ท่าทางของทาชิมะที่กำลังเพลิดเพลินกับไอศครีมทำให้ทากิชินึกถึงโทยะขึ้นมาอีก ทำไมต้องคล้ายกันขนาดนี้นะ

ทากิชิ : เอ้า...เปื้อนเสื้อแล้วนะ เด็กจริงๆเลยน๊า ตามอามานี่มา

ทากิชิจูงมือทาชิมะไปห้องน้ำ ทากิชิเอาผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำแล้วค่อยๆเช็ดรอยเปื้อนที่เสื้อบริเวณหน้าอกของทาชิมะ แต่เสื้อที่ค่อนข้างบางทำให้เห็นรอยสีชมพูเล็กที่หน้าอกทาชิมะได้ชัดเจน ทากิชิหยุดแล้วส่งผ้าให้ทาชิมะเช็ดต่อ

ทาชิมะ : กาแฟคุณอาหอมดีจังครับ

ทากิชิ : เด็กๆห้ามดื่มนะ

ทาชิมะ : ทำไมล่ะครับ..น่าอร่อยดีออก

ทากิชิ : ก็ไม่เหมาะกับเด็กๆอย่างเธอไง

ทาชิมะ : ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะครับ

ทากิชิ : ว่าไงนะ อะไรที่ทำให้คิดว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว...หึ

ทาชิมะ : อย่างน้อยผมก็จูบเป็นแล้วนี่ครับ จูบกับคุณอาหลายครั้งแล้วด้วย

ทากิชิถึงกับอึ้งในคำตอบ เขารีบวางเงินไว้บนโต๊ะ แล้วดึงมือทาชิมะออกจากร้านซึ่งตอนนี้กำลังตกเป็นเป้าสายตา

เมื่อทากิชิขับรถมาถึงที่คฤหาสน์เขาก็รีบพาทาชิมะขึ้นห้องทันที

ทาชิมะ : อย่..า ครับ อย่าทำ..อย่างนี้..สิครับ

ทากิชิ : ทำไมล่ะ เป็นผู้ใหญ่แล้วไม่ใช่รึไง ทำแบบนี้ก็ไม่เห็นจะแปลกนี่นา

คราวนี้มือของทากิชิเริ่มซุกไซร้ลงเบื้องล่างของทาชิมะ ถึงกับทำให้เขาครางออกมาโดยไม่รู้ตัว แล้วน้ำตาก็เริ่มไหลออกมาด้วยความอาย

ทากิชิ : เป็นอะไรไปหือ...ผู้ใหญ่ไม่ร้องไห้กับเรื่องแค่นี้หรอกนะ

ทาชิมะ : พอทีเถอะ..ครับ ถ้าผมทำอะไรให้คุณอาไม่พอใจ ผมขอโทษครับ แต่ได้โปรดอย่าเห็นผมเป็นที่ระบายความโกรธอย่างนี้เลยครับ

ทากิชิหยุดการกระทำลง แล้วมองหน้าที่กำลังสะอึกสะอื้น เขาจูบไปที่น้าผากเบาๆ

ทากิชิ : อาไม่เคยคิดแบบนั้นกับเธอนะ หยุดร้องไห้เถอะเด็กดี

ทากิชิคลายมือจากทาชิมะเขาเปลี่ยนมาเป็นการรวบร่างบางนั้นมาไว้ในอ้อมกอดแทน

ทากิชิ : อาอยากให้เธอรู้ว่าการเป็นผู้ใหญ่น่ะไม่ใช่มีแค่เรื่องความปรารถนาอย่างเดียว ยังมีสิ่งต่างๆอีกมากที่ต้องเรียนรู้ ซึ่งชั่วชีวิตคนเราน่ะอาจเรียนรู้ได้ไม่หมดด้วยซ้ำเพียงแต่ถ้าใครมุ่งมั่นขยันอดทนที่จะเรียนรู้ก็สามารถก้าวล้ำหน้าคนที่ไม่ยอมเรียนรู้ไปได้และสามารถก้าวขึ้นเป็นผู้นำแทนที่จะเป็นผู้ตาม ส่วนที่จะทำได้ดีแค่ไหนนั้นก็ต้องขึ้นกับความตั้งใจจริงของเรา เข้าใจไหม?

ทาชิมะ : ครับ..คุณอา

ทากิชิ : พักผ่อนซะนะ เดี๋ยวอาต้องไปทำงานแล้วล่ะ วันนี้อาอาจจะไม่กลับนะ

ทาชิมะ : ทำไมล่ะ..ครับ

ทากิชิ : คิดว่า..เย็นนี้..คงมีธุระยุ่งน่ะ

ทาชิมะ : แต่...ผม...

ทากิชิ : อาขอเวลาน่อยนะ แล้วอาจะชดเชยให้ในส่วนที่ขาดหายไป

ทาชิมะ : ครับ..ผมเข้าใจ..แต่ก็ยังอยากให้คุณอากลับนะครับ

ทากิชิจุมพิตไปที่แก้มอ่อนใสของทาชิมะเบาๆ แล้วเดินออกไป

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

บริษัท Idol & Music Entertainment

ทาคุมิ : สวัสดีครับท่านประธาน วันนี้มาสายนะครับ

ทากิชิ : ขอโทษที พอดีติดธุระน่ะ

ทาคุมิ : ที่ชินจูกุนะเหรอครับ

ทากิชิ : มีอะไรไหมนะที่จะรอดพ้นสายตาเธอไปได้ เลขาหน้าสวยของชั้น

ทาคุมิ : รับชาหรือกาแฟครับ

ทากิชิ : เย็นชาจังนะ ขอจูบรับการทำงานหน่อยสิ

ทาคุมิ : ท่าน..ประธาน

ทากิชิ : นะ..ทาคุมิ

ทาคุมิปฏิเสธน้ำเสียงที่ออดอ้อนไม่ได้อีกตามเคย เขาก้มตัวลงไปจูบทากิชิ แต่เขากลับเสียหลักลงไปนั่งบนตักของทากิชิเพราะการรั้งตัวของทากิชิ

ทาคุมิ : ก็..ผมจูบไปแล้วนี่ครับ จะเอายังไงอีก

ทากิชิ : ทำไมพูดจาใจร้ายจัง ขอกอดหน่อยนะ

ทาคุมิ : ไม่ได้เด็ดขาดครับ นี่เวลางานนะครับ แล้วนี่ก็สายมากแล้วด้วย เริ่มทำงานซะทีเถอะครับ

ทากิชิ : ไม่ได้หมายความว่าจะถึงขนาดนั้นสักหน่อย แค่อยู่นิ่งๆแบบนี้สักพักน่ะ

ทาคุมิ : อย่างอแงสิครับ

แล้วทาคุมิก็ลุกขึ้นไปหอบแฟ้มเอกสารกองพะเนินมาวางไว้บนโต๊ะหน้าทากิชิ

ทากิชิ : มากขนาดนี้เชียว

ทาคุมิ : วันนี้ยังมีอีก 2 ประชุมและ 1 นัดเจรจานะครับ

ทากิชิ : อะไรบ้างช่วยบอกรายละเอียดหน่อยสิ

ทาคุมิ : เวลา 13.00 ประชุมเรื่องงานเดินแฟชั่นของ idol ในสังกัดกับนางแบบและนายแบบจาก Italy เวลา14.30 ประชุมเรื่องนักร้อง pop-rock วง prince เกี่ยวกับการ promote และ live concert และหลัง 17.00 มีนัดทานอาหารกับคุณมิโกะ เรื่อง idol คนใหม่ที่จะแนะนำให้เข้ามาในสังกัด ได้ข่าวว่าหน้าตาน่ารักมากด้วยนะครับ

ทากิชิ : หึงรึไง?

