“เป็นอะไรไปครับ คุณหนู”

เสียงของโมริซึกะ ทำให้ผมซึ่งกำลังตกอยู่ในภวังค์ รู้สึกตัว….ผมทำอะไรลงไปเนี่ย!!!

“คุณหนูดูหน้าซีด ทานยาสิครับ” โมริซึกะส่งยาและน้ำให้ แต่เขาช่างไม่รู้อะไรซะเลย ว่าที่ผมหน้าซีด ก็เพราะเรื่องเมื่อตอนบ่ายนี้ต่างหาก

“เออ…มิซึกิซัง ก่อนกลับฝากบอกผมว่า พรุ่งนี้เจอกันที่เดิมครับ” โมริซึกะบอก ก่อนจะขอตัวไปทำงานบ้านต่อ

มิซึกิ….ชีวิตผมจะดับสูญไหมเนี่ย อุตส่าห์วางแผนซะดิบดี ดันพังซะได้

‘พรุ่งนี้เจอกันที่เดิม’…ชีวิตผมจะเป็นยังไง ใครก็ได้บอกที OH!!! My devil…มิซึกิ

วันต่อมา….

ผมมาโรงเรียนแต่เช้า เจ้าเคียวสุเกะ เพื่อนสนิท มันว่า

‘เฮ้ยเป็นสิ่งมหัศจรรย์อันดับ 8 ของโลกหว่ะ ที่นายเข้าเรียนก่อนอาจารย์สอน‘

ดูมันสิ ว่าผมได้ ให้มันรู้ซะบ้างผมหน่ะ มันคนของประชาชนสาว ๆ กว่าจะปลีกตัว (จากเตียงสาว ๆ) มาเรียนแต่ละวัน มันก็เลยสายบ้าง (ทุกวัน) แค่นั้นเอง….แต่สุดท้าย มันก็ว่าผมอีก ‘นี่สิคุณชายโทคิวะของแท้ โดดเรียนตั้งแต่คาบแรกเลยหรือวะ’

ผมจำต้องทำเป็นหูทวนลม ไม่เอาเรื่องกับมันวันนี้ เพราะผมมีเรื่องสำคัญกว่านั้น

เฮือก…ผมกลืนน้ำลาย อย่างเกร็ง ๆ และกลัว ๆ เมื่อมิซึกิมาถึงดาดฟ้า ในคาบ 3

“เออ…ฉัน…” ผมพูดอะไรไม่ออกกกกกกก

“โทคิวะซัง เรื่องเมื่อวาน…ผมขอโทษ” มิซึกิพูดอย่างสำนึกผิด

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันก็ผิดเหมือนกัน…ขอโทษนะ” ผมพูดอย่างอารมณ์ดี ยิ้มให้มิซึกิ

“งั้น…เรามากินข้าวกันเถอะ” มิซึกิยิ้มตอบ…..น่าร๊ากกกกจิง ๆ

“เอ๋…แต่ฉันไม่ได้เตรียมข้าวมา”

“ไม่เป็นไร ผมเตรียมมา คิดซะว่าเป็นข้าวกล่องสำหรับขอโทษเรื่องเมื่อวานก็แล้วกัน”

มิซึกิยิ้มให้อีกครั้ง

“งั้น ไม่เกรงใจหล่ะนะ” ผมบรรเลงข้าวกล่องแสนสวยอย่างเอร็ดอร่อย เพราะไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อคืน มัวแต่คิดมากเรื่องมิซึกินี่แหล่ะ โดยไม่ทันฉุกคิดเลยว่าใครคือเจ้าของข้าวกล่อง

“อิ่มแล้ว ขอบคุณครับ” ผมคืนกล่องข้าวปล่าว ๆ ให้มิซึกิ “อ๊ะ ขอโทษ ผมกินส่วนของมิซึกิไปด้วยนี่”

“ไม่เป็นไร” มิซึกิยิ้มให้อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ดูมีรังสีความไม่ชอบมาพากลอยู่หน่อย ๆ แฮะ

“อร่อยไหม”

“อร่อยสิ…มิซึกิทำข้าวกล่องเองหรอ” ผมยิ้มให้ และทำเป็นไม่รู้สึกถึงความรู้สึกแปลก ๆ ที่กำลังเริ่มก่อตัวขึ้น

“อืม ผมบรรจงทำสุดฝีมือให้โทคิวะซัง เลยนะ”

“ขะ ขะ ขอ ขอบ คุณ…” ผมรู้สึกร่างกายร้อนผ่าว ราวกับกำลังเกิดความต้องการ….มิซึกิ

“เป็นอะไรไป โทคิวะ” มิซึกิถามเหมือนจะเป็นห่วง แต่สีหน้าที่แสดงออก มันม่ายช่ายเลย !!!

“ผะ ผม รู้สึก…ตะ ต้องการ….”

