Chapter 1

กรุงลอนดอน 1992 ณ คฤหาสน์หรูชานเมืองของตระกูลรอสส์ ในงานปาร์ตี้ฉลองปีใหม่

“ดูสิ น่ารักจังเลย นางฟ้าน้อยคู่แฝดซะด้วย” เจ้าของบ้านหญิงทักผู้ที่มาใหม่

“สวัสดีครับ มิสซิสรอสส์” เคน มอริสทักตอบ “นี่ภรรยาผม รินะแล้วก็ลูกชาย โรเบิร์ตกับเรนนี่ครับ” เขาแนะนำครอบครัว

“สวัสดีฮะคุณป้า ผมโรเบิร์ตฮะ แต่ผมชอบชื่อเรียวมากกว่า” เรียวบอกพร้อมยิ้มกว้าง

“สวัสดีฮะ ผมเรนนี่ฮะ ผมก็ชอบชื่อเร็นมากกว่าเหมือนกัน” เร็นบอกบ้าง

ผู้ใหญ่ทั้งสามหัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน

“ที่รักคุณแอบหนีผมมาอยู่นี่เอง อ้าว! เคน รินะมาแล้วเหรอ” เสียงโจดังขึ้นพร้อมกับที่เจ้าตัวเดินเข้ามา

“ว่าไง จอมซนตัวน้อยของลุง” ขยี้ผมทั้งสองคนอย่างเอ็นดูแล้วลุกขึ้นยืน “เข้าไปข้างในกันเหอะ คนมาเยอะแล้ว ปล่อยเด็กๆไปสนุกกันทางโน้นดีกว่า ไปสิเรียว เร็น” โจบอกพร้อมชี้ทางให้

“อย่าซนนักนะ อ้าวเร็น ไวจริงๆลูกคนนี้” เคนพูดพร้อมกับส่ายหน้า เพราะเร็นวิ่งหายไปแล้ว

“เดี๋ยวผมดูเร็นให้เองฮะ” เรียวบอกแล้ววิ่งตามฝาแฝดไป

“อย่าห่วงเลยน่าเคน พวกเค้าดูแลตัวเองได้แล้วนะ” รินะบอกขำๆที่เคนชอบออกอาการห่วงเกินเหตุ

“โธ่! ก็ลูกเรามันน่ารักออกอย่างนี้จะไม่ห่วง (หวง) ได้ไง” เคนทำหน้าบูด

“ไอ้อับ (ไล่จับ)” เด็กอีกคนบอกทั้งที่ขนมเต็มปาก

“ซ่อนหาดีกว่า” อีกคนเสนอ จากนั้นก็มีเสียงตะเบ็งเซ็งแซ่ไปหมด

“หยุด! ทุกคนฟังเรา” เสียงหนึ่งดังขึ้น เร็นนั่นเอง นกกระจอกแตกรังเงียบกริบหันมามองเร็นเป็นตาเดียว

“ในเมื่อพวกเราอยากเล่นก็เล่นมันทั้งสองอย่างเลยละกัน” เร็นประกาศ

“ยังไงอ่ะ” เสียงหนึ่งถาม

เร็นยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนเฉลย “เกมส์นี้ชื่อว่า ‘ไล่จับนางฟ้า’ เราก็ให้นางฟ้าไปซ่อนแล้วคนที่เหลือก็ตามหานางฟ้าให้เจอภายในเวลาที่กำหนดก็แค่นั้นแหละ” เร็นบอกเป็นฉากๆ

“แล้วใครจะเป็นนางฟ้าล่ะ” มีเสียงถาม

เร็นส่งยิ้มหวานจ๋อย เล่นเอาเด็กคนอื่นๆตะลึงอ้าปากค้างเพราะความน่ารัก “ก็เรากะเรียวไง”

“เห็นด้วยๆ นายสองคนเหมือนนางฟ้าจริงๆด้วย” คนอื่นส่งเสียงสนับสนุน

“เอาล่ะ งั้นเรากะเรียวจะไปซ่อนก่อน อีก 5 นาทีพวกนายค่อยออกไปตามหาพวกเรานะ มีเวลาให้ 15 นาที ถ้าหาพวกเราไม่เจอก็กลับมาเจอกันที่นี่”

“แล้วถ้าหาเจอแล้วเราจะได้อะไรล่ะ” มีเสียงถามขึ้น

เร็นทำท่าคิดนิดนึง แล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ (อีกแล้ว) “จูบของนางฟ้าไง” พูดจบก็จูงมือเรียวที่ยืนทำหน้าหน่ายโลกไปที่ประตู แต่ก่อนออกไปก็หันกลับมาบอกทุกคนว่า “ อีก 5 นาทีนะ อย่าลืม” ส่งจูบทีนึง แล้วก็ปิดประตู

พอประตูปิดลง ทุกคนในห้องก็พร้อมใจกันถอนหายใจดังเฮือก หลังจากนั้นก็ดูเวลาอย่างใจจดจ่อให้ถึง 5 นาทีเร็วๆ (สงสัยจะอยากได้จูบนางฟ้า อิ อิ)

ที่มุมห้องนั้น มีเด็กหนุ่มคนหนึ่ง นั่งอมยิ้มอยู่คนเดียว เขาอายุมากกว่าเด็กในห้องนั้นประมาณ 5 ปี และท่าทางจะไม่ได้หลงเสน่ห์นางฟ้าเหมือนคนอื่นๆ

‘ท่าทางจะร้ายกาจน่าดู ชื่อเร็นงั้นเหรอ อืมน่าสนใจแฮะ’ เขานึกอยู่ในใจ

ขณะนั้นทางฝ่าย เร็น กับ เรียว

“นี่นายจะเล่นอะไรอีกล่ะเนี่ยฮะ เร็น” เรียวว่า

“ก็มันน่าเบื่อนี่ มีแต่เด็กๆทั้งนั้น (แล้วตัวเองล่ะ) รู้งี้เล่นเกมส์อยู่บ้านดีกว่า” เร็นบ่นทำแก้มป่อง

“ที่แท้ก็แค่อยากหาเรื่องหลบออกมา แล้วมันเกี่ยวอะไรกับชั้นด้วยเนี่ย” เรียวบ่น “เอ้าแล้วเราจะทำไง”

“ก็ไปซ่อนดิ” เร็นลอยหน้าลอยตา

“ห๊า... แล้วเรื่องจูบล่ะ” เรียวร้อง

“เชอะ อย่างชั้นเนี่ยนะไปซ่อนแล้วใครจะหาเจอ ม่าย...มี...ทาง...หร๊อก...” เร็นบอกอย่างมั่นใจ “นายก็อย่าให้ถูกหาเจอก่อนเวลาละกัน ไม่งั้นเสีย First Kissให้ใครไม่รู้ด้วยน้า” พูดจบก็ชะแว้บไปทันที

“เฮ้อ... เจ้าพวกอ่อนหัด พนันได้เลยว่าไม่มีใครหาเจอแน่ๆ” เขาพูดดังๆ

“พนันอะไรเหรอ เชน” มีเสียงถามมาจากประตู แล้วเด็กหนุ่มอายุพอๆกันก็เดินเข้ามา

“เรื่องของเด็กๆน่ะ นายมีอะไรรึเปล่า ไมล์” เชนถามกลับ

“จริงสิ แล้วพวกเจ้าเปี๊ยกทั้งหลายหายไปไหนหมดล่ะ” ไมล์สงสัย

“ตามล่านางฟ้า” เชนบอกยิ้มๆ

“อะไรนะ” ไมล์งงเข้าไปอีก

“คืองี้...” แล้วเชนก็เล่าให้ไมล์ฟัง

“ฮะ ฮะ ร้ายจริงๆเจ้านั่น แล้วนายล่ะเชน ไม่อยากได้จูบของนางฟ้าบ้างเหรอ” ไมล์เลิกคิ้วใส่เพื่อน

