ฐิติพงษ์บ่นหัวเสียไปเขวี้ยงข้าวของๆเพื่อนไป เพราะก่อนจะออกไปถูกฝากให้ช่วยจัดของให้ไม่งั้นอดข้าว แต่ตอนนี้เค้าแทบจะเฉาตายอยู่แล้วที่ไม่รู้ว่าข้าวมื้อเย็นมันไปลอยนวลอยู่ที่ไหน ถ้ากลับมาแล้วมีแค่ข้าวถุงเดียวพ่อจะจับคนซื้อเชือดกินซะเลยคอยดู

และแล้วเสียงสวรรค์ก็มาเมื่อมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ฐิติพงษ์รีบเลื้อยไปที่ประตูทันทีกุลีกุจอเปิดประตูทักทายเพื่อนที่รัก

เดาะคำสุภาพกว่าปัจจุบันน้ำเสียงใสรอยยิ้มเบิกบานตามประสาคนกำลังรออย่างมีความหวังแต่แล้วความหวังก็ต้องดับลงเมื่อคนที่มาไม่ใช่ไอ้โจ้แต่หน้าคุ้นๆนะ หน้าตาดีๆแบบนี้จำได้

คนที่กลายเป็นสุดที่รักของเจ้าของห้องมองอีกฝ่ายแปลกใจปนอารมณ์โมโหหน่อยๆแต่อย่าเพิ่งรีบร้อนเดี๋ยวไก่ตื่นรักษาท่าทีไว้ก่อนดีกว่า

“เอ่อ...”

ชายหนุ่มร่างสูงหน้าห้องรีบเปลี่ยนสีหน้ามามองฐิติพงษ์ยิ้มๆ ทำท่าพูดไม่ถูกจนกระทั่งเจ้าตัวรู้สึกตัวว่าเพิ่งพูดอะไรออกไป รีบก้มเอามือปิดหน้าแทบไม่ทันก่อนจะตั้งสติหันกลับมา

“เอ่อ...คือ...คุณที่...ผมเคยเจอ...ตอนสอบ”

คนพูดนึกแค้นใจไอ้เพื่อนตัวดีที่ป่านนี้ยังไม่มาแล้วยังทำให้เราต้องเสียหน้ากลายเป็นภรรยาแสนดีรอสามีกลับมาอีก เอาไงดีวะ ป่านนี้เข้าใจผิดว่าเราเป็นอะไรไปแล้วมั้งเนี่ย

“อืมใช่ เห็นว่าเข้าหอมาแว๊บๆเลยมาทักทาย...ไม่นึกว่าจะรอ...”

แกล้งทำเป็นพูดไม่ถูกจนอีกฝ่ายหน้าซีด แต่คนพูดนี่สิไฟลุกโชน ใครหน้าไหนฟะ!

“ไม่ใช่ครับ! คือ ผมรอเพื่อนอยู่ ไม่ใช่ที่พูด...เมื่อกี้”

นายโอ๊คที่เคยมั่นใจอยู่เสมอตอนนี้แทบไม่เหลือฟอร์มอีกในชีวิตรีบแก้ตัวหน้าเสียไม่มีที่ซ่อม

ร่างสูงเดินตามหนุ่มโอ๊คเข้าห้องนั่งลงที่พื้นตามประสาเด็กหอท่าทางสบายดูน่าไว้ใจ(?) คุยกับเจ้าของห้องเป็นการทักทายกันนิดๆหน่อยๆเพื่อล้วงข้อมูลร่างบางตรงหน้า

พระเอกของเราชวนสีหน้าจริงใจแต่ความจริงนั้นเพื่อความสัมพันธ์ระยะยาวตะหาก ช้าๆได้พร้าเล่มงาม แล้วรอยยิ้มที่ไม่มีความเสแสร้งบวกกับความหิวโซก็ทำให้...

