ปฏิบัติการ
ยั่วให้รัก
By
Naru
***เมื่อหนุ่มน้อยหน้าสวยเกิดรู้สึกตัวว่ารักพี่ชายข้างบ้านเข้าให้แล้ว แต่พ่อเจ้าประคุณไม่ยักมีท่าทีอะไร แถมยังทำท่าว่าจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตน กะเทยควายเพื่อนรักจึงงัดเอากลยุทธสุดเด็ดส่วนตัวขึ้นมาเสี้ยมสอน ก็มันส์ละสิทีนี้***
ตอน3
อิตจัง ยังไม่นอนอีกเหรอ ผมง่วงแล้วนะ เจ้าตัวเล็กมาโยเยอยู่ข้างๆร่างสูงที่ยังนั่งขัดสมาธิพิมพ์รายงานอยู่อืม ไดจังไปนอนก่อนนะ งานพี่ยังไม่เสร็จเลย พูดไปนิ้วก็รัวบนแป้นพิมพ์ไป
ไม่เอา จะนอนกับอิตจังอ่ะ ไปนอนด้วยกันเหอะนะ แขนเล็กๆโอบรอบเอวออเซาะพี่ชายข้างบ้าน
งั้นรอก่อนนะ ใกล้เสร็จแล้วล่ะ อีกฝ่ายพยักหน้าแล้วลงนั่งข้างๆรอ หยิบหนังสือที่กองๆอยู่บนโต๊ะมาพลิกๆดู จนไม่รู้จะดูอะไรแล้ว
ยังอีกเหรอฮะ น้ำเสียงง่วงงุนเต็มที ตาก็จะปิดมิปิดแหล่ ง่วงจัง ฮ้าว~ว(นารุก็ง่วงด้วย ตีสองแย้ว ฮ้าว~ว แจ๊บๆ =_=)
อีกนิดนะ เสียงรัวแป้นยังต่อเนื่องไม่หยุด
อืม~ม งึมงัมตอบรับ แล้วซุกตัวลงนอนข้างๆ จนหลับไปจริงๆ ร่างสูงหันมาเห็นเข้า ก็อมยิ้ม ส่ายหน้านิดๆ นี่แหละน้า เด็กอนามัย เพิ่งจะสี่ทุ่มกว่าเอง เขาค่อยๆอุ้มร่างเล็กไปนอนบนเตียง ห่มผ้าให้แล้วก้มลงจูบหน้าผากมนอย่างอ่อนโยน ฝันดีนะครับไดจังของพี่
*******************************
เป็นไรยะไดจัง ทำหน้าเซ็งหยั่งกับโดนให้กินยาจีนเชียว ไหนเมื่อวานโทร.มาเสียงระริกระรี้บอกว่าจะได้อยู่บ้านอิตจังได้นอนกับอิตจังแล้วไง น็อนจังแปลกใจกับท่าทางของเพื่อนรัก เอ๊ หรือว่าแผนเรามีอะไรผิดพลาดเรอะเนี่ย ไม่น่า
อือ ได้อยู่บ้านเดียวกัน แต่ได้นอนด้วยกันรึปล่าวนี่ชั้นก็ไม่รู้ กะเทยอ้วนฟังแล้วงง มันยังไงกันเหวย ไดสุเกะมองหน้าดำๆปะรูปเควชั่นมาร์ก ก็เฉลยปริศนา
ก็ตอนที่ชั้นหลับ อิตจังเค้ายังทำงานอยู่เลย แล้วพอตื่นขึ้นมา เค้าก็อาบน้ำเสร็จจะแต่งตัวเตรียมไปเรียนซะแล้ว เค้ามานอนตอนไหน ตื่นนอนตอนไหน ชั้นไม่ได้รู้ตัวเลย หยั่งงี้มันก็ไม่เหมือนนอนด้วยกันเลยอ้ะ พูดแล้วเซ็งหนักเข้าไปอีก
เอ๊าะอ๋อ งี้เอง แบบนี้เรื่องรุกบนเตียงนี่ก็เลิกคิดได้เลยสินะ เฮ้อ~น่าเสียดาย อุตส่าห์ว่าจะสอนอะไรดีๆซะหน่อย กร่อยเลย ไดสุเกะพลอยทำหน้าเสียดายตามไปด้วย
