ทากิชิ : อาบน้ำไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่ถอดเสื้อล่ะ

โทยะ : เอ่อ..ครับ

โทยะปลดกระดุมเสื้อด้วยมือที่สั่น ทีละเม็ดๆจนหมด เผยให้เห็นผิวเนียนขาว เขาเปลื้องเสื้อออกอย่างช้าๆ แต่ไม่ทันที่เขาจะถอดกางเกง ทากิชิได้ก้มตัวลงใช้ปากปลดตะขอกางเกงพร้อมรูดซิบลงอย่างชำนาญ มือของทากิชิปลดกางเกงลงอย่างรวดเร็ว เขาใช้ปากและเรียวลิ้นเข้าจู่โจมส่วนที่อ่อนไหวของโทยะอย่างเร่าร้อนโดยไม่ฟังเสียงทัดทานที่สั่นเครือ   โทยะแทบไม่มีแรงยืน เขาต้องอาศัยผนังห้องน้ำในการพยุงตัว

โทยะ : อือ..อ๊าา.. พอ..ที..เถอะ...ครั..บ

โทยะรู้ดีว่าไม่เป็นผลแน่นอน ทากิชิเริ่มใช้เรียวลิ้นซุกไซ้ไปตามหน้าท้องของโทยะ ไล่จนขึ้นไปถึงยอดอกที่ชูชัน ทากิชิตวัดลิ้นและดูดดุนยอดอกทั้งสองข้างอย่างดูดดื่ม

โทยะ : อ๊ะ...ทำไม...ถึง...อ๊าา

ทากิชิไล้เรียวลิ้นขึ้นไปตามหน้าอก ซุกไซ้ซอกคอที่ขาวเนียน เลียไปตามใบหู แล้วจูบกระหน่ำลงบนริมฝีปากอ่อนบางของโทยะ เมื่อทากิชิถอนริมฝีปากออกจากโทยะ เขาได้ยินเสียงหายใจที่เหนื่อยหอบและสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาของร่างกายโทยะ

ทากิชิ : อย่าเพิ่งหมดแรงไปเสียก่อนล่ะ นี่แค่การเริ่มต้นนะ คราวนี้ของจริงล่ะนะ

ทากิชิอุ้มตัวโทยะขึ้นแล้วขยับร่างของโทยะให้เข้ามาเป็นหนึ่งเดียวกับเขาอย่างช้าๆ

โทยะ : โอ๊ย..ย เจ็..บ ครับ..

น้ำตาของโทยะเริ่มไหลรินออกมาจากดวงตากลมสวย ทากิชิเริ่มขยับตัวโทยะให้เร็วขึ้นและรุนแรงขึ้น เสียงกรีดร้องของโทยะไม่สามารถยับยั้งความปรารถนาของทากิชิในตัวโทยะได้เลย แต่กลับทวีคูณขึ้นตามเสียงกรีดร้องของโทยะ

ทากิชิ : โทยะ..อดทนหน่อยนะ ชั้น..กำลังจะ....อ๊าาาาาาาา

ทากิชิรู้สึกกำลังล่องลอยอย่างมีความสุข ในขณะที่โทยะสลบสไลอยู่ในอ้อมกอดของทากิชิ เมื่อเขาถอนตัวออกจากโทยะ ก็พบเลือดที่เปรอะเปื้อนทั้งตัวเขาและโทยะ

ทากิชิ : โทยะ....

ทากิชิทำความสะอาดคราบที่เปรอะเปื้อนทั้งตัวเขาและโทยะ จากนั้นก็อุ้มร่างโทยะที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ไปที่เตียง สติของโทยะในตอนนี้เหมือนคนสลืมสลือ หมุนคว้าง

โทยะ : คุณ..ทา..กิ..ชิ..ผม..เจ็บ..ครั..บ

ทากิชิ : ชั้นขอโทษ...ที่รุนแรงกับเธอ ไม่เป็นไรแล้วนะ พักผ่อนเถอะ ชั้นจะกอดเธอไว้อย่างนี้จนถึงเช้าเลยนะ

โทยะหลับในอ้อมกอดของทากิชิพร้อมกับคราบน้ำตาเพราะร่างกายที่บอบช้ำ ทากิชิจูบน้าผากโทยะอย่างอ่อนโยน (ตบหลังแล้วลูบหัวเรอะ !) และจากนั้นเขาก็ผล็อยหลับไปเช่นกัน

ตรู๊ด..ตรู๊ด..

ทากิชิ : กี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย อ๊ะ..ตี 3 ใครนะโทรมา moshimoshi taki...shi desu

ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงสะอึกสะอื้น ทากิชิหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง เพราะเขาจำได้ว่าคือ...