“กลัวจะจูบไม่จริงอะเด่ะ” เชนพึมพำ

“อะไรนะ” ไมล์แกล้งไม่ได้ยิน

“อย่างชั้นน่ะถ้าเอาจริง แค่นาทีเดียวก็จับได้แล้ว” เชนคุย

“พนันกันมั้ยล่ะ” ไมล์ท้า

“ว่ามาเลย”

“ถ้าชั้นชนะนายต้องทำการบ้านเลขให้ชั้น” ไมล์บอก ก็เขาแพ้ตัวเลขนี่ เจอทีไรตาลายทุกที

“ถ้านายแพ้นายต้องยอมให้ชั้นใช้นายได้ทุกอย่าง 1 วัน”

“โห เคี่ยว ก็ได้ ตกลง” จับมือตกลงกันเรียบร้อย เชนก็เดินออกจากห้องไป

“เฮ้ย แล้วชั้นจะรู้ได้ไง ว่านายได้จูบแล้ว” ไมล์ถาม

“แล้วนายก็รู้เองแหละ” เชนขยิบตาให้เพื่อนแล้วเดินออกไปอย่างสบายใจ

ทันใดนั้นร่างสูงใหญ่ก็ก้าวออกมา

“ว๊าก...” เร็นตกใจหันกลับจะวิ่งหนี แต่มือใหญ่ก็คว้าแขนเอาไว้ก่อน

“นางฟ้าตัวน้อยจะไปไหนเหรอ” เสียงทุ้มนุ่มถามขึ้น

เร็นเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า แต่มองไม่ชัดนักเพราะมันมืด แต่ที่เห็นชัดที่สุดก็คือดวงตาสีเขียวแวววาวอย่างกับมรกต คมเข้มและสวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา

“น...นายเป็นใคร” เร็นถามยังไม่อาจละสายตาไปจากตาคู่นี้ได้

“จ้าวปีศาจแห่งรัตติกาล และเจ้ากำลังบุกรุกอาณาเขตของข้า” ร่างสูงตอบ

“ปีศาจเหรอ... จริงอ่ะ” เร็นเอ๋อไปเลย

“จริงสิ ทีนายยังเป็นนางฟ้าเลยนี่” ร่างสูงบอกยิ้มๆ

“เร็น เรียว นางฟ้าของเราอยู่หนาย...” เสียงพวกเด็กๆแว่วมาแต่ไกล

“มานี่เถอะ” ร่างสูงดึงเร็นไปทางพุ่มไม้

“ไปไหนล่ะ ไม่เอานะ” เร็นไม่ยอมไป

“ก็นายอยากหลบเจ้าพวกนั้นไม่ใช่เหรอ” ร่างสูงหันมาถาม

“ก็ใช่อ่ะดิ”

“งั้นก็ตามมา” แล้วก็พากันไปหลบหลังต้นไม้ ร่างสูงดึงเร็นเข้ามาชิดแล้วโอบไว้หลวมๆ

“ไม่ต้องชิดขนาดนี้ก็ได้” เร็นบ่น แต่ก็อุ่นดีเหมือนกันแฮะ

“ชู่ว์... เงียบๆสิ” ร่างสูงเอ็ด เร็นเลยเงียบไป

“สงสัยไม่อยู่แถวนี้หรอก ไปหาที่อื่นเหอะ” เสียงเด็กๆพูดขึ้น

“ไปสิเร็วเข้า เหลืออีก 5 นาทีเองนะ” แล้วพวกเด็กๆก็เดินผ่านที่ซ่อนของพวกเขาไป

“ถ้าไม่ปล่อยล่ะ” ร่างสูงยิ้มมุมปาก

เร็นอ้ำอึ้ง เขาไม่เคยให้ใครใกล้ชิดแบบนี้นอกจากครอบครัวแล้วก็ลุงโจ ปกติพวกที่มาเจาะแจะกับเขาไม่โดนเขาอัดก็โดนเรียวจัดการ แต่กับคนๆนี้เขาไม่ยักกะรังเกียจ โอ้ ไม่ได้ๆ ขืนให้กอดไปเรื่อยๆแบบนี้ เขาเสียฟอร์มแย่ จะใช้กำลังคงไม่สำเร็จแน่ ก็ตาเนี่ยตัวใหญ่กว่าเขาสองเท่าได้มั้ง อย่างนี้ต้องใช้ไม้อ่อน

“ปล่อยเราเหอะน้า มันอึดอัดน่ะ น๊า นะ...” แล้วเร็นก็ส่งยิ้มหวานที่ทำให้ใครต่อใครใจอ่อนยวบมาแล้วให้คนตรงหน้า

ร่างสูงหัวเราะหึ หึ มองหน้าสวยๆยิ้มหวานๆแล้วคิดในใจ ‘ระดับความเจ้าเล่ห์สูงพอๆกับความน่ารักเลยแฮะ เห็นแล้วมันน่า...นัก’ (ไหนว่าไม่หลงเสน่ห์นางฟ้าไง อิ อิ)

“ปล่อยก็ได้” แล้วค่อยๆคลายวงแขนด้วยความเสียดาย

เร็นรีบก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ทันที ‘นึกว่าไม่รอดซะแล้ว’ แล้วนึกขึ้นจึงได้หันกลับมาถาม

“นายเป็นใครน่ะ ยังไม่ได้บอกเราเลยนะ” เร็นถามด้วยความสงสัย

“ชั้นก็เหมือนนายแหละ พ่อชั้นมาร่วมงานปาร์ตี้เลยพ่วงชั้นมาด้วย ชั้นเชน แม็คนีล”

“อ๋อ เหรอ ชั้นเรนนี่ มอริส เรียกเร็นก็ได้” เร็นจับมือเชน “ชั้นขอตัวก่อนนะมันเลย 15 นาทีแล้ว”

“เดี๋ยวสิ ชั้นเป็นคนชนะเกมส์นี้นะ นายลืมอะไรรึเปล่า” เชนรีบดึงมือเร็นไว้ ก่อนที่เจ้าหน้าหวานจะชะแว้บไป

“นี่นายรู้เรื่องเกมส์ด้วยเหรอ”

“ก็ชั้นอยู่ในห้องนั้นด้วยนี่ ว่าไงไหนล่ะรางวัล” เชนยิ้มกริ่มที่ได้แกล้ง

“เอ่อ...” เร็นหน้าแดง นี่เขาต้องจูบหมอนี่จริงๆเหรอเนี่ย ไม่น่าเลยเรา โธ่! First Kiss ของชั้น

“อย่าโกงนะเร็น เอ หรือว่านี่เป็น First Kiss ของนาย” เชนแกล้งต่อ

เร็นหน้าแดงขึ้นไปอีก ‘รู้ได้ไงฟะ’ เชนขำที่เห็นเร็นอายหน้าแดง แกล้งแหย่เล่นแท้ๆ สงสัยจะจริง ท่าทางร้ายๆอย่างนี้ไม่คิดว่าจะไม่รู้เรื่องรู้ราว อย่างนี้ก็หวานเขาน่ะสิ

“เร็วสิเร็น นายคงไม่คิดจะกลับคำหรอกนะ” เชนว่า

“ก็ได้ หลับตาก่อนสิ” เชนหลับตาลงแต่ยังจับมือไว้กันเร็นหนี เร็นมองหน้าเชนอย่างพิจารณา ‘อืม หมอนี่ก็หล่อเหมือนกันแฮะ เอาเหอะอย่างน้อยก็ไม่มีใครรู้นี่นา’ เร็นเขย่งขึ้นสัมผัสริมฝีปากเชนเร็วๆทีนึง

“เอาล่ะ ชั้นไปได้รึยัง” เร็นถามก้มหน้างุด ซ่อนหน้าที่ยังแดงไม่หาย

เชนลืมตา แล้วเชยคางเร็นขึ้นให้สบตากับตน แค่สัมผัสเบาๆเขายังรู้สึกดีขนาดนี้ แล้วถ้า... เชนรวบตัวเร็นเข้ามาจนชิด “เนี่ยเหรอที่เรียกว่าจูบของนาย แสดงว่านายจูบไม่เป็นรู้มั้ยเร็น” เชนยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยได้ยิ้มให้ใคร