ไดจังเนี่ยน้า ต่อไปก็ตื่นนอนเช้าๆหน่อยสิ จะได้มีโอกาสจู๋จี๋ดู๋ดี๋กะเค้ามั่ง รู้มั้ย เจ้าแม่ให้โอวาท
แหม ก็มันเคยตัวนี่นา โรงเรียนอยู่ใกล้บ้าน ไม่ต้องรีบตื่นก็มาทันถมเถ อิตจังแหละ มหาวิทยาลัยอยู่ไกล เค้าเลยต้องตื่นเช้า ดูสิเนี่ย นอนก็ดึก งี้นอนไม่พอแหงเลย ไม่ไหว ร่างกายทรุดโทรม เรียนหนักเกินไปแล้ว บ่นๆๆๆ
อ๊ะๆ ฮั่นแน่ เป็นห่วงสามีเหรอฮ้า คุณภรรยา นิ้วอ้วนสั้นชี้หน้าเพื่อนล้อๆ
บ้าน่ะ ยังไม่ได้เป็นซะหน่อย เหวี่ยงกำปั้นทุบไหล่หนาๆของอีกฝ่ายแก้เขิน แก้มเรื่อขึ้นมาทันที
โฮะๆๆ(^O^) แต่ก็อยากเป็นใช่มั้ยล่ะ เร่งมือเข้านะยะ อย่าชักช้า ชั้นน่ะอยากมีเพื่อนเขยใจจะขาดแล้วน้า
พอๆ เลิกล้อซะทีชั้นได้มั้ย มาช่วยกันคิดก่อนเหอะ ว่าจะทำงัยต่อ ขืนเป็นงี้ไม่ก้าวหน้ากันพอดี
อืม ในเมื่อไดจังห่วงอิตจังมากหยั่งงี้ ก็ถือโอกาสดูแลเค้าเลยสิ หยั่งทำอาหารให้ ทำงานบ้านให้ ไรเงี้ย ฮู้ย~ แม่บ๊าน แม่บ้าน อิตจังต้องประทับใจแน่เลยล่ะ โอ้~ไดจังผู้แสนดี มาเป็นแม่บ้านให้ผมตลอดไปเถอะนะครับ น็อนจังดึงมือเพื่อนมากุมไว้ แกล้งปรือตาตี่ๆทำซึ้ง
ฮะๆ เพี้ยนแล้วน็อนจัง แต่ความคิดดีนี่ จริงด้วยสินะ งั้นเย็นนี้ชั้นจะกลับไปทำห้องให้อิตจังล่ะ พยักหน้ากับตัวเอง ชักจะไฟแรงขึ้นมาแล้ว
ฮึๆ ชั้นก็จะกลับไปดูแลดาร์ลิ้งของชั้นมั่งดีกว่า วันนี้จะพลีสให้เต็มที่เลยเชียว หน้าดำๆของนางกะเทยควายยิ้มกริ่ม ทำท่าหมายมั่นปั้นมือ
โฮะๆๆ คืนนี้สนุกแน่ คุณขา (มาสเตอร์ : ฮัดชิ้ว!! บรื๋อส์~ทำไมรู้สึกหนาวๆขึ้นมานะ ^^!)น็อนจังเนี่ยช่วยชั้นเสมอเลย ดีนะที่มีนายเป็นเพื่อน ไดสุเกะกอดเอวเพื่อนรัก
แหม ไดจังล่ะก็ เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว ก็พวกเราคบกันมาตั้งนานนี่นา มีอะไรก็ต้องช่วยกันสิ ร่างหนาอวบโอบเพื่อนตัวเล็กมิดตัว (โอ้~ ซาบซึ้ง มิตรภาพเนี่ยดีจริงๆเลยน๊า~)*******************************
ลัน ลัน ล้า ชั้นเป็นกระต่ายสีขาว หูยาวๆ~ตาสีแดง วิ่งเล่นยามเดือนส่องแสง เมื่ออ่อนแรงหลับตามร่มไม้ ลัน ลัน ลา ไดสุเกะฮัมเพลงคลอเสียงคำรามของเครื่องดูดฝุ่น (จะมีใครรู้จักเพลงนี้มั้ยน้า นารุร้องสมัยเด็กๆอ่ะ)
