คำเตือน : เรื่องที่จะอ่านต่อไปนี้ ไม่เหมาะสำหรับคนขวัญอ่อน

คืนหนึ่ง ขณะที่ผมกำลังนั่งรถประจำทางเพื่อกลับไปเยี่ยมบ้านที่ต่างจังหวัด เสียงฝนตกพรำ ๆ ทำให้บรรยากาศโดยรอบของคืนนี้ดูน่าหวั่นเกรงยิ่งนัก

คืนนี้ดูเหมือนผู้คนจะพร้อมใจกันไม่เดินทาง ทำให้รถประจำทางที่ปกติจะคราคร่ำไปด้วยผู้คนมากมาย กลับมีเพียงผมตามลำพังกับคนขับเท่านั้น บรรยากาศที่ชวนอึดอัดทำให้ผมนึกถึง Walkman ที่พกติดมาด้วย

ผมหยิบ Walkman ขึ้นมาพร้อมกับม้วนเพลง POP ม้วนหนึ่ง ซึ่งผมมักจะฟังเป็นประจำ

ผมฟังเพลงไปเรื่อย ๆ เพลง POP สบาย ๆ ทำให้บรรยากาศที่ดูน่าอึดอัดกลับน้อยลง จนกระทั่ง…เพลงแปลก ๆ ที่ชวนน่าขนลุกขนพองดังขึ้น

‘…นี่ไม่ใช่เพลงในอัลบั้มนี้นี่น่า’ ผมนึก พรางกลืนน้ำลายด้วยความกลัว

เพลงบรรเลงไปได้สักระยะหนึ่งก็มีเสียงแทรกเข้ามา “ไม่…อย่า..อึก…”

ผมตกใจกับเสียงที่ได้ยิน ทั้งเสียงเพลงและเสียงประหลาดนั่น จนต้องรีบปิด Walkman ทันที ขนผมลุกซู่ทั่งทั้งตัว

‘ม…มะ…ไม่อยากเชื่อ นี่ผมเจอกับ…ผ..หรือนี่’ ผมพูดกับตัวเอง ผมเคยได้ยินใคร ๆ เล่าเกี่ยวกับการถูกผีหลอก หรือผีอำมาบ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าจะมาเจอกับตัวเองเช่นนี้

การกลับไปเยี่ยมบ้านคราวนั้น ทำให้ผมเปลี่ยนไป ผมเริ่มฝันร้าย ฝันถึงบทเพลงนั่น บทเพลงที่ผมได้ยินในวันที่ฝนตกวันนั้น แต่ผมก็ไม่กล้าพอที่จะหยิบม้วนเทปเพลงนั้นขึ้นมาฟังอีกเลยจนเมื่อผมกลับถึงหอ

“เป็นอะไร ฮิโรโตะ” มาซากิ คนรักของผมทักขึ้น

“เอ่อ…” ผมอ้ำอึ้ง ไม่รู้ว่าควรจะเล่าดีหรือไม่

“ทำไมเงียบไปหล่ะ”

“มาซากิ….” ผมตัดสินใจเล่าเหตุการณ์ในคืนนั้นให้เขาฟัง

“เพลงอะไร” มาซากิซึ่งเป็นคนชอบเรื่องลี้ลับถามอย่างสนใจ “ขอดูหน่อยสิ”

“ตามใจ” ผมหยิบม้วนเทปม้วนนั้นให้มาซากิ เขาหยิบเทปใส่เครื่อง แล้วกด play

เพลงแปลก ๆ ที่ชวนขนลุกดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผมกลับไม่กลัวเท่าไหร่ เพราะมัวแต่ดูสีหน้าที่แสดงออกถึงความสนใจในเพลงนี้ของมาซากิ

มาซากิฟังเพลงนี้ไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเสียงประหลาดดังขึ้นอีกครั้ง

“ย..อย่า…อุ…” ผมขนลุกซู่พลางมองไปยังมาซากิ แต่เขากลับดูเฉย ๆ มิหนำซ้ำ หน้าของเขากลับแดงระเรื่อขึ้น “อะ…อาาา”

คราวนี้ผมรู้สึกเสียงนี้มันคุ้น ๆ พิกล จนเสียงเพลงและเสียงประหลาดนั้นจบลง กลายเป็นเพลง POP ตามเดิม แล้วมาซากิก็กดปิดเครื่อง เอาม้วนเทปนั้นออกมา

“ฮิโรโตะ…” มาซากิพูดขึ้น “จำคืนก่อนนายกลับบ้านได้ไหม ที่นายกับฉัน เอ่อ…”

“คืนนั้น” ผมนึกตามคำพูดของมาซากิ อืม…ผมยังจำได้ คืนนั้นเป็นคืนสุดท้ายก่อนปิดหอ ซึ่งเราต่างต้องแยกย้ายกันกลับบ้าน ผมกับมาซากิเลยทิ้งทวนกันก่อนจาก “จำได้สิ”

“ตอนนั้นฉันกำลังจะอัดเพลง บทเพลงมรณะ นี้ ฉันคงจะหยิบม้วนเทปผิดม้วน”

“งั้น…เสียงนั่นก็เสียงนายกับฉันหน่ะสิ”

“อืม” มาซากิพยักหน้าตอบอย่างอาย ๆ

“ที่ฉันกลัวอยู่ตั้งนานที่แท้ก็…งั้น มาซากิ” ผมพูดขึ้นพรางมองตาเชื่อมใส่

“ปลอบขวัญฉันหน่อยสิ”

มาซากิยิ้มให้ก่อนที่จะถอดเสื้อผ้าออก

เฮือก!!! ผมกลืนน้ำลาย…..สู้ตายครับ

เป็นไง เรื่องน่ากลัวไหม HA HA HA ^O^ ล้อเล้นอ่ะ ชอบ ไม่ชอบยังไงก็ขอติชมด้วยจิ…จะได้มีแรงเขียนต่อ