ผมชื่อ ‘อาบาตะ’ ฮะวันนี้เป็นวันแรกที่ผมได้เข้ามาอยู่ที่โรงเรียนนี้ โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนชายล้วนชื่อดังของเมืองนี้เลยฮะ ตอนนี้ก็ได้เวลาที่ต้องเข้าเรียนแล้วครับ ช่วยเอาใจช่วยผมด้วยนะฮะ

“เออ ห้องเรียนของเรามันไปทางไหนกันเนี่ย เดินวนมาตั้งร้อยรอบพันรอบแล้วยังหาไม่เจอเลย” อาบาตะพึมพำกับตัวเอง

“โอ๊ย…เดินภาษาอะไรไม่ดูตาม้าตาเรือเลยรึไงกันชนมาได้เจ็บนะ” อาบาตะ ตะโกนลั่น

“แล้วเธอมายืนทำอะไรเกะกะล่ะคนยิ่งรีบๆอยู่สายแล้ว…โอ๊ยจะทำอย่างไงดีเนี่ย...อะ” ชายหนุ่มผู้โชคร้ายรึเปล่าก็ไม่รู้โวยวายขึ้นแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างบางตรงหน้า

“สวยจังเลยยังกะนางฟ้าตกมาจากสวรรค์แหนะผมซอยสั้นเข้ากับใบหน้า ในตาสีฟ้าน้ำทะเลลึกตัวก็เล็กเห็นแล้วอยากกอดอยากสัมผัส” ชายหนุ่มคิดอยู่ในใจ

“นี่จะมองอีกนานไหมฮะ คนยิ่งรีบๆอยู่ ขอโทษเดี๋ยวนี้เลยนะ” อาบาตะเริ่มหงุดหงิดที่โดนจ้องหน้า

“ขะ….ขอโทษ” เมื่อได้ยินคำขอโทษแล้วอาบาตะก็รีบวิ่งไปหาห้องเรียนต่อ

ณ ห้อง ปี 2 ห้อง 1

“อรุณสวัสดิ์ ฮาตะ” อาบาตะกล่าวทักทายเพื่อนที่เคยเรียนด้วยกันตอนอยู่ประถม

“นี่อาบาตะทำไมนายมาช้าอย่างนี้นะเราคอยนายตั้งนานแล้ว” ฮาตะกล่าวหยอกล้ออาบาตะเล่น(รึเปล่า)

“นี่ก็ชั้นไปเจอไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้มาชนเอาน่ะสิถึงได้มาช้านึกแล้วมันน่าโมโหจริงๆ ฮึ…” อาบาตะฉุนทันทีที่พูดถึงคนเมื่อเช้านี้

“อรุณสวัสดิ์ทุกคน”ชายหนุ่มที่เพิ่งถูกพูดถึงเมื่อกี้ปรากฏตัวขึ้น

“ไอ้…ไอ้..” อาบาตะตะโกนแล้วชี้หน้าไปยังชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามา

“อ้าวเธอ นี่อยู่ห้องเดียวกันหรอ เธอชื่ออะไรล่ะ เราชื่อ คิเตกิ” ชายหนุ่มกล่าวทักทาย

“ทำไมชั้นจะต้องบอกชื่อกับนายด้วยมิทราบ” อาบาตะไม่พอใจที่คิเตกิมาวุ่นวายกับตน

“เออ ชั้นชื่อฮาตะ ส่วนนี่เพื่อนชั้นชื่อ อาบาตะ ยินดีที่ได้รู้จัก” ฮาตะเห็นว่าบรรยากาศไม่ค่อยดีจึงพูดขึ้น

“นี่ฮาตะ นายไปยุ่งกับเจ้าหมอนั่นทำไมฮะ”

“ก็ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่เราก็เป็นเพื่อนห้องเดียวกันยังไงก็ต้องคุยกันอยู่ดีแหละ ใช่ไหมคิเตกิ” ฮาตะหันมาถามความเห็นของคิเตกิ

“ใช่จ้าาาาาา……” คิเตกิลากเสียงยาวเพื่อที่จะให้อาบาตะหันมามองบ้าง “เอ่อ ตรงนี้ว่างไหมชั้นขอนั่งด้วยได้ไหม”คิเตกิหันมาถามทั้งสองคน

“ได้สิ” ฮาตะให้คิเตกินั่งข้างๆอาบาตะ

“ไม่ได้” อาบาตะไม่พอใจที่เห็นฮาตะไปคุยกับคิเตกิ

“ครืนนนน…”อาจารย์ประจำชั้นเปิดประตูเข้ามา “สวัสดี น.ร ทุกๆคน” อ. กล่าวทัก น.ร

“สวัสดีครับ” น.ร ประสานเสียงตอบ อ. เนื่องด้วยรูปร่างหน้าตาของ อ. นั่นเอง

“ช่างสวยอะไรเช่นนี้เนี่ย นี่หรือ อ. ประจำชั้น เอแต่ที่ ร.ร นี้เค้ามีแต่ อ. ช. ไม่ใช่หรอแต่ชั่งเถอะ สวยขนาดนี้ก็ใช้ได้แล้ว”

ฮาตะคิดอยู่ในใจจนอาบาตะต้องมาสะกิดถึงจะรู้สึกตัว

“เอ่อ ครู มีชื่อว่า โคตาเกะ นะเอ่อเดี๋ยวครูจะเช็คชื่อ น.ร นะ“ อ. แนะนำตัวก็เป็น อ.ฝึกสอนหนิแต่ดันได้มาเป็น อ. ประจำชั้นซะนี่เลยทำอะไรไม่ถูก

“เอาล่ะเริ่มเรียนได้แล้ว”

และแล้วก็ผ่านไป 2 เดือน (ไวเหมือนโกหกโกเจ็ด แปด..เก้า..สิบ) ทั้งอาบาตะ ฮาตะ และคิเตกิก็สนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

