ตอน 2

“ถ้าแฟนคุณรู้ว่าคุณมามีอะไรกับผมจะเป็นยังไงน๊า…”

คำพูดของ มิซึกิ ฮารุ ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของผมอยู่ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ซึ่งผมรู้สึกแปลกใจมาก ทั้ง ๆ ที่ มิซึกิ เป็นคนบอกให้ผมกับเขาคบกัน แต่เขากลับเงียบเฉย ไม่พูดถึงเรื่องวันนั้นอีก มันก็ดีหรอกนะ ที่ไม่ต้องตกเป็นเบี้ยล่าง (แบบว่าผมชอบอยู่บน เหอ ๆๆๆ) แต่ผมกลับความรู้สึกดีที่ได้ทำในครั้งนั้น เฮ้ย!!! ม่ายช่าย

“เป็นอะไรไปคะ โทคิวะ” แฟนสาว หมายเลข 4 (แบบว่าผม มันแฟนเยอะ จะโดนสาว ๆ ฆ่าไหมเนี่ย) พูดขึ้น ทำให้ผมซึ่งกำลังคิดอยู่ รู้สึกตัว

“ปล่าวครับ” ผมปฏิเสธ “เช้าแล้ว ผมขอตัวก่อนนะ” ผมพูดจบก็กระโจนลงทางหน้าต่าง ของบ้านสาว หมายเลข 4 (ที่แอบไปขออาศัยนอน….. เมื่อคืน) ก่อนจะรีบไปเรียนตอนเช้า

ณ โรงเรียน ST. Peter

“เป็นอะไร โทคิวะ” เคียวสุเกะ เพื่อนสนิทผมทักขึ้น ทำให้ผม ซึ่งกำลังคิดเรื่องของ มิซึกิ ฮารุ (อีกแล้ว) โผล่งพูดออกไป “มิซึกิซัง เนี่ยเป็นคนยังไง”

“หือ” เขาสงสัย “ทำไมอยู่ ๆ นายถึงถามอย่างงี้”

“ก็แค่อยากรู้ เห็นเป็นคนเงียบ ๆ ” ผมแก้ต่างน้ำขุ่น ทั้ง ๆ ที่ในใจ โคตร จะอยากรู้เลย

“อืม…” เคียวสุเกะ ปรายตามองไปยังมิซึกิ ที่กำลังทำเป็นอ่านหนังสืออยู่โดยไม่สนใจคนรอบข้าง “….สรุปง่าย ๆ นะ มิซึกิซัง เป็นคนเงียบ พูดน้อย ไร้จุดเด่น และน่าเบื่อที่สุด”

ขณะที่ผม กับ เคนซากุ กำลังวิจารณ์ มิซึกิ อยากออกรสชาติ (เจ้าเคนซากุคนเดียวนะ ผมเพียงรับฟังเท่านั้น) ผมไม่รู้เลยว่า มิซึกิ แกล้งทำเป็นแอบอ่านหนังสืออยู่ และกำลังได้ยินที่พวกผมคุยกัน (คงไม่ได้ยินหรอกนะ ก็คุยกันเสียงดัง ขนาดนั้น) จนกระทั่ง มิซึกิเดินมาใกล้ ๆ ผม แล้วทำหนังสือตก (มุขนี้คุ้นไหม สาว ๆ ทั้งหลาย) ผมก็ก้มลงเก็บให้ ระหว่างนั้นเอง เขากระซิบข้างหู “โดดคาบ 6 เจอกันที่ดาดฟ้า”

เหอ ๆ ๆ ๆ เอาแล้วไหมหล่ะ ผมจะไปดีไหม…..ไป…ไม่ไป…ไป…ไม่ไป… ผมตัดสินใจไม่ถูก แต่แล้วอยู่ ๆ เจ้าหนูของผมก็ช่วยตัดสินใจให้ มันตื่นตัวเหมือนบอกว่า

‘ผมอยากไปฮับ’

“มาช้าจังนะ” มิซึกิพูดขึ้น

“ก็นายโดดตั้งแต่คาบ 5 แต่บอกให้ฉันโดดคาบ 6” ผมบอก ก็เขาเองเป็นคนบอกให้โดดคาบ 6 แต่ตัวเองเล่นโดดตั้งแต่คาบ 5 เองนี่หว่า

“อืม..ฉันผิดเอง เออ โทคิวะซัง” เขาพูดเสียงอ่อย ๆ เหมือนสำนึกผิด ท่าทางน่าร๊ากกก ชะมัด น่าจับกด…