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ไดจัง อิตเซเพิ่งกลับมาถึงบ้าน กำลังมองความเปลี่ยนแปลงภายในห้องตาปริบๆ
อ๊ะ อิตจัง กลับมาแล้วเหรอฮะ เด็กชายปิดสวิทช์เครื่องดูดฝุ่นแล้วหันมายิ้มหวานให้
อือ กลับมาแล้ว ชายหนุ่มรู้สึกแปลกๆ เขาไม่ค่อยได้พูดคำนี้ เพราะถึงจะอยู่กับโคเฮ พี่เขาก็มักจะกลับดึก ต่างคนต่างแยกย้ายเข้าห้องตัวเองไป ไม่ค่อยได้เจอกัน
ไหนๆผมมานอนห้องอิตจังแล้ว ก็เลยจัดห้องนิดหน่อยให้มันเข้าที่เข้าทาง แล้วเลยทำความสะอาดไปด้วย นี่ก็เสร็จพอดี เอ่อ อิตจังคงไม่ว่าอะไรนะฮะ
อ๋อ ไม่เป็นไร ดีซะอีก ห้องดูน่าอยู่ขึ้นตั้งเยอะ ว่าแต่ไดจังเถอะเหนื่อยล่ะสิ ที่จริงเอาไว้พี่ทำเองก็ได้ ร่างสูงพูดอย่างเกรงใจ เดินเข้าไปวางแฟ้มกับหนังสือที่หอบมาไว้บนโต๊ะ
แค่นี้ไม่เหนื่อยหรอกฮะ อิตจังตะหาก มาเหนื่อยๆ นั่งพักก่อนนะฮะ ผมทำชาเขียวแช่เย็นไว้ เดี๋ยวผมไปรินมาให้ รอแป๊บนะฮะ ว่าแล้วก็แวบออกไปอย่างรวดเร็ว อิตเซนั่งลงมองรอบห้อง โห ทำซะเรี่ยมเชียว ตั้งหนังสือที่เคยกองๆไว้มั่วๆก็ถูกจัดเรียงเป็นระเบียบ โต๊ะคอมพิวเตอร์ก็เช็ดเสียสะอาด เตียงก็เอี่ยม เปลี่ยนผ้าปูปลอกหมอนใหม่ มีกลิ่นหอมอ่อนๆของสเปรย์ปรับอากาศกลิ่นลาเวนเดอร์ซะด้วย ปกติเขาไม่เนี้ยบขนาดนี้หรอก แค่ดูดฝุ่นแล้วนานๆทีก็เช็ดโต๊ะตู้เตียงบ้างเท่านั้นเอง เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า นี่ก็ทำซะเรียบร้อยเหมือนกัน มีชุดของไดสุเกะแขวนแทรกอยู่ด้วย อิตเซอดยิ้มไม่ได้ รู้สึกดีแฮะ เหมือนอยู่ด้วยกันแล้วเลย
อิตจัง ดื่มชาฮะ เด็กชายยื่นแก้วน้ำเย็นเฉียบส่งให้เขา
ขอบใจนะ มือใหญ่เอื้อมไปยีผมสลวยของร่างเล็กอย่างเอ็นดู
อ้า~สดชื่น
อิตจังไปอาบน้ำสิฮะจะได้สบายตัว เสร็จแล้วจะได้ทานอาหารเย็นกัน วันนี้มีข้าวผัดอเมริกัน กับสลัดกุ้ง ผมทำเองเชียวนะ รับรองอร่อย อวดยิ้มๆ
ฮ้า~ จะได้กินฝีมือไดจังเหรอเนี่ย แหม ลาภปาก นึกว่าเย็นนี้ก็ต้องกินโซบะร้านข้างๆนี่อีกซะแล้ว
รีบๆไปอาบเถอะฮะ เดี๋ยวผมต้องไปเตรียมอาหารอีกนิดหน่อย เร็วด้วยนะฮะ ผมหิวแล้ว
ครับผม ผู้พัน!