“อาบาตะจังไปกินข้าวกันเถอะ” คิตกิชวนอาบาตะไปกินข้าวเป็นกิจวรรษประจำวันแล้วแต่ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็โดนไปหมัดสองหมัดแต่คิเตกิก็ทนมือทนเท้าอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้ อาบาตะก็เริ่มใจอ่อนกับคิเตกิแล้ว

“แล้วฮาตะล่ะไม่ไปด้วยกันหรอ” อาบาตะสงสัยที่ไม่เห็นเพื่อนตัวดีของเขา

“อย่าไปสนใจเลยนะ (ก็เค้าก็ต้องไปหา อ.สุดที่รักของเค้านี่ เป็นเพื่อนกันยังไงนะถึงได้ไม่รู้) นะ หิวข้าวแล้ว” คิเตกิอ้อนอาบาตะจนในที่สุดอาบาตะก็ยอมไปแต่โดยดี

ทางด้านฮาตะ

“โคจังไปกินข้าวกันเถอะ” ฮาตะตื้อให้ อ. หนุ่มหน้าสวยเลิกทำงานแล้วไปกับตน(ไปไหนง่ะ)

“นี่เมื่อไหร่เธอถึงจะเลิกเรียกฉันอย่างนี้ซะทีฮะ ต้องเรียกว่า อ. สิ” อ. หนุ่มที่เป็นที่ชื่นชอบของฮาตะละจากงานมาต่อว่าศิษย์รัก (ตอนไหนฟะ)

“ก็โคจัง เอ๊ย อ. โคตาเกะ ไม่ยอมไปกินข้าวนี่ฮะ ผมเป็นห่วงสุขภาพของ อ. นะฮะ” ฮาตะอ้อนส่งสายตาเป็นประกาย

“ก็ได้ เฮ้อ เธอนี่นะ” อ.หน้าสวยของเรายอมแพ้ ศิษย์คนนี้ไปเสียแล้ว

“รีบๆแล้วกันเพราะว่าฉันยังมีงานค้างอีกเยอะนะ”

“คร้าบบบบบบบ”

“ เ..อ่………อ อ. ฮะ“ฮาตะ ไม่ค่อยแน่นใจว่าจะพูดดีรึเปล่า

“อะไรอีกล่ะ”

“ เอ่อ อ. มีแฟนรึยังฮะ”

“พรวด” ไม่ใช่อะไร อ. ของเรา สำลักเส้นอูด้งออกมาเต็มๆ “ย..ยัง ทะ ทำไมถึงถามอย่างงั้นล่ะ”

“ก็ อ. น่าจะรู้นี่ครับว่าผมน่ะ ผมน่ะ ช…ชอ……บ..ชอบ อ. ฮะ”หลังจากพูดเสร็จฮาตะก็หน้าแดงแต่ก็สู้ อ. ของเราไม่ได้ที่แดงยิ่งกว่าน้ำที่กินอยู่ (น้ำแดงนะ ไม่ใช่เลือด)

“พะ พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ”

“ก็จริงนี่ฮะ ผมชอบ อ. มาตั้งนานแล้วตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นอีก”

คำพูดคราวนี้ทำให้ อ. ของเราหน้าแดงกว่าเดิมอีก

“หรือ อ. ไม่เชื่อผมฮะ” “ผมจะยืนยังในความจริงใจของผมที่มีต่อ อ. “

“ ธ เธอจะทำอะไรน่ะ” ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงอะไร ฮาตะก็ปิดปาก อ. สุดที่รักด้วยปากของเขาเสียแล้ว

“ทำไมเราถึงไม่รังเกียจที่เค้าทำกับเรานะ แต่มันรู้สึกดี..ดี เฮ้ยนี่ไม่ใช่เวลาที่เรามาคิดแบบนี้นะ มันไม่ดี ผู้ชาย 2 คนเนี่ยนะ” อ. โคตาเกะคิดอยู่ในใจ แล้วฮาตะก็ถอนริมฝีปากของตนอย่างเสียดายเพราะว่า อ. สุดที่รักของเขาทำท่าว่าจะหายใจไม่ออก

พอกลับมาถึงบ้านโคตาเกะก็เอามือมาลูบปากตัวเองความรู้สึกตอนที่ถูกฮาตะจูบยังคงอยู่

”ทำไมเราถึงได้ยอมเค้า ทำไม ความรักระหว่างผู้ชาย 2 คน มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก” โคตาเกะคิดพลางตบหน้าตัวเอง “แป๊ะๆ”

“เลิกคิดฟุ้งซ่านดีกว่าเรา อาบน้ำดีกว่า”

วันต่อมา

“กิ๊งก่องๆๆๆๆๆ”

“ครับๆมาแล้วครับ อ๊ะ ฮาตะ”

โคตาเกะเห็นหน้าคนที่ตนไม่อยากเจอที่สุดแล้วก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีแต่ในใจส่วนลึกก็กลับรู้สึกดีใจที่ได้เห็นฮาตะ

“อ. จะไป ร.ร รึยังฮะ”

“เอ่อ รอเดียวนะขอไปเอาของก่อนนะเข้ามารอข้างในสิ” โคตาเกะให้ฮาตะเข้ามารอในห้อง

“ห้องของ อ. นี่จัดได้ดีมีระเบียบดีจังเลยนะครับ”

“หรอ” โคตาเกะตอบสั้นๆโดยที่ไม่มองหน้าฮาตะ

ห้อง ปี 2 ห้อง 1

“อรุณสวัสดิ์ อาบาตะ วันนี้มาเช้านะ”

“อรุณสวัสดิ์ คิเตกิ อ้าวแล้ว ฮาตะยังไม่มาอีกหรอ”

อาบาตะถามเมื่อไม่เห็นเพื่อนตัวดีของเขา

“ถ้ามาแล้วก็ต้องเห็นสิ ว่าแต่ทำไมวันนี้ฮาตะมาช้าก็ไม่รู้โน๊ะ”

