...วันนี้... มีเรื่องกลุ้มใจตั้งหลายเรื่อง ทะเลาะกับรุ่นพี่ฟูคาว่าอีกด้วย... ก็พี่เค้านึกว่าเราโง่รึไงกันนะ ทำไมต้องปิดบังเรื่องแข่งบาสด้วยล่ะ ในเมื่อเรามีสิทธิ์ที่จะรู้แต่พี่เค้ากลับทำเป็นว่าเราต้องรู้เฉพาะแต่ที่พี่เค้าบอกเท่านั้น มันน่าโมโหชะมัด!! ส่วนเรื่องของพี่ชาย... ที่เราบอกพี่ชายไปเมื่อคืนมันได้ผลแฮะ พี่ชายไม่มาที่ตึกเรียนม.ต้นเลย... แต่มันก็รู้สึกแปลกๆ รู้สึกไม่ดีเลย... แล้ว! วันนี้พี่นาเระก็มาหาเราด้วยหลังจากที่เราวิ่งหนีรุ่นพี่ฟูคาว่ามาที่ห้องเรียนแล้ว พี่นาเระบอกว่ามีเรื่องที่จะคุยกับเรา พี่เค้าบอกกับเราว่า...
ร่างเล็กหยุดมือที่กำลังเขียน diary อย่างขมักขเม่นลง พลางเงยหน้ามองดูท้องฟ้ายามราตรีที่มีหมู่ดาวนับล้านส่องสว่าง ดวงจันทร์กลมโตท่อแสงสีนวลลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องที่มืดมิดซึ่งเปิดแต่เพียงโคมไฟที่โต๊ะเพียงดวงเดียว ลมเย็นโชยผ่านทำให้ผ้าม่านพริวไสว
เด็กหนุ่มย้อนนึกถึงเรื่องเมื่อตอนกลางวัน
- - - - -

ใต้ต้นไม้ข้างสนามฟุตบอล ร่างของทั้งสองนั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน พร้อมกับขนมปังกับนมซึ่งเป็นของหวานหลังอาหาร

" ...นารุมิ... พี่อยากให้นารุมิเข้าใจพี่ๆ เค้าหน่อยนะ... "

" ยังไงล่ะฮะ? " นารุมิถามเมื่อกลืนแซนวิชทูน่าชิ้นสุดท้ายลงคอ

" ก็... พี่ว่านารุมิกำลังต้องการความอิสระ อยากเป็นผู้ใหญ่ที่เท่ห์เหมือนสึคาสะเค้าใช่มั๊ย? "

" ...ฮะ... ทุกที...ตั้งแต่เด็กแล้ว นารุมิมักต้องเดินตามหลังพี่ชายเสมอเลย พี่ชายน่ะ! เท่ห์จะตาย! แต่นารุมิ... ต้องคอยให้พี่ชายปกป้องตลอดเลย เป็นแบบนี้นารุมิไม่เอาหรอกนะ~!!! "

" หืม? ทำไมล่ะ? "

" ก็เพราะ... นารุมิคิดว่าซักวันพี่ชายกับนารุมิต้องแยกจากกันเพื่อเดินไปตามทางของตัวเอง ยังไงซะ! นารุมิก็อยากที่จะฝึกให้ตัวเองเข้มแข็งขึ้นไม่ต้องพึ่งพี่ชายอีก... " เด็กหนุ่มกล่าวอย่างมุ่งมั่น นาเระยิ้มก่อนที่จะถอนหายใจยาวเงยหน้ามองฟ้า

" นั่นสินะ! นารุมิยังมีความคิดเป็นผู้ใหญ่ซะกว่าตานั่นอีก... "

" เอ๊ะ?! "

" ตอนนี้นารุมิเพิ่งอยู่ม.3 เอง... พี่กับอีตานั่นอีกไม่กี่วันก็ต้องเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว... ช่วงเวลาที่เหลือนี้ นารุมิควรจะเก็บเกี่ยวความสัมพันธ์ที่ดีๆ ของพี่น้องเอาไว้จะดีกว่านะ... "

" ........... " ร่างเล็กได้แต่เงียบไม่รับคำใดๆ

เสียงกรี๊ดดังลั่นเมื่อทั้ง 2 ลงสนามเพื่อ warm ก่อนแข่งจริง แต่ทั้งสองก็ไม่ได้รับรู้อะไรเลยนอกจากคิดแต่ว่า...