อิตเซแกล้งทำท่าขึงขังตะเบ๊ะให้ ไดสุเกะย่นจมูกใส่ร่างสูงแล้วหัวเราะ*******************************
เสียงก๊อกแก๊กในครัว ทำให้อิตเซที่เพิ่งออกมาจากห้องอาบน้ำอดไม่ได้ ต้องเข้าไปเมียงๆมองๆว่าเจ้าตัวเล็กของเขาทำอะไรอยู่ ไดสุเกะเหลือบมองมาทางเขา
ใกล้เสร็จแล้วล่ะฮะ ข้าวผัดอยู่ในหม้อบนโต๊ะกินข้าวแล้ว เหลือแต่คนน้ำสลัดนี่ให้เข้ากันแล้วเอาไปราดสลัดก็ใช้ได้ กินได้เลย
ไหนๆ โห จานสลัดจัดซะสวยเลย น่ากินจัง กุ้งแดงๆตัวขนาดพอคำวางเรียงบนผักกาดหอม แครอท หอมใหญ่ มะเขือเทศ แตงกวา ถั่วแดง ถั่วลันเตา ทำให้คนมองท้องร้องโครกคราก เจ้าตัวร้องอุ๋ย เอามือลูบท้องเขินๆ ไดสุเกะขำกิ๊ก
ฮะๆ หิวแล้วล่ะสิ รีบไปใส่เสื้อแล้วมากินได้แล้ว อ๊ะเดี๋ยว อิตจังชิมน้ำสลัดดูหน่อยสิฮะว่ารสชาติใช้ได้รึยัง หันไปว่าจะหยิบช้อน แต่คนมือไวจิ้มนิ้วลงไปในชามป้ายน้ำสลัดสีครีมขึ้นมาใส่ปากเรียบร้อยแล้ว
อือ ข้นไปหน่อยมั้ย สงสัยใส่มายองเนสมากไปนะ ชิมเสร็จก็วิจารณ์
จริงอ่ะ ไหนชิมมั่งซิ อิตเซจิ้มนิ้วลงในชามป้ายน้ำสลัดขึ้นมาจ่อปากคนทำ ไดสุเกะแตะลิ้นเลียชิมน้ำสลัดนิดหนึ่ง ทำเสียงในลำคอแบบไม่ค่อยแน่ใจ ขอลองชิมอีกที เปลือกตาสวยหลุบต่ำขนตายาวเป็นแพ ริมฝีปากนุ่มสีชมพูอมดูดปลายนิ้วใหญ่เบาๆ ร่างสูงมองแล้วหน้าเริ่มร้อน จินตนาการไปถึงไหนๆ ความอุ่นซ่านที่ปลายนิ้วในอุ้งปากนุ่มเหมือนส่งกระแสไฟอ่อนๆไปทั่วร่าง อิตเซทนไม่ไหวกระตุกนิ้วออกจากปากเล็กอย่างเร็ว น้ำสลัดที่ชุ่มนิ้วกระเด็นใส่แผ่นอกเปลือยของเขาเป็นดวงๆ (อิตเซนุ่งแต่กางเกงตัวเดียว)
อ้าว~ เลอะเลย เพิ่งอาบน้ำมาหยกๆ เสียงเล็กบ่น
ม..ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวไปล้างน้ำอีกทีก็ได้ ว่าจะหันไปที่ซิ๊งค์น้ำ แต่มือเล็กยึดแขนเขาไว้เสียก่อน
เสียของเปล่า ผมจัดการให้เองฮะ ใบหน้าเล็กยื่นเข้าชิดอกกว้าง ลิ้นน้อยๆแลบเลียผิวอกตึงนูนด้วยกล้าม ค่อยๆลากยาวเล็มดูดน้ำสลัดที่เปื้อนย้อยลงมาเป็นทาง ร่างสูงสูดลมหายใจเข้าแรง ใจเต้นตึกตัก ลมหายใจร้อนผ่าวที่ร่างเล็กเป่ารด กับลิ้นนุ่มอุ่นชื้นที่ตวัดปาดไล้ไปมาบนผิวอกเย็นๆของเขากำลังส่งผลต่อเขาอย่างรุนแรง
ได~จัง อิตเซครางแผ่ว ดวงตาคมหรี่ปรือ เจ้าตัวเล็กช้อนตาขึ้นมองหน้าแดงๆของร่างสูง หน้าสวยเริ่มร้อนบ้าง ที่จริงไม่ได้คิดว่าจะเป็นอย่างนี้ แต่ในเมื่อสบโอกาส เขาจะปล่อยไปได้ยังไง ความคิดร้ายกาจผุดวาบขึ้นในสมอง ไดสุเกะเริ่มทำความสะอาดแผงอกเปื้อนๆนั้นอย่างตั้งอกตั้งใจมากขึ้น ละเอียดถี่ถ้วนมากขึ้น และทั้งๆที่ไม่เหลือรอยเปื้อนใดๆบนแผ่นอกกระเพื่อมไหวนั้นแล้ว ลิ้นน้อยๆก็ยังคงม้วนวนรอบยอดอกเล็กสีเข้มอย่างเชื่องช้าแต่เน้นหนักกระตุ้นเร้าความรู้สึกของอีกฝ่าย
อา~ไดจัง พอเถอะ พี่..จะทนไม่ไหวแล้ว พึมพำเสียงแหบแห้ง มือใหญ่ประคองแก้มนวลระเรื่อที่ซุกไซ้อกเขาให้เงยขึ้นมอง ใบหน้าหวานน่ารักดูยังเคลิบเคลิ้มอยู่ ลิ้นนุ่มสีชมพูแลบออกมาไล้เลียรอบวงปากของเจ้าตัวที่เปรอะคราบน้ำสลัดสีครีมเหมือนจะบอกว่ายังไม่เพียงพอกับรสชาติแสนอร่อยเมื่อครู่ ภาพเย้ายวนที่เห็นทำให้เส้นบางๆแห่งความอดทนอดกลั้นขาดผึง!!
