ภาค อาบาตะและคิเตกิ

“อรุณสวัสดิ์คิเตกิ” อาบาตะตรงเข้าไปหาคิเตกิที่นั่งเล่นอยู่

“อรุณสวัสดิ์อาบาตะ”

“นี่ฮาตะยังไม่มาอีกหรอ ปกติจะมาก่อนเรานี่นา”

“ช่างมันเถอะ เดี๋ยวก็คงมามั้ง”

“นี่คิเตกิ เธอรู้เรื่องของฮาตะกับ อ. โคตาเกะรึเปล่า รู้สึกว่ามันแปลกๆนะ”

“อาบาตะเธอเป็นเพื่อนของฮาตะตั้งแต่ตอนไหนทำไมไม่รู้เรื่องอะไรเลยรึไงกัน”

“ทำไมหรอ มีอะไรล่ะแล้วเค้าเป็นอะไรกันล่ะพักนี้เห็นติด อ. แจเลย”

อาบาตะงงกับคำพูดของคิเตกิ

“เอาหูมานี่สิเดี๋ยวจะบอกให้”

อาบาตะรีบทำตามทันทีเพราะเขาก็อยากรู้เรื่องของเพื่อนเขา

“ฮาตะเค้าชอบ อ. แล้วตอนนี้เค้าก็จีบ อ. อยู่ด้วย”

“ห๋าาาาาาาา” อาบาตะตะโกนลั่นห้อง

“เธอนี่น้า…ไม่รู้เลยรึไงนี่เพื่อนสนิทนะเนี่ยดูแค่นี้ก็ดูออกแล้ว…เฮ้อ”

คิเตกิงงกับอาการของอาบาตะ

“อรุณสวัสดิ์คิเตกิ อาบาตะ” ฮาตะกล่าวทักทายคิเตกิและอาบาตะ

“อรุณสวัสดิ์ฮาตะ” คิเตกิกล่าวทักทายเพื่อนที่เพิ่งมาถึง

พวกเขานั่งเล่นกันสักพักนึง อ. ก็เข้ามาสอน

เวลาพักกลางวัน

“นี่ปิดเทอมนี้เราไปเที่ยวกันไหม” อาบาตะเอ่ยชวน

“ก็ดีเหมือนกันนะ เราไม่ได้ไปเที่ยวกันมานานแล้วนะ ว่าไหมครั้งล่าสุดที่ไปก็ตอนที่ชั้นชวนไปทะเล”

“นี่ก็เหลือเวลาอีก 1 เดือนถึงจะหมดเทอมนี้นะแล้วเราจะไปไหนกันล่ะ” คิเตกิถามความเห็นจากเพื่อนทั้ง 2

“เอ่อ…ไปไหนดีล่ะ…ไปปีนเขากันไหม” อาบาตะเสนอสถานที่เที่ยว

“โอ้โห ปีนเขาเหนื่อยตายเลย” คิเตกิเริ่มโอดครวญ

“งั้นทะเล”

“ไม่ล่ะคราวที่แล้วก็เพิ่งไปมา”

“ไปเกาะ”

“ไม่เอานายจะพาเราไปปล่อยเกาะรึไง”

“……ฯลฯ”

ในที่สุดสถานที่ๆไปก็คือที่เดิมไปเที่ยวทะเลเพราะที่นั่นก็ไม่ดีที่นู้นก็ไม่ดีสุดท้ายก็ไม่มีที่ไป

“งั้นเราชวน อ. ไปด้วยได้ปะ” ฮาตะขอเพื่อนๆ

เพื่อนๆของเขาเองก็รู้ดีแล้วประสานเสียงกันตอบ

”เอาเดะไม่ให้ก็คงไม่ได้อยู่แล้วนี่”

เมื่อฮาตะได้รับคำตอบที่พึงพอใจแล้วฮาตะรีบขอตัวไปชวน อ. โคตาเกะทันที

“เราไปกินข้าวกันเถอะอาบาตะ”

“อื่อดีเหมือนกันตอนนี้เราเองก็หิวแล้วด้วย” ทั้งสองเดินไปโรงอาหารทันที

“กินอะไรดีล่ะอาบาตะ”