ทาคุมิ : ก็..ท่านประธานไว้ใจได้ซะที่ไหนล่ะครับ

แล้วทาคุมิก็สะบัดหน้าหนีทากิชิ แล้วกำลังจะก้าวออกจากห้องไป

ทากิชิ : ช่วยเลื่อนนัดกับมิโกะออกไปเป็นวันพรุ่งนี้เวลาเดิมแทนนะ เพราะตอนเย็นวันนี้ชั้นมีธุระสำคัญน่ะ

ทาคุมิ : เอ๋...เป็นไปได้หรือครับเนี่ย ปกติจะไม่ยอมพลาดกับ idol ใหม่ แต่ถ้าสำคัญกว่าก็คงเป็นคุณโทยะสินะ

ทากิชิ : อย่าพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจอย่างนั้นสิ เธอเองก็มีความสำคัญกับชั้นคนนึงนะ

ทาคุมิ : ผมไม่ใช่เด็กๆที่ต้องมาปลอบใจกันนะครับ

ทากิชิ : แล้วใครว่าเธอเป็นเด็กกันล่ะ เวลาอยู่กับชั้นเธอออกจะร้อนแรงขนาดนั้น...จริงไหม?

ทาคุมิ : คุณ!!!....ผมจะออกไปทำงานแล้ว ถ้าต้องการอะไร phone เรียกนะครับ

13.00 ณ ห้องประชุมเล็ก

ทาคุมิ : ท่านประธานเปิดวาระประชุมเรื่อง spring season of fashion in tokyo ผมจะเริ่มด้วย concept ของงานนี้เกี่ยวกับ ice angel and tear of prince โดยมีนายแบบและนางแบบชั้นนำของ

โลกจาก italy มาร่วมเดินแบบด้วยจำนวน 8 ท่าน ส่วนทางบริษัทของเราจะส่ง idol เข้าร่วมเดินแบบด้วยจำนวน 5 ท่าน ประกอบด้วย ชาย 3 คน และหญิง 2 คน ซึ่งมีรายชื่อดังนี้

มิมิ idol girl 2000 ผลงานที่ผ่านมา เดินแบบร่วมกับ international of europe 2001 , advertiezing of md and walkman etc.

จิกะ idol girl 2001 ผลงานที่ผ่านมา model teenage ให้กับบริษัทเราเอง รับเชิญเดินแบบให้ catewalk in USA , Taiwan, Hongkong and Singarpore

ซากิ idol boy 2000 ผลงานที่ผ่านมา ถ่ายแบบกับ magazine ทั้งใน japan และทั่ว Asia รวมทั้งเดินแบบที่ Italy

โทริ idol boy 2001 ผลงานที่ผ่านมา เดินแบบให้กับ band name ชื่อดังใน Europe เป็นส่วนใหญ่

ชิกิ idol boy 2002 ผลงานที่ผ่านมา ยังมีไม่มากเนื่องจากเพิ่งได้รับตำแหน่งแต่เป็นที่ shock วงการ Advertiezing เนื่องจากเพิ่งถ่ายแค่ครั้งเดียวแต่ทั้งวัยรุ่นใน japan และ ทั่ว Asia รวมทั้งใน USA ต่างพากันชื่นชอบถึงขนาดเรียกร้องการปรากฎตัวในประเทศต่างๆ

ทากิชิ : อืม..ผลงานแต่ละคนผ่านการพิจารณา แล้ว concept ของเสื้อผ้า การแต่งหน้า ทรงผมล่ะ

ทาคุมิ : เชิญคุณ ไม costume และ คุณ นานะ hair stylist กล่าวรายละเอียดครับ

ไม : ท่านประธาน กระผม ไม ขอกล่าวรายละเอียดดังนี้ครับ ทางด้านเสื้อผ้าต้องการความอ่อนหวานและพริ้วไหวตามสายลม เน้นความนุ่มนวลน่าสัมผัส ผมจึง design เนื้อผ้าเป็นแบบโปร่งบางแต่เพิ่มความหวานโดยพิมพ์ลายต่างๆลงบนเนื้อผ้า ด้านรองเท้าจะเป็นแบบสวมใส่ได้สบายรับกับบรรยากาศ ส่วนการเดินจะเน้นการเคลื่อนไหวแบบการเดินเล่นในวันพักผ่อนซึ่งดูสดชื่นพร้อมทั้งรอยยิ้มของทั้งนายแบบและนางแบบที่จะทำให้ดูผ่อนคลายมากขึ้น สถานที่ในการเดินแบบก็จะเป็นสวนซากุระที่เพิ่งผลิดอกภายใต้โดมโปร่งแสงซึ่งเราจะจำลองขึ้นชั่วคราวเพื่อเสริมความสดใหม่ให้กับเสื้อผ้า ซึ่งเป็นไปตามรูปแบบใน power point ที่นำเสนอในขณะนี้ครับ

ทากิชิ : เข้าทีนะ คุณไมช่วยนำเสนอรายละเอียดทั้งหมดในรูปแบบ 3D แล้วอีก 2 weeks นำเสนอผมอีกครั้งในวาระการประชุมใหญ่

ไม : ครับท่านประธาน

ทาคุมิ : เชิญคุณ นานะครับ

นานะ : ท่านประธาน ดิฉัน นานะ ขอกล่าวรายละเอียดดังนี้ค่ะ การแต่งน้าเราจะนำเสนอในรูปแบบการเพ้นท์ทั้งตัวยกเว้นใบหน้าที่จะแต่งให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด ทรงผมจะปล่อยสลวยตามธรรมชาติแต่เสริมสีสันตาม design ของเสื้อผ้า ซึ่งวันนี้ดิฉันนำสเก็ตรูปแบบบางส่วนมาให้ท่านพิจารณาค่ะ

ทากิชิ : สวยแปลกตา O.K. คุณนานะ เตรียมการแต่งหน้าและทรงผมจริงให้กับนายแบบนางแบบ อีก 2 weeks ผมจะดูผลงานจริงในวาระการประชุมใหญ่

นานะ : ค่ะท่านประธาน

ทากิชิ : ทาคุมิช่วยcheckว่า ชิกิเข้าบริษัทหรือปล่าว

ทาคุมิ : ได้ครับท่าน

ทาคุมิ : ตอนนี้กำลังถ่าย MV Single วง prince อยู่ที่studio 3 ในบริษัทครับ

ทากิชิ : ขอให้เขาพักการถ่ายทำสักครู่ แล้วเรียกชิกิมาที่นี่เดี๋ยวนี้

ทาคุมิ : ครับท่าน

สักครู่มีเสียงเคาะประตูพร้อมน้ำเสียงเล็กๆกล่าวขออนุญาตขึ้น

ทาคุมิ : เชิญครับ

นายแบบร่างบางชิกิก็ก้าวเข้ามา ทากิชิดูตะลึงพอควร เพราะชิกิมีรูปร่างที่สูงโปร่งแต่บอบบางราวกับผู้หญิง ผิวขาวเหมือนกระดาษ ตาสีฟ้ากลมโตตัดกับขนตาที่ยาวดำสนิท