“ถอดแว่นก่อนสิ แล้วค่อยคุยกัน” ผมพูดขึ้น

มิซึกิ ถอดแว่นตาออก แล้วก้มลงรูดซิบกางเกงตัวเองลง “ช่วยที” เขาพูดเสียงสั่น ๆ ราวกับไม่ได้ทำมานานมาก แล้วต้องการปลดปล่อย ผมไม่พูดพล่ามทำเพลง รีบเข้าไปช่วยทำให้ แต่แทนที่จะใช้มือ เปลี่ยนใหม่ ลองเป็นใช้ปากแทน

“อุ…อา..าา….” มิซึกิร้องไม่ได้ศัพท์ เมื่อผมทำให้ ผมก็รู้สึกดีนะ ใช่ผมรู้สึกดีมากเลย เพราะตอนนี้ เจ้าหนูมันก็ร้อง จะเอามั่งอ่ะ

“อาาาาา” มิซึกิร้องเมื่อถึงจุดในที่สุด เขาหายใจหอบ ก่อนที่จะพูดขึ้น

“เดี๋ยวฉันทำให้” เขาก้มลงรูดซิบให้ ก่อนที่เจ้าหนูจะโผล่ออกมาทักทาย เขาใช้มือ เคล้นคลึงเบา ๆ “ทำให้..” ผมแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

ระหว่างนั้น ขณะที่ผมกำลังปิดตา เคลิบเคลิ้มกับความรู้สึกเสียวซ่านที่ได้รับ อยู่ ๆ มือผมก็เหมือนมีอะไรเย็น ๆ พร้อม ๆ กับเสียง “แกร๊ก” ผมลืมตาขึ้น

“เฮ้ย…นี่มันอะไรกัน มิซึกิ” ผมตกใจ นี่ผมกำลังโดนใส่กุญแจมือกับรั้วเหล็กบนดาดฟ้าอยู่หรือเนี่ย ไม่จริงมั่ง

มิซึกิเป็นพวก SM “ปล่อยฉัน มิซึกิ ฉันไม่ใช่พวก SM นะ” ผมร้องตะโกน

“อย่าแหกปากไปสิ” คำผรุวาสออกมาจากริมฝีปากสวย ๆ ของมิซึกิ “ฉันไม่ใช่พวก SM นะ แต่…”

“แต่อะไร… ปล่อยนะ” ผมพูดเสียงเบาลง เริ่มรู้สึกระอายเล็กน้อย นี่ถ้าผมตะโกนเสียงดังแล้วใครเข้ามาเห็นเข้า ไม่สวยเลยนะ ทายาทตระกูลคินได โดนกุญแจมือล็อคกับรั้วเหล็กบนดาดฟ้า ในสภาพที่กางเกงโดนถอดออก แล้วเจ้าหนูกำลังชูชันอยู่อย่างงี้ ทั้ง ๆ ที่อารมณ์มันหมดไปแล้ว แต่เจ้าหนูก็ยังไม่ล้ม ก็เพราะไอ้อากาศเย็น ๆ ที่มันพัดอยู่นี่แหละ

บรื้อออออออ หนาวเนื้ออ่ะ

“ฉันไม่ชอบให้ใครมาวิจารณ์ฉัน” มิซึกิพูดขึ้น

“ฉันปล่าวนะ เจ้าเคียวสุเกะมันพูดตังหาก” ผมปฏิเสธโบ้ยไปให้เพื่อน ทั้ง ๆ ที่ความจริง ผมเป็นคนเริ่ม

“ก็ใช่ แต่มีนายคนเดียวที่รู้ตัวจริงของฉัน เพราะฉะนั้น ก็รับเคราะห์ไปละกัน” มิซึกิพูดพลางยื่นหน้าสวยมาใกล้ ๆ เขายิ้มให้ “บ๊าย บาย โทคิวะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ”

“เฮ้ย อย่าทิ้งฉันไว้อย่างงี้สิ…ปล่อยฉันก่อน ปล่อย” ผมตะโกนจนสุดเสียง แต่มิซึกิก็ไม่สนใจเลย เขาเดินจากไปอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร ส่วนผมสิ รู้หนาวแน่ โดยเฉพาะเจ้าหนู ถ้ามันไม่สบาย ใช้งานไม่ได้จะทำไงเนี่ย

ผมไม่อยากเชื่อเลยว่า ชีวิตที่โรยมาด้วยกลีบกุหลาบมาตลอดต้องทลายลง ตั้งแต่มาเจอกับ มิซึกิ ฮารุ คนสองบุคลิก

นิยายเรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า อย่าประมาทคนอ่อนแอ เพราะอาจทำให้ท่านหนาว…ได้

มาอีกแล้วฮับตอนต่อ ‘เมื่อผม…II’ หวังว่าคงชอบน๊าาา ตอนนี้ก็กำลังคิด ภาค3 (ถ้าคิดออก) เราอยากได้ข้อเสนอแนะจัง ว่าจะให้เรื่องเป็นไงกันต่อไป จะขอบคุณม๊ากกกกกก