คิเตกิขอความเห็นของอาบาตะ “รึว่า หนอยแหนะเจ้าฮาตะบังอาจนำเราไป 1 ก้าว หนอยๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”คิเตกิคิดในใจ

“นี่คิเตกินั่นใช่ฮาตะรึเปล่า ที่เดินกับ อ. น่ะดูสิ”อาบาตะเรียกให้คิเตกิมาดู

“เออ ใช่” คิเตกิตอบพลางคิดในใจว่า “จริงๆด้วยเจ้านั่นมันทำยังไงนะ อ. ถึงได้ใจอ่อนกับมันอย่างนี้ต้องรู้ให้ได้เลย”

“นี่ นี่ คิเตกิ เป็นอะไรรึเปล่า”อาบาตะเห็นคิเตกิเงียบไปนานจึงถาม

“เปล่า ไม่มีอะไรหรอก”

“ครืนนนนน” ฮาตะเปิดประตูห้องเรียนเขามาโดยไม่มี อ. สุดที่รักตามมาด้วย

“อรุณสวัส อาบาตะ คิเตกิ” ฮาตะกล่าวทักทายเพื่อน

“นี่ฮาตะ ทำไมวันนี้เธอถึงได้มา ร.ร กับ อ. ล่ะ” อาบาตะสงสัยฮาตะ

“ก็ไม่มีอะไรนี่เจอกันหน้า ร.ร ก็เลยเข้ามาด้วยกัน ”ฮาตะแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ก็ใครจะไปบอกได้ล่ะว่าไปรับถึงบ้าน

“หรอ เราก็นึกว่า…..”คิเตกิลากเสียงยาวเพราะเขาก็รู้อยู่แล้วว่าต้องไม่เป็นอย่างที่ อาตะ บอกอาบาตะ

“นึกว่าอะไร ฮะ คิเตกิ” ฮาตะเริ่มระแวงคิเตกิว่ารู้เรื่องมากเกินไปแล้ว

“เปล่าก็ไม่มีอะไรนี่เราก็พูดไปอย่างงั้นแหละ”

“หรอ แล้วไป”

“เออ เสาร์-อาทิตย์นี้ว่างไหม”ฮาตะถาม อาบาตะแล้วคิเตกิ

“ว่าง ทำไมหรอ” อาบาตะตอบ

“แล้วนายล่ะ คิเตกิ ว่างไหม”

“เอ่อ แล้วนายจะไปไหนล่ะถึงได้ถาม”

“ก็จะชวนไปเที่ยวทะเลน่ะสิ แล้วตกลงว่างกันรึเปล่าเนี่ย”

“ว่างครับ” อาบาตะและคิเตกิประสานเสียงตอบ

“Ok. งั้นเดี๋ยวเราชวน อ. ไปด้วยนะ ได้รึเปล่า” ฮาตะถามเพื่อนๆ ทั้ง 2

“ก็ตามใจนายสิ แต่ที่ไปนี่เลี้ยงรึเปล่าอ่ะ”คิเตกิตอบอย่างรู้ใจฮาตะและแว้งกัดนิดหน่อย

“เออ ไอ้เห็นแก่กิน เลี้ยงโว้ยยย พอใจยัง”

“เออ เออ ล้อเล่นหน่อยก็ไม่ได้”

“งั้นเดี๋ยวเราไปชวน อ. ก่อนนะโว้ย”

“เออ ไปเถอะ”

ห้องพักครู

“อ. โคตาเกะครับ”

“อะไรล่ะฮะมีอะไรหรือไง” อ. ละจากงานที่ทำอยู่แล้วหันมาหาฮาตะ

“วันเสาร์นี้ อ. ว่างไหมฮะ”

“อือ ทำไมหรอ มีอะไรรึเปล่า”

“ก็ผมอยากจะชวน อ. ไปเที่ยวทะเล ครับ ไปเถอะนะครับ อาบาตะ กับ คิเตกิ ก็ไปครับ”ฮาตะดักคอเพราะเดี๋ยว อ. สุดที่รักจะบ่ายเบี่ยง

“ฮืม ก็ได้” ผิดคาดแฮะฮาตะคิดในใจ”ดีใจจังเลย”

“เดี๋ยววันศุกร์ตอนเย็นผมจะไปรับนะครับ”

“ฮืม มีอะไรอีกไหม ครูจะทำงาน”

“ไม่มีแล้วครับ ขอบคุณครับที่ อ. ยอมไปกับผม” ฮาตะก็กลับห้องอย่างสบายใจ

และแล้ววันแห่งการรอคอยของฮาตะ และ คิเตกิ ก็มาถึง(คิเตกิเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย)

“อ. ฮะเสร็จรึยังฮะ”

“อืม เสร็จแล้วล่ะ”

“งั้นไปรับ อาบาตะ กับ คิเตกิกันเลยนะครับ”ฮาตะขับรถไปบ้านอาบาตะพร้อมกับ อ. สุดที่รักของเขา

“อาบาตะเสร็จรึยัง”

“อือ จะเสร็จแล้วอีกแป๊บเดียวเอาของของคิเตกิขึ้นรถไปก่อนละกันนะ”

ในที่สุดฮาตะก็พาเพื่อนๆและ อ. ของเขามาถึงบ้านพักตากอากาศของเขาโดยปลอดภัย

“เอ้าเขาของไปเก็บนะ อาบาตะนอนกับเจ้าคิเตกินะ”

ฮาตะพูดได้ถูกใจคิเตกิเป็นอย่างมาก

“ส่วนชั้นนอนกับ อ. โคตาเกะ นะ”

ฮาตะก็ต้องการที่จะนอนกับคนที่ตัวเองรักเหมือนกันแล้วเขาก็รู้ว่าคิเตกิคิดยังไงกับอาบาตะ

“แล้วทำไมชั้นต้องนอนกับเธอด้วยล่ะฮาตะ”

โคตาเกะไม่ต้องการที่จะนอนกับฮาตะเพราะว่าไม่แน่ใจกับใจตัวเองว่าคิดยังไงกับฮาตะ

“แล้ว อ. จะนอนที่ไหนล่ะครับมันมีแค่ 2 ห้องเท่านั้นนะครับ”