ผมที่ดูหนานุ่มมีน้ำหนักสีดำยาวประบ่า จมูกโด่งมาก ริมฝีปากบางสีแดงสด นิ้วมือที่เรียวสวย

ทากิชิ : เธอเหรอ? ชิกิ

ชิกิ : ครับ

ทาคุมิ : ชิกิ นี่คือท่านประธานทากิชิ ส่วนคุณไมและคุณนานะเธอคงพอรู้จักบ้างแล้วนะ

ชิกิมองคุณทากิชิแล้วมีความรู้สึกแปลกขึ้นมาทันที ใจเขากำลังเต้นแรงกับประธานบริษัท ชิกิเริ่มรู้สึกสับสนในตัวเอง ทำไม?เขาต้องรู้สึกอย่างนี้ด้วย คุณทากิชิเป็นผู้ชายนะ หน้าชิกิเริ่มแดงขึ้น

ทาคุมิ : ชิกิเป็นอะไรไป อ๊ะ! หน้าแดงเชียวไม่สบายหรือปล่าว

ชิกิ : ปล่า...ปล่าวครับ ยินดีเป็นอย่างยิ่งครับที่ได้รู้จักท่านประธาน ผมชิกิ idol boy 2002 ครับ

ชิกิโค้งลงด้วยความลนลาน

ทากิชิ : ไม่ต้องมากพิธี ทำตัวตามสบาย นั่งลงก่อนเถอะ อ้อ..คุณไม คุณนานะเชิญเตรียมงานได้เลยครับ

ไมและนานะเดินออกจากห้องไป

ทากิชิ : ทาคุมิช่วยเอาข้อมูลของชิกิที่มีอยู่ทั้งหมดมาให้ผมหน่อย

ทาคุมิ : ครับท่าน

ทาคุมิรีบเดินออกจากห้องไป

ทากิชิ : เอาล่ะ ชิกิช่วยมายืนข้างๆผมหน่อย

ชิกิลุกขึ้นเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าทากิชิ ทากิชิยืนขึ้นแล้วเดินมองไปรอบๆตัวของชิกิ โดยชิกิก็กำลังสังเกตรูปร่างของทากิชิอยู่ด้วยเช่นกัน คุณทากิชิทำไมถึงได้ตัวสูงใหญ่อย่างนี้นะ

ขนาดเราสูงตั้ง 180 cms แล้วยังดูตัวเล็กไปเลย ในขณะที่ชิกิกำลังคิดอยู่นั้น มือของทากิชิก็มาสัมผัสใบหน้าของชิกิ ทำให้ใจของชิกิเต้นไม่เป็นจังหวะ

ทากิชิ : ผิวเนียนนุ่มมือมาก ผมก็สวย แต่ชั้นชอบตาเธอที่สุดรู้ไหม? มันดูมีพลัง ลึกลับ น่าสนใจ เป็นลูกครึ่งอะไร

ชิกิ : ขอ..บ คุณครับ คุณแม่เป็นเยอรมันครับ

ทากิชิ : อายุเท่าไหร่แล้ว

ชิกิ : 16 ครับ

ทากิชิ : hi school ปี 2 สินะ

ชิกิ : ครับ เรียนที่โทริน

ทากิชิ : เรียนเก่งซะด้วยสิ มาเป็น idol ได้ยังไง

ชิกิ : คุณมิโกะชักชวนให้เข้าประกวดครับ

ทากิชิ : สายตามิโกะนี่นะ เฉียบแหลมเสมอ

ทาคุมิ : ขออนุญาตครับ นี่คือข้อมูลทั้งหมดครับ

ทากิชิ : ขอบใจมาก อ๊ะ..จะไปไหนน่ะ

ทาคุมิ : เอ่..อ สัมภาษณ์ส่วนตัวไม่ใช่เหรอ? ครับ

ทากิชิ : งั้นสิ ถึงต้องมีเลขาอยู่ด้วยไงครับ อืม..ชิกิขอถามอะไรหน่อยนะ มั่นใจแค่ไหนกับงานเดินแบบที่กำลังจะได้รับ

ชิกิ : ผมมั่นใจว่าจะทุ่มเทการทำงานครั้งนี้อย่างเต็มที่ครับ

ทากิชิ : ตอบดี แต่เธอไม่เคยผ่านการเดินแบบอาชีพมาก่อนเลยนะ

ชิกิ : แต่ผมกำลังจะเป็นนายแบบอาชีพและจะเป็นให้ดีที่สุด ซึ่งเวทีนี้เป็นงานแรกที่จะพิสูจน์ความสามารถการก้าวสู่ความเป็นมืออาชีพของผม เพราะฉะนั้นกรุณาให้โอกาสผมด้วยเถอะครับ

ทากิชิ : เข้าใจแล้วล่ะ ถ้าต้องการแบบนั้นชั้นจะให้โอกาสเธอ แต่ถ้าเธอทำพลาดชั้นก็จำเป็นจะต้องปลดเธอออกจากการเป็น idol ทันที ว่าไงกับข้อเสนอแบบนี้เธอกล้าพอที่จะเสี่ยงไหม?

ทาคุมิ : ท่าน..ประธาน!!

ชิกิ : ตกลงตามนี้ครับ

ทากิชิ : ถือว่ารับคำท้าแล้วนะ เอาล่ะเชิญถ่าย MV ต่อได้

ชิกิก้าวออกจากห้องไปด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ทำไมนะคนหน้าตาใจดีขนาดนั้นถึงได้เลือดเย็นอย่างคิดไม่ถึง ไม่มีวันที่จะยอมแพ้เสียล่ะ เพราะถ้าแพ้เราก็จะไม่ได้พบคุณทากิชิอีกนะสิ ยอมไม่ได้เด็ดขาด

ทาคุมิ : ทำไมใจร้ายจังครับ

ทากิชิ : เด็กที่มีสายตามุ่งมั่นขนาดนั้นต้องใช้วิธีนี้ล่ะถึงจะได้ผลดีที่สุด

ทาคุมิ : มองคนออกอีกตามเคยนะครับ

ทากิชิ : ก็มันเป็นสิ่งที่ต้องทำนี่ เดี๋ยวขอพักสายตาสัก 15 นาทีนะ ส่วนข้อมูลชิกิช่วย write เป็น CD ให้ผมหน่อย ต้องศึกษาคนๆนี้อีกมาก

ทาคุมิ : ครับท่านประธานจอมเจ้าชู้

ทากิชิ : อะไรนะ กล้าว่ากันขนาดนี้เชียว มาให้ลงโทษซะดีๆเลย

แล้วทากิชิก็คว้าข้อมือทาคุมิซึ่งมีแรงมากพอที่จะทำให้เขาเซไปซบกับอกของทากิชิได้

ทาคุมิ : ปล่อย..นะครับ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า

ทากิชิ : ก็ดีสิ ใครบางคนจะได้เลิกหวังลมๆแล้งๆในตัวเธอซะที

ทาคุมิ : คุณ..ทากิชิหมายถึงใคร?ครับ

ทากิชิ : ถึงชั้นจะยุ่งกับงานแต่ชั้นก็รู้นะ ว่าเจ้านักร้องนำวง prince ชอบเธออยู่ ดูแลกันยังไงนะถึงไปทำให้เจ้านั่นหลงเธอได้

ทาคุมิ : เลิกล้อเล่นซะทีเถอะครับ คุณก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าถึงยังไงผมก็ไม่สามารถชอบใครได้อีก..นอกจาก...

ทากิชิ : ใครเหรอ?

ทาคุมิ : ไม่บอกหรอกครับ!!!