ไดจัง พี่ขอโทษ!! ร่างเล็กถูกดึงเข้าหาร่างสูงสนิทแนบ ดวงตากลมโตคู่สวยเปล่งประกายวาววาบอย่างสมใจ อ้อมกอดเร่าร้อนและจุมพิตดื่มด่ำทำให้ทั้งคู่ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง เด็กชายถูกดันหลังชิดผนังห้อง ริมฝีปากนุ่มบวมช้ำจากจูบที่บดเบียดลงมาครั้งแล้วครั้งอีก เรียวลิ้นรุกเร้าพัวพันกันและกันราวกับไม่มีที่สิ้นสุด ฝ่ามือใหญ่ของร่างสูงล้วงเข้ามาใต้เสื้อยืดสีอ่อน วนเวียนลูบไล้ผิวเนียนนุ่มไปมาอย่างหลงไหล โดยเฉพาะตรงปลายอกเล็กแข็งที่โดนถูไถหยอกเย้านานเป็นพิเศษ สะโพกเล็กถูกโอบดึงขึ้นเบียดแนบความแข็งแกร่งที่กำลังขยายตัว ไดสุเกะแทบละลายไปกับสัมผัสหวาม สองแขนยกขึ้นโอบคอพี่ชายข้างบ้านไว้เป็นหลักเพราะขาสองข้างไร้เรี่ยวแรงเต็มที เสื้อยืดตัวเล็กถูกถลกขึ้นไปกองกันเหนือแผ่นอกขาวนวลเนียน อิตเซซุกหน้าลงเกลือกจมูกปากไปทั่วอย่างคลั่งไคล้ ยอดอกสีชมพูสวยเด่นทั้งสองเชื้อเชิญให้เขาสลับดูดเม้มไม่รู้เบื่อ เสียงครวญใสแผ่วกระตุ้นไฟอารมณ์ให้ลุกโชนแรงขึ้น มือใหญ่ที่กุมขยำบั้นท้ายเล็กอย่างมันมือเลื่อนเปลี่ยนมาคลึงเคล้าส่วนสำคัญด้านหน้าเรียกเสียงครวญของร่างเล็กให้ดังขึ้นอีก กางเกงเอวยางยืดของเด็กชายถูกดึงออกพ้นจากปลายเท้า เผยให้เห็นเรียวขาเพรียวสวย ร่างสูงคุกเข่าลงเบื้องหน้า สายตากวาดไล่ชื่นชมภาพที่เห็น มือค่อยๆลูบไล้เรียวขานั้นจากล่างขึ้นบน จนได้สัมผัสกับส่วนอ่อนไหวของไดสุเกะที่ดูเหมือนมันจะตื่นเต้นและรอคอยเขาอยู่นานแล้ว อิตเซแตะมันเบาๆ แค่นั้นเด็กชายก็สะดุ้งครางแล้ว ยิ้มบางๆผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อคม เขาหยอกเย้าเล้าโลมมันด้วยมืออยู่ไม่นานก็ก้มหน้าลงใช้ปากและลิ้นจัดการอย่างหิวกระหาย เสียงหอบกระเส่าแทบขาดใจของร่างเล็กคือรางวัลที่เขาพอใจ ใบหน้าสวยแดงจัดแหงนเงย หูอื้อ ตาหรี่ปรือปรอย มือเล็กทั้งคู่ยกขึ้นอุดปากแน่น พยายามปิดกลั้นเสียงน่าอายของตัวเอง ไม่อยากจะเชื่อกับความรู้สึกนี้ ทรมานและมีความสุขไปพร้อมๆกัน ไม่รู้เหมือนกันว่าอยากจะยืดเวลานี้ออกไปอีกหรือไม่ แต่ตอนนี้...ดูเหมือนว่ามันจะใกล้สิ้นสุดลงแล้วล่ะอะ~ อิตจัง ผมไม่~ไหวแล้ว อ๊าา ร่างเล็กเกร็งกระตุกไปทั้งตัว ความปรารถนากลั่นกรองเป็นสายน้ำอุ่นๆพุ่งทะยานสู่อุ้งปากที่รอดื่มชิม อิตเซไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เขากำลังวุ่นอยู่กับการและเล็มทำความสะอาดส่วนนั้นให้เด็กชาย