“บอกเฉยๆก็ได้ ไม่เห็นต้องกอดกันเลยนี่” เร็นชักกลัว

“ชั้นจะสอนนายเอง ว่าจูบจริงๆน่ะเป็นยังไง” พูดจบเชนก็ก้มลง ทาบริมฝีปากลงบนริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบาแล้วค่อยๆดูดดื่มขึ้น เชนถอนริมฝีปากขึ้นเมื่อร่างบางไม่ตอบสนอง แล้วเชนก็ต้องกั้นหัวเราะแทบแย่เมื่อเห็นเร็นลืมตาโพลง “เร็น เฮ้ ยังอยู่มั้ย”

เร็นเพิ่งรู้ตัว “อ๊ะ น...นาย” หัวใจเขาเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกจากอก เขาอยากจะผลักเชนออกไปแต่พอสบตาเชนเข้าก็เหมือนถูกตรึงไว้ด้วยสายตาสีเขียวคมเข้มคู่นั้น

“หลับตาสิเร็น” เชนบอกเสียงอ่อนโยน เร็นหลับตาลงอย่างว่าง่าย เชนทาบริมฝีปากลงบนริมฝีปากบางอีกครั้ง คราวนี้ดูดดื่มกว่าเดิม เขาไล้ลิ้นไปบนริมฝีปากล่างของเร็นเบาๆเหมือนจะบอกให้เร็นเผยอริมฝีปาก พอเร็นทำตามเขาก็ส่งลิ้นเข้าไปตวัดพันกับลิ้นของเร็น เสียงครางเบาๆอย่างพอใจดังขึ้น เร็นไม่อยากเชื่อว่านั่นเป็นเสียงของตัวเอง เขารู้สึกสั่นไหวไปทั้งร่างจนต้องยึดเสื้อเชนไว้แน่น

เชนค่อยๆถอนริมฝีปากออก เห็นเร็นหน้าแดงไปถึงใบหู จึงดึงร่างที่สั่นน้อยๆมากอดเอาไว้ กดหัวเร็นให้ซบกับอกกว้างของตัวเอง หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ส่วนเร็นก็หายใจหนักหน่วงไม่แพ้กัน เขารู้สึกไม่มีเรี่ยวแรงจนต้องเกาะเชนไว้แน่น เมื่อสงบใจได้ทั้งคู่ค่อยๆผละออกจากกัน จ้องหน้ากันนิ่ง สำหรับเชนตอนแรกแค่คิดจะแกล้งเร็นเท่านั้น ไม่คิดว่าความรู้สึกเขาจะเลยเถิดแบบนี้

“เร็น...” เชนไม่รู้จะพูดอะไรดี

“นายโกรธเหรอ เร็น” เชนชักใจเสีย

“เปล่าหรอก แต่นายระวังตัวให้ดีนะ ถ้าชั้นบอกเรื่องนี้กับเรียวล่ะก็นายไม่รอดแน่” เร็นขู่

“หึ หึ คิดว่าจะเก่งที่แท้ก็ต้องให้พี่มาช่วย” เชนบ่นงึมงำกับตัวเอง

“เอาเถอะชั้นต้องไปก่อนล่ะ” เร็นหันกลับจะวิ่งออกไป พอพ้นระยะมือของเชนก็หันมายิ้มหวานให้ “อ้อ ขอบใจสำหรับ First kiss นะ ชั้นจะจำไปใช้มั่ง” แล้วเร็นก็ชะแว้บไปด้วยความรวดเร็วตามเคย

“เฮ้ย!! หมายความว่าไง อ้าว” เชนส่ายหัวอย่างระอาเพราะพูดไม่ทันจบเร็นก็หายไปซะแล้ว นึกถึงคำพูดเร็นแล้วก็ได้แต่หัวเราะหึ หึ ‘ร้ายกาจแบบนี้ ต้องปราบซะให้เข็ด’ เชนคิดในใจขณะที่เดินกลับไปรวมกลุ่มกับเด็กๆที่ห้องเดิม

“อย่าส่งเสียงนะ” เสียงกระซิบแผ่วเบาจากคนข้างหลัง

เรียวพยักหน้าหงึกๆไม่ได้กลัวหรอกแค่ตกใจนิดหน่อย เขาไม่คนขี้กลัวอยู่แล้ว มีเนื้อมีหนังอย่างนี้ไม่ใช่ผีแน่ แถมคนที่จับเขาไว้ตัวใหญ่กว่าเขานิดเดียว ให้มันปล่อยเขาก่อนเหอะแล้วค่อยว่ากัน

เด็กหนุ่มปริศนาค่อยๆปล่อยเรียวช้าๆ เรียวหันมาเผชิญหน้ากับเขา ทั้งคู่จ้องกันในความเงียบที่น่าอึดอัด เด็กหนุ่มปริศนาเป็นฝ่ายทำลายความอึดอัดขึ้นก่อน “นายมาทำอะไรแถวนี้น่ะ” เขาถามเบาๆ

“แล้วนายล่ะมาทำอะไร” เรียวถามกลับ

“ไม่เกี่ยวกับนาย” เด็กหนุ่มตวัดเสียง

“ไม่เกี่ยวยังไง ชั้นเป็นหลานเจ้าของบ้านนี้” เรียวหรี่ตามองคนตรงหน้า “นายคงไม่ใช่ขโมยนะ”

“ขโมย! อย่างชั้นเนี่ยนะ” เด็กหนุ่มเริ่มไม่พอใจ

ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะเถียงกันไปมากกว่านี้ ก็มีเสียงเหมือนคนเถียงกันดังออกมาจากห้องที่ประตูเปิดแง้มอยู่ ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วขยับเข้าไปใกล้ประตูมากขึ้น

“พี่มาที่นี่ทำไม” เสียงหญิงสาวถามอย่างโกรธๆ

“เธอคิดว่าชั้นจะไม่มีปัญญาตามหาเธองั้นเหรอ” เสียงชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ “ที่เธอหลบหน้าชั้นได้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก็เพราะชั้นต้องการให้มันเป็นอย่างนั้น เธออยู่ในสายตาของชั้นตลอดเวลาไม่ว่าเธอจะไปที่ไหนหรือว่าทำอะไรซาร่า หลังจากที่เดรคตายไป ชั้นก็ไม่เห็นว่าเธอจะมีใคร แต่ชั้นประมาทไปหน่อยเพราะไม่คิดว่าเธอจะแต่งงานกับคนที่เธอพบไม่ถึง 2 เดือน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ป้าซาร่า” เรียวกระซิบกับตัวเอง เขาเห็นซาร่ายืนคุยกับชายคนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ ผมสีเข้ม และมีตาสีเขียวเข้มแวววับคมกริบ ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกัน

“ก็เพราะชั้นรักโจน่ะสิ เค้าเป็นคนสอนชั้นว่าความรักที่แท้จริงน่ะมันเป็นยังไง นี่พี่คิดว่าชั้นยังรักพี่อยู่อีกเหรอมาร์ค ความรักที่ชั้นมีให้กับพี่น่ะมันตายไปตั้งแต่พี่บังคับให้ชั้นแต่งงานกับเดรคแล้ว” ซาร่าต่อว่า

“ลอเรนบอก ในวันที่ชั้นแต่งงานกับเดรค” ซาร่าปาดน้ำตาทิ้ง

“ยายปากมาก แต่ช่างเถอะ ยังไงซะหล่อนก็ตายไปนานแล้ว” มาร์คยักไหล่

“พี่ต้องการตัวนาธานใช่มั้ย” ซาร่าโพล่งขึ้น จ้องชายหนุ่มเขม็ง

“ก็เพราะนาธานเป็นลูกชั้นน่ะสิ แล้วทำไมชั้นต้องปล่อยให้ลูกของชั้นไปทำประโยชน์ให้คนอื่นด้วยล่ะ”