ทากิชิ : ทำตัวให้น่ารักหน่อยสิ ช่วยบอกหน่อยเถอะนะว่าเป็นใคร?

ทาคุมิก้มลงจูบทากิชิแทนคำตอบ แลัวก็รีบลุกขึ้นจากทากิชิ

ทากิชิ : เล่นทีเผลอนี่นา

ทาคุมิ : ผมจะรีบไปเตรียมเอกสารการประชุมครับ แล้วเปลี่ยนเป็นห้องประชุมใหญ่นะครับ

ทากิชิ : คร้า..บ

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

ณ ห้องประชุมใหญ่

ทาคุมิ : ขอเปิดวาระการประชุม The Prince มี 2 เรื่องหลักๆ คือ promote and live concert ขอเริ่มด้วยเรื่องการ promote ขอเชิญคุณ อลัน ฝ่าย promotion ครับ

อลัน : เรียนท่านประธาน ผมอลัน ขอกล่าวรายละเอียดดังนี้ครับ เริ่มแรกผมจะผ่านสื่อ radio เพื่อให้เป็นที่ surprise กับผู้ฟัง จากนั้นเราจะมีการเปิดตัวโดยผ่าน billboard ขนาดยักษ์ใจกลางชินจูกุ และตามเมืองหลักต่างๆพร้อมกัน รูปลักษณ์ที่สื่อออกมาจะเป็นแบบ black & white shadow โดยเน้นความโดดเด่นของบุคคลิกแต่ละคนอย่างชัดเจน โดยเฉพาะ vocal ซึ่งผมมั่นใจว่าต้องเป็นที่ถูกใจบรรดากลุ่มวัยรุ่นอย่างแน่นอน จากนั้นจะตามด้วย โฆษณาทาง TV สำหรับการแนะนำ Album พร้อมกับปล่อย MV เพลงpromote ส่วนสื่อทาง internet จะออกมาหลังจากเปิดตัวประมาณ 2 weeks ซึ่งเราจะรวบรวมประวัติและทุกอย่างของ The Prince ไว้ใน website ที่มีชื่อว่า The Prince of Love.com โดยแผนงานและรายละเอียดทั้งหมดอยู่ใน file และ CD นี้ครับท่าน

ทากิชิ : อีก 3 วันนับจากนี้ คุณเข้ามาพบผมพร้อมกับ The Prince ส่วนเวลาทาคุมิจะแจ้งให้คุณทราบอีกครั้ง

อลัน : ครับท่าน

ทาคุมิ : เรื่อง live concert ขอเชิญคุณ โรเบิร์ต ฝ่าย live ครับ

โรเบิร์ต : เรียนท่านประธาน ผมโรเบิร์ต ขอกล่าวรายละเอียดดังนี้ครับ ในส่วนของ live ได้วางไว้ว่าจะมีขึ้นในย่านวัยรุ่นก่อน และตระเวณไปตามเมืองใหญ่ต่างๆ ซึ่งประมาณ 1/week รวมระยะเวลาประมาณ 6 เดือน ส่วนในเรื่องของ live กลางแจ้งที่ใหญ่มากๆ ก็ได้วางระบบไว้เรียบร้อยแล้ว จะเกิดได้หรือไม่ก็ต้องขึ้นกับ respond fan club โดยเราจะเช็คratingจากยอดขายแผ่น และตั๋วconcertเป็นเกณฑ์ แต่คิดว่าไม่น่ามีปัญหาสำหรับศิลปินกลุ่มนี้ เพราะในด้านเนื้อหาของเพลงล้วนแต่มีเกจิอาจารย์ร่วมสรางสรรค์ผลงานด้วย ส่วนฝีมือทางด้านดนตรีของแต่ละคนถือ ว่าเฉียบขาดมาก และถ้ามีlive กลางแจ้งขึ้นเมื่อไหร่ เราจะจัดให้ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบปี โดยเน้นความเร่าร้อนเป็นหลัก และหลังจากนั้นก็จะวางแผนในการ tour conert go international กลุ่มเป้าหมายคือ ประเทศในแถบเอเชีย ได้แก่ ฮ่องกง ไต้หวัน เกาหลี ไทย และ สิงคโปร์

ทากิชิ : เนื้อหาของเพลงและดนตรีผมคิดว่า O.K. นะ ถ้าคิดแบบเข้าข้างตัวเองหน่อยถือว่าเยี่ยมเชียวล่ะ แต่ในเรื่องการวางตัว สื่ออารมณ์ของนักร้องและนักดนตรีต่อแฟนเพลงผมคิดว่าต้องมีการ train เพราะนอกจากเราจะขายคุณภาพของสินค้าที่ดีแล้ว จำเป็นจะต้องมอบความสุขจากใจที่แท้จริงของศิลปิน ต่อกลุ่มแฟนเพลง..ผู้ซึ่งผลักดันให้พวกเขาประสบความสำเร็จ

โรเบิร์ต : คุณทาคุมิ น่าจะเทรนต้องจุดนี้ได้นะครับ

ทากิชิ : ไม่ได้หรอก! เอ่อ..ผมคิดว่าคงช่วยได้เฉพาะเบื้องต้นน่ะ เพราะทาคุมิมีงานล้นมืออยู่แล้ว น่าจะหาคนที่รับผิดชอบได้โดยตลอดจะดีกว่า

โรเบิร์ต : งั้นผมขอเวลาสัก 2 วันสำหรับการคัดเลือกผู้รับผิดชอบเรื่องนี้นะครับ ส่วนในเรื่องของแผนงานโดยละเอียดพร้อมที่จะเสนอได้เดี๋ยวนี้เลยครับ

ทากิชิ : งั้นเริ่มกันเลย

ผ่านการนำเสนอไปร่วม 2 ชั่วโมง

ทากิชิ : ตกลงผ่าน แต่ช่วยเก็บเป็นความลับก่อนนะ ผมไม่อยากให้ศิลปินใหม่ตื่นเต้นเกินไป ค่อยๆปล่อยงานให้ไปทีละ step น่าจะเป็นผลดีกว่า

โรเบิร์ต : ครับท่าน

ทากิชิ : งั้นผมขอปิดการประชุมเพียงเท่านี้

ทาคุมิ : ขอบคุณครับ เชิญพักผ่อนตามอัธยาศัยครับ

ทากิชิมองดูนาฬิกาถึงกับตกใจ

ทากิชิ : อ๊ะ..จะ 6 โมงแล้วเหรอเนี่ย ทาคุมิช่วยบอกคนขับรถเตรียมรถด่วน! ผมรีบ

ทาคุมิ : ครับท่าน

ทากิชิ : ไปล่ะนะ พรุ่งนี้เจอกัน

ทากิชิก้าวออกไปอย่างรีบร้อน แล้วไม่นานเขาก็เปิดประตูกลับเข้ามาอีก

ทาคุมิ : ลืมอะไรเหรอ?ครับ

ทากิชิ : ไม่ได้ลืมนะ

ทากิชิจูบริมฝีปากทาคุมิอย่างอ่อนโยน แล้วกลับออกไปด้วยรอยยิ้ม

ทาคุมิ : คนบ้า!