พอเถอะฮะ มือเล็กดันบ่ากว้างออก ใบหน้าหวานแดงก่ำ พยายามควบคุมลมหายใจให้ช้าลง ร่างสูงก้มเก็บกางเกงของไดสุเกะที่ตกอยู่บนพื้นยื่นส่งให้ แล้วยืดตัวขึ้น เด็กชายตั้งท่าจะใส่กางเกงแต่ถูกอุ้มลอยขึ้นไปเสียก่อน
เอ๋ เดี๋ยวฮะ ยังไม่ได้ใส่กางเกง รีบท้วง
ไม่ต้องใส่หรอก ใส่ๆถอดๆเสียเวลาเปล่า อิตเซพูดเสียงต่ำเบาราบเรียบ ขายาวๆก้าวพาคนในอ้อมกอดออกจากห้องครัว
อะ~หมายความว่า เอ่อ~
ถามเพื่อความแน่ใจไปต่อกันในห้องนอน ดวงตาคมมองสบลงมา ไดสุเกะสาบานได้ว่าความปรารถนารุนแรงกำลังปะทุอยู่ในนั้น ข้างในของอิตเซไม่ได้สงบเรียบเหมือนกับน้ำเสียงหรือท่าทางภายนอกเลย เด็กชายเริ่มรู้สึกหวาดกลัว แต่อีกใจก็อยากรู้อยากลอง อยากจะเป็นของคนที่ตนรัก
อิตจัง เรียกเสียงแผ่วสั่น มือเล็กกำแน่น อิตเซถอนใจ พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ ค่อยๆวางร่างเล็กลงนั่งด้วยกันบนเตียง มือใหญ่เสยผมที่ปรกหน้าออกให้
กลัวรึปล่าว ยังไงก็อิตจังก็ห่วงความรู้สึกของเขา ไดสุเกะส่ายหน้าช้าๆ ซุกศีรษะแนบอกกว้าง ความหวาดกลัวเริ่มจางหายไป
ถ้าเป็นอิตจังล่ะก็ ผมเต็มใจนะฮะ เผยความในใจออกมา
จริงเหรอ? เหมือนไม่อยากจะเชื่อ เด็กชายยื่นมือโน้มคออีกฝ่ายลงมาจูบแทนคำตอบ ตัดสินใจจะทำให้เขาเชื่อมั่นในความรู้สึกของตัว
รักนะฮะ ส่งยิ้มหวานให้อีกทีเป็นการเน้นคำพูด ดวงตาคมจ้องมองเด็กชายตะลึงงัน
อะไรกัน ไดจัง พี่ฝันไปรึปล่าว พี่ ไดจัง อิตเซดึงร่างเล็กมากอดแนบอก พูดอะไรไม่ออกแล้ว
อิตจัง~ เสียงเล็กอู้อี้เรียกเบาๆหืมม์ ร่างเล็กขยับออกห่างนิดหน่อยเพื่อจะได้มองใบหน้าอีกฝ่ายชัดๆ
รักผมมั้ยฮะ ช้อนตาขึ้นมอง รอคอยคำตอบ ดวงตาคมมีแววสับสน แล้วก็ค่อยๆพูดออกมา
ไดจัง พี่ ไม่อยากให้ไดจังปักใจว่ารักพี่นะ ร่างเล็กหน้าเสีย ชาวูบไปทั้งตัว ในหัวหมุนติ้ว
อิตจัง!!!
โปรดติดตามตอนต่อไป
สาส์นจากน็อนจัง : ต๊าย~อะไรกันเนี่ย ทั้งที่เรื่องทำท่าจะไปได้ดีแล้วเชียวนะ ทำไมอิตจังถึงพูดงี้ล่ะ โอ๊ยยย~ ดั๊นไม่เข้าใจๆๆๆ ว่าแต่อยากกินสลัดมั่งอ่ะ(ยังไม่วายเห็นแก่กินฮ่ะ โฮะๆๆ^O^) ยังไงถ้ามีคำติชม/วิจารณ์/แนะนำ ก็ที่เดิมแหละนะ E-mail
[email protected]