คิเตกิเห็นอาบาตะทำท่าเลือกไม่ถูกเพราะวันนี้มีอาหารเพิ่มมาใหม่

“ยังไม่รู้เลยนายเลือกให้เราหน่อยสิ”

“ฮืม อะไรดีล่ะเอานี่ล่ะกัน”

คิเตกิเข้าไปสั่งอาหารมาให้อาบาตะและตัวเองอย่างรวดเร็ว

“ได้แล้ว รับรองว่าอร่อย”

คิเตกินำอาหารมาวางตรงหน้าอาบาตะแล้วลงนั่งข้างๆ อาบาตะทั้งสองกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยโดยที่ไม่รู้ว่ามีอีกสายตาหนึ่งที่จ้องมองพวกเขาอย่างอิจฉา

ทั้งสองเดินออกจากโรงอาหารเพราะว่าต้องรีบไปเรียนต่อในวิชาต่อไป

………………..

“นี่ก็สอบวิชาสุดท้ายแล้วนะแล้วก็เป็นวันสอบวันสุดท้ายด้วย” อาบาตะพูดไปขณะที่หยิบหนังสือมาอ่าน

“อือ เดี๋ยวพอสอบเสร็จเรามาตกลงกันก็แล้วกันนะว่าจะไปวันไหนกี่โมง”

เมื่อตกลงกันเสร็จทั้งสามคนก็ติวหนังสืออีกรอบก่อนที่จะข้าห้องสอบ

“ออดดดดดด” สันญาณหมดเวลาสอบดังขึ้น อ.ที่คุมสอบเริ่มเก็บข้อสอบและปล่อย น.ร กลับบ้าน

“นี่ เดี๋ยวเราไปตกลงกันที่ร้านอาหารแถวๆนี้ก็แล้วกันนะ” อาบาตะเสนอ

“เอ่อ…เดี๋ยวเราขอตัวก่อนแป๊บนึงนะเดี๋ยวเราตามไป”

ฮาตะบอกให้เพื่อนไปรอที่ร้านอาหารก่อนเพราะฮาตะจะไปบอกโคตาเกะก่อนว่าจะกลับช้าไม่ต้องทำอาหารรอแล้วก็ไม่ต้องเป็นห่วงด้วย เพราะจะรีบไปรีบกลับ

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก

“มาแล้ว สั่งอะไรกินกันยัง”

ฮาตะถามเพื่อนทั้งสองเพราะรู้ว่าพวกเขากินเก่งมากๆถ้าพวกเขายังไม่สั่งอะไรกินก็คงจะผิดปกติแล้ว อาบาตะคิเตกิก็นั่งกินไปคุยไปสรุปว่า ไปกันอาทิตย์หน้าตอนประมาณ 7.00 น. โดยที่มีฮาตะไปรับและที่ไปก็คือบ้านพักตากอากาศของฮาตะ พอคุย+กิน กันเสร็จแล้วฮาตะก็ขอตัวกลับก่อนแล้วเจออีกทีคือวันที่ไปเที่ยวกันฮาตะทิ้งเงินไว้ให้อาบาตะและคิเตกิพอที่จะจ่ายค่าอาหารมื้อนี้ได้

“อืมขอบใจนะมีเพื่อนอย่างนายนี่สบายไปร้อยแปด ฮ่า..ฮ่า..ฮ่า” อาบาตะกวนประสาทฮาตะก่อนที่ฮาตะจะออกจากร้านไป

“นายเนี่ยนะพูดมากเอาเงินคืนมาเลยซะดีไหม”

ฮาตะพูดแซวเพื่อนก่อนที่จะรีบกลับบ้านไป

“พวกเราก็รีบกินเถอะ”

อาบาตะเสนอเมื่อมองไปเห็นกองอาหารที่เขาสั่งมายังเหลืออีกเยอะ

“อิ่มจังเลยคิเต (อาบาตะเปลี่ยนคำที่เรียกคิเตกิใหม่)”

ทั้งสองนั่งคุยกันสักพักก็กลับบ้าน

“เดี๋ยวเราไปส่งนายที่บ้านนะอาบาตะ” อาบาตะรับคำแล้วให้คิเตกิไปส่งเขาที่บ้าน

“นี่ก็ดึกแล้วนะคิเตนายจะนอนบ้านเราไหม”

