงอาการหัวเราะมาได้อย่างไม่เกรงใจคนตรงหน้า เป็นผลให้คนที่ถูกหัวเราะ อายหน้าแดง แต่ยังปากเก่งอยู่

“ หัวเราะอะไร??? ผมมีอะไรแปลกหรือไง แล้วนี่หัดเกรงใจคนอื่นบ้างสิ มาทับเค้าไว้แบบนี้ มันหนักนะ ตัวเองใช่ว่าจะเบาๆ ซะเมื่อไหร่ ลุกออกไปได้แล้ว ผมจะกลับบ้าน “

“ อาจารย์ ปากเก่งจังนะครับ อยากรู้จังว่าถ้าทำแบบนี้แล้วจะยังทำเก่งอย่างนี้อยู่หรือเปล่า “ และสองมือที่ประคองใบหน้าสวยเชิดขึ้น พร้อมก้มลงประทับจูบริมฝีปากอิ่มสวยได้รูป รสสัมผัสที่ร้อนแรงกลิ่นแอลกอฮอลล์คุกกรุ่นอยู่ภายใน หนักแน่น หนักหน่วง และ อ่อนโยนอยู่ในที

ในความรู้สึกของอาจารย์หนุ่มหน้าสวย พร่ามัว เลือนลาง ทุกสัมผัสล้วนแจ่มชัด หากแต่สติสัมปชัญญะกลับค่อยๆเลือนหาย ก่อนที่จะค่อยๆดับลง

" อืมมมม...... เอ๋..????? นี่ที่ไหน....กันนะ...... อ๊า...... อ๊ะ " อาจารย์หนุ่มหน้าสวย ลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากหมดสติไปนาน พอลุกขึ้นมองไปรอบๆห้องและภายในสมองก็ลำดับเรื่องราวได้ในทันที นี่มันไม่ใช่ห้องเค้านี่ ถ้างั้นก็..............???? แล้วคำตอบก็ลอยอยู่ตรงหน้า

ภาพใบหน้าคมเข้ม สวยงามได้รูป และเต็มไปด้วยเสน่ห์ กำลังนอนหลับพริ้มอย่างมีความสุข มือข้างขวายื่นมากอดเอวบางที่นอนด้านข้าง

สัญชาติญาณเตือนให้อาจารย์หนุ่มรู้ตัวว่า ไม่ได้ถูกทำอะไรมากไปกว่า ............. กว่า........จูบ !!!!!!!!!!

" อายจังเลย นี่เราถูกผู้ชายจูบจริงๆ เหรอนี่ ที่สำคัญคนๆนั้นเป็นลูกศิษย์เราอีก โอ๊ย.. ปวดหัว รีบหนีก่อนที่เขาจะตื่นดีกว่า "

บ่นพึมพำเบาๆ อยู่คนเดียวสักพัก ก่อนตัดสินใจเผ่น ( ก่อนจะถูกปล้ำน่ะสิ ) โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนข้างๆ เขาตื่นตั้งแต่ตัวเองเริ่มขยับตัวหนีแล้ว

" จะไปไหนครับอาจารย์ ดึกแล้ว ไม่นอนต่อหรือไงครับ " พูดพร้อมจับแขนอีกฝ่ายไว้แน่น พลางใช้มืออีกข้างดันตัวขึ้นนั่ง

" ก็....ก็กลับบ้านน่ะสิ จะให้อยู่นี่ได้ไง แล้วปล่อยมือผมด้วย คิดจะทำอะไรผมอีกรึไง " พอตื่นขึ้นก็ปากเก่งอีกตามเคย เฮ้อ เดี๋ยวทำจริงๆ ซะดีไหมนะ

ลูกศิษย์ตัวแสบ คิดอยู่ในใจ แล้วนึกวิธีแกล้งอาจารย์ของเขาได้อีกแล้ว

" ผมยังไม่ได้คิดจะทำอะไรอาจารย์หรอกนะครับ แต่ในเมื่ออาจารย์พูดเช่นนี้ ผมว่า.... ผมทำเลยดีกว่า "

