ฉัน ทาซึกิ นาเระ กับ โคบายาชิ อาสึสะ เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กๆ ตอนนี้พวกเราทั้ง 2 ได้ขึ้นม.ต้นปี 2 แล้ว... จะว่าเป็นเพื่อนก็ไม่ได้หรอกนะ เพราะตอนนี้พวกเราคบกันแล้ว... แต่วันหนึ่ง อยู่ๆ อีตาสึคาสะก็มาทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่หน้าบ้านของฉัน
"...ฉันมีน้องแล้วล่ะ..." พูดพลางนั่งทำหน้าเหมือนไม่ได้ถ่ายมา 4-5 วัน น้ำส้มที่ฉันดื่มเข้าไปแทบจะกระฉูดใส่หน้าหมอนี่ ถ้าฉันไม่รีบกลืนมันลงคอซะก่อน เพราะตานี่เป็นลูกโทนน่ะสิ...
" ห๋า~!!! แม่นายมีชู้รึไง...!! "
" จะบ้าเหรอเธอนี่...! นี่เหรอเป็นคำพูดของผู้หญิงน่ะ " สึคาสะตะวาดแว๊ดๆ ใส่แล้วก็กลับไปนั่งหน้าเหมือนเดิม
" แม่ฉันเขาไปรับเด็กกำพร้ามาเลี้ยง... ฉันก็ทำตัวไม่ถูกว่าจะทำยังไงดี... ก็ฉันไม่เคยเลี้ยงน้องนี่... แต่ว่านะ...น้องชายคนใหม่น่ารักสุดๆเลยล่ะ..." หมอนี่ทำท่าเหมือนได้กอดตุ๊กตาหมีอย่างงั้นแหล่ะ
หลังจากนั้นหมอนี่ก็มาปรึกษาฉันทุกวัน จนฉันรู้รายละเอียดว่าน้องหมอนี่ อยู่ป.5 ชื่อ นารุมิ หมอนี่มักจะมาปรึกษาว่า
อย่างแรกเลย... อีตาสึคาสะก่อเรื่องเข้าให้แล้ว... เพราะความที่น้องน่ารักเกินไปเลยไม่กล้าแตะต้อง (มั้ง) พอนารุมิมาแตะตัวหมอนี่เพื่อจะชวนไปเล่นด้วยกัน... หมอนี่กลับสะบัดแขนออกอย่างแรง จนน้องเค้าตกใจนึกว่าโดนเกลียดเลยร้องห่มร้องไห้ใหญ่ สึคาสะก็ทำอะไรไม่ถูกเลยมาปรึกษาฉัน (หรือมาโยนภาระกันแน่?)
- - - - - - -
" เฮ้อ~!! เอายังไงดีนะ..." สึคาสะผู้เหนื่อยอ่อน (อ่อนทั้งกายอ่อนทั้งใจ) กลับมาถึงบ้านก็มานั่งคอตกเหมือนเดิมกับที่นั่งอยู่บ้านของนาเระ
อยู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
" พี่จ๋า... กลับมาแล้วเหรอ?" ร่างเล็กๆ น่ารัก วิ่งตุ้บๆมาหาหน้าระรื่น
" อืม" สึคาสะตอบแต่ในใจกลับ...
' น่าร้ากกกกกกกกก~!!! น่ากอดชะมัดเลย...' หมอนี่ดันเกิดอาการบ้าของน่ารักๆ ขึ้นมา...
" พี่จ๋า... เมื่อกี้นารุมิทำน้ำส้มคั้นกับแม่ด้วย..."
เด็กน้อยยื่นมือเข้าไปแตะมือของอีกฝ่าย แต่ก็ต้องชักมือกลับมาอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายสังเกตเห็น เด็กน้อยน้ำตาคลอ ทำให้ผู้เป็นพี่นึกแวบขึ้นมาในสมองได้ เรื่องที่เขาสะบัดมือน้องออกอย่างแรง...
' ทำไงดี...?! ' แล้วก็ต้องกลับมานั่งทำหน้าปวดท้องไม่ได้ถ่ายมา 4-5 วัน อีกครั้งเมื่อร่างเล็กวิ่งตึกๆๆ กลับเข้าห้องนอนไป
- - - - - -
" อะไรอีกย่ะ...!!! " เสียงตะโกนแวดจากในบ้านดังขึ้นเมื่อเห็นผู้มาเยือนทำหน้าเหมือนผีปอป
ฉันเดาได้เลยว่าอีตานี่ต้องมานั่งพรรณนาถึงความเศร้าเกี่ยวกับเรื่องของนารุมิเป็นแน่...
