..ช่วงนี้...ผมก็เริ่มที่จะห่วงน้องชายสุดน่ารักของผมมากขึ้นทุกที... เพราะเจ้าถึกฟูคาว่าขึ้นม.ปลายแล้ว นารุมิก็เลยไม่มีคนคอยคุ้มกัน ผมก็งานเยอะจนไม่อาจที่จะละตัวไปแวะเยี่ยมเยียนนารุมิที่ตึกม.ต้นได้ เจ้าฟูคาว่าก็เหมือนกัน หมอนั่นก็อยากไปหานารุมิแต่ติดซ้อมบาสจนยุ่งเลยไม่ได้ไปหา... ผมเริ่มชักห่วงมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ... เฮ้อ~!!!

ร่างสูงแนบหน้ากับกระจกซึ่งมองลงไปเห็นฝั่งม.ต้นได้ชัดเจน

' เฮ้ย~!! นั่น... เจ้าหมอนั่นห้อง B นี่หว่า...~!! เฮ้ยๆๆๆ ไอบ้า...อย่ามาแตะต้องตัวนารุมินะเฟ้ย... ฮึ่ม! กลับมาตึกม.ปลายเมื่อไหร่พ่อจะเอามีดกรีดหน้าหล่อๆ ของหมอนั่นให้เกลี้ยงไปเลย... '

สึคาสะนึกด่าในใจจนทุกคำด่าแสดงออกทางสีหน้าหมด หญิงสาวที่คอยเหลือบมองเป็นระยะๆ ถอนหายใจยาว พลางลุกขึ้นเดินไปหาชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งแนบหน้ากับกระจกตั้งนานแล้ว

" นายทำอะไรน่ะ? " นาเระแตะมือลงเบาๆ ที่ไหล่ แต่ก็ทำให้ร่างสูงสะดุ้งเฮือกสุดตัว

" อ...อะไร...?!! ตกใจหมดเลย... "

" ...นายกำลังทำอะไรอยู่น่ะ... เป็นห่วงมากนักก็ลงไปหาซะสิ! " นาเระผ่อนตัวลงนั่งลงบนโต๊ะข้างๆ สึคาสะ

" ...คงไม่ได้หรอก... ก็.... เมื่อวาน... " สึคาสะหยุดไปพักนึง แล้วเริ่มพูดขึ้นด้วยสีหน้ากังวลใจพลางนึกถึงเรื่องเมื่อวาน

- - - -

" พี่ฮะ... " ร่างเล็กหยุดนั่งลงข้างๆ ตัวสึคาสะบนโซฟา

" มีอะไรเหรอ...? ถ้าเรียกกินข้าวละก็... พี่ยังไม่หิวนะ... " สึคาสะละสายตาจากหนังสือพิมพ์ที่อ่านอยู่มามองหน้านารุมิ ร่างเล็กส่ายหัวช้าๆ

" ไม่ใช่นะ... นารุมิแค่จะมาบอกก่อนที่จะลืมว่า พี่ชายไม่ต้องเป็นห่วงนารุมิหรอก แล้วก็ไม่ต้องมาที่ตึกม.ต้นด้วย... นารุมิไม่อยากถูกล้อว่าเป็นเด็กติดพี่อีกแล้ว อีกอย่าง...พี่ชายก็มีงานยุ่งมากด้วย "

(ที่จริงก็ไม่มีใครล้อน้องหนูนารุมิว่าเป็นเด็กติดพี่หรอก...เจ้าตัวคิดมากเอง อ้อ! ฟูคาว่าคนนึงแหล่ะ)

" ได้ไงล่ะ...?!! " สึคาสะทำหน้าไม่พอใจ ร่างเล็กก็เลยทำหน้าบูดกลับ

" ไม่รู้ล่ะ... นารุมิห้ามพี่ชายมาด้วย ไม่งั้นนารุมิจะโกรธตลอดแล้วก็ไม่พูดด้วยเลย...~!! "