อาบาตะชวนคิเตกิที่มาส่งเขาถึงหน้าบ้านแล้วตอนนี้ก็ดึกแล้วด้วย

“เอาก็เอา” อาบาตะเห็นว่าคิเตกิตกลงก็พาคิเตกิเข้าบ้าน

ต่างคนก็ทำภาระกิจส่วนตัวกันจนเสร็จก็เข้าห้องนอนไป

“อาบาตะเรากลัวว่าเราจะทนไม่ไหวนะขอเราจูบทีนึงนะ”คิเตกิมองน้าอาบาตะ

“เอาสิ”

คิเตกิประคองหน้าอาบาตะให้เงยขึ้นมาประทับริมฝีปากของตนเนิ่นนานแล้วผละออก

“เรานอนกอดนายนะอึดอัดรึเปล่า”

“ไม่หรอกรู้สึกอบอุ่นมากกว่า” อาบาตะตอบขณะที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของคิเตกิ

แล้วทั้งสองก็ผล็อยหลับไป

หลายวันต่อมาก่อนที่จะถึงวันไปทะเล อาบาตะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาฮาตะ

“Hello” ฮาตะรับสายขึ้นมา

“นี่ชั้นเองนะ” อาบาตะพูดเกริ่นเพื่อน

“เออรู้แล้วมีอะไร”

“ก็พรุ่งนี้อย่าลืมมารับเรานะไม่ต้องไปหาคิเตกิที่บ้านนะเพราะเขาจะมาที่บ้านเรานะ”

“อืม มีอะไรอีกรึเปล่า”

“ไม่มีแล้ว แค่นี้นะ เราไม่รบกวนนายหรอก บาย”

“บาย”

อาบาตะวางสายจากฮาตะแล้วไปเตรียมของพร้อมกับคิเตกิเพราะคิเตกิมาพักอยู่บ้านอาบาตะตั้งแต่วันที่สอบเสร็จแล้ว

ในที่สุดก็ถึงวันที่ไปเที่ยวกันแล้ว เวลา 7.00 น. ฮาตะขับรถมารับอาบาตะและคิเตกิ

ทั้งสองช่วยกันเอาของใส่รถแล้วออกเดินทางทันที และแล้วก็ถึงบ้านพักตากอากาศของฮาตะโดยใช้เวลาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ฮาตะสั่งให้ทุกคนเอาของไปเก็บห้องๆเดิมที่เคยอยู่แล้วพาไปกินอาหารที่ โรงแรมใกล้ๆ

“เอ้าถึงแล้วเชิญสั่งอาหารได้ตามใจชอบ”

ฮาตะให้เพื่อนๆของเขาสั่งอาหารไปเพราะอาบาตะและคิเตกิสั่งอะไรมาฮาตะก็กินได้ทั้งนั้น ภายในเวลาไม่กี่นาทีอาหารก็มาเสิร์ฟเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะ

หลังจากที่กินอิ่มแล้วฮาตะก็พาพวกเพื่อนของเขากลับบ้านพักของเขาแล้วปล่อยให้อาบาตะและคิเตกิไปไหนก็ได้

เวลาผ่านไปเนิ่นนานอาบาตะและคิเตกิเริ่มหิวข้าวจึงไปเรียกฮาตะ

“ก๊อกๆ” คิเตกิเคาะประตูเรียก

“นี่ฮาตะเราไปกินข้าวกันเถอะ”

“เออๆ รอเดี๋ยวนะ”

ฮาตะตอบพร้อมเดินเข้าไปในห้องเพื่อแต่งตัวเรียกโคตาเกะก่อนที่จะตามคิเตกิลงไป

ฮาตะพาอาบาตะและคิเตกิไปกินอาหารที่โรงแรมแถวๆนั้นอาบาตะและคิเตกิก็ไม่เกรงใจฮาตะเลยสั่งเอาๆ

”ถ้ามื้อนี้เราไม่จ่ายอาบาตะกับคิเตกิก็คงต้องไปล้างจานกันแน่”