“ข้าวหรอ” มิซึกิยิ้มเจ้าเล่ห์

“ติดใจข้าวกล่องเมื่อกี้มากขนาดนี้เชียว…เป็นไงความรู้สึกของยาปลุกที่บรรจงใส่เข้าไปด้วย”

“หา !!! ยาปลุก…”

“ใช่” มิซึกิมองอย่างสายตาเย็นชา “เห็นสาว ๆ เยอะนักนี่ ใส่ยาปลุกจะได้บริการสาว ๆ เหล่านั้นได้ทั่วถึงดีไง”

ควับ !!! ผมผลักร่างมิซึกิ แล้วนั่งคร่อม ปรายมองเขาด้วยอารมณ์ที่ผสมปนเป จนยากที่จะอธิบาย ทั้งดีใจที่มิซึกิ หึง ใช่ เขาหึง ทั้งอารมณ์ปรารถนา ซึ่งอาจจะด้วยยาปลุกหรือ ตัวมิซึกิเอง ที่ทำให้ความต้องการของผมพุ่งถึงขีดสูงสุด

“มิซึกิ” ผมเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ที่เต็มไปด้วยความต้องการ

“ผม…ต้องการ….คุณ”

มือของมิซึกิเหมือนจะผลักไส แต่แล้วกลับก่ายกอดตัวผมราวกับไม่อยากให้ผมไป….

ผมก้มลงลิ้มรสความหอมหวานจากตัวของมิซึกิ ตั้งแต่ริมฝีปากบางที่อ่อนนุ่ม ซอกคอที่ไวต่อความรู้สึก ยอดอกที่กำลังชูชันราวกับมันกำลังบ่งบอกถึงแรงปรารถนาของเจ้าของ ละเรื่อยมาจนมาหยุดที่…ส่วนอ่อนไหวที่สุด

“อ๊า” มิซึกิคราง เมื่อผมใช้ปากเข้าครอบครองส่วนนั้น

“อ๊ะ โท…โท คิวะซัง…อืม อือ” มิซึกิร้องครางอย่างสุขสม ก่อนที่…น้ำสีขาวขุ่นพุ่งออกมาเมื่อถึงจุดสุดยอด

“มิซึกิ…ผมขอ”

ผมเริ่มปลดกางเกงให้เจ้าหนูที่มันเริงร่าด้วยแรงปรารถนาออกมาทักทาย และอีกไม่นาน มันก็จะได้รับการปลดปล่อยซะที

“พอแค่นี้แหละ โทคิวะซัง” มิซึกิร้องให้ผมยุติสิ่งที่เรากำลังทำอยู่

ผมแทบไม่อยากเชื่อ มิซึกิบอกให้ผมหยุด ทั้งที่ตอนนี้ความต้องการของผม ต่อให้เอาช้างสิบเชือกมาฉุดก็คงไม่อยู่ ประสาอะไรกับมิซึกิตัวน้อยนิด (แต่แสบนัก) จะหยุดผมได้ ผมไม่พูดพล่ามทำเพลง…บรรเลงต่อไป

“โทคิวะซัง หยุดได้แล้ว” มิซึกิหยุดผมอีกครั้ง

ก็บอกแล้วไง ต่อให้โลกจะแตก ผมก็ไม่สามารถหยุดอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านได้หรอก ผมจึงได้แต่ยิ้ม “สายไปแล้ว มิซึกิ”

“1…2…” มิซึกินับเลข นับทำไงอ่ะ งง “…9…10…อืมสายไปแล้วจริง ๆ ด้วย”

มิซึกิยิ้มให้ “นี่โทคิวะซัง ไม่รู้สึกแปลก ๆ อะไรบ้างเลยหรอ”

“หือ” ผมที่กำลังสารวนกับการเตรียมที่จะเผด็จศึก…Backของมิซึกิ ต้องหยุดชะงักลง “มีอะไร”

“ก็แค่….นอกจากผมจะใส่ยาปลุกแล้ว ก็แค่ใส่…”

ขณะนั้นเอง ผมมีความรู้สึกปั่นป่วนท้อง ราวกับช้างที่กำลังจะวิ่งออกจาก…

ไม่ได้การแล้วววววววว

“…ยาถ่ายอย่างแรงแค่นั้นเอง”

“จ๊าก !!! มิซึกิ” ผมไม่สามารถพูดอะไรได้อีกแล้ว นอกจาก “ห้องน้ำอยู่ไหนนนน”

แต่ก่อนที่ผมจะออกจากดาดฟ้า ผมเหลือบมองเห็นมิซึกิกำลังยิ้มให้ราวกับซาตานที่ทำให้ชีวิต และท้องผมปั่นป่วนไปหมด

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า โปรดระวังอาหารจากบางคน เพราะอาจทำให้ท่านสยิวและสยองได้….