' เอ...? นารุมิยังไม่มาอีกเหรอ? เมื่อไหร่จะมานะ... คงโกรธเราจนไม่มาเชียร์แล้วแน่เลย แย่จัง! '

" เฮ้! ฟูคาว่าคุง... " มือใหญ่ตบลงมาเต็มแรงบนบ่าของชายหนุ่ม ทำเอาเขาสะดุ้งเต็มแรงด้วยความเจ็บที่แล่นซ่านทั่วหลัง

" จ๊ากกกกกก~!!! เจ็บ! " ฟูคาว่าหันมามองตาขวางก่อนหน้าจะกลับมาสู่ใบหน้าที่ปกติเมื่อเห็นผู้ที่เรียกตน

" มีอะไรหรือครับรุ่นพี่ทาจิบานะ? "

" ป่าว... แค่เห็นนายกับโคบายาชิทำหน้าอย่างกับอยากจะปลดทุกข์เต็มที เลยมาเตือนให้เข้าห้องน้ำก่อนแข่งน่ะ เดี๋ยวมีเรื่อง... "

" โธ่~! รุ่นพี่ครับ พูดอะไรอย่างนั้น... ผมไม่ได้อยากจะเข้าห้องน้ำซะหน่อย เพียงแค่... " ชายหนุ่มหยุดพูดพลางกวาดสายตามองรอบๆ แล้วถอนหายใจยาว

" ...คงไม่มา...จริงๆ สินะ " เขาบ่นอุบอิบเบาๆ คนเดียวก่อนเดินคอตกไปหากลุ่มเพื่อนในสนาม

สายตาคู่หนึ่งยังคงจับจ้องสองคนนั่นอย่างไม่วางตา ดวงตาคู่โตเบือนสายตาไปทางประตูเข้าโรงยิม แต่มันกลับว่างเปล่าไม่มีคนเดินเข้ามา

' จะมามั๊ยนะ? ขอให้มาเถอะนะนารุมิ ' เธอได้แต่ภาวนาในใจ

- - - - -

ปรี๊ด~!!!!
เสียงนกหวีดเริ่มการแข่งขันดังขึ้น ทั้งสองฝ่ายต่างพลัดกันรุกพลัดกันรับ เกมส์เริ่มดุเดือดขึ้น แต่พวกเขาทั้งสองซึ่งเป็นความหวังของทีมกลับไม่มีกำลังใจที่จะเล่น สายตาได้แต่เบือนไปที่ประตูโรงยิมรอคอยคนๆ หนึ่งมาดูการแข่งขัน แต่เขา...ก็ไม่มา กำลังใจเริ่มลดน้อยถอยลงไปทุกที สมาธิเริ่มกระเจิงจนโดนคู่ต่อสู้แย่งลูกไปได้

ปรี๊ด~!!!!
เสียงนกหวีดบอกเวลาพักครึ่ง หยาดเหงื่อท่วมตัวจากการวิ่ง แต่สติของพวกเขาก็ยังคงไปอยู่ที่ประตูโรงยิมอยู่ดี ฝั่งตรงข้ามคะแนนนำไป 20 คะแนน มันคงเป็นเรื่องยากที่จะทำคะแนนกลับมาเอาชนะได้ถ้าพวกเขายังคงเล่นแบบสติกระเจิงแบบนี้ เสียงกรี๊ดกร๊าดเชียร์จากสาวๆ ยังคงดังสนั่น
นกหวีดเริ่มการแข่งขันครึ่งหลังดังขึ้น