ฮาตะคิดอยู่ในใจแต่ยังไงก็ต้องจ่ายให้เพื่อนอยู่ดี หลังจากที่กินอิ่มกันแล้ว ฮาตะขับรถพาอาบาตะและคิเตกิเที่ยวก่อนแล้วจึงกลับมาที่พัก พอกลับมาถึงทุกคนก็แยกย้ายกันเข้าห้องนอน

“คิเต เราอาบน้ำด้วยกันนะ” อาบาตะเอ่ยชวน

“อื่อได้” หลังจากนั้นทั้งสองก็เข้าไปในห้องน้ำ

คิเตกิก้าวขาลงไปในอ่างอาบน้ำแล้วล้มตัวนั่งลงไปก่อนส่วนอาบาตะลงตามมาทีหลัง

มือของคิเตกิลูบไล้ไปทั่วร่างของอาบาตะปากประกบอยู่ที่ซอกคอของอาบาตะมือหนึ่งค่อยๆเลื่อนลงไปยังส่วนล่างช้าๆแล้วปลุกเร้าอารมณ์ของอาบาตะแล้วหันขึ้นมาประกบปากจูบอีกครั้งค่อยๆสอดลิ้นอุ่นๆเข้ามาในปากของอาบาตะ

“อ๊าาา…อืม…คิเต”

อาบาตะครางอย่างสุขสมค่อยขยับตัวตามคิเตกิไม่นานทั้งสองก็มาถึงจุดสูงสุดของอารมณ์

………………..

เช้าวันต่อมาฮาตะเคาะประตูเรียกคิเตกิจึงออกไปเปิดประตู

“อ้าวฮาตะมาทำอะไรแต่เช้าเลยล่ะ” คิเตกิถามฮาตะ

“วันนี้เราให้อาบาตะกับคิเตกิไปที่ไหนก็ได้แต่ห้ามมายุ่งกับเราเข้าใจไหม” ฮาตะทำสีหน้าจิงจัง

“อื่อวันนี้เราไม่คิดว่าจะไปเป็น กขค กับนายหรอก” คิเตกิตอบฮาตะ

“งั้นเราไปแล้วนะ” ฮาตะกล่าวลา

“เออ ไปเถอะจะนอนต่อ”

คิเตกิปิดประตูเมื่อเห็นฮาตะเดินจากไปแล้วคิเตกิก็เข้าไปนอนต่อเพราะเหนื่อยจากการทำภาระกิจเมื่อคืน

“นี่คิเตตื่นได้แล้วนะ” อาบาตะเรียกคิเตกิที่กำลังนอนอย่างสบายใจอยู่

“ขออีก 5 นาที” คิเตกิหลับตาตอบตอบ

“ไม่ได้นะนี่ก็เที่ยงแล้วไปหาอะไรกินกันเถอะ”

อาบาตะเขย่าตัวคิเคกิในที่สุดคิเตกิก็ยอมตื่นเพราะรู้สึกหิวเหมือนกันคิเตกิรีบเข้าไปอาบน้ำ

“จะไปกินที่ไหนดีล่ะ อาบาตะ” คิเตกิเดินออกจากห้องน้ำ หันหน้าไปถามอาบาตะ

“ที่ไหนก็ได้แต่ขอให้มีของกินก็พอแล้ว”

“งั้นกินที่นี่แหละ” คิเตกิส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้อาบาตะ

“ที่นี่มีอะไรให้กินล่ะ”

“แต่กินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่มหรอกนะ” คิเตกิส่งสายตาอีกครั้ง

“แล้วที่ว่ามันอะไรล่ะมีอะไรให้กินก็รีบๆเอามาเร็วสิเลิกทำสายตาอย่างงั้นได้แล้ว…มันตลก”อาบาตะทำหน้าทะเล้นใส่คิเตกิ

“ก็กินนายไง” คิเตกิตรงเข้าไปหาอาบาตะ

“นี่เดี๋ยวอย่างงี้นายก็อิ่มคนเดียวสิ ไม่ได้ไม่ยอมเราหิวแล้วไม่มีแรงหรอก” อาบาตะหาข้ออ้างมาบ่ายเบี่ยงเต็มที่

"ไม่ได้หรอกเพราะตอนนี้เราหิวจนตาลายแล้ว อีกอย่างนึงเราบอกแล้วไงว่ากินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่ม” คิเตกิประกบปากจูบทันที