“จริงเหรอครับ! ไปครับไป”

สีหน้าที่ไม่ต่างจากลูกหมาเห็นลูกบอลวิ่งเข้าใส่จริงใจไม่มีผิดเดินตามคนใจบุญไปห้องข้างๆไม่มีขัด

ใช่ติดยิ่งกว่าลูกติดแม่เป็นที่เสื่อมเสียเวลามีคนมาที่ห้องทุกทีแล้วทุกครั้งก็ไม่เคยคิดจะให้ใครมานั่งถามด้วยแต่คราวนี้พิเศษถามกี่เรื่องก็ยอมตอบจ้ะ

“คุยกันมาตั้งนาน ยังไม่รู้ชื่อพี่เลย” เพิ่งสำนึกได้ก็รีบเชียว

ร่างเล็กที่เคี้ยวขนมตุ้ยๆถามหาเพื่อนติดอารมณ์ขันที่อีกฝ่ายก็ขำตามพลางนึกว่าที่อันตรายกับชายไทยร่างเล็กหน้าตาดีก็มีนะจ๊ะ

ทำเป็นถ่อมตัวแต่ความจริงดีใจเพราะชีวิตนี้นอกจากจะมีคนมาหาว่าหน้าตาเหมือนตุ๊ดแล้วก็ไม่เคยมีใครชมว่าหน้าตาดีมาก่อน ช่างน่าสงสารจริงๆแต่ที่น่าสงสารกว่าอาจจะเป็นโจ้ เพื่อนแสนดีที่ป่านนี้ยังไม่กลับมา

ทางฝ่ายนายโจ้น่ะเหรอ ถ้าไม่ติดกับนางพญาประจำหอเข้าก็คงกลับถึงหอแล้ว จะมีใครล่ะถ้าไม่ใช่ซินดี้ สาว(?)ที่คิดว่าตัวเองงาม ตั้งแต่ลงมาจากห้องยังไม่ได้ก้าวออกจากหอด้วยซ้ำ เพราะมัวแต่วุ่นอยู่กับกองเอกสารบันทึกรายชื่อเด็กหอย้อนหลังแปดปีที่แม่ซินดี้แกล้งทำหล่นจนกระดาษข้างในกระจายเรี่ยราดเต็มพื้น แล้วคนดีมีวิญญาณพระเอกอย่างโจ้มีหรือจะไม่ช่วย แต่เก็บมาหลายชั่วโมงแล้วนะโจ้ เป็นพระเอกไม่เบื่อรึไง

แต่แล้วมันก็ผ่านไป โจ้มองนาฬิกาเตรียมโกยออกไปหน้าปากซอย เอาวะแค่มาม่าก็ยังดี แต่อะไรจะซวยซ้ำซวยซากเท่านี้

“ว๊าย! น้องโจ้คอนแทคพี่ตก เจ็บจังเลย”

เวลากะเทยล่ำมาครวญครางตอนหิวๆนี่น่าถีบชะมัดเลยเว้ย โจ้แอบคิดในใจแต่แล้วพระเจ้าก็มาช่วย

“หลอกอะไรเด็กใหม่อีกล่ะไอ้หอย”

แต่เสียงหวานขนาดนี้น่าจะเป็นนางฟ้ามากกว่านะตัวเอง โจ้หันมองตามเสียงใสที่ดังแทรกขึ้น

คราวนี้คุณนายซินดี้วี๊ดลั่นเหมือนเจอผี แต่โจ้กลับคิดว่าเหมือนฉากผีกะเทยเจอนางฟ้า

มากกว่า เพราะคนที่เข้ามานี่ดูจะบางกว่าเพื่อนซี้บนห้องของเค้าซะอีก ผมสีน้ำตาลยาวประบ่าที่โกรกมาอย่างดีก็ดูไม่ขัดเลยเมื่อมาล้อมกรอบใบหน้านวลสวยนี้ ตากลมโตแต่คมกริบเวลามองก็สวยแต๊ๆ โจ้เริ่มเพ้อไปเรื่อยท่าจะลืมว่าตัวเองอยู่หอชาย

คนงามเอ่ยปากไม่มีเกรงใจจนกะเทยน้อยต้องใช้ไม้สุดท้ายปล่อยมือเหยื่อหนุ่มวิ่งไปกระซิบ

“แต่เนี่ย จีสั่งมานะอินทร์ ถ้าเค้าไม่ทำเดี๋ยวจีก็ฆ่าเค้าน่ะสิ”