“สุดท้ายพี่ก็เห็นแค่ประโยชน์ของพี่คนเดียวเท่านั้น” ซาร่าโกรธจัด “พี่ไม่เคยรักชั้นกับลูกแม้แต่นิดเดียว ชั้นไม่มีวันให้นาธานไปอยู่กับคนไม่มีหัวใจอย่างพี่เด็ดขาด” ซาร่าหันกลับเดินไปที่ประตูทันที

“เค้าจะเป็นอย่างที่ชั้นต้องการแน่ถ้าเค้าได้มาอยู่กับชั้น เค้ามีเลือดของชั้นอยู่ในตัว” มาร์คล่าวอย่างเย็นชา

“ชั้นได้แต่หวังนะมาร์ค” ซาร่าพูดเสียงเบาแต่ก็พอให้มาร์คได้ยิน “ได้แต่หวังว่า เชนคงไม่โตขึ้นมาเป็นผู้ชายอย่างพี่” ซาร่าก้าวไปที่ประตูอย่างแน่วแน่ แล้วออกจากห้องไป

เรียวแอบฟังเรื่องทั้งหมดด้วยความตกใจที่ต้องมารู้ด้วยความไม่ตั้งใจ เมื่อเห็นซาร่ากำลังจะออกจากห้อง เรียวก็คิดว่าเขาควรจะหลบไปดีกว่าเพราะซาร่าคงไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ และเขาก็ไม่อยากให้ซาร่ารู้ว่าเขาแอบมาได้ยินเข้า นึกถึงคนข้างๆขึ้นมาได้จึงหันมาเพื่อจะบอกให้หลบไปก่อน แต่เรียวก็ต้องตกใจอีกรอบเพราะเด็กหนุ่มข้างๆเขาตอนนี้ ยืนตัวแข็ง กัดฟัน กำหมัดแน่น ตาจ้องไปที่คนในห้องเขม็ง

เรียวจึงสะกิดแขนเขาเบาๆ แต่เหมือนเด็กหนุ่มข้างๆเขาจะไม่รู้สึกตัวเลย เรียวจึงตัดสินใจลากเด็กหนุ่มไปซ่อนที่หลังม่านตรงทางเดิน เขาเห็นซาร่าเดินออกไป ครู่หนึ่งชายที่ชื่อมาร์คก็เดินออกไปเช่นกัน เมื่อทั้งคู่ไปแล้ว เรียวก็ออกมาจากที่ซ่อน โดยไม่ลืมลากเพื่อนใหม่ของเขาออกมาด้วย

เรียวหันมามองเพื่อนใหม่ของเขาอีกครั้ง ก็เห็นว่ายังตัวแข็ง กำหมัดแน่นเหมือนเดิม

“เฮ้ นี่นายเป็นอะไรรึเปล่า” เรียวเขย่าแขนเขาด้วยความเป็นห่วง แต่เด็กหนุ่มก็ยังนิ่งเฉย เรียวเลยจับไหล่เขาไว้ทั้งสองข้างของเขาแล้วเขย่า “เฮ้ นี่นาย” เรียวเรียกด้วยเสียงที่ดังขึ้น

เหมือนเด็กหนุ่มจะรู้สึกตัว เพราะเขาเลิกทำตัวแข็ง หันมาสบตาเรียวแล้วกระพริบปริบๆ เรียวไม่ทันสังเกตในตอนแรกว่าเด็กหนุ่มคนนี้หน้าตาเป็นยังไง แต่ตอนนี้ได้มามองใกล้ๆก็เล่นเอาเขาตะลึงไปเลย เพราะเด็กหนุ่มตรงหน้ามีใบหน้าสวยหวานยิ่งกว่าเขาเสียอีก ผมสีน้ำตาลอมแดง จมูกโด่งเป็นสัน ปากเล็กๆสีกุหลาบ โดยเฉพาะดวงตาโตสีเขียวสดอย่างกับใบไม้ คมซึ้งอย่างที่เรียวไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ก็ดูคุ้นๆเหมือนกันแฮะ

ดวงตาสีเขียวสด คมซึ้ง ในตอนนี้มีน้ำตาคลอครองและฉายแววเศร้าหมองยังไงก็ไม่รู้ ทันใดนั้นเด็กหนุ่มก็ทรุดฮวบลงไปเฉยๆ

“นี่นาย ร้องไห้ทำไมน่ะ” เรียวถามด้วยความเป็นห่วง ความเงียบคือคำตอบที่ส่งกลับมา เรียวยกมือขึ้นปาดน้ำตาให้ แล้วค่อยๆดึงร่างบอบบางมากอดไว้ แล้วลูบหัวปลอบโยนเบาๆ ร่างบางแข็งขืนในตอนแรกแล้วก็โอนอ่อน ซบหน้าลงกับไหล่ของเรียวพร้อมทั้งโอบแขนกอดเขาไว้ ร้องไห้ออกมาเงียบๆ

สักพักใหญ่ร่างบางก็เงยหน้าขึ้น น้ำตาแห้งไปหมดแล้ว เรียวจึงลุกขึ้นยืนพร้อมกับพยุงเด็กหนุ่มขึ้นมาด้วย

“ขอโทษนะ แล้วก็ขอบใจมากที่อยู่เป็นเพื่อนชั้น” ร่างบางยิ้มให้เศร้าๆ

“ไม่เป็นไรหรอก นาย O.K. นะ” เรียวถามอย่างเป็นห่วง

“ชั้น นาธาน โคดี้ แต่ตอนนี้เป็น นาธาน รอสส์แล้วล่ะ”

“นาธาน! งั้นนายก็คือ...ลูกติดของป้าซาร่าน่ะสิ เอ่อ ชั้นเรียว มอริส ยินดีที่รู้จัก” เรียวยื่นมือให้

“อ๋อ... นายคือหนึ่งในแฝดที่ลุงโจ เล่าให้ชั้นฟังน่ะเอง” นาธานจับมือที่ยื่นให้

“เอ่อ...นาธาน นายอย่าคิดมากเลยนะเรื่อง...ที่ได้ยินน่ะ” เรียวพยามปลอบเพราะเห็นว่านาธานยังทำหน้าเศร้าอยู่

นาธานเดินไปที่หน้าต่างเหม่อมองออกไปข้างนอก “ชั้นเคยถามแม่ถึงเรื่องพ่อหลายครั้ง ตั้งแต่รู้ว่าคนที่ชั้นคิดว่าเป็นพ่อมาตั้งแต่เกิดไม่ใช่พ่อของชั้น แต่แม่ไม่เคยตอบเลยซักครั้ง ชั้นก็เพิ่งเข้าใจวันนี้เอง” นาธานถอนใจ “ถ้ารู้ว่าเค้าทำเลวกับแม่แบบนี้ชั้นขอไม่รู้ว่าชั้นมีพ่อดีกว่า” เขาพูดด้วยความเจ็บปวด

“นายก็ได้ยินแล้วนี่ว่าแม่นายรักลุงโจ แล้วลุงโจก็รักแม่นาย ชั้นเชื่อว่าลุงโจไม่มีวันปล่อยให้หมอนั่นทำอะไรนายกับป้าซาร่าเด็ดขาด ครอบครัวที่มีความรักหล่อเลี้ยงน่ะไม่มีอะไรจะทำลายลงได้หรอก” เรียวบอกนาธานอย่างที่ใจของเขาคิด

นาธานนิ่งคิดตามที่เรียวพูด จริงสินะตอนนี้เขามีครอบครัวที่อบอุ่นแล้ว แม่ของเขาก็มีความสุขและดูสบายใจอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วเขายังจะต้องการอะไรอีกล่ะ คิดได้ดังนี้จึงยิ้มอย่างสดใสให้เรียว “พูดเก่งจังนะ นายอายุเท่าไหร่กันฮึ”