ว่าแล้วจึงดึงมือคนข้างหน้าเข้ามา แล้วใช้อีกมือกอดตระคองเอวบาง พลางทอดตัวลงกับเตียง ทุ่มตัวลงทับทาบร่างบางที่นอนอยู่ด้านล่าง ดวงตามองลึกเข้าไปยังสองตาคู่งามของอาจารย์หน้าสวย อาจารย์หนุ่มก้มหน้าลงต่ำ เพราะไม่สามารถทนต่อแววตาที่ร้อนแรง และคมกริบคู่นั้นได้ ใบหน้านวลแดงระเรื่อ และยิ่งแดงยิ่งขึ้น เมื่ออีกฝ่ายซุกไซ้ลงที่ซอกคอ เรื่อยมาบนใบหน้า เลยมาที่ริมฝีปาก

" อื้ม..... อ๊าาาา............ อาาาา มะ..ไม่ ปล่อยผมนะ นะ.......อาาาา " เสียงร้องอู้อี้ อู้อี้ ดังลอดริมฝีปากที่ถูกทาบปิดอยู่ ร่างกายสั่นระริก เมื่อมือแข็งแรง ลูบไล้ไปมาที่หน้าอก เรื่อยลงมาที่ท้องน้อย ลงมา ลงมา จนถึงกึ่งกลางของร่างกาย ร่างบางสะดุ้ง เฮือกกกก.......เผลอยกมือโอบกอดคนตรงหน้า แล้วครางออกมา ชายหนุ่มไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้น เขาละจากริมฝีปากคู่งาม แล้วละเล็มมาเรื่อย จาก ซอกคอขาว หน้าอกที่สั่นระริก ยอดปทุมถัน ลงมาหยุดที่ท้องน้อย ขบเม้มและใช้ลิ้นเลียวนรอบสะดือ ก่อนจะเคลื่อนตัวลงต่ำ ร่างบางร้องห้ามเสียงแตกพร่า แต่ด้วยอารมณ์ที่กระเจิดกระเจิงไปแล้วของคนทั้งคู่ น้ำเสียงนั้น จึงฟังเหมือนเสียงเย้ายวน ยั่วยวนให้กระทำ ร่างหนุ่ม กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง ลูบไล้ทุกสิ่งทุกอย่าง จูบ สัมผัส ซุกไซ้ ซอกซอน ทุกตารางนิ้วบนตัวอาจารย์ กระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทุกสัมผัส ทุกการกระทำเร่งให้อาจารย์หนุ่มหน้าสวย เกิดความต้องการอย่างลึกล้ำ หากแต่เขาก็ไม่ได้ล่วงเกินมากกว่าการกระทำแค่ภายนอก เขารู้ดีว่าที่อาจารย์ยอมไม่ใช่ด้วยความเต็มใจ หากแต่เป็นที่ความดื้อดึง เอาแต่ใจ และ พละกำลังของตัวเองเท่านั้น

" อ๊ะ ....... อ๊าาาาาาาาาา......... อ๊ะ อาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา รุจน์ " ความรู้สึกที่ถูกปลดปล่อยออกมาจนหมดของอาจารย์หนุ่ม และ ลูกศิษย์ ได้ดูดกลืนไปจนหมดสิ้น ร่างอาจารย์หนุ่มนอนหายใจหอบ หมดแรง สักพัก ก่อนจะหลับไป จนถึง รุ่งอรุณวันใหม่

ผิดกับลูกศิษย์หนุ่ม ที่ยังนั่งเหม่อมองไปนอกหน้าต่างในความมืด แล้วตอบคำถามตัวเอง ถามใจตัวเอง แล้วคำตอบก็แจ่มชัดอย่างที่สุด

เขารักอาจารย์ นี่คือเสียงที่ร่ำร้องอยู่ภายใน รักมาก ไม่ใช่แค่ร่างกาย หรือ ความต้องการทางเพศ แต่เป็นที่ หัวใจ ของอาจารย์ตางหาก

เขาอยากมอบความสุขให้อาจารย์ แต่เขารู้ดีว่ามันจะนำความเจ็บปวดมาให้คนที่เขารัก เขารอได้ รอว่าซักวันนึง คนตรงหน้าจะรับรู้ความรักที่เขามีให้ และยอมรับมัน รอว่าสักวันเราสองคนจะได้เป็นคู่รักกันจริงๆ สักที

( และหากรุจน์มองหน้าคนที่นอนข้างๆ และฟังเสียงเรียกซักนิด ก็จะรู้ว่าเขาคนนั้นมิได้คิดอะไรแตกต่างไปกับที่รุจน์คิดเลย ไม่เลย )