" เฮ้อ! งานเยอะชะมัดเลย " ร่างสูงถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะนอนแผ่หลาบนสนามหญ้าหลังโรงเรียน

" พี่ฮะ! " เด็กหนุ่มหน้าหวานยื่นหน้าลงมาใกล้พี่ชาย ก่อนจะละตัวออกไปนั่งฮัมเพลงอย่างมีความสุข
แต่ผู้เป็นพี่กลับถอนหายใจยาวด้วยความทุกข์ พลางนึกเรื่องราวต่างๆ ขึ้นมาขณะที่ไม่มีอะไรทำ...

สาเหตุที่ทำให้เขาเป็นทุกข์ไม่มีใครได้นอกจากน้องชายสุดน่ารักของเขา
ผ่านมา 2 ปีแล้วสินะ... เราทั้ง 2 ก็ต่างโตขึ้นแล้ว... ถึงแม้จะมีเรื่องให้ทะเลาะกันบ้าง แต่มันก็ทำให้พวกเราผูกพันธ์กันยิ่งขึ้น สายเลือดไม่ได้มาเป็นตัวขัดแย้งของเรากับน้องชายเลย... แต่ที่น่าเป็นห่วงตอนนี้ที่สุดก็คือ...
ร่างสูงหยุดความคิดลงเมื่อได้ยินเสียงเรียก

" เฮ้~!!! มากินข้าวกันเถอะ... ฉันทำข้าวมาเผื่อด้วยนะ... "

" อ้าว!? นาเระ " สึคาสะหันไปทางต้นเสียง เด็กสาววิ่งเข้ามาหา

" ...ดีจังๆ... พี่นาเระทำปิ่นโตมาด้วย ผมชอบฝีมือของพี่นาเระมากเลย... " นารุมิยิ้มร่าพลางฮัมเพลงต่อ

- - - -

หลังจากที่สวาปามกันเสร็จเรียบร้อนแล้ว ร่างสูงก็ต้องหน้าบูดลงทันตา เมื่อได้ยินเสียงมหาบรรลัยเรียก

" ...โคบายาชิ... ผมมาแล้ว " เจ้าถึกชมรมบาสม.ต้น วิ่งเข้ามาหานารุมิ สึคาสะยิ่งทำหน้ามืดมนเข้าไปใหญ่เมื่อเจ้าถึกเข้ามาอี๋อ๋อกับนารุมิ

' หนอย~!!! ถึกชมรมบาสนี่... จะมากเกินไปแล้ว!! ดันมาอี๋อ๋อกับน้องเรา... ' สึคาสะด่าในใจพลางกำหมัดแน่น

นาเระรู้สาเหตุนี้ดี... ก็เพราะตอนวันงานโรงเรียน นารุมิถูกจับเป็นเจ้าหญิงเพื่อให้งานดูครึกครื้นขึ้นเมื่อมีผู้ชายมาเล่นเป็นเจ้าหญิง แต่กลับกลายเป็นว่า นารุมิดูน่ารักกว่าผู้หญิงซะอีก เลยทำให้ตั้งแต่นั้นก็มีคนตั้งแฟนคลับขึ้นทั้งหญิงทั้งชาย พวกผู้หญิงน่ะไม่เป็นไร... แต่พวกผู้ชายนี่สิ! ทำเอาสึคาสะกลุ้มทั้งวัน วันหนึ่งๆ ก็มาสารภาพรักนารุมิเป็น 10 เห็นแล้วนาเระยังอดห่วงความน่ารักของนารุมิไม่ได้เลย ยิ่งซื่อๆ อยู่ด้วย...
เด็กสาวนึกพลางเหลือบมองหน้าร่างสูง แต่บัดนี้สึคาสะฟิวส์เกือบขาดแล้ว... เขาเริ่มกำหมัดแน่นขึ้นกว่าเดิม

