ตอนที่ 1

" ฉันเกลียดนายไม่เข้าใจหรือไง ว่าฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีกน่ะ " ชูตะคอกใส่จุนเพราะทนการตามตื้อของจุนไม่ไหวที่หลังโรงเรียน

" ชั้นรู้ ชั้นถึงอยากมาหานายไง " จุนพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยตาสีฟ้าแน่วแน่ผมสีน้ำตาลออกทองยาวเคลียไหล่พลิ้วตามลม ริมฝีปากบางสีแดงเรื่อๆยิ้มน้อยๆ

" วางใจเถอะ ชั้นจะไม่ตามตื้อนายอีกแล้วล่ะแต่..ช่วยหลับตาสักเดี๋ยวได้มั้ย? " ร่างบางต่อรอง

" ก็ได้ " แล้วชูก็หลับตาลง เขารู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของคนตรงหน้า จุนเดินเข้ามาใกล้ชูเรื่อยๆ จนชูรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆของจุน

" ลาก่อนนะ " จุนโน้มคอชูลงมาจูบเพียงเบาๆแล้วกระซิบข้างหูแต่พอชูลืมตาขึ้นก็กลับไม่พบจุนอีกเลย

" วันนี้ไม่ยักมาแฮะ เอ๊ะ! นี่เรารอเจ้าหมอนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย แต่เมื่อวานเราก็พูดแรงไป หรือว่า...เจ้านั่นจะไม่มาแล้ว "

ชูเกิดสังหรณ์ขึ้นเมื่อไม่เห็นร่างบางมาคอยตามตื้อเค้าที่หน้าโรงเรียน

" อรุณสวัสดิ์ " ชูยิ้มแล้วทักตอบทันที " หวัดดี....อ้าว? " ชูทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย

" อะไรเหรอ? อ๋อ! คิดว่าเป็นจุนจังล่ะสิ " โชจิ เรียวเพื่อนของชูถามขึ้นโดยที่คำถามนั้นแทงใจดำตรงเป๊ะ

" เฮ้ทาคาโตะมีข่าวดีมาบอกว่ะสำหรับนายโดยเฉพาะเลย " เพื่อนอีกคนของชูที่คุยกับคนที่เรียนห้องเดียวกับจุนทักขึ้นทันทีเมื่อเห็นชู

" ไรวะข่าวดี " ชูทำหน้าสงสัย

" นานาเสะ จุน ตัวยุ่งของนายลาออกแล้ว เห็นว่าจะย้ายไปเยอรมันนะ อ้าว? " เพื่อนของชูงงมากเมื่อชูหายไปแล้ว

" มีใครรู้บ้างว่าเครื่องบินที่นานาเสะนั่งออกกี่โมง? " ชูถามเมื่อวิ่งมาถึงห้องของจุน

" เอ่อรู้สึกว่าจะออกตอน 10 โมงนะ " มีเสียงตอบกลับมา

" ไม่ทันแล้วสินะ " ชูพึมพำขึ้น

" สมน้ำหน้าไปทำกับเค้าไว้เยอะนี่ กว่าจะรู้ใจตัวเองก็สายไปแล้ว " ชูพูดขึ้นหลังจากที่กลับมาบ้านแล้วล้มตัวลงนอน

" ชูจัง มีคนฝากจดหมายไว้ตอนเช้าแน่ะ เห็นบอกว่าชื่อนานาเสะแน่ะเค้าเอาวางไว้บนโต๊ะตัวแล้วนะ " ยูน้องสาวของชูเคาะประตูบอกชูรีบลุกขึ้นไปที่โต๊ะทันทีและเจอซองจดหมายสีฟ้าจ่าหน้าถึงเขาวางอยู่บนโต๊ะ

" ชู...ที่จริงแล้วชั้นรู้มานานแล้วล่ะว่าชูไม่ได้รักชั้น แต่ชั้นมันดื้อเองคิดว่าสักวันชูคงจะหันมามองกันบ้าง แค่อยากจะเขียนมาขอโทษน่ะ ขอโทษด้วยนะที่ต้องทนกับความเอาแต่ใจของชั้นมาตั้งนาน ในเมื่อนายไม่ชอบชั้น ชั้นก็เลยอยากทำให้นายเกลียดชั้น แค่อยากให้ชูมีชั้นไว้ในความทรงจำของชูบ้างเท่านั้นเอง ชั้นเองก็จะได้จำไว้ว่าชั้นมีคนที่ชั้นรักมากที่สุดและเค้าก็เกลียดชั้นมากที่สุดเหมือนกัน ลาก่อนนะชู......จุน "

2ปีต่อมา ที่สนามบินซึ่งมีผู้คนมากมายทั้งมารอผู้มาถึงและผู้ที่เพิ่งลงจากเครื่องบิน ต่างก็ต้องสะดุดตากับร่างเพรียวบางผมสีน้ำตาลออกทองที่รวบไว้ซึ่งยาวถึงกลางหลังริมฝีปากสีชมพูออกแดงนิดๆที่ออกมาจากช่องผู้โดยสารขาออก

" Excuseme! Can I help you ? " มีผู้ใจกล้า( หน้าด้าน )เข้าไปถามร่างบางที่ยืนหันซ้ายทีขวาที

" ช่วยไปส่งผมที่บ้านได้มั้ยครับ? " ร่างบางตอบแบบญี่ปุ่นจ๋าชัดแจ๋วแล้วยิ้มแบบหวานๆ ให้ไป 1 ที

" อ้าวนึกว่าคนต่างชาติ ได้สิ ตามมาเลย " เรียว( เพื่อนของชูไง ) หัวเราะตัวเองแล้วพาร่างบางไปที่รถ

" ดูๆไปนายนี่เหมือนคนที่ชั้นรู้จักคนนึงเลยนะ " เรียวเริ่มพูดขึ้นเมื่อร่างบางมานั่งในรถแล้วมองหน้าร่างบางอีกที

" เหรอ ก็คงใช่อ่ะมั้ง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะโชจิ " ร่างบางยิ้มๆ

" อ๊ะ! อย่าบอกนะว่านายคือ นานาเสะ จุน " เรียวพูดอย่างไม่ค่อยจะเชื่อความคิดของตัวเอง