" ใช่ ว่าแต่นายไปทำไมที่สนามบินน่ะโชจิ " จุนถามขึ้นเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะไปนั่งจีบสาวที่นั่นแน่ๆ เพราะหน้าตาแบบนี้ไม่ต้องจีบก็มีสาวเข้ามาหาอยู่แล้ว

" เรียกเรียวก็ได้ ไปส่งพ่อกับแม่น่ะ เค้าไปเที่ยวอิตาลีกัน " เรียวตอบ

" เค้า.....เป็นไงมั่ง? " จุนถามสารทุกข์สุขดิบของของอีกคนซึ่งเป็นคนที่ทั้งคู่รู้จักกันดี

" ก็ดี สาวรุมกันเต็มเลย ว่าแต่นายจะมาเรียนต่อที่นี่มั้ย? "

" อือ ว่าจะเข้าที่ ม.W น่ะ " จุนตอบพร้อมปรับเบาะให้เอนไปข้างหลังนิดหน่อย

" เห งั้นก็ที่เดียวกับพวกชั้นสิเนี่ยคณะอะไรล่ะ "

" แพทย์ เอ๋? ตะกี้ว่าไงนะ พวกนาย? " จุนเด้งตัวขึ้นมาถาม

" ใช่ เจ้านั่นก็ด้วย ชั้นก็อยู่แพทย์ ส่วนเจ้านั่นอยู่รัฐศาสตร์ "

" เฮ่อ! คิดว่าจะไม่เจอแล้วเชียวนะ "

" ทำไมล่ะ " แล้วเรียวก็คิดว่าตัวเองไม่น่าถามเลยเมื่อเห็นแววตาเศร้าๆ ของจุน

" นายก็น่าจะรู้นะว่า... " แล้วจุนก็เงียบจนความเงียบนั้นทำให้เรียวอึดอัดมาก

" แต่...นายจะรู้จักบ้านชั้นได้ไงในเมื่อชั้นยังไม่ได้บอกนายเลย " ร่างบางหัวเราะออกมา

" เออ จริงเนอะ แล้วตกลงมันอยู่ใหนล่ะ " เรียวพูดแล้วหัวเราะตาม ขับรถมาตั้งนานดันลืมถาม-_-'

" เลี้ยวซ้ายข้างหน้านี้แหละ "

" จะเข้ามาดื่มกาแฟมั้ย? " ร่างบางถามเมื่อลงมาจากรถแล้ว

" ไม่ล่ะ ต้องไปที่อื่นอีกน่ะ "

" ขอบใจนะที่มาส่ง ชั้นอยู่ห้อง 602 นะไว้แวะมาเที่ยวล่ะ แล้วขับรถดีๆนะ " จุนสั่งเป็นชุด

" อือ ไปละไว้เจอกันตอนเปิดเทอมนะ "

" ไว้เจอกัน " ร่างบางปิดประตูถอนหายใจแล้วพูดออกมาเบาๆ " ไม่ได้เจอกันตั้ง 2 ปีคงลืมไปแล้วล่ะมั้ง "

1 อาทิตย์ต่อมา ณ ม.W มีการแนะนำชมรมต่างๆชูบังเอิญไปเห็นคนๆนึงเข้า

" มีอะไรเหรอชู " เสียงสาวๆถามเมื่อเห็นว่าร่างสูงยืนมองออกไปเมื่อคิดว่าเห็นคนที่รู้จัก

" เปล่า ไม่มีอะไรหรอก " ทำไมจู่ๆ เค้าก็นึกถึงคนที่เค้าอยากจะเจอมาตลอด 2 ปีนี้ แล้วทำไมเค้าถึงคิดว่าเค้าจะยังได้พบกับคนๆ นั้นอีกนะ

" งั้นไปกันเถอะ " สาวๆพากันดึงชูให้ไปจากหน้าตึกคณะรัฐศาสตร์

" อะ...เอ่อ..อือไปก็ไป " แล้วเหล่าสาวๆก็ลากตัวชูไปเที่ยวที่ชิบุยะชูเห็นร่างๆหนึ่งที่คุ้นตามากๆจึงเรียกไว้

" จุน! " ร่างสูงเรียกซะดังทำให้ทุกคนหันมามองเขาเป็นตาเดียว ร่างเพรียวบางและผมสีน้ำตาลออกทองที่เค้าคุ้นตา

" เอาแล้วไง เจ้าชูนะเจ้าชู " เรียวพึมพำเบาๆเมื่อได้ยินเพื่อนของตัวเองเรียกชื่อร่างบาง

" ไปก่อนนะเรียว ไว้เจอกัน " ชูพูดแล้ววิ่งไปหาร่างบาง

" เออๆ คุยกันดีๆนะเว้ย " เรียวอดห่วงความปลอดภัยของร่างบางไม่ได้

" คุณทักคนผิดครับ " จุนพูดปฏิเสธแล้วหันหลังเพื่อจะเดินหนี

" อย่าหนีนะขอร้อง " ชูพูดขึ้นเพื่อรั้งไม่ให้คนตรงหน้าหนี

" ใครกันน่ะชู " สาวคนหนึ่งเดินมาควงแขนชูทำให้คนตรงหน้าใจหายวูบแต่ก็ยิ้มออกมาทำเอาคนรอบข้างตะลึง

( ในความน่ารัก )

" คงทักคนผิดน่ะครับ ผมไปล่ะ " แล้วร่างบางก็หันไปเพื่อเดินออกจากที่นั่นให้เร็วที่สุด

" เค้าเป็นคนที่ชั้นอยากเจอมาตลอด 2 ปี " คำพูดนี้ถึงกับทำให้ทุกคนอึ้งจุนแสดงอาการตกใจเล็กน้อยแล้วเดินหนีต่อ

แต่ด้วยรูปร่างที่ต่างกันจึงทำให้ชูตามทันจนได้และพา ( ลาก ) ร่างบางไปที่แมนชั่นของตัวเอง

" เจ็บนะปล่อย! " จุนร้องขึ้นเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงบีบที่แน่ขึ้นในตอนที่เขาพยายามจะแกะมือของชูออก

" ขะ..ขอโทษเจ็บมากมั้ย " ชูชะงักแล้วคลายมือออกให้เห็นเป็นรอยแดงตรงข้อมือ

" ลากชั้นมาทำไม " ร่างบางโวยวายขึ้น

" ชั้นอยากคุยกับนาย "

" แต่ชั้นไม่อยาก หลีกไปชั้นจะกลับ " ร่างบางพยายามผลักร่างที่สูงกว่าให้ออกมาเพื่อจะเปิดประตูออกไปแต่ก็ไม่ได้ผลกลับถูกร่างสูงกอดไว้อีก

" ขอโทษสำหรับทุกอย่าง พอนายไปแล้วถึงรู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไง "

" ไม่เกี่ยวกับชั้นนี่ " ร่างบางพยายามผลักร่างสูงให้ออกจากตัว

" ชั้นรักจุนนะ ได้โปรดอย่าหนีชั้นไปอีกเลย " ชูกอดร่างบางแน่นๆเหมือนกลัวว่าร่างตรงหน้าจะหายไปเหมือนเมื่อ 2 ปีก่อน

" นายจะมาไม้ไหนอีก แค่นี้ยังทำให้ชั้นเจ็บไม่พออีกเหรอ " จุนร้องไห้แล้วโวยวายไปด้วยภายใต้อ้อมกอดของร่างสูงแล้วก็ต้องตกใจเมื่อชูอุ้มจุนไปที่หน้าห้องนอน