" ...ฟูคาว่า โทโมยะคุง... " เสียงนาเระเรียกเจ้าถึกนั้นขึ้น ระงับอาการฟิวส์เกือบขาดของสึคาสะได้ดี เจ้าถึกหันมามอง
นาเระเริ่มประกาศสงครามเย็นทันที (สงครามกดดันทางจิต)

" นายเป็นเกย์รึไง? "

" โธ่~!! รุ่นพี่ทาซึกิพูดอย่างนี้ได้ไงครับ? "

" ก็มันจริงมั๊ยล่ะ?! ดูนายทำเข้าสิ... " นาเระว่าพลางฉุดนารุมิกลับมา " จริงมั๊ยล่ะ!!? "
เจ้าหล่อนเริ่มส่งสายตากดดันเข้าไปจนเจ้าถึกนั่นพูดไม่ออก

" ไปซะ... แล้วอย่ามายุ่งกับนารุมิอีกจะดีกว่า... ฉันไม่ชอบ! "

ว่าพลางก็ส่งสายตาอาฆาตขนาดสึคาสะยังไม่กล้าเข้าไปยุ่ง
จนเจ้าถึกนั่นต้องเผ่นแน่บไปเพราะรู้ถึงกิตติศัพท์ของนาเระดี เจ้าแม่คาราเต้ ซึ่งใครมาหลีเธอเป็นต้องน่วม เสริมท้ายด้วย ปากตำแย ที่ผู้หญิงยังไม่กล้าเถียง... แต่ก็ไม่มีใครเกลียดนาเระ เพราะเธอจะด่าแต่คนที่มาหาเรื่องเธอก่อน

" ขอบใจมากนะ...นาเระ " ร่างสูงหันมายิ้มให้

" ม...ไม่เป็นไร... ฉันทำเพื่อนารุมิต่างหาก! " หน้าขาวนวลเริ่มเป็นสีแดงระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ พลางหันหลบหน้า

- - - -

หลังจากวันนั้น... เจ้าถึกก็ยังคงเข้ามากวนชีวิตของนารุมิอยู่ดี จดหมายรักก็ยังคงมีมามากมายก่ายกอง... สึคาสะเคยชกเจ้าถึกชมรมบาสไปครั้งหนึ่ง แต่ก็ดันโดนรุ่นพี่ม.ปลายปี 2 ว่าเอา เพราะเจ้าถึกเป็นตัวจริงในการแข่งบาสม.ต้น และทำชื่อเสียงให้กับโรงเรียนเรามาก ถ้าตัวจริงบาดเจ็บเป็นอะไรไปจะแย่... หมอนี่ก็เลยได้ใจเพราะมีรุ่นพี่คุ้ม เกาะแกะเป็นตุ๊กแกไม่ยอมปล่อยเลย...
ทำให้สึคาสะยิ่งโกรธจัดและอารมณ์เสียเข้าไปใหญ่ นารุมิก็เริ่มรำคาญเต็มทีแล้ว...

- - - - - - -

" ...โคบายาชิคุง...~!!! " เสียงเรียกอันดังแว่วมาทั้งชั้นม.1 ร่างถึก(?) วิ่งปราดเข้ามาแทรกกลุ่มเพื่อนๆ ที่รายล้อมเด็กหนุ่ม

" ไปกินข้าวกันเถอะ! " พูดพลางยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี แต่ร่างเล็กกลับทำหน้ามุ่ย เจ้าถึกชมรมบาสเห็นนารุมิไม่ยอมไปกับตนซักทีเลยคว้าแขนบางเอาไว้ แต่กลับโดนสะบัดใส่อย่างแรง

" ขอร้องเถอะครับ~!!! รุ่นพี่ฟูคาว่าอย่ามายุ่งกับผมอีกเลย... รุ่นพี่ทำให้พี่สึคาสะรำคาญนะครับ...~!!! " ร่างเล็กตะโกน
แต่เจ้าถึกชมรมบาสก็ยังหน้าด้าน (10 ฟุต)