คำพูดที่เปี่ยมไปด้วยความสุขของทาคุมิ

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

ไม่นานรถของทากิชิก็มาถึงคลินิกของ ชิโนบุ

ทากิชิ : เดี๋ยวเอารถกลับไปได้เลยนะ แล้วพรุ่งนี้เย็นมารอรับชั้นที่บริษัท อ้อ..อีกอย่าง ถ้าทาชิมะถาม..บอกว่าชั้นติดธุระสำคัญยังไงวันนี้คงกลับไม่ได้ ถ้ามีอะไรให้เขาโทรเข้ามือถือชั้นนะ

คนขับรถ : ครับท่าน

ทากิชิรีบเดินเข้าไปในคลินิก

ทากิชิ : โทยะ...โทยะ

ชิโนบุ : มาแล้วเหรอพ่อตัวยุ่ง

ทากิชิ : เจอหน้ากันก็เล่นกันเลยเรอะ แล้วทำไมวันนี้ไม่เปิดคลินิกล่ะ

ชิโนบุ : คนป่วย VIP ตั้ง 2 คน ชั้นวางใจไม่ได้หรอก แล้วอีกอย่างนายคงอยากให้ชั้นดูแลคนพิเศษของนายแบบใกล้ชิดมากกว่าใช่ไหมล่ะ

ทากิชิ : เป็นหมอดูรึไง แล้วโทยะล่ะ

ชิโนบุ : ห้องผู้ป่วย VIP1

ทากิชิรีบเดินไปหาทันที เมื่อก้าวเข้าไปในห้องก็พบว่าโทยะกำลังหลับอยู่

ทากิชิ : โท...ยะ ทำไมถึงเป็นอย่างนี้นะ

มือของทากิชิลูบไปตามศีรษะเบาๆ

ชิโนบุ : อีกไม่นานคงตื่นล่ะ เพราะใกล้หมดฤทธิ์ยาแล้ว

ทากิชิ : เออ..แล้วเจ้าเร็นเป็นไงบ้าง

ชิโนบุ : เอ่..อ ไม่เป็นไรมากหรอก แต่ทีหลังนายอย่าให้เร็นทำอย่างนี้อีกนะ ก็รู้ดีนี่ว่าเร็นร่างกายไม่แข็งแรง มาเจอกับเรื่องไม่สบายใจอีกก็ยิ่งทำให้ร่างกายแย่ไปด้วย

ทากิชิ : แตะต้องไม่ค่อยได้เลยนะ เร็นในสายตานายเนี่ยยังเป็นคนอ่อนแอเสมอ

ชิโนบุ : ช่างชั้นเถอะน่า...แล้ววันนี้นายจะเอาไง

ทากิชิ : โทยะกลับได้หรือยังล่ะ

ชิโนบุ : ก็ไม่มีปัญหานะ เดี๋ยวจะให้ยาไปด้วย ทานยาหมดเมื่อไหร่อยากให้พามาพบอีกครั้ง

ทากิชิ : งั้นนายเตรียมยาให้เลยล่ะกัน..ชั้นจะได้พาโทยะกลับคอนโดซะที

ชิโนบุ : รอสักครู่

ทากิชิ : โท..ยะ...ตื่นเถอะ เดี๋ยวชั้นจะพาเธอกลับนะ

โทยะ : อืม...คุณทากิชิ..มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ

ทากิชิ : สักครู่นี้เอง ชั้นมารับเธอกลับน่ะ

โทยะ : ครั..บ โอ๊ย..

ทากิชิ : อย่าลุกพรวดพลาดอย่างนั้นสิ มา..เดี๋ยวชั้นอุ้มเธอเอง

โทยะ : อย่าลำบากเลยครับ

ทากิชิ : พูดอะไรอย่างนั้น เจ้าหมอมาพอดี..รบกวนช่วยเรียกแท็กซี่ให้หน่อยเถอะ

ชิโนบุ : เอารถชั้นไปดีกว่า

ทากิชิ : ขี้เกียจเอามาคืนว่ะ

ชิโนบุ : ไม่เป็นไร นายก็จอดทิ้งไว้ที่คอนโดนั้นแหละ เดี๋ยวชั้นไปเอากลับมาเอง

ทากิชิ : งั้นก็...ช่วยเปลี่ยนเป็นสตาร์ทรถให้หน่อยแล้วกัน

ชิโนบุ : ครับ..ท่าน

ทากิชิ : ขอบใจนะ

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

หน้าคลินิกชิโนบุ

ทากิชิ : ขอบใจอีกครั้งนะ

ชิโนบุ : เล็กน้อยน่า...โทยะเด็กดีทานยาที่หมอจัด...ให้หมดนะ

โทยะ : ครับคุณหมอ ฝากดูแลคุณเร็นด้วยนะครับ

ชิโนบุ : ไม่ต้องเป็นห่วงจ๊ะ เธอก็เหมือนกันดูแลตัวเองด้วยนะ

โทยะ : ครับ

ทากิชิ : ถ้าเจ้าเร็นกลับบ้านเมื่อไหร่ช่วยโทรบอกด้วยนะ

ชิโนบุ : ได้สิ..ขับรถระวังด้วยล่ะ

ทากิชิ : อืม..สบายมาก นายกลับเข้าไปดูแลเร็นเถอะ

ชิโนบุ : O.K. บาย

ทากิชิ : บาย

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

คอนโดทากิชิ

ทากิชิ : เป็นไงบ้าง ดีขึ้นไหม

โทยะ : ดีขึ้นมากแล้วครับ แต่ยังมีปวด..บ้างครับ

ทากิชิ : ว้า...งั้นคืนนี้ชั้นคง...ทรมานแย่เลย

โทยะ : งั้นคุณโทยะก็ออกไปข้างนอกสิครับ ผมอยู่คนเดียวก็ได้

โทยะสบัดหน้าหนีทากิชิ และขณะเปิดประตูรถลงไปก็ถูกทากิชิคว้าข้อมือไว้

ทากิชิ : แน๊....ยังไม่ทันจะหายดีเลย เริ่มดื้อแล้วเหรอ

โทยะ : ก็คุณทากิชิ...

ทากิชิ : เธอก็น่าจะรู้ว่าชั้นพูดเล่น...ใครจะทำได้ลงคอ

ทากิชิเปิดประตูรถลงไปแล้วอุ้มโทยะออกมา

โทยะ : ปล่อยผมลงดีกว่าครับ ผมพอจะเดินเองได้แล้วครับ

ทากิชิ : จริงเหรอ? แต่ชั้นไม่คิดอย่างนั้นนะ

เด็กรับรถคนใหม่ประจำคอนโดที่ทากิชิเรียกมาเห็นทากิชิอุ้มโทยะอยู่รู้สึกงงๆ แต่ก็ไม่กล้ามองมาก ทำให้ทากิชินึกอะไรสนุกๆขึ้นในหัวได้อีกแล้ว

ทากิชิ : ช่วยเอารถไปเก็บให้หน่อยนะ แล้วเดี๋ยวเอากุญแจขึ้นไปให้ด้วยนะ

เด็กรับรถ: ครั..บ

ทากิชิ : พอดีคนรักชั้นเค้างอแงน่ะเลยต้องอุ้มปลอบใจกันหน่อย

โทยะ : คุณทากิชิ!!!

ทากิชิ : อ้อ! เวลาเอากุญแจไปคืน..ก่อนเข้าห้องช่วยเคะประตูด้วยนะ ไม่งั้นเธออาจเห็นอะไรดีดีก็ได้ อย่างเช่น....

ทากิชิจูบไปที่ริมฝีปากโทยะอย่างจัง แล้วอุ้มโทยะขึ้นไปท่ามกลางเสียงเอ็ดตะโรของโทยะ แต่น่าสงสารที่ตอนนี้เด็กรับรถกลายเป็นหินไปซะแล้ว..