“สิบสอง” เรียวยิ้มกว้างตอบ ดีใจที่นาธานหายเศร้า

“ชั้นนี่แย่จัง ต้องให้เด็กอย่างนายมาสอน” นาธานพูดยิ้มๆ

“หา! ชั้นเนี่ยนะเด็ก แล้วนายล่ะตัวแค่เนี้ยจะอายุเท่าไหร่กันเชียว” เรียวว่าเสียงขุ่น

“นายว่าไงนะ”

“งั้นเหรอ” นาธานถามเศร้าๆ รู้สึกอยากให้เรียวอยู่ต่ออีกนิด

“นายไปด้วยกันสิ จะได้เจอเร็นด้วยไง” เรียวชวน อยากให้นาธานอยู่ด้วยเหมือนกัน

“เอาสิ แล้วนายมาทำอะไรแถวนี้ล่ะ” นาธานถามอีกครั้ง

“ก็เจ้าเร็นตัวแสบน่ะสิ” เรียวบอก ขณะที่ทั้งคู่เดินออกจากบริเวณนั้นเพื่อกลับไปหาเร็น “คิดเกมส์อะไรก็ไม่รู้ ชั้นเลยต้องเดือดร้อนไปด้วยเลย” เรียวบ่นต่อ

“ทำไมล่ะ” นาธานอยากรู้

“ก็ถ้าเราสองคนถูกจับได้ ก็ต้องจูบคนที่จับเราได้เป็นรางวัลน่ะดิ” เรียวทำหน้าบูด

“ฮะ ฮะ ร้ายจริงนะน้องของนายน่ะ ชักอยากเจอเร็วๆแล้วสิ” นาธานบอกขำๆ

“แต่ความจริง นายก็เป็นคนจับชั้นได้นะ นาธาน” เรียวทำหน้าเจ้าเล่ห์

นาธานเขินหน้าแดง “นายไม่เห็นจะเหมือนนางฟ้าตรงไหนเลย” พยายามจะแกะมือตัวเองออกจากมือเรียว แต่เรียวไม่ยอมปล่อย

“ก็ใช่อ่ะนะถ้าเทียบกับนายแล้ว นายเหมือนนางฟ้ากว่าชั้นซะอีก” เรียวพูดตรงๆตามนิสัย

“บ้าเหรอ” นาธานเขินจนหน้าแดงแปร๊ดถึงใบหู เล่นชมกันตรงๆอย่างนี้ไม่เขินก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

“ชั้นพูดจริงนะ มองตาชั้นสินาธาน”

“เรียว...ว นายอยู่ไหน...เรียว” เสียงเร็นร้องเรียกดังมา

ทั้งสองคนสะดุ้งผละออกจากกัน แล้วมองหน้ากันนิ่ง เรียวเห็นนาธานหน้าแดงแปร๊ดก็ยิ้มอย่างยินดี พอดีกับที่เร็นโผล่พรวดมาถึง

“เรียว อยู่นี่เอง ชั้นหาซะทั่วเลย” เร็นว่าปนหอบ

“จะตามหาชั้นทำไม เดี๋ยวก็กลับไปเจอกันที่ห้องละ เจ้าตัวยุ่ง” เรียวหันไปจ้องอย่างเอาเรื่องโทษฐานขัดจังหวะ

เร็นเพิ่งจะเห็นว่านาธานยืนอยู่ด้วย แถมยังหน้าแดงซะอีกก็พอจะเดาเรื่องออก อย่างนี้ต้องแกล้งซะหน่อย “แหม เรียวล่ะก็” แล้วก็เดินไปโอบรอบคอเรียว “พูดจากับนางฟ้าแสนน่ารักอย่างชั้นแบบนี้ได้ไง ไหนบอกว่าห่วงแต่ชั้นคนเดียวไงล่ะ” เร็นพูดไปก็ทำท่าเหมือนจะโน้มคอเรียวลงมาจูบ

เรียวรีบเอามือยันหน้าเร็นไว้ “เลิกเล่นบ้าๆได้แล้วน่าเร็น อายคนอื่นเค้าบ้างเด้ เดี๋ยวก็เข้าใจผิดกันพอดี” เรียวเอ็ดพร้อมถลึงตาขู่

“ก็ได้” เร็นว่า แล้วปล่อยเรียวเดินมาหานาธาน “เร็น มอริสยินดีที่รู้จัก” เร็นส่งมือและยิ้มให้

“นาธาน รอสส์” นาธานอมยิ้มแล้วจับมือกับเร็น หน้าเหมือนกันแต่นิสัยต่างกันลิบเลยแฮะ

“ลูกเลี้ยงลุงโจเหรอ อืม อย่างนี้เป็นผลดีทางธุรกิจ” เร็นพึมพำ

“เอ่อ...” เร็นอึกอักหน้าแดงขึ้นมาทันที

“ฮ้า! อย่างนี้แสดงว่านาย...” เรียวยิ้มล้อเลียนเร็นบ้าง

“ไม่รู้ไม่ชี้ รีบไปเหอะน่า” แล้วเร็นก็จับมือเรียวข้างหนึ่ง นาธานข้างหนึ่ง ลากออกไปทันที

‘ว่าแต่เขานะเจ้าเร็น สมน้ำหน้า’ อ๊ะ...ไม่ได้สิถึงจะร้ายแต่ยังไงก็ต้องปกป้องไว้ก่อน น้องทั้งคนนี่นา แต่ว่าใครกันน้าที่ปราบน้องชายตัวแสบของเขาได้ คงต้องเก่งพอตัวล่ะ

“ระดับชั้นแล้ว มีเหรอจะไม่สำเร็จ รอให้นางฟ้าของชั้นกลับมาก่อนเหอะ แล้วนายก็รู้เองแหละ” เชนว่า

“นางฟ้าของชั้น งั้นเหรอ อืม” ไมล์เลิกคิ้วเหมือนจะถาม “ตกบ่วงเสน่ห์นางฟ้าซะแล้วเพื่อนเรา”

“เปล่าซักหน่อย ก็แค่...” เชนชักเขินที่เพื่อนรู้ทัน

“เอาเหอะๆ ไม่แซวแล้วก็ได้” ไมล์หัวเราะหึ หึ ขำเพื่อนรัก

“ไปหลบที่ไหนก็ไม่รู้เนอะ นางฟ้าของเราเนี่ย” เสียงเด็กๆบ่นดังขึ้นก่อนที่ทั้งหมดจะเข้ามาในห้อง เพื่อรอให้นางฟ้าทั้งสองปรากฎตัว

“มากันแล้วพวกเจ้าเปี๊ยกทั้งหลาย” ไมล์ว่าแล้วหันมาคุยกับเชน

พักใหญ่จากนั้น เร็น ก็ลากเรียวกับนาธานเข้ามา เด็กๆหันควับมาทันที

“เสียใจด้วยนะทุกคน ที่อดได้รางวัล” เร็นยิ้มหวานให้สาวกทั้งหลาย

“น่าเสียดายจัง อดได้จูบนางฟ้าเลย” เสียงเด็กๆพึมพำ

“เอาไว้คราวหน้าเราค่อยหาอะไรมาเล่นใหม่แล้วกันนะ เอาล่ะพวกนายสลายกลุ่มได้” เร็นยิ้มหวานให้อีกรอบพร้อมโบกมือให้ทุกคน

เด็กๆก็แยกย้ายกันไปอย่างเชื่อฟัง(เจ้าแม่)เร็น เรียวกับนาธานหันมามองหน้ากันแล้วส่ายหน้ากับความร้ายกาจของเร็น

“พอเลยนะเร็น เกมส์ประหลาดๆของนายน่ะ” เรียวบ่น

“พอก็ได้แต่แค่วันนี้นะ หิวยังนาธาน” เร็นหันมาถาม

“นิดหน่อยน่ะ”

