คุณจะทำยังไง ถ้าอยู่ ๆ คุณเกิดเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็นขึ้นมา

1. ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น แล้วรีบหลบเลี่ยงไปที่อื่น

2. กระโจนเข้าไปให้เขาเห็น เพื่อทำให้เขารู้ตัว

นี่คือคำถาม หากคุณตอบไม่ได้ คุณคือจุดอ่อนของมนุษยชาติ…เอ๊ย!!! ม่ายช่ายยยย

ผม คินได โทคิวะ อายุ 16 ปี เรียนอยู่ ST. Peter โรงเรียนเอกชนชื่อดัง เป็นทายาทคนเดียวของตระกูลคินได ผมรูปหล่อ พ่อรวย แฟนสาวแสนสวย (หลายคน) เรียกได้ว่าเป็นมนุษย์ที่เพอร์เฟคมากที่สุดในโลก Ha Ha Ha (เวอร์ไปหรือเปล่าเนี่ย)

ชีวิตผม คงเหมือนปูด้วยกลีบกุหลาบตลอดชีวิตอย่างแน่นอน ถ้า…ถ้าหากวันนี้ ผมไม่บังเอิญมาเจอกับ…นั่นเจ้าแว่น มิซึกิ ฮารุ เพื่อนห้องเดียวกับผม (แต่ไม่สนิทเท่าไหร่) กำลังแอบนั่งชักว่าว….บนดาดฟ้า เขตห้ามเข้าของโรงเรียน ที่ผมแอบยึดเป็นสถานที่พักผ่อนส่วนตัว (โดดเรียน ดี ดี นี่เอง) คุณคิดว่า ผมจะทำยังไง หลบเลี่ยง หรือกระโจนเข้าไป คิด คิดซิ ผมให้เวลาคุณ 10 วินาที ติ๊กตอก ๆ ๆ ๆ ปิ๊ดดดดดดดด หมดเวลา คำตอบคือ ผมก็กระโจนเข้าไปหาหน่ะสิ (มีใครทายถูกบ้างไหม) ยอมได้ไง เนี่ย สถานที่พักผ่อนส่วนตัวของผมนะ จะให้คนมาใช้ได้ไง

“มิซึกิซัง” ผมพูดขึ้น

“อ่ะ…” มิซึกิ ตกใจกับเสียงเรียก เขาเงยหน้าขึ้นมองผม หน้าเขาแดงแป๊ด คงเพราะไม่คิดว่าจะมีใครเห็นเข้า “ขอโทษนะที่เข้ามาขัดจังหวะ” ผมพูดเสียงเรียบ ๆ แต่ในใจสิ มันเต้นดังอยู่ เพราะไม่คิดว่า เจ้ามิซึกิ จะหน้าตาหน้ารัก หน้าเอา…เฮ้ยม่ายช่าย

“ผมไม่คิดว่าจะมีใครเข้ามาที่นี่” เขาพูดขึ้น พลางหันหน้าไปทางอื่น เพื่อหลบตาผม

“ผมก็ไม่คิดว่าจะมีใครมานั่งช่วยตัวเองที่นี่ เหมือนกัน”

ผมพูดพลางจ้องมองหน้ามิซึกิ เขาคงรู้ตัวว่าผมมองอยู่ ทำให้ใบหน้าที่แดงอยู่แล้ว ยิ่งแดงเข้าไปใหญ่

“ขอโทษ…” เขาพูดขึ้น ระหว่างนั้น มือสั่น ๆ ของเขาพยายามเอาเจ้าหนูเก็บเข้ากางเกง

ผมเหลือบตามองเจ้าหนูของมิซึกิ

“อย่าบอกใครได้ไหม” มิซึกิพูดเสียงสั่น ๆ เบา ๆอยู่ ๆ ปีศาจตัวไหนมันบันดาลให้ผมเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา “ได้”

“…” มิซึกิเงยหน้ามองผม

“ถ้ามิซิกิซัง ช่วยผม และผมก็ช่วยคุณ” ผมโผล่งปากบอกไป

“ช่วย???”

ผมไม่พูดพล่ามทำเพลง ก้มลงไปรูดกางเกงมิซึกิ เขาตกใจและพยายามปัดป้อง ก่อนที่จะยอมให้ผมใช้มือ ทักทายกับเจ้าหนู ค่อย ๆ ทำ จนเร็วขึ้น ๆ กระทั่งมิซึกิร้องออกมา “อาาาาา” ผมรู้ได้ทันทีว่า เขาถึงจุดแล้วจากน้ำสีขุ่นที่ไหลออกมา

“คราวนี้ก็ช่วยผมบ้าง” ผมพูดขึ้น ก่อนจะรูดซิปกางเกงตัวเอง พลางจับมือของมิซึกิมาแตะกับเจ้าหนู เขากล้า ๆ กลัว ๆ

“ช่วยผม…ทำเหมือนที่ผมทำ”

มิซึกิ ค่อย ๆ จับเจ้าหนูของผมอย่างเบามือ “อืมมมม” เขากับท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ทำให้ผมอดขำไม่ได้ แต่ตอนนี้ไม่มีอารมณ์หัวเราะเพราะ ผมกำลัง “อะ…อา…อ๊าาาาา”

หลังจากที่เราต่างช่วยกันจนเสร็จ อยู่ ๆ มิซึกิก็พูดขึ้น “คินไดซัง…เอ่อ…”

“มีอะไร” ผมพูดพลางใส่กางเกงให้เรียบร้อย

“คราวหน้า เรามาทำอย่างงี้อีกนะ” หา!!! ผมตกใจกับคำพูดที่มิซึกิพูดขึ้น

“ไม่” ผมปฏิเสธ เพราะผมมีแฟน (ผู้หญิง) อยู่แล้ว ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องมามีอะไรกับผู้ชายด้วยกันซะหน่อย

“ทำไม” เขามองผมอย่างไม่เชื่อกับคำตอบที่ได้รับ

“ผมมีแฟนอยู่แล้ว…ไม่จำเป็นต้องมามีอะไรกับผู้ชายด้วยกัน” ผมอธิบายตามความจริง แต่ไม่นึกเลยว่าความจริงจะทำให้ตายได้

“แฟน…” มิซึกิยิ้ม (น่ารักชะมัด ผมคิด)

“ถ้าแฟนคุณรู้ว่าคุณมามีอะไรกับผมจะเป็นยังไงน๊า…”

เฮ้ย เอาแล้วไหมหล่ะ “นายไม่ทำหรอก” ผมไม่เชื่อคำขู่ของเขา “ถ้านายพูด นายก็เสียหายด้วย”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ผมหน่ะ แค่คนธรรมดา แต่คุณสิ เป็นทายาทตระกูลคินได แล้วยังบรรดาแฟนสาว ๆ ของคุณอีก ถ้าพวกเขารู้ขึ้นมา” อยู่ ๆ ผม เกิดเห็นมิซึกิที่ดูน่ารัก มีเขา และหางสีดำ เหมือนปีศาลตัวน้อย ๆ

“อีกอย่าง เมื่อกี้เราทั้งคู่ก็ รู้สึกดีไม่ใช่หรือ” เขาพูดพลางยืนเข้ามาใกล้ ก่อนจะปัดมือไปมาบริเวณเจ้าหนู จนทำให้ผมรู้สึก มีอารมณ์ (อีกแล้ว)

“ก..ก็ได้” ผมยอมแล้ว ทนไม่ไหวแล้วกับอารมณ์พลุ่งพล่านที่เกิดขึ้น ส่วนอนาคตจะเป็นไงต่อไป….ค่อยคิดอีกทีละกัน…