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

ห้องทากิชิ

ทากิชิ : ถึงแล้วนะ งอนอยู่อีกเหรอ

ทากิชิวางโทยะลงบนเตียงแล้วห่มผ้าให้โทยะ แต่โทยะกลับพลิกตัวหันหลังให้ทากิชิ

ทากิชิ : ไม่เอาน่า..อย่าทำอย่างนี้สิ งั้นเอางี้..ชั้นขอไถ่โทษนะ

ทากิชิสวมกอดโทยะ

ทากิชิ : ชั้นจะกอดเธออย่างนี้จนกว่าเธอจะหายโกรธนะ

โทยะ : คุณทากิชิ...คุณชอบทำให้ผมอายอยู่เรื่อยเลย

ทากิชิ : ก็...มันอดใจไม่ไหวนี่นา

โทยะ : ไม่จริง..คุณทากิชิแกล้งผมมากกว่า

ทากิชิ : ไม่จริงนะ ชั้นทำเพราะจริงใจกับเธอต่างหาก

โทยะพลิกตัวกลับมาหาทากิชิ

โทยะ : ถ้างั้นก้อย่าทำให้ผมอายอีกนะครับ

ทากิชิ : เธออายที่ชั้นทำกับเธอด้วยความจริงใจเนี่ยนะ

โทยะ : ผมไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น แต่ก็อย่าบ่อยนักนะครับ

โทยะเอามือเรียวเล็กลูบใบหน้าทากิชิอย่างอ่อนโยน ทากิชิกุมมือของโทยะไว้และกำลังจะก้มลงหอมแก้มโทยะ

ก๊อก..ก๊อก..

ทากิชิ : เข้ามา

เด็กรับรถเปิดประตูเข้ามา แต่เมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็ต้องตกตะลึงอีกครั้ง

ทากิชิ : ขอบใจนะ

ทากิชิยิ้มปนหัวเราะกับสีหน้าของเด็กรับรถที่รีบวางกุญแจรถแล้วรีบเปิดประตูกลับออกไปอย่างรวดเร็ว

โทยะ : สนุกมากเลยนะครับ

ทากิชิ : อย่าโกรธสิ มันเป็นเรื่องบังเอิญ เธอก็เห็น ..อ๊ะ เธอต้องทานยานี่ เดี๋ยวชั้นจะไปเตรียมอาหารก่อนดีกว่า

โทยะ : อย่าลำบากเลยครับ..สั่งแม่บ้านที่นี่ก็ได้ครับ

ทากิชิ : ไม่นะ ชั้นอยากเอาใจเธอนี่นา

เสียงกระทบกันของเครื่องครัวดังเป็นระยะๆจากในห้องครัว ทำให้โทยะอดเป็นห่วงไม่ได้

โทยะ : คุณทากิชิไม่เป็นไรนะครับ

ทากิชิ : ไม่เป็นไรสบายมาก

แล้วไม่นานทากิชิก็ถือถาดที่มีชามซุปใบใหญ่ออกมาวางที่โต๊ะอาหาร

ทากิชิ : เสร็จแล้วล่ะ อร่อยด้วยนะ

ทากิชิอุ้มโทยะไปที่โต๊ะอาหาร

โทยะ : น่าทานจังครับ งั้นทานนะครับ...อ๊ะ..อร่อยจริงๆด้วย

ทากิชิ : ไม่เชื่อเหรอว่าชั้นทำอาหารอร่อย

โทยะ : ก็เพิ่งทำให้ทานครั้งแรกนี่ครับ

นั้นสินะ นี่ชั้นละเลยเธอขนาดนี้เลยเหรอโทยะ แต่เธอก็ไม่เคยโกรธชั้นเลย

ทากิชิ : (ขอโทษนะ)...ถ้าอร่อยจริงๆล่ะก็ จะทำให้ทานบ่อยๆนะ

โทยะ : ดีจังเลยครับ

ทากิชิ : ทานเสร็จแล้วบอกนะจะได้เอายาให้ทาน เดี๋ยวชั้นไปเตรียมน้ำอุ่นให้เธออาบก่อน

โทยะ : ขอโทษนะครับที่ทำให้คุณทากิชิลำบากเพราะผม

ทากิชิ : อย่าพูดอย่างนี้อีกนะ ชั้นต่างหากที่ไม่ค่อยได้ดูแลเธอ ถึงเวลาที่ชั้นควรจะชดเชยให้เธอได้แล้ว

โทยะ : ขอบคุณครับ

รอยยิ้มของโทยะดูมีความสุขมาก อยากให้คุณทากิชิอยู่อย่างนี้กับเราทุกวันเลย ถ้าเป็นพรข้อเดียวที่เราจะขอจากพระเจ้าได้

ทากิชิ : มัวแต่นั่งยิ้มอะไรอยู่ รีบทานเข้าสิเดี๋ยวจะเย็นหมดนะ

โทยะ : คร้า..บ

ทากิชิ : เอ้ายา ทานซะจะได้หายเร็วๆ

โทยะ : หวา...ขมจังเลย คุณทากิชิ..ผมขอโทรไปหาคุณพ่อหน่อยนะครับ ผมกลับบ้านเองไม่ไหว คงต้องให้รถมารับ

ทากิชิ : ใครบอกกันนะ ว่าให้เธอกลับบ้านน่ะ

โทยะ : เอ๋...แต่ว่าเดี๋ยวคุณพ่อจะเป็นห่วงนะครับ

ทากิชิ : อยู่กับชั้นมีอะไรน่าห่วงเหรอ?

โทยะ : ปล่าวครับ แต่..

ทากิชิ : กลัวคุณพ่อจะสงสัย?

โทยะ : เอ่อ..ไม่ใช่ครับ เพียงแต่คุณพ่อชอบบ่นว่าผมรบกวนคุณทากิชิมากไปหรือปล่าว?

ทากิชิ : แต่ถ้าเจ้าโคตะรู้ว่าลูกชายสุดสวยเป็นอะไรกับชั้น คงวางใจได้ล่ะนะ

โทยะ : คุณทากิชิ! อย่าพูดเล่นสิครับ ผมรู้ตัวดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ คุณพ่อคงรับเรื่องนี้ไม่ได้แน่ๆ

ทากิชิ : สักวันคงต้องรู้ซะทีล่ะ ชั้นไม่คิดจะปิดบังไปตลอดหรอกนะ รึเธอกลัว?

โทยะ : ไม่เลยครับ ถ้าคุณทากิชิคิดที่จะยืนยันเรื่องนี้กับคุณพ่อเพื่อผม ก็ไม่เหตุผลอะไรที่ผมจะต้องกลัวอีกแล้ว

ทากิชิ : ขอบใจนะ แต่เรื่องคงต้องใช้เวลา อดทนรอหน่อยนะ

โทยะ : ครับ....ฮัลโหล คุณพ่อ! คิดถึงจังเลยครับ

โคตะ : โทยะจังเป็นไงบ้างลูก? ไม่สบายเป็นไงบ้างดีขึ้นหรือยัง

โทยะ : เอ๋..คุณพ่อทราบได้ไงครับ

โคตะ : ก็เจ้าทากิชิโทรมาบอกพ่อนะสิ ตอนแรกตกใจแทบแย่ แต่เจ้าทากิชิบอกว่าดีขึ้นแล้ว แล้วเป็นไงบ้าง?