" ไม่เป็นไรๆ...ถ้าโคบายาชิคุงไม่รำคาญพี่ก็พอแล้ว... " ยังคงยิ้มต่อไป แต่นารุมิกลับต้องทำใจบอกคำพูดที่ไม่อยากจะพูดออกมา

" ผมก็รำคาญรุ่นพี่ระครับ~!!! " ร่างเล็กกลั้นใจพูดออกมาจนทำให้ฟูคาว่าและคนรอบๆ ข้างอึ้งไป โดยเฉพาะหมอนี่แหล่ะ... พอตั้งสติได้ก็ยิ้มแหย๋ๆ เหมือนฝืนยิ้ม

" ...ง...งั้นเหรอ?...งั้นก็ขอโทษด้วยนะ " สีหน้าหมองลง พลางหันเดินจากไป น้ำตาเริ่มปริ่มออกมาอย่างสุดจะทน
ทางนารุมิก็หน้าหมองลง เขาไม่อยากจะพูดอย่างนี้เลย... มันเป็นการทำให้เขาเสียความรู้สึกอย่างแรง แต่พี่ชายก็สำคัญกว่า...

- -- -

" เฮ้อ~!!! สุขใจจริงจริ๊ง~!!! " สึคาสะนอนแผ่หลาลงหลังจากสวาปามอาหารฝีมือนาเระไปเรียบร้อย

" เป็นอะไรไปย่ะ...?! " นาเระถามขึ้น เพราะอยู่ๆ หมอนี่ก็ทำหน้ามีสุข แต่นารุมิกลับทำหน้าซึมจ๋อย

" ก็วันนี้...รู้สึกว่าเจ้าถึกชมรมบาสนั่นจะไม่มากวนแฮะวันนี้... เป็นอะไรรึป่าวนา...? " สึคาสะรำพึงขึ้น
และก็ได้ยินเสียงสะอึกเล็กๆ มาจากน้องชาย ทั้งนาเระและสึคาสะต่างค้างทำอะไรไม่ถูกพร้อมๆ กัน เพราะไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรให้น้องสุดน่ารักร้องไห้...

- -- -

เสียงกริ่งดังเป็นสัญญาณการเลิกเรียน นักเรียนทั้งม.ต้น, ม.ปลายต่างเดินออกไปเข้าชมรม หรือกลับบ้าน

" เฮ้ย~!! ฟูคาว่า... รุ่นพี่โคบายาชิมาหาแน่ะ... " เสียงเพื่อนรุ่นเดียวกับฟูคาว่าดังขึ้น ร่างสูงเดินเข้าไปในโรงยิมหยุดอยู่หน้าร่างที่สูงพอๆ กันของรุ่นน้อง

" มากับฉันหน่อยได้มั๊ย...เจ้าถึก! "

" ได้สิครับ...พี่แหง่ติดน้อง! " ถึงจะทำหน้ามืดมนยังไงแต่ก็มีอารมณ์เถียงกับรุ่นพี่

ทั้งสองเดินออกไปจากโรงยิมโดยมีสายตาของผู้คนรอบข้างจับจ้องเป็นตาเดียว...

' พวกเขาจะทำอะไรกันหว่า... ชกต่อยมั้ง... เห็นหน้าตาดูถมึงทึงกันทั้งคู่เลย... คงไม่หรอก! รุ่นพี่โคบายาชิน่ะเป็นสุภาพบุรุษจะตายไป...~!! ' เสียงซุบซิบดังกันให้แซ่ด

- - - - - - - -

ร่างสูงเดินนำรุ่นน้องมาหลังโรงเรียนซึ่งไม่ค่อยมีผู้คนเดินผ่านมานัก ก่อนจะหันมาหารุ่นน้องด้วยสายตาเย็นชาซึ่งแฝงไปด้วยความโกรธ

" ...นายรู้ตัวรึป่าวว่านายทำอะไรน่ะ... " ร่างสูงพูดเรียบๆ ทำให้อีกฝ่ายหวั่นๆ อยู่ไม่น้อยแต่ก็ไม่แสดงอาการออกมา