“งั้นไปหาอะไรกินกับชั้นดีกว่า” เรียวว่าพร้อมกับดึงนาธานหนีไปที่โต๊ะขนม

“แหม พอเจอคนถูกใจก็ทิ้งชั้นเลยเหรอ” เร็นทำแก้มป่อง “แบบนี้ต้องแกล้ง” ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วรีบเดินตามเรียวกับนาธานไปที่โต๊ะขนม ไม่ทันสังเกตสายตาสองคู่ที่มองตามด้วยความขบขันอยู่ที่มุมห้อง

หลังจากที่เรียวกับนาธานหยิบขนมแล้วกำลังจะเดินมานั่งทางมุมห้อง เร็นก็เดินต้อนหน้าต้อนหลังเพื่อจะแกล้งคู่แฝดจนเรียวต้องถลึงตาใส่ ส่วนนาธานก็เอาแต่หัวเราะไม่หยุด แล้วเสียงทุ้มนุ่มคุ้นหูเร็นก็ดังขึ้น

“มานั่งทางนี้ก็ได้นะเร็น” เชนบอกพร้อมกับยิ้มน้อยๆ

เร็นตกใจจนตัวแข็ง “น...นาย”

เรียวมองเร็นสลับกับชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความสงสัย “นายรู้จักเหรอ” ถามเร็นเบาๆ

เร็นได้แต่พยักหน้าเพราะมัวแต่อึ้งที่อยู่ๆเชนก็โผล่มา พอสบตากับกับเชนที่ขยิบตาให้ก็หน้าแดงขึ้นมาทันที เรียวเห็นเร็นหน้าแดงก็เดาได้ทันที หมอนี่งั้นเหรอ โอ้ ทำเจ้าเร็นหน้าแดงได้ น่าสนใจแฮะ แต่ดูคุ้นๆตาเขาชอบกลแฮะเคยเจอที่ไหนรึเปล่านะ ดวงตาสีเขียวแบบนี้มันเหมือนกับ... เรียวหันมามองนาธานก็รู้ว่านาธานก็สังเกตเห็นเหมือนกัน

“นายคงเป็นเรียวสินะ” เชนมองเรียวแล้วหันไปมองเร็น “จะไม่แนะนำชั้นหน่อยเหรอเร็น”

“เอ่อ เรียว นาธาน นี่เชน เชนนี่เรียวกับนาธาน” เร็นแนะนำ

“ยินดีรู้จัก” เชนจับมือกับเรียว แต่พอเขามองนาธานเขาก็อึ้งไป ดวงตาแบบนี้มัน...

“อ้อ นี่ไมล์เพื่อนชั้น” เชนแนะนำ ยังคงจ้องนาธานไม่วางตา

“หวัดดี” ไมล์ยิ้มให้พลางมองหน้าเร็น เห็นว่าเร็นหน้าแดงก็รู้ว่าเพื่อนเขาได้รางวัลเรียบร้อย

“มองอะไรกันนักหนา” เร็นบ่นรอดไรฟันค้อนเชนควับๆ เมื่อเห็นเชนจ้องนาธานไม่วางตา แต่เชนก็ยังอุตส่าห์ได้ยิน พอทั้งหมดนั่งลงเชนก็กระซิบเบาๆที่หูเร็น “หึงชั้นรึไง” แล้วก็เลิกคิ้วข้างหนึ่งอย่างล้อเลียน

“เจ้าบ้า” เร็นว่าให้

“อะไรนะ เร็น” เรียวถามอย่างสนใจ

“ปล๊าว...” เร็นทำตาแป๋วไม่รู้ไม่ชี้ เชนกับไมล์ได้แต่หัวเราะหึ หึ

นาธานมองเชนเงียบๆ เขาก็รู้ว่าเชนต้องเป็นพี่ชายของเขาแน่ๆ เพราะเชนถอดแบบมาจากพ่อของพวกเขาทุกอย่างตั้งแต่ผมสีเข้ม รูปร่างสูงโปร่ง โดยเฉพาะดวงตาสีเขียวเข้มแบบเดียวกัน ผิดกันตรงที่แววตาของเชนดูจะมีแววหัวเราะและอ่อนโยนกว่า เขารู้จักดวงตานั่นดีเพราะมันก็เป็นดวงตาของเขาเช่นกัน ไม่มีสิ่งใดจะให้เขาปฏิเสธได้เลยว่าเชนกับเขาไม่ใช่พี่น้องกัน และเขาก็สังเกตว่าเชนก็คงสงสัยอยู่เหมือนกัน

เรียวบีบมือนาธานเบาๆที่ใต้โต๊ะเหมือนจะให้กำลังใจ เขารู้ว่านาธานคงเจ็บปวด เขาดูออกมันฉายออกมาจากแววตา นาธานหันมายิ้มเศร้าๆให้เรียวเหมือนจะขอบคุณ

“ทำไมเงียบไปล่ะนาธาน” เร็นโพล่งขึ้น

“ใครเค้าจะพูดจ๋อยๆได้อย่างนายเล่า” เรียวตอบทันควัน

“ออกรับแทนเชียวนะ เดี๋ยวนี้นายรักคนอื่นมากกว่าชั้นแล้วเหรอ” เร็นแกล้งทำเสียงน้อยใจ

“ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกเร็น อย่าเข้าใจผิดสิ” นาธานรีบบอก

“อย่าไปหลงกลเจ้านี่นะนาธาน เร็นชั้นน่าจับนายหักคอซะทีดีมั้ยเนี่ย” เรียวทำหน้าเหนื่อยใจ

“โห! โหดจัง ล้อเล่นนิดเดียวก็ไม่ได้” เร็นทำหน้าทะเล้น

“ไม่เป็นไรหรอกเรียว ชั้นแค่ยังไม่ชิน(กับความร้ายกาจ)น่ะ” นาธานอมยิ้ม

“นี่ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว เรามาเตรียมตัวนับถอยหลังกันเถอะ” ไมล์รีบเปลี่ยนเรื่อง

แล้วทุกคนก็ลุกขึ้นไปยืนรวมกับพวกเด็กๆที่กลางห้อง ทุกคนเริ่มนับถอยหลัง

“10 9 8 7 6 5 4 3 2 1 HAPPY NEW YEAR เย้”

ขณะที่ทุกคนส่งเสียงร้องอย่างยินดีอยู่นั้น เชนก็ก้มลงหอมแก้มเร็นฟอดใหญ่

“เชน!! เจ้าบ้า...” เร็นหน้าแดงด้วยความอาย

“ปล่อยนะ” เร็นพยายามทั้งดึงทั้งดันแต่ไม่หลุด เลยเหลียวไปหาเรียวให้ช่วย

“ปล่อยเร็นได้แล้วเชน” เรียวบอกเสียงเรียบ จริงๆแล้วอยากให้เร็นโดยแกล้งซะบ้าง ชอบแกล้งคนอื่นดีนัก

“ใช่ปล่อยซะทีเซ่ ไม่งั้นนายโดนเรียวอัดแน่” เร็นได้ทีขู่เชน

เชนมองเรียวแต่ไม่เห็นท่าทีว่าเรียวจะเอาเรื่องเขาซักนิด แต่ก็ยอมปล่อยเร็นโดยดี เร็นรีบมาหลบหลังเรียว พร้อมกับเชิดหน้าใส่

“คราวหน้าอย่าทำให้มันประเจิดประเจ้อนักสิ เดี๋ยวก็โดนสาวกของเจ้านี่รุมเอาหรอก” เรียวว่า แล้วยิ้มให้เชนอย่างรู้กัน