โทยะ : ไม่เป็นไรแล้วล่ะครับ

โคตะ : งั้นเดี๋ยวพ่อไปรับนะ

โทยะ : คุณพ่อจะมารับเดี๋ยวนี้เลยเหรอครับ

ทากิชิรีบคว้าโทรศัพท์จากโทยะ

ทากิชิ : วันนี้คงยังไม่ได้หรอกนะ

โคตะ : ทำไมว่ะ

ทากิชิ : เอ่อ..ก็ต้องพักฟื้นอีกสักวันนะสิ

โคตะ : ก็จะไปรับมา admitt ที่ร.พ.ชั้นนะสิ

ทากิชิ : พักที่นี่ก็ไม่แปลกนี่หว่า นายไม่ต้องยุ่งยากมารับด้วย

โคตะ : ลูกชั้นทั้งคนนะ จะยุ่งยากได้ไง

ทากิชิ : แต่...โทยะเค้ายังเพลียอยู่เดินทางคงไม่สะดวก นายเชื่อชั้นเถอะน่า เดี๋ยวพรุ่งนี้ชั้นจะไปส่งให้ถึงบ้านเลย

โคตะ : ก็ได้ งั้นชั้นขอคุยกับโทยะหน่อย

โทยะ : ครับคุณพ่อ

โคตะ : แช่น้ำอุ่นนะลูกแล้วสวมเสื้อผ้าหนาๆด้วย ยาทานให้ตรงตามเวลา พักผ่อนมากๆ อ๊ะ..อาหาร ทานอะไรได้บ้างหรือเปล่า

โทยะ : ไม่ต้องห่วงครับ คุณทากิชิจัดการให้ผมหมดแล้วครับ

โคตะ : ค่อยวางใจหน่อย งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะ บาย

โทยะ : ครับ...

ทากิชิถอดเสื้อผ้าของโทยะออก โทยะเขินอายพอควรแต่ก็ต้องปล่อยให้ทากิชิจัดการต่อไป

ทากิชิ : เอาล่ะไปแช่น้ำอุ่นได้แล้วนะ หวา..ตัวเบาจัง ต้องบำรุงมากๆแล้วล่ะ เดี๋ยวแช่นำอุ่นเสร็จต้องดื่มนมร้อนแก้วโตๆเลยล่ะ

โทยะ : แต่ผมไม่ชอบดื่มนมนี่ครับ

ทากิชิค่อยๆวางโทยะลงในอ่างน้ำ

โทยะ : อ๊ะ..ร้อนจัง

ทากิชิ : ทำไม? ร้อนไปเหรอ

โทยะ : ไม่เป็นไรครับพอทนได้

มือของโทยะยังคงรั้งคอของทากิชิไว้

ทากิชิ : ปล่อยมือได้แล้วล่ะ เดี๋ยวชั้นต้องไปอุ่นนมให้เธอนะ

โทยะ : แต่ผมอยากให้คุณทากิชิอยู่ตรงนี้กับ..ผม

ทากิชิ : ทำไมงอแงจังนะ

โทยะ : ก็ตอนนี้ผมเป็นคนป่วยนี่ครับ

ทากิชิ : งั้นก็ได้จะอยู่ด้วยกันตรงนี้แหละ

30 นาทีผ่านไป

ทากิชิ : สบายตัวถึงขนาดหลับเลยเหรอเนี่ย

ทากิชิอุ้มโทยะขึ้นจากอ่างน้ำแล้วคลุมด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ เขาอุ้มโทยะไปที่เตียงแล้วจัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้าให้

ทากิชิ : โทยะตื่นก่อนสิ ดื่มนมก่อนนะ

โทยะ : แต่ผม ไม่..

ทากิชิ : อย่าดื้อสิ รีบดื่มจะได้นอนต่อไง

โทยะรีบดื่มอย่างว่าง่าย แล้วผล็อยหลับต่อ

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

เช้าวันต่อมา

โทยะ : เช้าแล้วเหรอเนี่ย รู้สึกสบายตัวจัง อ๊ะ..คุณทากิชิ

ทากิชินอนกอดโทยะอยู่ แต่..

โทยะ : เอ๋..เสื้อผ้าชุดเดิมนี่นา คุณทากิชิครับ ตื่นเถอะครับเช้าแล้ว

ทากิชิ : เหรอ..เดี๋ยวชั้นไปเตรียมอาหารให้นะ

โทยะ : ไม่..ไม่เป็นไรครับ ผมกลับไปทานที่บ้านได้ เดี๋ยวคุณทากิชิจะไปทำงานสายนะครับ

ทากิชิ : อ๊ะ..จริงสิ

ทากิชิรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว

ทากิชิ : เธอแน่ใจนะว่าจะไม่ทานอะไรก่อน

โทยะ : ครับ แต่ผมขออาบน้ำก่อนนะครับ

ทากิชิ : มาเดี๋ยวชั้นอุ้ม

โทยะ : ไม่เป็นไรครับ ผมเดินเองได้แล้ว

ไม่นาน...โทยะเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาพร้อมกลิ่นแชมพูอ่อนๆ จนทำให้ทากิชิเข้าไปหอมแก้มโทยะฟอดใหญ่

ทากิชิ : อรุณสวัสดิ์..โทยะ

โทยะ : อรุณสวัสดิ์ครับ ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวจะสาย

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

ทากิชิมาส่งโทยะที่บ้านของโคตะ

โทยะ : คุณพ่อ มานั่งรอผมเหรอครับ

โคตะ : ก็ใช่นะสิ คิดถึงจะแย่อยู่แล้วรู้ไหม..หือ

ว่าแล้วโคตะก็หอมแก้มโทยะ พร้อมจุ๊บที่ริมฝีปากอีก 1 ที

ทากิชิ : ทำอะไรน่ะ!

ทากิชิเผลอตวาดออกไปอย่างลืมตัว พร้อมคว้าโทยะมาไว้ในอ้อมกอด โคตะงงกับการกระทำของทากิชิพอควร

โคตะ : แกเป็นอะไรน่ะ

ทากิชิรีบปล่อยมือออกจากโทยะ

ทากิชิ : คือ..เอ่..อ ชั้นไปทำงานก่อนดีกว่า ไปล่ะโคตะ โทยะรักษาตัวนะ แล้วจะโทรมาหา

โทยะ : ครับ..ขอบคุณมากนะครับที่มาส่ง

โคตะ : เฮ้..เดี๋ยวสิ มันหมายความว่าไง?

โทยะ : สงสัยเมื่อคืนคุณทากิชิคงนอนไม่พอมั้งครับ เลยเผลอทำอะไรแปลกๆออกมา แต่..ตอนนี้ ผมหิวแล้วล่ะ คุณพ่อช่วยทำอะไรให้ทานหน่อยสิครับ ไม่ได้ชิมฝีมือของคุณพ่อตั้งนานแล้ว

โคตะกระวีกระวาดรีบเข้าครัวอย่างอารมณ์ดี(ลืมเสียสนิทเลยนะว่าเพื่อนรักทำอะไรที่ชวนให้น่าสงสัยกับลูกชายสุดที่รักของตัวเอง เจ้าคนลืมง่าย!)