“ให้ชั้นนอนกับอาบาตะก็ได้นี่

“ไม่ได้หรอกครับเพราะ…”ฮาตะไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี

“อาบาตะคงไม่กล้าที่จะนอนกับ อ. หรอกครับ เพราะมันเป็นเตียงเดี่ยว” คิเตกิช่วยพูดเอาไว้

“หาาาาาา ตะ ตะ เตียงเดี่ยวหรอ ทำไมเธอไม่บอกชั้นก่อนล่ะฮาตะ” โคตาเกะตกใจ

”แล้วถ้าเขานอนกับฮาตะ จะเกิดอะไรขึ้นเนี่ย” โคตาเกะคิดในใจ

“ก็ไม่เห็นมีอะไรเลยนี่ครับไม่เห็นจำเป็นที่จะต้องบอกเลย”

“กะ ก็ได้”โคตาเกะชักสังหรณ์ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“เอ้า แยกย้ายกันเก็บของกันได้แล้ว”

ฮาตะสั่งให้ทุกคนเก็บข้าวของที่เตรียมมาเพื่อที่จะได้ไปหาอะไรกินกัน

“จะกินอะไรกันดีล่ะ” ฮาตะถามความเห็นจากคนอื่นๆ

“เรามาเที่ยวทะเลกันก็ต้องไปกินอาหารทะเลสิใช่ไหม”อาบาตะตอบกวนๆ

“เออ นั่นสิโน๊ะ ไม่น่าถามเลย งั้นเราไปกินที่ร้านอาหารXXXXกันนะ ที่นี่อาหารอร่อยมากๆเลย”

“เอาสิ ยังไงนายก็เลี้ยงอยู่แล้วนี่”

“อ. โคตาเกะ ฮะ ทำไม อ. ไม่พูดอะไรเลยล่ะฮะเห็นเงียบมาตั้งนานแล้ว”อาบาตะถาม อ. โคตาเกะ

“เปล่าไม่มีอะไรหรอกเอาไปกันเถอะครูเองก็หิวแล้ว”

โคตาเกะพยายามไม่พูดอะไรเพราะกลัวว่าฮาตะจะรู้ว่าเค้าคิดจะหลบหน้าฮาตะ

ร้านอาหารXXXX

“ถึงซะทีนะรีบไปกันเถอะ หิวแล้วไปเร็วคิเตกิ” อาบาตะเรียกคิเตกิให้รีบตามตนไป

“มาแล้ว มาแล้วนี่นายหิวขนาดนี้เลยหรอ”

“อือหิวขนาดกินนายได้ทั้งตัวเลยแหละ”อาบาตะพูดโดยไม่รู้ว่าจะมีภัยมาหาตัวอย่างรวดเร็วแต่เพราะคิเตกิระงับอารมณ์ได้จึงไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เฮ้ฮาตะเราเข้าไปสั่งอาหารรอก่อนเลยนะ” คิเตกิตะโกนบอกฮาตะ

“อือ ไปเถอะ”ฮาตะตอบ แล้วก็ขับรถไปที่ลานจอดรถ “อ. ฮะถึงแล้วฮะ” ฮาตะเรียก อ. ที่หลับอยู่ข้างๆตนให้ตื่น

“อ๊ะ ถึงแล้วหรอ”

“ครับ อาบาตะกันคิเตกิรออยู่นะครับ”

“มาแล้ว สั่งอะไรกินบ้างล่ะเนี่ยอาบาตะ ท่าทางคงเยอะน่าดูเลยใช่ไหม” ฮาตะถามเพื่อนสนิทของตน

“ไม่หรอกแค่10 อย่างเอง โน๊ะคิเตกิ”

“ใช่ไม่เยอะหรอกเดี๋ยวก็หมดแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

“อ. นั่งสิครับ”

“อะ อืม”

“อ. จะสั่งอะไรเพิ่มอีกไหมครับ” ฮาตะถามสุดที่รักของตน (ตอนไหนยะ)

“ไม่ดีกว่าเพราะอาบาตะเองก็สั่งไปเยอะแล้วนี่”

“ว้าว อาหารมาแล้ว น่ากินจังเลย ลงมือทานล่ะครับ”

อาบาตะรีบกินอาหารที่เพิ่มมาเสริฟท์ทันที “เอ้ากนสิอร่อยนะ อะนี่โคตาเกะเอ้า”

อาบาตะตักอาหารใส่จานของโคตาเกะ

“อิ่มจังเลยย้องจะแตกอยู่แล้ว” อาบาตะพูดให้เพื่อนๆและ อ. ขำ

“ก็เล่นซัดไปเยอะขนาดนั้นนี่นาใช่ไหม ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ฮาตะล้ออาบาตะเล่น

“เอาละกลับกันเถอะ”

“ถึงซะทีนะโอ๊ย อิ่มๆๆๆๆๆๆๆๆจังเลย” อาบาตะพูดกับคิเตกิ

“นี่ก็ 4 ทุ่มแล้วนะไปนอนกันเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีแรงเล่นนะ” อ.โคตาเกะบอกศิษย์ทุกคนให้เข้านอน (หลังจากไม่มีบทพูดมานาน)

“ครับ อ. นอนหลับฝันดีนะครับ” อาบาตะกล่าว

แล้วทุกคนก็แยกย้ายกันเข้าห้องนอน

“นายอาบน้ำก่อนละกันนะอาบาตะ”

“อื่อ เดี๋ยวเราหยิบเสื้อผ้าก่อนะ”

“เสร็จแล้วสบายจังเลย นายก็ไปอาบน้ำได้แล้วนะคิเตกิจะได้นอนกัน”

“ไปเดี๋ยวนี้แหละ”