" จะพูดเรื่องของนารุมิคุงใช่มั๊ยครับ? "

" เออใช่! นายก็รู้ดีนี่!!! " ร่างสูงดันรุ่นน้องหลังกระแทกผนัง " แล้วยังมาวุ่นวายอะไรนารุมิอีก!! "

" อึก! " สึคาสะกดไหล่ของเด็กหนุ่มแน่น

" นายรู้มั๊ยว่านายทำนารุมิร้องไห้น่ะ...!! นายทำอะไรน้องของฉัน!! " สึคาสะตะคอก

" ...ร...ร้องไห้อย่างงั้นเหรอ? " ฟูคาว่าทวนคำอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

" ก็ใช่น่ะเซ่~!!! นายมันเป็นตัวยุ่งวุ่นวาย~!! " สึคาสะกัดฟันกรอดพลางปล่อยมือจากไหล่ของเด็กหนุ่ม

" ...โคบายาชิคุง...ร้องไห้... " ฟูคาว่ายังคงทวนคำเช่นเดิม

" พูดมาเซ่~!! พูดมาว่านายทำอะไรนารุมิ... " สึคาสะกระชากคิเสื้อของรุ่นน้องขึ้น พลางกำหมัดแน่น แล้วปล่อยหมัดเข้าไปตรองหน้าของเด็กหนุ่ม

" อย่า! "

เปรี้ยง!

เสียงห้ามดังขึ้นพร้อมกับร่างที่กระโจนเข้ามาขวาง หมัดของสึคาสะกระแทกเข้าหน้าร่างเล็กเข้าไปเต็ม ร่างของนารุมิกระเด็นลงไปนอนกับพื้น ใบหน้าขาวเริ่มเกิดรอยแดงช้ำ

" นารุมิ...นารุมิ...!! ฟื้นสินารุมิ! พี่ขอโทษนารุมิ...!! "

" พี่ชายฮะ... อย่าทำร้ายรุ่นพี่ฟูคาว่านะ...แล้วก็อย่า...ทะเลาะวิ...วาทในโรงเรียนด้วย... " ร่างเล็กลืมตาขึ้นมาพูดพลางยิ้มอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนที่จะสลบไปเพราะความเจ็บ

สึคาสะทำอะไรไม่ถูก ในหัวเริ่มสับสนไปหมดว่าควรทำยังไงดี... ฟูคาว่าจึงอุ้มร่างนารุมิไปห้องพยาบาลอย่างรวดเร็วแทน

" ตาบ้านี่! "

ฉาด!

เสียงของนาเระดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าของร่างสูง

" มัวทำอะไรอยู่ย่ะ...? ดูนั่นสิ! ฟูคาว่าคุงอุ้มนารุมิไปแล้วเห็นมั๊ย!? เป็นพี่ชายภาษาอะไรย่ะ... "
เสียงของนาเระเรียกสติของสึคาสะกลับมา

" น...นั่นสินะ... " สึคาสะพูดพลางกุมขมับ เขาเจ็บใจตัวเองที่ทำอะไรไม่ได้... นาเระเหลือบมองร่างของสึคาสะก่อนจะพูดออกมา

" ...ฉันมีอะไรจะบอกนายอย่างหนึ่ง... นายน่ะ! ดูคนในด้านมืดมากเกินไป... หันมองรุ่นน้องคนนั้นในแง่ดีซะบ้าง ถึงฟูคาว่าคุงจะเข้ามาคลอเคลียนารุมิจนนายรำคาญก็จริง แต่หมอนั่นก็แค่อยากจะรู้จักกับนารุมิ ถึงหมอนั่นจะคิดมากกว่าความเป็นเพื่อนก็ตามที... แต่หมอนั่นก็ยังให้เกียรตินารุมิมากกว่าคนอื่นๆ ที่เข้ามาตีสนิท ถ้าหมอนั่นไม่ให้เกียรตินารุมิแล้วล่ะก็... นารุมิคงถูกข่มขืนไปนานแล้วล่ะ แต่นี่...หมอนั่นคอยปกป้องนารุมิแบบเงียบๆ มาตลอด นายคงไม่รู้สินะ...?! "