' คงไม่มาจริงๆ สินะ... อุตส่าห์ฝึกซ้อมแทบตายเพื่อให้นารุมิได้เห็นในวันนี้ เรานี้..แย่จริงๆ ' ฟูคาว่าได้แต่นึกโทษตัวเองในใจ
เขาพยายามที่จะบุกขึ้นทำคะแนนให้ได้ แต่สติทำไงได้ล่ะ... ในเมื่อคนมันไม่มีกำลังใจจะเล่น คะแนนฝ่ายเราเริ่มถอยห่างลงไปทุกที
แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เรียกสติพวกเขาสองคนกลับขึ้นมาฮึดสู้อีกครั้ง

" พี่ชาย!!! รุ่นพี่ฟูคาว่า!!! สู้เค้า... อย่าแพ้นะ นารุมิอุตส่าห์มาเชียร์แล้ว...~!!!! สู้เค้า~!!! "

ร่างเล็กตะเบ็งสุดเสียงอยู่ข้างสนาม หญิงสาวได้แต่ยืนยิ้มให้กำลังใจ ชายหนุ่มทั้งสองดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้นในสนาม เมื่อน้องที่น่ารักของเขามาเชียร์แล้ว

" สู้ตาย! " เสียงประสานอันแข็งแกร่งที่ฮึดขึ้นมาได้เรียกเสียงกรี๊ดจากสาวๆ ได้อย่างล้นท้น และเรียกกำลังใจของสมาชิกทีมกลับมาด้วย
เกมส์เริ่มดำเนินอย่างดุเดือดมากกว่าครึ่งแรก ทั้งคู่พาคะแนนตีเสมอขึ้นมาได้จน 5 นาทีสุดท้าย

' เอาไงดี? ' สึคาสะคิดขณะที่ครองลูกอยู่ รอบๆ ตัวถูกขวางจนขยับไปในไม่ได้ เขามองหน้าฟูคาว่าซักพัก แวบหนึ่งชายหนุ่มตัวสินใจโยนลูกให้เพื่อนร่วมทีม แต่ฟูคาว่าก็ดันโดนดักอีก

' เอาไงก็เอากัน? ' ฟูคาว่าทำหน้าเครียดก่อนตัดสินใจอย่างเด็ดเดียว

ซวบ! ปรี๊ด~!!!!

" โอ้ว~!! ชู๊ต 3 แต้มครับ... สุดยอดไปเลย~!!!! " เสียงโฆษกป่าวประกาศเรียกพร้อมเสียงเฮที่ดังลั่นยิม
- - - - -

ซ่า...!!!
มือใหญ่บิดน้ำจากก็อกให้มันไหลเต็มแรง เหงื่อที่ชุ่มโชกทำให้เขาอึดอัดเต็มที

" ชิ! " สึคาสะสบถอย่างหงุดหงิด " เจ้าฟูคาว่านั่น! ทำเท่ห์ไปได้... ฉันยังเท่ห์กว่าตั้งเยอะ แต่นารุมิดันไปสนใจหมอนั่นมากกว่า... "

" คิดอะไรเป็นเด็กๆ ไปได้...ตาบ้านี่! " เสียงของหญิงสาวดังขึ้นพร้อมกับยื่นผ้าขนหนูมาให้

" ...ขอบใจ... แล้วเธอคิดว่าฉันคิดเป็นเด็กๆ ยังไง? "

" มันจริงมั๊ยล่ะ?! ที่นารุมิเอาใจหมอนั่นเพราะหมอนั่นเคยโดนนารุมิว่าเอาแถมยังโดนตบเต็มแรงอีกต่างหาก... "