ทั้งอาบาตะและคิเตกิก็อาบน้ำแล้วก็นอนกันเรียนร้อยแล้วกว่าจะตกลงกันว่าใครจะนอนไหนระหว่างเตียงกับพื้น สุดท้ายก็นอนเตียงทั้งคู้เพราะไม่มีแรงเถียงแล้วและก็หลับไปในที่สุด

ในขณะเดียวกัน ทั้งโคตาเกะและฮาตะก็อาบน้ำเสร็จแล้ว ฮาตะบอกให้โคตาเกะนอนบนเตียงส่วนตัวเองก็นอนพื้นฮาตะปิดไฟลงเมื่อกำลังจะล้มตัวลงนอนและก็หลับไปในที่สุด

ส่วน อ. หน้าสวยของเราก็นอนไม่หลับและหันหน้าลงมาดูฮาตะที่ตอนนี้หลบไปแล้วและก็คิดอยู่นานจนหลับไปในที่สุด

เช้าวันต่อมา

“อ. ฮะ ไปเดินเล่นกันไหมฮะ” ฮาตะชวน โคตาเกะที่ดูท่าทางไม่ค่อยมีความสุขไปเดินเล่นเพื่อที่จะผ่อนคลาย

“ไปก็ไปแต่อย่านานนะ”

“ฮะ ไม่นานหรอกฮะตอนนี้ก็ตี 5 (ตื่นมาทำไมฟะ) ประมาณ 2 ชม. เองฮะก็กลับแล้ว”

ริมทะเลที่ไม่ค่อยจะเห็นคน (ก็แหงละออกมาเดินตอนนี้ใครเค้าจะตื่นวะ)

“อากาสดีจังเลยนะฮะ”ฮาตะเปิดฉากพูด

“อืม เย็นสบายดี” ทั้งสองก็เดินจนเกือบถึง 2 ชม. (ไวไหมก็หมุนเข็มนาฬิกาเล่นเลยเร็วอะ) แล้วก็กลับเข้าที่พักเพื่อที่จะชำระร่างกายและเตรียมที่จะกินอาหารเช้า

“เมื่อคืนหลับสบายกันไหม” ฮาตะเห็นอาบาตะและคิเตกิเดินลงมาจากชั้นบน

“อื่อ สบายมากเลย ว่าแต่ตอนนี้มีอะไรกินบ้างเนี่ยหิวแล้วอะ” อาบาตะหนุ่มน้อยหน้าสวยถามหาอาหาร

“นี่กะจะกินไม่หยุดปากเลยรึไงฮะ แต่แปลกนะนายกินเยอะขนาดนั้นแต่ไม่ยักจะอ้วน” ฮาตะแซวเพื่อนตัวดี

หลังจากนั้น 2-3 นาที อาหารก็มาเสิร์ฟเต็มโต๊ะ(ฮาตะโทรไปสั่งมาให้เจ้าเพื่อนตัวดีของเค้า)

“ทานล่ะครับ” อาบาตะทำท่าเหมือนไม่ได้กินข้าวมาหลายสิบปี

“เอ้าระวังนะเดี๋ยวก็ติดคอหรอก 555 ” อ.โคตาเกะเห็นท่าทางของอาบาตะแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้

หลังจากที่รับประทานอาหารกันเสร็จแล้ว ฮาตะก็พาทุกคนไปเล่นน้ำกัน

“คิเตกิเรามาแข่งกันว่ายน้ำกันไหม” อาบาตะชวนคิเตกิ

“อื่อ เอาสิ แล้วถ้าฉันชนะล่ะจะได้อะไรตอบแทน (แหมที่แข่งก็เพราะหวังผลสินะเจ้าคิเตกิ)”

“เราก็ไม่มีอะไรจะให้หรอกนะถ้านายชนะเราให้นายจูบละกัน” อาบาตะเสนอ

เป็นข้อเสนอที่ทำให้คิเตกิตกลงแข่ง

“เอาก็เอาวะมา มาแข่งกัน 1…2…3” ผลการแข่งขันปรากฏว่า ที่ชนะก็คือ คิเตกิหนุ่มหล่อคนนี้คนเดียวเท่านั้น และจริงๆแล้วอาบาตะก็จงใจที่จะแพ้อยู่แล้ว เพราะอาบาตะเองก็ชอบคิเตกิอยู่เหมือนกันแต่ไม่กล้าบอก

“เอาล่ะ ตามสัญญานะ”

คิเตกิก็ประกบริมฝีปากลงบนริมฝีปากบางได้รูปของอาบาตะเนิ่นนานจนในที่สุดก็ต้องผละออกเพราะกลัวว่าอาบาตะจะหายใจไม่ออก ทั้งอาบาตะและคิเตกิก็เล่นน้ำจนกระทั่งเย็น

ในขณะเดียวกัน

“อ. ครับ อ. จะไม่ไปเล่นกับพวกอาบาตะหรอครับ” ฮาตะถาม โคตาเกะ เนื่องจากเค้าเห็น โคตาเกะนั่งดู 2 คนนั้นเล่นน้ำอยู่นานแล้ว

“เอ่อ จะให้พูดยังไงดีล่ะ ชั้น ว่ายน้ำไม่เป็นนี่” สุดท้ายโคตาเกะก็ต้องพูดความลับของเขาให้ฮาตะฟัง

“ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ครับ เดียวผมชวยสอนเอาก็ได้ครับ” ฮาตะเสนอ

“ได้หรอ ชั้นเกรงใจเธอนะ”

“ไม่เป็นไรหรอกครับตอนนี้ผมก็อยากไปเล่นน้ำแล้วด้วยฮะไปกันเถอะ” ฮาตะกึ่งลากกึ่งจูงโคตาเกะให้ไปเล่นน้ำ

“อ. ต้องทำอย่างงี้…งี้…งี้…นะครับ” ฮาตะสอนโคตาเกะว่ายน้ำจนในที่สุดโคตาเกะก็ว่ายพอจะน้ำเป็น

“พอว่ายน้ำเป็นก็เล่นน้ำได้สบายใจจังเลยนะ (ก็ว่ายไปที่ลึกๆได้นี่)ใช่ไหมฮาตะ”