" ...อย่างนั้นสินะ... ฉันมองเขาผิดไปจริงๆ " สึคาสะหัวเราะเบาๆ ที่มุมปากกับนิสัยห่วงน้องจนมองคนรอบๆ ไม่ดีไปหมด

- - เช้าวันใหม่ที่ตึกอาคารม.ต้นปี 1 - -

" โคบายาชิ... รุ่นพี่ฟูคาว่ามาหาแน่ะ... " เสียงเพื่อนในห้องตะโกนดังขึ้น ร่างเล็กรีบวิ่งออกมาอย่างทุลักทุเล จนร่างสูงหัวเราะทำเอานารุมิหน้าแดงเพราะความอาย

" ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นก็ได้... "

" ...นารุมิไม่ได้รีบร้อนซะหน่อย...! " นารุมิค้อน

ร่างสูงล้วงมือเข้าไปหยิบของสิ่งหนึ่งในกระเป๋ากางเกงออกมา

" เอ้านี่! เอายานี่ไปทาซะ... รอยช้ำจะได้หาย... "

" ขอบคุณครับ " ร่างเล็กรับมายิ้มร่า

" วันนี้...ไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันนะ... " ฟูคาว่าพูดชวน

" อืม! วันนี้มีข้าวห่อไข่ฝีมือพี่นาเระด้วย...พี่ชายก็ไปด้วย "

" ม...ไม่ใช่...ฉันหมายถึงไปกินด้วยกัน 2 คน "

" ไม่ได้หรอก... นารุมิชอบฝีมือของพี่นาเระ แถมพี่ชายก็ไปกินด้วย... "

" คร้าบๆ... เด็กติดพี่... " ฟูคาว่าแหย่

" นารุมิไม่ใช่เด็กนะ...~!! " นารุมิทุบฟูคาว่า ทั้ง 2 หยอกล้อกันอย่างสนุกสนานจนสาวๆ ในห้องอิจฉา

- - - - - - -

สายลมอบอุ่นพัดผ่านมา... ทำให้จิตใจสงบลงรู้สึก...ผ่อนคลาย... สึคาสะเหลือบมองเห็นทั้ง 2 เดินคุยกันมาอย่างสนุกสนาน ทำให้เขาเริ่มโล่งใจ เขาเริ่มที่จะเชื่อใจฟูคาว่าและหวังว่าฟูคาว่าคงจะช่วยปกป้องนารุมิได้แน่ สึคาสะยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย...

" นี่! นาเระ " เสียงอ่อนโยนของสึคาสะเรียกขึ้น

" ....... " ไม่ทันที่เด็กสาวจะรับคำอะไร ริมฝีปากแผ่วเบาประกบลงก่อนจะละออกไป รอยยิ้มอ่อนโยนก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนกับโล่งใจ

" ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ " ก่อนจะลุกเดินหันไปหานารุมิกับฟูคาว่า

" ตาบ้า! " นาเระรำพึงขึ้น พลางยกมือป้องปากก่อนที่จะก้มหน้างุดหลบหน้าที่แดงซ่าน
...จนถึงตอนนี้... ฉันยังไม่รู้เลยว่าหมอนี่จะเลือกใครมากกว่า... ระหว่างน้องชายของหมอนี่กับฉัน...

--- แถมท้าย ---

โคบายาชิ สึคาสะ ขอยอมทำทุกอย่างเพื่อน้องครับ~!!! : Sukaza
...ผมรักพี่ชายที่สุดเลยฮะ... ขอบคุณสำหรับตุ๊กตาหมีที่น่ารักด้วย... : Narumi
เมื่อไหร่พวกเราจึงจะดูเป็นแฟนกันน่ะเหรอ...? อีกนาน! เพราะอีตาบ้านั่นไม่เคยสนใจฉันเลย (เฮ้อ!) : Narae