" ทำไงดีๆๆๆๆ " หมอนี่พูดคำนี้มาเป็น 10000 รอบแล้วนะเนี่ย
" สมน้ำหน้านายแล้ว... " ฉันพูดขึ้นแต่กลับทำให้อีตาบ้านี่น้ำตาไหลพราก
" เธอต้องช่วยฉันนะ...นาเระ... เราเป็นแฟนกันนี่นา... "
" ...พูดออกมาได้ไงย่ะตาบ้า! พอทีอย่างเงี้ยมาบอกว่าฉันเป็นแฟนทันทีเลยนะ "
" ขอร้องล่ะนาเระ! ช่วยฉันที... "
" ก็ได้ๆ... " ฉันถอนหายใจก่อนจะเสนอขึ้น " เอางี้... "
- - - - - - -
" นัดเดทกับโคบายาชิคุงเหรอ? " เสียงพี่สาวของฉันถามขึ้นอย่างระรื่น เพราะคุณพี่สาวของฉันเห็นฉันแต่งตัวออกจากบ้านแต่เช้า
" หึ! ตานั่นเหรอ! " ฉันสบถ " ไปเป็นเพื่อนซื้อของต่างหาก... "
" แน่ใจเหรอว่าไม่ใช่เดทน่ะ?! " ยัยนี่ก็ไม่ยอมเลิกรา
" ก็บอกว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่ไงเล่า~!! กวนอยู่ได้...ไปล่ะ...!! "
เสียงประตูปิดดัง ปึง! สนั่นทั่วทั้งบ้าน...
" ...เนี่ยเหรอวิธีพูดกับพี่สาว... "
คุณเธอบ่นอุบอิบก่อนเดินไปหยิบนมในตู้เย็น
- - - - - - -
" เอาอันไหนดีล่ะ...?! " ร่างสูงเดินวนไปมาจนทั่วร้านพลางพึมพำอย่างหนักอก... สาวๆ ในร้านกิ๊ฟช็อปหันมาซุบซิบกันเป็นแถวๆ ไม่ใช่เพราะเห็นผู้ชายมาเดินในร้านกิ๊ฟช็อปของผู้หญิงหรอก...(ที่จริงก็ส่วนหนึ่ง) แต่เพราะหมอนี่หน้าตาดันดีเกินกว่านิสัย...(??) เลยมีสาวๆชอบเยอะ
' ช้าจริง..! ' ฉันนึกในใจขณะนั่งดูดน้ำจนเกือบจะหมดแก้ว...
ตอนแรกก็เดินเลือกกับหมอนี่ในร้าน แต่ดันเดินเป็น 10-20 รอบจนทั่วร้านยังงี้ก็ไม่ไวเหมือนกัน เลยต้องมานั่งพักอย่างงี้แหล่ะ...
" เอาอันไหนดี...นาเระ...? " อีตาสึคาสะเดินมาถามพร้อมกับตุ๊กตาหมีขนปุยสีครีมกับสีน้ำตาลน่ารัก 2 ตัวในมือ
" สีนี้... ฉันว่าสีนี้น่ารักดี " ฉันชี้ไปที่สีน้ำตาล สึคาสะทำท่าคิดหนัก
" แต่ฉันว่าสีครีมดีกว่า... สีน้ำตาลไร้รสนิยมชะมัด! "
" หนอย...! แล้วมาถามฉันทำไมย่ะอีตาบ้านี่...!!! "
ฉันตวาดแว๊ดจนดังไปไม่รู้กี่ 10 ร้าน... แต่ก็ดังพอที่จะทำให้บุคคลสำคัญหันมามองได้
" แม่ฮะ...นั่น..! พี่ชาย! " เด็กน้อยวิ่งตื้อไปหาโดยไม่สนใจเสียงห้ามของแม่
" เธอนี่เสียงดังชะมัดเลยนาเระ... "
" แล้วใครเป็นคนที่ทำให้ฉันโมโหล่ะย่ะ ตาบ้านี่! "
เสียงทะเลาะยังคงไม่หยุดจนสึคาสะร่างกายกระตุกวาบขึ้นมา
มือเล็กๆ ยื่นมาสัมผัสกับมืออันใหญ่ของเขา เขาหันไปมองช้าๆ...
พลันนึกถึงร่างเล็กๆ ของน้องชาย
' พระเจ้า...~!!! ขออย่าให้เป็นอย่างที่ลูกคิดเลย...' เขานึกก่อนจะหันไปอย่างช้าๆ...