สอดลิ้นเข้าไปสำรวจทุกซอกทุกมุมภายในช่องปากของอาบาตะ

มือของอาบาตะค่อยๆคล้องคอคิเตกิพร้อมกับตอบรับรสจูบที่แสนหวานที่คิเตกิมอบให้ คิเตกิผลักอาบาตะลงบนเตียงนุ่มๆเบาๆ มือลูบไล้สำรวจร่างกายของอาบาตะ มืออีกข้างหนึ่งค่อยๆปลดเสื้อผ้าทิ้งและฝากร่องรอยไว้บนตัวของอาบาตะไว้มากมาย อาบาตะครางอย่างเป็นสุข

"พร้อมนะอาบาตะ" คิเตกิ ถามร่างบางตรงหน้า

"อื่อ"

อาบาตะทำหน้าเหยเกเมื่อคิเตกิสอดนิ้วเข้าไปโดยเพิ่มจำนวนนิ้วขิ้นเรื่อยๆก่อนที่จะแทรกกายเข้าไป

"อ้า…….." อาบาตะครางอย่างกลั้นไม่อยู่

"ไม่เป็นไรนะอาบาตะ" คิเตกิจูบซับน้ำตาของอาบาตะ

คิเตกิกอดอาบาตะแน่นก่อนที่จะถอนตัวออกมา คิเตกิซับน้ำตาให้อาบาตะแล้วจูบอาบาตะอย่างเร่าร้อนอีกครั้ง

และกอดอาบาตะจนทั้งสองหลับไปในที่สุด

เช้าวันต่อมา

"อาบาตะ ตื่นได้แล้ววันนี้เราต้องกลับแล้วนะ"

คิเตกิเรียกอาบาตะเพราะตอนนี้ใกล้เวลาที่พวกเขาจะต้องกลับบ้านแล้ว

"โอ๊ย" อาบาตะรู้สึกเจ็บมากบริเวณสะโพก

คิเตกิเห็นจึงเข้ามาอุ้มอาบาตะเข้าห้องน้ำเอง

"ไม่ต้องอายหรอกน่ายังไงเราก็เห็นหมดแล้ว"

คิเตกิพูดล้อเมื่ออาบาตะไล่ให้ตนออกจากห้องน้ำ แต่สุดท้ายก็ต้องให้เข้าด้วยเพราะอีกไม่นานก็จะได้เวลากลับแล้วเกรงว่าพวกเพื่อนๆจะรู้

ขณะอาบน้ำ คิเตกิจูบอาบาตะอย่างดูดดื่มอีกครั้ง ก่อนที่จะเกินเลยไม่มากกว่านี้ คิเตกิจึงหยุดแล้วอาบน้ำต่อ

…………..

"ทำไมพวกนายมากันช้าจัง" ฮาตะถามเพื่อนที่วิ่งถลามาหาตน

"เปล่า ก็แค่ตื่นสายเท่านั้น" อาบาตะตอบแทนคิเตกิ เพราะเขาคิดว่าถ้าคิเตกิเป็นคนตอบจะต้อง………แน่ๆ

"งั้นกลับกันเลยนะ" หลังจากพูดจบ ฮาตะก็ออกรถทันที

ภายในเวลาไม่ช้าทุกๆคนก็กลับถึงบ้าน

หลายวันต่อมา ณ บ้านของ อาบาตะ

"นี่อาบาตะ วันนี้ชั้นของนอนที่นี่กับนายได้ไหม" คิเตกิทำเสียงออดอ้อน

"ทำไมล่ะ" อาบาตะถามอย่างไร้เดียงสา

"ก็จะได้ทำต่อจากวันนั้นไงล่ะ" อาบาตะหน้าแดงเมื่อนึกถึงวันนั้น

"บ้า" อาบาตะตอบ แล้วประกบจูบคิเตกิก่อน ตอนแรกคิเตกิก็งง แต่พอเห็นอาบาตะทำอย่างงั้นแล้วก็เลยสนองความต้องการซะเลย(ความต้องการของใครกันแน่เนี่ย)

ทั้งคู่จูบกันเนิ่นนานอยู่ภายในห้องเล็กๆของอาบาตะ

the end