“เรียว!! นี่นายไม่เข้าข้างชั้นเลยเหรอ” เร็นโวย

“นาธานน่ารักจัง ใจดีที่สุดเลย” เร็นได้ทีเลยกอดนาธานซะเลย สมน้ำหน้าเจ้าเรียว

“เฮ้ย!! นาธานอย่าโอ๋เร็นสิ” เรียวมองด้วยความอิจฉา

“ชั้นว่าเราออกไปสมทบกับพวกผู้ใหญ่ดีกว่า จวนได้เวลากลับกันแล้วมั้ง” ไมล์พูดขึ้นหลังจากเงียบไปนาน

“พึ่งรู้นะว่านายเป็นผู้ปกครองของเชน” เร็นแซวด้วยความหมั่นไส้

“เปล่าหรอก แค่บอดี้การ์ดน่ะ” ไมล์ยิ้มให้อย่างไม่ถือสา

“ไมล์...” เชนหันไปสบตาเพื่อน

ไมล์พยักหน้าอย่างรู้ว่าเชนไม่อยากให้เขาพูดอะไรมากกว่านี้

“งั้นก็ไปกันเหอะ” นาธานพูดขึ้นแล้วจูงมือเร็นเดินนำไป

“ได้ไงเนี่ย” เรียวบ่น ก็นาธานมากับเขาแท้ๆ สุดท้ายไปกับเร็นเฉยเลย

“พยายามเข้านะน้องชาย” เชนตบบ่าปลอบใจเรียวเบาๆ

“นายก็เหมือนกันแหละ แต่ดูท่าทีเจ้าเร็นแล้วนายงานหนักกว่าชั้นแน่ๆ พี่ชาย” เรียวตอกกลับ แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน

เชนโอบบ่าเรียวข้างหนึ่ง ไมล์ข้างหนึ่ง “เอาล่ะตามหวานใจของเราไปกันเถอะ”

“มาแล้วเหรอลูกพ่อ เจอนาธานแล้วสิ” เคนยิ้มกว้างให้ลูกรัก

“ฮะ นาธานน่ารักที่สุดเลย” เร็นบอกแล้วหันไปยิ้มกับนาธาน “น่ารักกว่าเรียวอีก เรียวน่ะตอนนี้เค้าไม่สนใจผมแล้วล่ะฮะ หึ! ได้เพื่อนใหม่แล้วลืมน้อง” เร็นฟ้องเป็นฉากๆ แล้วทำแก้มป่องแบบงอนๆ

“จริงเหรอ” เคนทำหน้าไม่เชื่อ

นาธานได้แต่อมยิ้ม ‘น่าสงสารเรียวจัง เร็นร้ายออกอย่างนี้’ แต่เขาก็รู้ว่าเรียวห่วงเร็นยิ่งกว่าใคร

“ถามนาธาน ดูก็ได้ฮะ” เร็นหาผู้สนับสนุน

นาธานสะดุ้ง เรื่องนี้มันเลี้ยวมาหาเขาได้ไง “เอ่อ... คือ” แล้วจะให้เขาตอบยังไงดีเนี่ย

“ถามอะไรนาธานเหรอ เร็น” เสียงเย็นเยียบดังขึ้นด้านหลัง

เร็นสะดุ้งเฮือกหันกลับไปก็พบเรียวกับเชนตีหน้าถมึงทึงยืนอยู่ ไมล์ยืนอยู่ข้างหลังกลั้นยิ้มเต็มที่

“ได้ทีฟ้องใหญ่เลยนะ ถ้าชั้นไม่สนนายจริงๆนายจะว่าไงฮึ” เรียวแกล้งทำเสียงโกรธๆ

“ใช่ๆ ไม่ยักรู้นะว่านายขี้ฟ้อง” เชนว่าบ้าง

“อย่ามารุมกันนะ” เร็นว่าแต่หน้าชักจ๋อย เรียวคงไม่โกรธเขาจริงๆหรอกนะ หันไปหานาธานเพื่อขอความช่วยเหลือ นาธานพยายามกลั้นยิ้มที่เห็นนายตัวร้ายหน้าจ๋อย เขารู้ว่าเรียวกับเชนกำลังแกล้งเร็นอยู่

“เอ่อ... แล้วพ่อจะรู้มั้ยเนี่ยว่ามันเรื่องอะไรกัน” เคนถามหลังจากมองคนโน้นทีคนนี้ที

“ไม่มีอะไรหรอกฮะ อาเคน พวกเค้าแค่หยอกกันเล่นเท่านั้นเอง จริงมั้ยเรียว” นาธานรีบบอก แล้วส่งสายตาปรามเรียว

เรียวสบตานาธานแล้วก็ใจอ่อน ความจริงกะว่าจะแกล้งเร็นแก้เผ็ด เชนก็อุตส่าห์ร่วมมือด้วยแล้วเชียว เฮ้อ รอดตัวไปนะเจ้าน้องตัวแสบ หันไปสบตาเชนเหมือนบอกว่าเลิกเหอะ เชนก็ได้แต่ยักไหล่

“จริงฮะ เราแค่หยอกเร็นเท่านั้น” เรียวบอกเคน แล้วหันไปหาเร็น “ชั้นเคยไม่สนใจนายเมื่อไหร่กัน นายเป็นน้องคนเดียวของชั้น เหมือนเป็นครึ่งหนึ่งของชั้นนะเร็น ไม่ว่านายจะทำอะไร ร้ายกาจแค่ไหน แล้วนายเคยเห็นชั้นโกรธนายรึเปล่าล่ะ” เรียวพูดกับเร็นด้วยน้ำเสียงจริงจัง เล่นเอาคนรอบตัวทั้งอึ้งทั้งซึ้งไปตามๆกัน

เร็นเองก็ถึงกับน้ำตาซึม “ชั้นขอโทษนะเรียว” เร็นเข้าไปกอดเรียวไว้แน่น “ชั้นรักเรียวนะ” เรียวลูบผมเร็นเบาๆ “ชั้นรู้เร็น ชั้นก็เหมือนกัน”

ทุกคนที่เห็นภาพนั้นต่างก็รับรู้ถึงความรักความผูกพันที่ทั้งคู่มีให้แก่กัน นาธานยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่เกือบไหลออกมา ภาพเรียวกับเร็นทำให้เขารู้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาเหงาแค่ไหน แล้วเขาก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันใดจากมือที่โอบไหล่เขาอย่างอ่อนโยน นาธานหันไปดูก็พบว่าเชนเป็นคนที่โอบเขาอยู่พร้อมกับยิ้มให้อย่างปลอบโยนเหมือนจะรับรู้ถึงความรู้สึกของเขา นาธานจึงยิ้มตอบอย่างขอบคุณ ทั้งสองคนต่างก็รู้สึกมีว่าความผูกพันก่อตัวขึ้นอย่างประหลาด

“พี่น้องรักกันแบบนี้ก็ดีแล้ว” เคนลูบหัวลูกทั้งสองอย่างปลื้มใจ พลางสูดจมูก “แต่อย่าทำซึ้งกันบ่อยๆนะ พ่อยังไม่อยากปล่อยโฮกลางที่สาธารณะ” พวกเด็กๆต่างพากันหัวเราะขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง

“ปล่อยนาธานได้แล้วเชน” เรียวบอกเสียงห้วน หลังจากเงยหน้ามาเห็นเชนยืนโอบหวานใจของตัวเอง

“ใช่ๆ รีบปล่อยเลยนะ คนเจ้าชู้” เร็นบอกเสียงห้วนไม่แพ้กัน แต่ท้ายประโยคพูดเสียงเบาเหมือนพูดกับตัวเองพลางทำตาพิฆาตใส่เชน

“ฮะ ฮะ ปล่อยก็ได้ เจ้าขี้หวง” เชนปล่อยนาธานที่หน้าเริ่มแดง แล้วไปยืนข้างๆเร็น “เปล่าเจ้าชู้สักหน่อย เรื่องเจ้าชู้น่ะชั้นเก็บไว้ทำกับนายคนเดียวแหละ” เสียงกระซิบที่ข้างหูเบาๆ เล่นเอาเร็นขนลุกเลยทีเดียว

