บรรยากาศรอบข้างผมในขณะนี้ มันช่างหนาวเนื้อ (เจ้าหนู) เหลือเกิน ก็เพราะผมถูก มิซึกิ ที่ดูน่ารักและน่าจะอ่อนแอ (คิดไปเองงงงง) ล็อคข้อมือผมไว้กับรั้วบนดาดฟ้า อาทิตย์ยามเย็นคล้อยต่ำลงเรื่อย ๆ แต่ผมก็ยังคงนั่งอยู่อย่างนั้นโดนไม่สามารถทำอะไรได้เลย ทั้งช่วยตัวเอง และช่วย…ของตัวเอง ซึ่งมันกำลังน่าสงสารที่ถูกตากลมเย็น ๆ บรื้อออออออ จนกระทั่ง….

แกร็ก

‘เสียงเปิดประตู ราวกับฟ้าประทาน’ ผมรีบหันไปมองที่ประตู โดยไม่สนใจว่าตัวเองจะอยู่ในสภาพที่ไม่เรียบร้อย ไม่ไหวแล้วโว้ย หนาววววววววว

“โทคิวะ !!! นั่นแก….Ha Ha Ha” เคียวสุเกะ เพื่อนสนิทของผมนั่นเอง

“เฮ้ย !!! หยุดหัวเราะ แล้วมาแก้กุญแจมือให้ฉันก่อน”

“เออ ๆ เดี๋ยวฉันช่วย” แล้วเคียวสุเกะก็จัดการสะเดาะกุญแจอย่างง่ายดาย (ลืมบอกไป He มีความสามารถในการสะเดาะกุญแจได้ ซึ่งผมก็ใช้บริการมันบ่อย ๆ ในการสะเดาะกุญแจห้องสาว ๆ โดยเฉพาะ เหอ ๆๆๆ)

แกร็ก

“ขอบใจว่ะ เคียวสุเกะ” ผมเก็บเจ้าหนูใส่กางเกงให้เรียบร้อย

“แล้วนี่ ทำไมอยู่ ๆ แกโดนจับล็อคอยู่อย่างงี้ว่ะ แล้วยังโดนถอดกางเกงอีก” เคียวสุเกะถามผมอย่างสนใจ

“ฉันโดน เออ…..ไม่มีอะไรหรอก” ผมปฏิเสธที่จะเล่าความจริง เพราะ

1. ผมยังไม่อยากให้คนอื่นรู้ตัวจริงของมิซึกิ

2. ผมมีแผน…อ๊ะ ไม่ต้องเดาเลย ก็ต้องเกี่ยวกับมิซึกิอยู่แล้ว เพราะเขาทำให้เจ้าหนูผมต้องหนาวสั่น เพราะฉะนั้นมันควรจะได้รับการดูแลอย่างดีจากเขานั่นแหละ

“ว่าแต่ เคียวสุเกะ นายช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม”

“ได้ ว่ามาเลย”

“พรุ่งนี้ นายช่วยแพร่ข่าวว่า ฉันป่วยหนัก”

“ป่วย นายก็สบายดีนี่ว่า” เคียวสุเกะงง กับการทำของผม

“เออน่า…ช่วยฉันหน่อยละกัน ถ้าสำเร็จ แล้วฉันจะเล่าให้ฟังวันหลัง” ผมพูดตัดบท ขี้เกียจอธิบายแผนการ เดี๋ยวอาจเสียแผนได้ คอยดูนะ มิซึกิ คราวนี้นายหนีไม่พ้นแน่ ผมยิ้มเจ้าเล่ห์

“เออก็ได้” เคียวสุเกะรับปาก

ขณะเดียวกัน

ฮัดชิ้วววววว

“มิซึกิ ไม่สบายหรือเปล่า” แม่ถามขึ้น

“มะ…ไม่เป็นไรหรอกครับ” มิซึกิตอบ เขารู้สึกแปลก ๆ เหมือนใครกำลังพูดถึงอยู่

รุ่งขึ้น

ข่าวอาการป่วยของคินได โทคิวะ กระจายไปตามโรงเรียนอย่างรวดเร็ว ด้วยฝีมือเคียวสุเกะ (He นี่สารพัดประโยชน์จริง ๆ…ทั้งสะเดาะกุญแจ ทั้งกระจายข่าว) บรรดาสาว ๆ ทั้งหลายต่างพากันเป็นห่วง และคนที่โทคิวะต้องการให้รู้ข่าวอาการป่วยของเขาที่สุด มิซึกิ ก็รู้ข่าวนี้เช่นกัน

‘เมื่อวานเราทำรุนแรงไปหรือเปล่านะ‘ มิซึกินึก

ในที่สุดเขาจึงตัดสินใจโดดเรียนคาบสุดท้ายเพื่อไปเยี่ยมไข้ โทคิวะ

ณ แมนชั่นหรู

“สวัสดีครับ ผมมิซึกิ เพื่อนคินไดซัง” มิซึกิพูดผ่าน telecom

“ครับ” ชายกลางคนเปิดประตูให้

“เออ…” มิซึกิแปลกใจกับคนตรงหน้า เอ๋….เขาจำได้ว่าในใบข้อมูลนักเรียน (ไปแอบดูมาตอนไหนเนี่ย) บอกว่า คินไดอยู่คนเดียวนี่น่า

“ผม โมริซึกะ เป็นพ่อบ้านของคุณหนูคินไดครับ” โมริซึกะ ตอบคำถามที่มิซึกิแสดงออกจากสีหน้า