- - - - - - -
สึคาสะหันไปช้าๆ ในหัวสมองก็คิดถึงร่างเล็กน่ารัก สาเหตุที่เขาไม่กล้าแตะน้องชายสุดน่ารักก็เพราะว่า....กลัวบอบช้ำ (?)
' พระเจ้าๆๆๆ~!!! ' ร่างสูงได้แต่นึกภาวนาในใจ
ก็หันไปก็เจอ...............................
" พี่ค้าบ... ล็อตเตอร์รี่มั๊ยคร้าบบบบบบบ? " เด็กขายล็อตเตอร์รี่นั่นเอง... (บ้า)
" เฮ้อ! ไม่เอาหรอกครับน้อง " สึคาสะถอนหายใจโล่งอกก่อนจะกวาดตาไปมองรอบๆ ที่มีแต่คนเดินกันให้ควัก
และเจ้าตัวก็ต้องไปสะดุดตาเข้ากับอย่างหนึ่ง
' เฮ้ย! ' ร่างสูงอุทานในใจก่อนจะหรี่ตามองดูให้ชัด
ร่างของเด็กเล็กๆ กำลังถูกชายประหลาดๆ จับมือพร้อมกับพูดชักชวนให้ไปด้วยกัน สึคาสะหรี่ตามองเข้าไปอีก จนเห็นได้ว่าบุคคลประหลาดนั้นอุ้มเด็กไป และเด็กนั่นคือ.......
" เฮ้ย! นารุมิ... ไอ้บ้านั่น!!! " สึคาสะออกวิ่งฝ่าฝูงชนไป ฉันซึ่งตาลีตาลานวิ่งตามหมอนั่น เพราะอยู่ๆ หมอนี่ก็วิ่งโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เสียงของฉันขอโทษผู้คนซึ่งฉันวิ่งชนไปเรื่อยๆ ทำให้หมอนั่นรำคาญเข้าไปใหญ่
" มานี่! " มือใหญ่ฉุดฉันเข้าไปโอบเอาไว้แล้ววิ่งตามชายแปลกหน้าไป
" เกิดอะไรขึ้น? " ฉันถาม
" ไอ้บ้านั่น! นารุมิถูกไอ้บ้าแปลกหน้าใส่ชุดดำกับแว่นตาดำพาตัวไป... ฉันมั่นใจแน่ๆ ว่านั่นใช่นารุมิ! "
สีหน้าของอีตานี่ดูโกรธเกรี้ยวขึ้น ฉันกวาดตามองไปก็เห็นชายคนที่หมอนี่บอก... เด็กที่ถูกอุ้มอยู่ใช่...!! นารุมิจริงๆ ด้วย~!!!
" บ้าจริง! " สึคาสะสบถ เพราะผู้คนเริ่มมากขึ้น
ฉันสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆ ก่อนที่จะตะโกนออกมาด้วยเสียง 10 ล้านหลอดของฉัน
" ใครก็ได้~!!!!! ช่วยจับตัวชายชุดดำที่ใส่แว่นตาดำนั่นที...~!!!! หมอนั่นลักพาตัวน้องชายของฉันไปนะ....~!!!!!! "
ผู้คนซึ่งได้ยินเสียงตะโกนของฉัน เข้าตะลุมบอนเจ้าบ้าแปลกหน้านั่น และช่วยนารุมิออกมา
ร่างเล็กตัวสั่นระริกด้วยความกลัว สึคาสะได้แต่มองร่างนั้น...
ร่างเล็กไม่กล้าที่จะแตะต้องพี่ชายของตน เพราะกลัวโดนเกลียด ทั้งๆ ที่อยากจะเข้าไปกอดให้หายกลัวแต่....