“ครับ เอ่อตอนนี้ก็จะ ทุ่มแล้วนะครับ(อะไรกันยังไม่ทันไรเลย)ขึ้นเถอะครับเดี๋ยวไม่สบาย”

หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วก็แยกย้ายกันนอนเพราะพรุ่งนี้ต้องกลับบ้านแล้ว

ณ ห้องของอาบาตะ

“ไปอาบน้ำกันเถอะอาบาตะ” คิเตกิชวนร่างบางตรงหน้าไปอาบน้ำ

“อาบด้วยกันได้ไหม” อาบาตะถามคิเตกิอย่างอายๆ

“ได้สิ” ขอย้ำว่าอาบน้ำเฉยๆไม่ได้ทำอะไรนอกจากนี้

“คิเตกิ…เรามีอะไรอยากจะบอกนาย”

“อะไรหรอ”

“คือ…เราชอบนายเราชอบมานานแล้วด้วยเราเองก็ไม่รู้เหมือนว่าเราชอบนายตั้งแต่เมื่อไหร่พอรู้ตัวอีกทีเราก็ชอบนายมากๆ” อาบาตะพูดด้วยสีหน้าที่แดงแจ๋

“นายนี่นะเพิ่งจะรู้ตัว ฉันเองก็ชอบนายเหมือนกันชอบตั้งแต่ที่เดินชนกันครั้งแรกเลย”

“หรอ งั้นขอชั้นจูบนายทีนึงนะ” อาบาตะพูดด้วยสีหน้าที่แดงก่ำ

อาบาตะเอามือคล้องคอของคิเตกิแล้วประกบปากลงช้าๆบนปากของคิเตกิ ส่วนคิเตกิก็ลูบไล้ผิวกายใต้ร่มผ้าของอาบาตะ อาบาตะก็ตอบสนองคิเตกิเป็นอย่างดี ในที่สุดก็ไม่ได้อาบน้ำคิเตกิระงับอารมณ์ไม่ได้อีกต่อไปเขาอุ้มอาบาตะไปที่เตียงแล้ววางอาบาตะลงช้าๆ พร้อมประกบจูบอีกครั้ง เลื่อยลงมาที่ซอกคอขาวๆ พร้อมกับถอดเสื้อของอาบาตะออก

ใช้ลิ้นโลมเลียอยู่บนยอดอก จนอาบาตะครางออกมาเบาๆ

“อือ..คิเตกิ..อ๊ะ…”

คิเตกิพรมจูบไปทั่วใบหน้าของอาบาตะส่วนมือของเขาค่อยๆ ปลดกางเกงของคนรักออกใช้ลิ้นเลียลากผ่านยอดอกลงมายังหน้าท้องแบนเรียบแล้วขบเบาๆตามตัว มือของคิเตกิลูบระหว่างขาคนรักเบาๆแล้วขบลง อาบาตะร้องครางอีกครั้ง

คิเตกิค่อยๆสอดนิ้วลงไปช้าๆและเพิ่มจำนวนนิ้วขึ้นเรื่อยๆ

“อ๊ะ…อื้อ..คิเต...อื้อ” อาบาตะร้องครางออกมา

“อย่าเกรงสิอาบาตะเชื่อชั้นจะได้ไม่เจ็บ”

คิเตกิยกขาอาบาตะมาพาดไว้ที่บ่าแล้วค่อยๆแทรกกายเข้าไปในร่างบางตรงหน้าช้าๆ

“ไม่เป็นไรนะชั้นรักเธอ”

คิเตกิจูบซับน้ำตาแล้วค่อยๆเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นเรื่อยๆ ร่างบางขยับตามจังหวะนั้น คิเตกิโถมตัวครั้งสุดท้าย อาบาตะแอ่นตัวรับสัมผัสนั้น จนในที่สุดและทั้งสองก็ถึงที่หมายอย่างเหนื่อยหอบ ตอนนี้อาบาตะมีความสุขมากๆ

“ชั้นรักนายอาบาตะ” “ชั้นก็รักนายคิเตกิ”

คิเตกิจูบร่างบางอีกครั้งแล้วทั้งสองก็หลับไปในที่สุด

เช้าวันต่อมา

“อาบาตะตื่นเถอะ เดี๋ยวเราต้องกลับบ้านแล้วนะ” คิเตกิปลุกร่างบาง

“อื้อ เช้าแล้วหรอ”

อาบาตะจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่ก็ลุกไม่ไหวความเจ็บแล่นเข้ามาทำให้อาบาตะล้มลงไปอีกรอบ คิเตกิเห็นว่าอาบาตะลุกไม่ไหวจึงอุ้มอาบาตะเข้าไปในห้องน้ำ หลังจากอาบน้ำเสร็จอาบาตะและคิเตกิก็ไปหาฮาตะและ อ. ที่รออยู่ที่รถแล้ว

อาบาตะค่อยๆทยอยเอาของไปเก็บ

“ขอโทษทีที่มาช้า” คิเตกิเห็นฮาตะคุยอยู่กับ อ.โคตาเกะก็เลยแกล้งเล่น

“นายน่าจะมาช้ากว่านี้นะ” ฮาตะกระซิบบอกคิเตกิ

“ทำไมหรือว่านาย…” คิเตกิแซวฮาตะเล่นขณะที่อาบาตะและ อ.โคตาเกะไปเก็บของที่หลังรถอยู่

“ก็เออสิวะ” ฮาตะตอบด้วยอารมณ์ฉุนนิดๆที่มีคนมาขัดจังหวะ จากที่ฮาตะคุยกับ อ.โคตาเกะมีใจความดังนี้

“อ. ฮะผมรัก อ. นะฮะแล้ว อ. รักผมรึเปล่าฮะ” ฮาตะยิงคำถามเข้าหา อ. สุดที่รักทันที

“เอ่อ…ครูเองก็ยังไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกันว่า ครูชอบเธอไหมแต่ขอเวลาให้ครูคิดอีกระยะนึงนะแล้วครูจะให้คำตอบเอง”