“เจ้าบ้า” เร็นพึมพำว่าเชน แต่กลับยิ้มพอใจพร้อมกับหน้าแดงน้อยๆอย่างน่ารักจนเชนถึงกับตะลึง

“พ่อฮะ นี่เชนกับไมล์เพื่อนใหม่ของเราฮะ” เรียวแนะนำ

“ยินดีที่รู้จักครับ” เชนกับไมล์รีบทักทาย

เคนมองเชนที มองนาธานทีอย่างสงสัย “นี่เป็นญาติกันรึเปล่าน่ะ ดูเหมือนกันยังไงก็ไม่รู้”

“งั้นมั้งครับ” เชนตอบแล้วหันไปยิ้มให้นาธาน

“อาจจะครับ อาเคน” นาธานยิ้มตอบ

“ที่รักคะ ชั้นคิดว่าคุณคงเป็นขวัญใจเด็กๆตามเคยใช่มั้ยคะ” เสียงหวานๆดังขึ้นด้านหลัง

ทั้งกลุ่มหันไปก็เห็น รินะ โจและซาร่า ยืนยิ้มอยู่หลังพวกเขา รินะเดินไปโอบเคน เคนก็ก้มลงหอมแก้มภรรยาอย่างแสนรัก

“ซนรึเปล่าเร็น” คนเป็นแม่ถามอย่างรู้นิสัยลูกคนเล็ก

“แม่อ่ะ ไม่เห็นถามเรียวมั่งเลย” เร็นตอบกลับงอนๆ

“ลิงคงบินได้นั่นแหละ เรียวถึงจะซุกซนไม่อยู่นิ่งอย่างลูก” รินะยิ้มให้เร็นด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ

“ไม่ซนหรอกฮะ ไม่มากเท่าไหร่วันนี้ ผมยังเอาอยู่” เรียวตอบแม่แทนแล้วยิ้มให้เร็นอย่างรู้กัน

“เด็กซนๆเค้าว่าเป็นเด็กฉลาดนะคะ” ซาร่ากล่าวขึ้น

“แต่ถ้าซนอย่างเจ้าสองคนนี่ล่ะก็ คุณจะผมหงอกในเวลาไม่กี่วันแน่ๆ ที่รัก” โจบอก เรียกเสียงหัวเราะได้จากทุกคนในกลุ่ม

ไมล์สะกิดเชนให้หันไปดูที่หน้าประตูห้อง พอเชนหันไปก็เห็นพ่อของเขาส่งสายตาเหมือนบอกว่ากลับได้แล้ว เขาพยักหน้าให้ แล้วก็เห็นว่าพ่อของเขาไม่ได้มองที่เขาคนเดียว พอมองตามสายตาไป ก็เห็นว่าพ่อเขามองเขม็งไปที่ นาธานกับแม่ของเขา เชนขมวดคิ้วอย่างไม่ข้าใจ หรือว่าที่เขาสงสัยจะเป็นจริง นาธานต้องมีความเกี่ยวข้องกับเขาแน่ๆ และเขาก็จะต้องรู้ให้ได้ด้วย เชนหันกลับมาพยักหน้าให้ไมล์ อีกฝ่ายพยักหน้ารับรู้

“ผมคงต้องขอตัวก่อนแล้วล่ะครับ” เชนเอ่ยขึ้นกับทุกคน

“จะกลับแล้วเหรอ” นาธานถามขึ้นรู้สึกใจหาย

“ใช่ พ่อเรียกแล้วล่ะ” เชนยิ้มกับทุกคน “วันนี้ผมสนุกมากเลยครับ ดีใจที่ได้มา” แล้วยิ้มให้เร็นเป็นพิเศษ

เร็นเขินจนต้องเบือนหน้าหนีสายตาของชายหนุ่ม อาการของเร็นไม่รอดพ้นสายตาของรินะไปได้ คุณแม่ผู้แสนดีแอบลอบยิ้มอยู่คนเดียว

“บายนะ แล้วจะได้เจอกันอีกมั้ย” นาธานถาม

“แน่นอนสิ” เชนบอกอย่างมั่นใจ

“บายนะเชน ไมล์ หวังว่าคงพบกันอีก” เรียวยิ้มกว้าง เขารู้สึกชอบสองคนนี้อย่างไม่รู้ว่าทำไม

“หวังว่างั้น” เชนกล่าวพร้อมมองหน้าเร็น แต่เร็นทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ จนเรียวต้องสะกิด

เร็นค่อยๆหันมาสบตาสีเขียวเข้มของเชน “บายนะ แล้วเจอกัน” ยิ้มให้อย่างเขินๆ

“คอจะบิดกลับแล้วเร็น” เรียวแซวเมื่อเห็นเร็นมองตามเชนไป

“อย่ามาแซวนะ ชั้นก็แค่ดูให้แน่ใจว่าหมอนั่นไปแล้วจริงๆเท่านั้นแหละ” เร็นเถียง

“ก็ได้ อย่างนั้นก็ได้” เรียวหัวเราะ แล้วหันไปกระซิบกับนาธาน “ปากไม่ตรงกับใจ” นาธานได้แต่หัวเราะเบาๆ

แล้วครอบครัวของเรียวกับเร็นก็ลากลับ โจ ซาร่าและนาธานเดินมาส่งที่ประตู ขณะที่กำลังเดินไปถึงรถ นาธานก็วิ่งมาเรียกเรียวเอาไว้

“เรียว” นาธานเรียกเบาๆ เรียวหันกลับมาอย่างดีใจ คนอื่นๆจึงเดินไปที่รถก่อน

“มีอะไรรึเปล่านาธาน” เรียวถาม ยังยิ้มไม่หุบ

“ชั้นอยากจะขอบใจนายน่ะ ขอบใจนะสำหรับทุกอย่าง” พูดพลางกุมมือเรียวไว้

“ไม่เป็นไรหรอก ชั้นต่างหากที่ต้องขอบใจที่นายไม่โกรธชั้น” เรียวกระชับมือนาธานแน่นขึ้น

แล้วนาธานก็จูบแก้มเรียวเบาๆ “ขอบคุณอีกครั้งนะเรียว” นาธานบอกเขินๆ หน้าแดงอย่างน่ารักที่สุดในสายตาของเรียว เรียวก็หน้าแดงไม่แพ้กัน นาธานยิ้มอย่างสดใสให้เรียวอีกครั้งก่อนจะวิ่งกลับเข้าบ้านไป ทิ้งให้เรียวยืนยิ้มกว้างเอามือลูบแก้มที่นาธานฝากรอยไว้อย่างฝันๆ อย่างนี้แปลว่านาธานก็มีใจให้เขาเหมือนกันใช่มั้ยเนี่ย

“เรียว นายจะยืนยิ้มอีกนานมั้ยเนี่ย” เสียงเร็นดังขึ้นข้างตัวเล่นเอาเรียวตื่นจากภวังค์

“อะ...เอ่อ” เรียวยังเบลอๆ อยู่เลยไม่รู้จะตอบว่าอะไร

“แหม แค่โดนหอมแก้มแค่เนี้ย เอ๋อไปเลยเหรอ นายนี่มันอ่อนหัดจริงนะ” เร็นแหย่พี่ชาย

“น้อยๆหน่อย เจ้าตัวยุ่ง นายยังติดชั้นเรื่องเชนอยู่นะ” เรียวได้สติ เลยย้อนเร็นเข้าให้

“อะไร ไม่เห็นรู้เรื่องเลย รีบไปเหอะพ่อกับแม่รอนานแล้ว มัวแต่สวีตกันอยู่นั่นแหละ” เร็นทำไม่รู้ไม่ชี้แถมยังแซวเรียวซะอีก แล้ววิ่งหนีกลับไปที่รถทันที

“ฝากไว้ก่อนเหอะ เจ้าเร็น” เรียวบ่นแล้วก็เดินตามเร็นไป