น้ำตาเริ่มคลอทั้ง 2 เบ้าตาของเด็กน้อย เสียงสะอึกดังขึ้นจนสึคาสะรู้สึกแปล๊บขึ้นมาที่ใจ
' ...เจ้าบ้าเอ๊ย! มัวทำอะไรอยู่สึคาสะ... น้องกำลังร้องหาเราอยู่นะ... '
ร่างสูงนึกด่าตัวเอง เขาตัดสินใจค่อยๆ ก้าวเข้าไปหานารุมิ ฉันได้แต่ยืนเป็นกำลังใจให้ข้างๆ พลางมอง
" นารุมิ... ไม่เป็นไรใช่มั๊ย...? " เสียงอันอ่อนโยนของสึคาสะ ทำให้ร่างเล็กวิ่งเข้ากอดด้วยใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตา
สึคาสะโอบกอดตัวของนารุมิแน่น พลางลูบหัวนารุมิเบาๆ
" ขอโทษนารุมิ...พี่ขอโทษ... พี่ไม่ได้เกลียดนายเลยนะ... "
- - - - - - - -
" เอาตัวไหนดี? " ร่างสูงยิ้มระรื่นพลางจูงมือร่างเล็กเข้าร้านกิ๊ฟช็อปร้านเดิม
" ...มีเจ้าตัวมาเลือกก็ดีไปอย่าง... " ฉันพูดขึ้น อีตาสึคาสะหันควับมามอง ก่อนจะเอ่ยปากพูดขึ้น
" ...เรื่องเมื่อกี้... ขอบคุณนะ นาเระ...ถ้าไม่ได้เธอ ฉันคง... "
" ไม่ต้องคิดมากน่า...ตาบ้า! น้องนารุมิก็เหมือนกับน้องชายของฉันนั่นแหล่ะ... "
ฉันยิ้มให้หมอนั่น สึคาสะถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะเดินไปเลือกเป็นเพื่อนนารุมิ...
" ...น้าครับ... ตุ๊กตาหมีเมื่อกี้ที่สีนำตาลกับสีครีมน่ะครับ... "
สึคาสะหันไปถามเจ้าของร้าน เจ้าของร้านยักคิ้วทำท่านึก
" อ้อ! 2 ตัวนั้นที่เธอโยนทิ้งก่อนจะวิ่งไปไหนก็ไม่รู้น่ะเหรอ? "
" ...เอ่อ...ใช่ๆครับ " หมอนี่ยิ้มแหย๋ๆ ' โยนทิ้งงั้นเหรอ? ' (ก็ใช่น่ะสิ... จะว่าเขวี้ยงทิ้งเลยก็ได้...)
" ฉันขายไปแล้วล่ะ... ทั้ง 2 ตัวเลย... "
" ห๋า~!!!!! " หมอนี่ร้องเสียงหลงลั่นร้านเลย นารุมิที่สนุกกับการดูของหันมามองด้วยความงง
" ...อะไรย่ะ...? ก็เอาตัวที่สีเหมือนกันตัวอื่นก็ได้นี่... ไม่เห็นต้องเจาะจงตัวที่นายถือมาเลย... " ฉันกระซิบ
" จะไม่ให้ฉันเจาะจงได้ไง... ก็มันเหลือ 2 ตัวนั่นตัวสุดท้ายในโทนสีนั่นน่ะสิ... นอกนั้นก็เหลือสีขาวกะสีเทาเพียบเลย... "
หมอนี่น้ำตาตกอีกรอบ... นารุมิเดินมาแตะมือของสึคาสะ
" ...ผมเอาตัวนี้... " นารุมิอุ้มตุ๊กตาหมีตัวสีขาวขนนุ่มแววมาด้วย พลางหอมมันฟอดใหญ่ สึคาสะยิ้มกับความน่ารักของนารุมิจนอยากจะตะครุบกอดไว้ตรงนี้เลย...
ฉันหัวเราะคิกๆ ขึ้นมาเมื่อหมอนี่ทำท่าจะคว้าตัวนารุมิไว้ แต่ดันหวืดเพราะนารุมิวิ่งไปหาแม่พอดี
" อ้าว~!!! แม่...มาซื้อกับข้าวเหรอ? " สึคาสะถามกลบเกลื่อความหน้าแตก

" จ๊ะ " ผู้เป็นแม่หน้าระรื่นเมื่อเห็นพี่น้องเริ่มดีกัน... โดยที่ไม่รู้เลยว่าเมื่อกี้น้องนารุมิถูกลักพาตัวไปน่ะ... (เฮ้อ!)

เย้~!!! เรื่องใหม่ออกแย้ว… แต่เรื่องเก่ายังค้างเป็นดินพอกหางหมูเลย แฮะๆ (ขอโทษ…~!!!~) ช่วงนี้ถูกพี่ชายลบนิยายทิ้งหมดเลย เพราะไม่คิดว่าเราเป็นคนเขียนนิยายขึ้นมาเอง นึกว่าไป copy มาจากใน net มาอ่านน่ะ… (พี่บ้า!) ถึงเรื่องนี้จะไม่เหมือน Boy’s love ไปหน่อย…แต่เดี๋ยวตอนหลังๆ ก็เป็นเองแหล่ะ เคยเขียนลงใน Bongkoch แล้วด้วย…^^ ติชม : [email protected] เมลล์เก่าเสมอ…