“อะ…ขอโทษครับ” มิซึกิ เพิ่งรู้ตัวว่าเขาเสียมารยาทไป

“มิซึกิซัง เชิญทางนี้ครับ” โมริซึกะยิ้มให้ ก่อนจะพามิซึกิไปที่ห้องนอนของโทคิวะ

ก๊อก ๆๆๆ

“คุณหนูคินไดครับ”

“เฮ้ยยยยย โมริซึกะ อย่าเรียกฉันแบบนั้นสิ” ผมโวยวาย (จะไม่ให้โวยวายได้ไง โตป่านนี้แล้วยังถูกเรียกเป็นคุณหนูอยู่อีก) โดยไม่ทันสังเกตว่าเป้าหมาย (มิซึกิ) อยู่ข้างหลังโมริซึกะจนกระทั่ง

“คินไดซัง” มิซึกิเอ่ยขึ้น พลางมองหน้า ประมาณว่า หลอกข้านี่หว่า

“เออ….คือ…ฉัน” ผมพูดอะไรไม่ออก เงียบไปเลยครับ แบบว่า แผนแตกอ่ะ ทำไงดีว่ะ

“ทานข้าวกันไหมครับ” โมริซึกะพูดขึ้น ทำให้บรรยากาศที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกตอนนี้ดีขึ้นนนน

“ก็ดี” ผมตอบ พลางมองไปที่มิซึกิ เฮ้อ….ท่าทางเขายังไม่หายโกรธเลยอ่ะ

เวลาผ่านไปสักครู่ ผมกับมิซึกิ ต่างนั่งประจันหน้ากันที่โต๊ะอาหาร พร้อมอาหารหลากหลายที่จัดวางไว้ บรรยากาศที่เคร่งเครียดเริ่มเกิดขึ้นอีก ทำไงดีว่ะ คิด ๆๆๆ จนเผลอทำตะเกียบตก ผมกำลังจะก้มลงหยิบตะเกียบ

“ไม่สบายอยู่ไม่ใช่เหรอ” ในที่สุดมิซึกิก็เริ่มพูดขึ้น

“เอ่อ….” ผมพูดไม่ออก

“เดี๋ยวผมเก็บให้” มิซึกิก้มไปหยิบตะเกียบที่กลิ้งเข้าไปตกใต้โต๊ะ

ทันใดนั้นเอง

“โทคิวะซังงงงงงงงง” เสียงบรรดาสาว ๆ ที่ต่างเป็นห่วงผม พร้อมใจกันมาเยี่ยมอาการป่วย (หลอก ๆ) ของผม

“เป็นไงบ้างคะ” “เป็นห่วงจังเลย” ฯลฯ

มิซึกิที่ตั้งใจก้มไปหยิบตะเกียบก็แอบเข้าไปใต้โต๊ะ

“เอ๋…โทคิวะซัง กำลังทานข้าวกับใครอยู่เอ่ย” สาว A ถามขึ้น

“ปล่าวครับ” ผมปฏิเสธ “ผมทานคนเดียว”

“งั้นพวกเราทานเป็นเพื่อนนะค๊าาาา” สาว ๆ พร้อมใจกัน

“เดี๋ยวพวกเราช่วยป้อนให้ด้วยน๊าาาา”

โอ๊….ราวกับสวรรค์ของผม HA HA HA ยังกับอยู่ในฮาเร็มอย่างไงอย่างงั้น จนผมลืมมิซึกิที่เข้าไปแอบอยู่ใต้โต๊ะ

จนกระทั่งผมรู้สึกเหมือนมีมือใครมาปลดซิบผม ผมมองไปทั้งซ้ายและขวา สาว ๆ ก็ไม่น่ามือไวขนาดนั้น ใครว่ะ

(น่าสงสารมิซึกิ ถูกลืมซะแล้ว) และแล้วมือน้อย ๆ ก็ค่อย ๆ ประคองเจ้าหนูผม แล้วเริ่มใช้ลิ้นเลียตั้งแต่…..ถึงยอด

‘เฮือกกกกก’ ผมแทบเก็บอาการไม่อยู่ ใครบางคนกำลังทำให้ผม เขาค่อย ๆ ละเลียเล่น พร้อม ๆกับมือที่ชักขึ้นลง

ผมแกล้งทำเป็นของตก แล้วก้มลงไปเก็บ

‘มิซึกิ’ ผมลืมเขาไปได้ไงเนี่ย มิซึกิกำลังทำให้ผม อย่างสนุก??? แต่ผมรู้สึกว่าเหมือนผมเห็น Devil กำลังแกล้งผมอยู่อ่ะ คิดดู ในขณะที่เจ้าหนูผมกำลังมีอารมณ์สุด ๆ แต่ตัวผมก็ต้องทำเป็นคุย กับสาว ๆ

‘OH!!! Goddddd มิซึกิ อย่าาาาา’ ผมได้แต่คิด ใจหนึ่งก็อยากให้เขาหยุด เพราะตอนนี้ผมเอออออย่างเดียวแล้ว สาว ๆ พูดอะไรผมก็ไม่รู้เรื่องทั้งนั้น สติผมอยู่กับแต่ลิ้นของมิซึกิที่ละเลียดเจ้าหนูผม แต่อีกใจหนึ่ง ผมก็อยากให้เขาทำต่อ อ๊าาาาาาาาาาา ผะ…ผม ผมมมมมมม

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า โปรดระวังคนที่ถูกลืม อาจทำให้ท่านเสียวซ่านได้