โทยะ : ดีนะ ที่คุณพ่อเป็นคนลืมอะไรง่าย ไม่งั้นแย่แน่เรา เฮ้อ! คุณทากิชินี่แหละตัวดี

โทยะอดที่จะยิ้มกับความเป็นเด็กของทากิชิที่นานๆทีจะเห็นไม่ได้

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

บริษัท Idol & Music Entertainment

ทาคุมิ : มาสายอีกแล้วนะครับท่าน

ทากิชิ : อรุณสวัสดิ์ทาคุมิจัง

ทากิชิยื่นหน้าไปจูบทาคุมิ

ทาคุมิ : อรุณสวัสดิ์ครับคุณทากิชิ

ทากิชิ : พอดีมาแท็กซี่น่ะ เลยช้าไปหน่อย

ทาคุมิ : แล้วรถล่ะครับ..แต่ จริงสิ เมื่อวานคุณทากิชิมีธุระกับคุณโทยะนี่นา

ทากิชิ : แล้วไงอีกครับ

ทาคุมิ : ไม่มีอะไรหรอกครับ

ทาคุมิเดินหน้างอออกจากห้องทากิชิไป แล้วกลับมาพร้อมกับเอกสารกองพะเนินอีกตามเคย

ทากิชิ : เยอะอีกแล้วเหรอเนี่ย

ทาคุมิ : หลัง 5 โมงเย็นมีนัดกับคุณมิโกะด้วยนะครับที่ Lobbie โรงแรม Tokyo Royal

ทากิชิ : ครับ...เดี๋ยวผมขอกาแฟแก้วนึงนะ

ทาคุมิ : ครับท่าน

ไม่นานทาคุมิกลับมาพร้อมกับกาแฟและของว่าง

ทาคุมิ : ทานของว่างด้วยนะครับจะได้อิ่มท้องหน่อย

ทากิชิ : เป็นห่วงชั้นเหรอ?

ทาคุมิ : ผมแค่ทำตามหน้าที่ของเลขาต่างหาก

ทากิชิ : ใจร้ายจัง เที่ยงนี้ทานข้าวกับผมนะ

ทาคุมิ : คงไม่ได้หรอกครับ เพราะผมต้องพาวง prince ไปถ่าย MV ที่ Narita Airport น่ะ แล้วตอนย็นก็ต้องพาไปทานข้าวด้วย

ทากิชิ : ไม่ได้!

ทาคุมิ : คุณทากิชิ! อย่าทำอย่างนี้สิครับ นี่มันเรื่องงานนะ

ทากิชิ : ก็ให้คนอื่นรับผิดชอบไปสิ เธอเป็นเลขาชั้นนะจะให้ไปกับคนอื่นได้ยังไงกัน โดยเฉพาะกับเจ้ารินนักร้องนำนั่นน่ะ ไม่ได้ ยังไงก็ไม่ได้เด็ดขาด

ทาคุมิ : พูดจาไม่รู้เรื่องอย่างนี้ผมไม่พูดด้วยแล้ว

ทาคุมิกำลังจะก้าวออกจากห้อง

ทากิชิ : ห้ามไปไหนทั้งนั้น นั่งลงแล้วช่วยผมเคลียร์งานพวกนี้ด้วย

น้ำเสียงทากิชิเพิ่มความดุดันมากขึ้น ทำให้ทาคุมิต้องนั่งลง ไม่มีเสียงสนทนาเกิดขึ้นเลยระหว่างการทำงาน

ทากิชิ : โทรไปบอกมิวะด้วยว่าให้ไปจัดการเรื่องวง prince แทนเธอ แล้วสั่งอาหารขึ้นไปห้องพักผ่อนของชั้น 2 ที่ เธอต้องไปทานอาหารกลางวันกับชั้น

ทาคุมิ : ครับท่าน

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

ช่วงพักกลางวัน ณ ห้องพักผ่อนของทากิชิ

ทากิชิ : อาหารพร้อมแล้วทานกันเถอะ

ทาคุมิ : ผมไม่หิวครับ

ทากิชิ : ทำไมล่ะ รึยังโกรธอยู่อีก เธอเห็นเจ้านักร้องนั้นมันดีกว่าชั้นรึไง?

ทาคุมิ : คุณทากิชิมีเหตุผลหน่อยสิครับ คุณก็ทราบดีว่านี่คืองานที่ผมต้องรับผิดชอบ ไม่เกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวสักหน่อย คุณทำอย่างนี้ จะให้คนอื่นคิดยังไง เท่ากับผมไม่มีความรับผิดชอบเรื่องงานเอาเสียเลย ทั้งๆที่เป็นงานของผมแท้ๆคุณกลับผลักไปเป็นภาระคนอื่นแบบนี้ แล้วใครจะกล้าให้ผมรับผิดชอบเรื่องงานอีกล่ะครับ

ทากิชิ : แต่คนที่ออกคำสั่งเป็นชั้น ยังไงก็ไม่มีใครกล้าว่าเธอหรอก

ทาคุมิ : นั้นไม่ใช่การแก้ปัญหานะครับ

ทากิชิ : ฟังนะทาคุมิ ชั้นเป็นผู้บริหารของที่นี้ ชั้นก็ย่อมพิจารณาจากลำดับความสำคัญของหน้าที่ก่อนถึงตัดสินใจว่าใครควรทำอะไร ตอนไหน หน้าที่อะไร หรือเธอไม่เชื่อการตัดสินใจของชั้นแล้ว?

ทาคุมิ : งั้นผมขอคำอธิบายสำหรับการตัดสินใจกระทันหันครั้งนี้ของคุณ

ทากิชิ : เหตุผลหลัก ก็คือ หน้าที่เลขาที่ดีที่สุดคือรอรับคำสั่งจากประธานอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าตอนนั้นชั้นมีงานจะยุ่งหรือไม่ก็ตาม ชั้นเข้าใจที่ทาคุมิต้องการทำงานที่ได้รับมอบหมายให้สำเร็จ แต่นั้นมันเป็นงานนอกเหนือจากหน้าที่หลักของคุณ ฉะนั้นจึงไม่มีใครที่จะสามารถตำหนิคุณได้แน่นอน แต่คุณกลับจะโดนตำหนิจากผมที่คุณพยายามจะละเลย ผมไปข้องแวะกับงานที่มันไม่ใช่หน้าที่ตรง คุณว่าจริงไหม? แล้วอีกอย่างคุณรับงานนี้โดยไม่ปรึกษาผมใช่ไหม?

ทาคุมิ : ผมเพียงแต่จะทำให้งานมันเดินหน้าเร็วขึ้น

ทากิชิ : ขอบคุณนะ แต่ต้องไม่ใช่แบบนี้ เข้าใจไหม? ทาคุมิต้องฟังคำสั่งจากชั้นคนเดียวเท่านั้น ไม่ใช่จากการขอร้องจากใครก็ได้ คนรับผิดชอบก่อนหน้านี้เป็นใคร? ช่วงบ่ายช่วยเรียกมาพบผมหน่อยนะ

ทาคุมิ : ไม่นะครับ ผมผิดเองที่อยากจะช่วย

ทากิชิ : แล้วทำไมถึงอยากจะช่วยเรื่องนี้ล่ะ

ทาคุมิ : ก็บอกไปแล้วไงครับ จะหาเรื่องกันหรือไง?

ทากิชิ : ชั้นไม่เคยที่จะหาเรื่องเธอนะ แต่ชั้นก็มีเหตุผลสำคัญอีกข้อนึง อยากรู้เหตุผลอีกข้อของชั้นไหม?

ทากิชิขยับตัวเข้าใกล้ทาคุมิซึ่งกำลังถอยหนีแต่มันดันติดกับผนังห้องนี่สิ (อิ..อิ..อุ..อุ..อะ..อะ..)

To be Continue...............