โคตาเกะพูดไปหน้าแดงไป

“งั้น ผมขอจูบ อ. อีกครั้งได้ไหมครับ”

“กะก็ได้” ฮาตะกำลังจะประกบริมฝีปากของเขาลงบนริมฝีปากบางได้รูปของ อ. สุดที่รักของเขาแล้ว คิเตกิก็มาขัดจังหวะของเขาพอดี

นี่คือสาเหตุที่ทำให้ฮาตะโกรธ

“เอ้าขึ้นรถได้แล้วเดี๋ยวก็กลับถึงบ้านช้าหรอก” ฮาตะรีบเปลี่ยนบทสนทนาเพราะเข้ายังไม่อยากให้คิเตกิรู้เรื่องของเขาไปมากกว่านี้และเขาก็ยังไม่รับคำตอบจาก อ.สุดที่รักของเขา แต่เขาก็ปลื้มมากและคิดว่า อ. สุดที่รักของเขาก็มีใจให้เขาเหมือนกันไม่งั้นจะยอมให้…หรอ(ให้จูบ อย่าคิดมาก)

ฮาตะขับรถไปส่งเพื่อนๆตามบ้านและส่ง อ. สุดที่รักของเขาเป็นคนสุดท้าย รถของฮาตะค่อยๆจอดหน้าบ้านของโคตาเกะก่อนที่ โคตาเกะจะลงจากรถฮาตะก็ทวงสัญญาตอนเช้าที่โคตาเกะได้ให้ไว้

“อ. ครับเมื่อตอนเช้าที่…”ฮาตะเรียกก่อนที่โคตาเกะจะลงจากรถ

“อื้อ จำได้เร็วๆนะ ครูเหนื่อยแล้ว” ฮาตะใช้มือประคองหน้า อ.สุดที่รักแล้วค่อยๆประกบริมฝีปากลงช้าๆพร้อมกับสอดลิ้นอุ่นเข้าไปควานหาลิ้นเรียวเล็กภายใน โคตาเกะเริ่มไปตามสัมผัสนั้นค่อยๆเอามือโอบรอบคอฮาตะ มือของอาตะเริ่มซุกซนเพราะโคตาเกะตอบรับสัมผัสของเขา

“อื้อ พอได้แล้วอาตะ” โคตาเกะเริ่มหายใจไม่ออกจึงท้วงเบา และตอนนี้โคตาเกะก็รู้ว่าหน้าของเขามันต้องแดงมากๆเลยเพราะหน้าเขาร้อนมากและฮาตะก็ยิ้มด้วย

“ไปก่อนนะ ฮาตะ” โคตาเกะรีบหนีจากฮาตะเพราะเมื่อกี้เขาก็รู้ว่าเขาตอบรับสัมผัสของฮาตะและเขาก็อายมากๆ

“ครับ พรุ่งนี้เจอกันนะครับ” พอฮาตะพูดลา อ. สุดที่รักเสร็จเขาก็ขับรถอกไป

โคตาเกะก็รีบเดินเข้าบ้านไปเก็บของและอาบน้ำ ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนในตอนนี้เขาก็รู้ใจตนเองแล้วเพราะตลอดเวลาที่เขาได้อยู่กับฮาตะนั้นเขามีความสุขมาก เขาจึงไม่แปลกใจเลยที่เขาจะรักอาตะเช่นเดียวกันรักมากๆด้วยแต่เขาไม่กล้าที่จะยอมรับมันเท่านั้นเอง (ไม่งั้นจะยอมให้ฮาตะจูบได้หรอแถมตอบรับด้วยนี่นา)ในที่สุด โคตาเกะก็ผลอยหลับไปในที่สุด

2 เดือนต่อมา

โคตาเกะไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นบอกกับฮาตะว่ายังไงแต่ถ้าเกิดว่าเค้าไม่บอกเค้าก็อาจจะเสียใจไปตลอกชีวิตก็ได้

‘ฮาตะจริงๆแล้วครูก็รักเธอมากๆเลยนะ’ อย่างงี้ ‘เอ่อ ฮาตะครูก็ชอบเธอนะ’

อันนี้ก็ไม่ดีโอ๊ยปวดหัวจริงๆเลยจะคิดบอกยังไงก็น้ำเน่าหรือว่าเราดูหนังพวกนี้มากเกินไปนะคิดคำพูดอะไรดีๆไม่ออกเลย

แต่ยังไงเราก็ต้องบอกกับฮาตะถึงแม้ว่าตอนนี้เราจะคิดอะไรไม่ออกแต่พอถึงเวลาจริงๆ เราก็ต้องพูดได้สิน่าตอนนี้คิดไปก็คงคิดไม่ออกหรอกพรุ่งนี้ก่อนบอกอาตะค่อยคิดก็ได้มั๊งตอนนี้ต้องวางแผนการสอนของวันพรุ่งนี้ด้วย

เช้าวันต่อมา

“นี่นายใครชื่อ ‘ฮาตะ‘ น่ะ อ.โคตาเกะเรียกแหนะ”

เพื่อนข้างห้องเข้ามาเรียกฮาตะแต่พอฮาตะรู้ก็รีบแจ้นไปแล้ว

“เธอชื่ออะไรหรอ“คิเตกิถามคนที่เข้ามาเรียกฮาตะ

“อ๋อ เราชื่อ อามุอยู่ห้อง 2 นะ”

“นี่อามุฮาตะมันไปทำอะไรผิดหรอ อ. ถึงเรียกมันน่ะ” อาบาตะถามด้วยรอยยิ้มแต่หันไปทำหน้าบึ้งกับคิเตกิ

“เราก็ไม่รู้เหมือนกันแหละว่าแต่พวกเธอชื่ออะไรหรอเรายังไม่รู้จักเลย”อามุถามคู่สนทนาที่ยังไม่รู้จักกันเลย