ร่างเล็กสะบัดตัวกระทืบเท้าเข้าห้องครัวไปโดยไม่สนใจคำพูดของพี่ชายอีกเลย...
และด้วยความที่รักน้องชายเอามากๆ เลยต้องทำตามคำพูดของน้อง แต่ก็ยังที่จะอดเป็นห่วงไม่ได้

- - - -

ร่างสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่ หญิงสาวพยักหน้าเหมือนเข้าใจในสิ่งที่เพื่อนของเธอได้เล่ามา

" ...อืม...มันก็จริงล่ะนะ! นายไม่ต้องเป็นห่วงนารุมิมากไปนักหรอก... "

" อ้าว!? ไหงพูดงั้นล่ะ?! ฉันนึกว่าเธอจะเข้าใจฉันดีซะอีก... "

" เข้าใจน่ะมันก็เข้าใจอยู่... แต่ว่า...นายไม่อยากที่จะให้เด็กนั่นเติบโตขึ้นบ้างเหรอ? "

" ...เติบโต... " ร่างสูงทวนคำ

" ใช่! เด็กนั่นยังไงซักวันก็ต้องก้าวจากนายเพื่อไปยืนหยัดด้วยตัวเองอยู่แล้ว นายคอยตามดูแลยังงี้ทำให้เขาไม่ค่อยมีความมั่นใจในสิ่งต่างๆ เขาเอง...ก็คงอยากที่จะอยู่โดยลำพังบ้าง...? "

" .......... "

เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ นาเระได้แต่มองหน้าหมอนี่ว่าจะเข้าใจในสิ่งที่เธอพูดไปบ้างรึเปล่า...

" ...ม...หมายความว่า... "

เสียงของสึคาสะสั่นเครือ ก่อนที่น้ำหยาดใสๆ จะร่วงรินออกจากดวงตาคู่งาม ทำเอานาเระถึงกับช๊อคเพราะไม่รู้ว่าไปพูดอะไรให้หมอนี่เสียใจ ส่วนสาวๆ ในห้องก็กรี๊ดกันแทบขาดใจ

" น...นารุมิ...ฮึก! นารุมิ...เค้ารำคาญที่ฉันไม่ยุ่งวุ่นวายกับเค้าอย่างงั้นเหรอ... "

" ม่ายช่าย~!!!! ตาบ้านี่! หัดเข้าใจอะไรให้มันง่ายๆ กว่านี้หน่อยได้มั๊ย!? "

" ...?... " ร่างสูงปาดน้ำตาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว

" ฉันหมายความว่าให้นายคอยดูนารุมิอยู่ห่างๆ จะดีกว่า... ยังไงเค้าก็โตพอที่จะช่วยเหลืออะไรตัวเองได้แล้ว... ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเหตุการณ์ครั้งนั้นตอนที่นารุมิถูกลักพาตัวจะทำให้นายสะเทือนใจและคอยเป็นห่วงนารุมิได้ถึงขนาดนี้... ถ้านายรักนารุมิจริงๆ ล่ะก็ ปล่อยให้เค้าทำอะไรอย่างเป็นอิสระโดยไม่ต้องพึ่งนายบ้างสิ! แล้วก็ทำใจให้สบายซะ ว้าวุ่นซะเปล่าๆน่า... "

" ....... " ร่างสูงเงียบไปซักพักก่อนจะรับคำ " อือ! "

ขอฝากฝังเรื่องนี้ไว้ในใจผู้อ่านทุกท่านด้วย… ช่วงนี้รายงานเยอะเลยออกมาช้านิดหน่อย… บวกกับพี่บ้าลบนิยาเราทิ้งอีก~!!! T_T (เศร้า) ช่วงนี้เลยไม่มีกำลังใจจะรื้อฟื้นเรื่องเก่าขึ้นมาเท่าไหร่ แต่ก็จะพยายาม^^ ติชมที่ [email protected] เมลล์เดิมไม่เคยเปลี่ยน… (เพราะขี้เกียจเปลี่ยนน่ะสิ)