- - อีกฟากหลังโรงยิม - -

" ...ขอโทษนะฮะ... " ดวงตาคู่โตเริ่มปริ่มไปด้วยน้ำหยาดใสๆ

" ร...เรื่องอะไรเหรอ? ถ้าเป็นเรื่องเมื่อวันนั้นล่ะก็... ไม่เป็นไรหรอกนะ พี่ไม่ถือ... "

" ต...แต่ว่า... " เด็กหนุ่มเริ่มเสียงสั่นเครือมากกว่าเดิม

" ฮ่าๆๆๆ... ไม่เอาน่านารุมิ อย่าคิดมากเลย " ร่างสูงพยายามหัวเราะให้เด็กหนุ่มอารมณ์ดีขึ้นแต่กลับไม่ได้ผล

" รุ่นพี่ฟูคาว่าจะให้นารุมิทำอะไรก็ได้... นารุมิอยากจะทำอะไรก็ได้แล้วแต่ที่รุ่นพี่สั่งถ้ามันสามารถลบความผิดที่นารุมิทำได้ "

ร่างเล็กบอกอย่างมุ่งมั่น แต่ร่างสูงกลับเกิดการขัดแย้งกันระหว่าง Devil Fukawa / Angel Fukawa

Devil : เอาเลยๆ..!! ขอจูบไปเลย...

Angel : ไม่ได้นะ...ทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก มันจะทำให้นารุมิเสียใจนะ

Devil : กลัวอะไรเล่า... งี่เง่า! จูบไปเลยเซ่!

Angel : ไม่ได้นะ...!! อ๊ะไม่นะ...!

ในที่สุด Devil Fukawa ก็ครอบงำ (หึๆ) ร่างสูงเริ่มโน้มหน้าลงมาใกล้หน้าขาวใสเรื่อยๆ แต่ก็ต้องหยุดชะงักแล้วสะบัดความคิดบ้าๆ ออกไป (หว๋า~!!! เสียดายจัง)

" ...งั้น...นารุมิเลิกเรียกพี่ว่าฟูคาว่านะ... "

" แล้วเรียกว่าอะไรล่ะฮะ? " ร่างเล็กทำหน้างง

" เรียกว่าโทโมยะ... เอาสิ! " ร่างสูงกล่าวอย่างร่าเริง แต่ร่างเล็กกลับหน้าแดงระเรื่อขึ้น

' ...มันรู้สึกตะหงิดๆ ปากยังไงก็ไม่รู้สิ... ' นารุมิเริ่มคิดหนัก (เค้าเรียกว่ากระดากปากนะน้องหนูนารุมิ ^^)

" ก็...ก็ได้... " เสียงเริ่มสั่นเครืออีกครั้ง แต่ครั้งนี้เพราะความอาย

" ...ท...โทโมยะ... " น้องหนูบ่นอุบอิบเบาๆ พลางก้มหน้างุด

" หา? อะไรนะ? ไม่ได้ยิน " ฟูคาว่าทำท่าล้อ ร่างเล็กเลยกระชากเข้ามาใกล้จนใบหูของฟูคาว่าต้องลมหายใจร้อนผ่าวของร่างเล็ก

" โทโมยะ! "

" ............ "

ร่างสูงเงียบไป ตอนนี้หน้าเขาเริ่มแดงแล้ว... สำเร็จ!!!!! ร่างสูงอยากจะโห่ร้องดีใจให้ลั่นโรงเรียน

...ก้าวหน้าขั้นนึงแล้วสินะฟูคาว่า... พยายามต่อไปล่ะ~!!! เย้~!!!

2 people 2 differences
2 walk along together
2 people never feel to lonely
Cos 2 people promise to be in love
~ - - f o r e v e r - - ~
a n d
e v e r
The end

ขอบคุณทุกท่านที่ทนอ่านจนถึง ณ ที่นี้… ขอบคุณ ขอบใจ ขอบพระทัย Thank you~!!! ติดตามตอนต่อไปนะฮับ… ตอนต่อไปเป็นตอนจบซะที… เฮ้อ~!!!