“เราชื่อ อาบาตะ ส่วนนี่คิเตกิ” อาบาตะพูดพลางดึงคิเตกิเข้ามาใกล้ๆ

“เอ่อนี่เดี๋ยวเราขอตัวก่อนนะยังทำงานไม่เสร็จเลยไว้คุยกันใหม่นะว่างๆมาหาเราที่ห้องก็ได้นะเราพักอยู่หอนะห้อง

518 ไปล่ะ” อามุกล่าวลาแล้วรีบไปทำงานของตนให้เสร็จไวๆ

ห้องพักครู

“อ. ฮะเรียกผมมามีอะไรหรอฮะ” ฮาตะทำหน้าทะเล้นใส่โคตาเกะ

“เอ่อ วันนี้เย็นว่างไหม” โคตาเกะชวนฮาตะไปข้างนอกเพราะไม่กล้าบอกที่ ร.ร กลัวมีคนมาเห็น

“สำหรับ อ. ผมว่างเสมอครับ กี่โมงครับ”

“หลังเลิกเรียนเจอที่ร้านกาแฟในห้างXXXนะ”

“ครับ อ. งั้นผมไปก่อนนะฮะ” ฮาตะหันซ้ายหันขวาพอเห็นว่าไม่มีคนฮาตะก็จูบโคตาเกะยังกับสายฟ้าแลบไม่ทันให้โคตาเกะตั้งตัว

“ไปนะฮะ” ฮาตะปล่อยให้โคตาเกะหน้าแดงก่ำอยู่คนเดียวแล้วตัวเองก็หนีออกมาเพราะรู้ว่าโคตาเกะต้องว่าเค้าแน่ๆ

“อะไรเนี่ย อยู่ ร.ร ยังกล้าอีกหรอไม่ไหวเลยถ้าใครมาเห็นเข้าจะเป็นยังไงเนี่ยแล้วถ้าเราบอกว่าเรารักฮาตะแล้วอะไรจะเกิดขึ้นเนี่ย” โคตาเกะคิดอยู่นานและก็มี อ. คนอื่นเข้ามาทำให้โคตาเกะหยุดคิดแล้วหันไปคุยเรื่องสับ

เพเหระกับ อ. ท่านอื่นๆที่เข้ามาแล้วหันกลับไปทำงานของตัวเองต่อ

ในที่สุดเวลาที่โคตาเกะรอคอยก็มาถึงเขาจะได้บอกกับฮาตะซะทีว่าเขาคิดยังไงกับฮาตะและเขาก็หวังว่าตอนนี้ฮาตะยังไม่มีใคร

“ขอโทษทีมานานรึยัง” โคตาเกะถามฮาตะที่มานั่งรออยู่

“ไม่เป็นไรหรอครับจริงๆแล้วผมก็เพิ่งมา อ. นั่งก่อนสิฮะ แล้ว อ. จะกินอะไรดีฮะ”

“ขอ กาแฟอย่างเดียวละกัน”

ฮาตะเรียกพนักงานแถวๆนั้นมาแล้วสั่งกาแฟให้โคตาเกะทันที และ 5 นาทีกาแฟร้อนๆก็เสิร์ฟทันที

“เอ่อที่ครูเรียกเธอมาวันนี้ก็เพื่อที่จะมาบอกเรื่องที่เธอเคยถามครูเมื่อ 2 เดือนก่อนนะ จำได้ไหม”

“ได้ครับ อ. จะบอกว่ารักผมที่สุดในโลกเลยใช่ไหมครับ” ฮาตะพูดเหมือนจะรู้ทัน

“ไม่ใช่” โคตาเกะทำเสียงจิงจังจนฮาตะหน้าซีดลงทันที (ก็คนมันจะผิดหวังนี่)

“แต่ครูจะบอกเธอว่า…จริงๆแล้วเนี่ยครูเองก็ชอบเธอเหมือนกัน ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้แต่พอรู้อีกทีก็ชอบมากๆจนกลายเป็นรักไปแล้วยากเกินที่จะถอนตัว ครู ร..รั...ก..เธอ” โคตาเกะตัดสินใจพูดออกมา

ส่วนโคตาเกะยิ้มแก้มปริเมื่อได้ยินดังนั้น โคตาเกะคิดว่าตอนนี้หน้าเขาแดงมาจนเขารู้สึกได้แต่เขาไม่ได้สนใจคำพูดที่เขาพูดแต่เขารอฮาตะว่าจะคิดยังไงกับคำพูดของเขา เขาไม่คิว่าตัวเองจะพูดออกมาได้ขนาดนี้มันเป็นคำพูดที่แสดงถึงความจริงใจที่เขามีต่อฮาตะ และฮาตะก็คงจะรู้สึกกับเขาเช่นนี้เหมือนกันมันไม่ใช่ความรักแบบครูนักเรียนแต่เป็นความรักอีกแบบหนึ่งที่ต่างฝ่ายต่างมอบให้กัน และเป็นความรู้สึกที่ดีและจะมีแต่การมอบให้กันและกันตลอดไป

“จริงหรอฮะผมก็รัก อ. รักมากจนหักห้ามใจไม่ได้เพราะความรักที่ผมมีให้ อ. มันถลำลึกมากและผมจะรัก อ. ของผมตลอดไปจะไม่ทอดทิ้ง จะทำให้ อ. มีแต่ความสุข จะคอยปกป้อง อ. ตลอดไปเลยครับ” ฮาตะยิ้มแก้มปริแล้วดึง อ. สุดที่รักมากอด (แต่ดีนะที่เลือกที่ลับสายตาไม่งั้นล่ะก็…) หลังจากนั้น ฮาตะก็พา อ.สุดที่รัก ไม่ใช่สิ ต้องเป็น คนรักของเขากลับบ้านไป

“ผมจะรัก อ. คนเดียว จะรักตลอดไป”

เสียงของฮาตะดังก้องไปทั่วโซนประสาทของโคตาเกะและโคตาเกะก็หลับไปในอ้อมแขนของฮาตะ

The End