ทากิชิ : ทาชิมะ ! เป็นอะไรไป

ทาชิมะ : คุณ...อา ช่วย..ผมด้วยครับ ผม...สับสนไปหมดแล้ว..ครับ

ทากิชิ : เดี๋ยวนะทาชิมะ รออาแป๊บนึง

ทากิชิค่อยๆวางร่างของโทยะที่อยู่ในอ้อมกอดช้าๆ เพราะกลัวว่าโทยะจะตื่น แล้วเดินออกไปตรงระเบียงข้างนอก

ทากิชิ : เอาล่ะ ทาชิมะ คนดีของอา ค่อยๆพูดนะว่าเกิดอะไรขึ้น

ทาชิมะ : คุณอาอยูที่ไหนครับ ทำไมไม่กลับบ้านครับ...หรือว่าเกลียด..ผม..แล้วครับ

ทากิชิ : จะบ้าเหรอ! มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน

จะเป็นไปได้ไงก็รักมากมายขนาดนี้ ทำไมถึงไม่รับรู้สักทีนะ ทากิชิรู้สึกเจ็บแปล๊บที่อก

ทาชิมะ : คุณอา..ผมกลัว..ผมไม่อยากนอนคนเดียว..ครับ..ช่วยกลับมาหาผมหน่อยครับ

ทากิชิ : อาจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้

ทากิชิรีบเดินเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างลวก เขารีบคว้ากุญแจรถแล้วเดินลงไปอย่างรวดเร็ว ทากิชิสตาร์ทรถแล้วขับออกไปจากคอนโดด้วยความเร็วสูง ในใจของเขาตอนนี้เป็นห่วงทาชิมะยิ่งไปกว่าอะไรทั้งหมด เมื่อขับรถไปได้ครึ่งทาง ทากิชิเบรกรถกระทันหัน

ทากิชิ : โทยะ...นี่ชั้นลืมเธอไปได้ไงนะ ทำไงดีล่ะเนี่ย !

ทากิชิคิดจะโทรกลับไปหาโทยะ แต่จะบอกเหตุผลยังไงล่ะ ทากิชิคิดถึงเร็น ใช่ต้องโทรบอกเร็นให้ไปอยู่ดูแลโทยะ

ทากิชิ : เร็น..นี่ชั้นนะ ทากิชิ

เร็น : มีอะไร ทำไมถึงโทรมาตอนนี้ล่ะ

ทากิชิ : ชั้นมีเรื่องจะขอร้อง นายช่วยไปดูแลโทยะที่คอนโดชั้นหน่อย

เร็น : โทยะ เป็นอะไร

น้ำเสียงเร็นลุกลี้ลุกลนเป็นอย่างมาก

ทากิชิ : โทยะไม่สบายนิดหน่อยน่ะ

เร็น : แล้วทำไมนายถึงไม่อยู่ดูแลโทยะ ห๊าา!!

ทากิชิ : พอดีทาชิมะเกิดป่วยกระทันหันน่ะ

เร็นนิ่งไปชั่วครู่

ทากิชิ : เร็น..เร็น..นายได้ยินที่ชั้นพูดไหม

เร็น : นายเลยต้องเลือก..ทาชิมะใช่ไหม?

ทากิชิ : นายอย่าพูดแบบนั้นสิ ชั้นดูแลเขาทั้ง 2 คนพร้อมกันในเวลาเดียวกันได้ซะที่ไหนล่ะ

เร็น : นายมันเห็นแก่ตัวมากเลยนะ ชั้นผิดหวังในตัวนายจริงๆ

ทากิชิ : จะด่าว่าชั้นยังไงก็ได้ ขอแค่ตอนนี้ นายช่วยไปดูแลโทยะแทนชั้นหน่อยนะ

เร็น : เรื่องดูแลโทยะ ถึงนายไม่ขอร้อง ชั้นก็ต้องทำอยู่แล้ว และทำได้ดีกว่านายด้วย

เร็นตัดสายทากิชิ....

ทากิชิ : ใช่สินายมันต้องดูแลได้ดีอยู่แล้ว แต่ถึงยังไงชั้นจะไม่ยอมปล่อยโทยะแน่นอน

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

ทากิชิเลี้ยวรถเข้ามาถึงหน้าคฤหาสน์ แล้วรีบเปิดประตูรถ วิ่งเข้าไปหาทาชิมะที่ห้องทันที ยังความสงสัยให้กับคนในคฤหาสน์

ทากิชิ : ทาชิมะ...นี่อาเอง...เปิดประตูให้อาหน่อย

ประตูห้องเปิดออก พร้อมกับเจ้าของห้องที่ตอนนี้ใบหน้าเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ทากิชิรีบอุ้มร่างของโทยะขึ้นมาไว้แนบอกแล้วพาเดินเข้าไปในห้องพร้อมกับล็อคประตู เมื่อมาถึงที่เตียงทากิชิยังคงอุ้มร่างเล็กๆนั้นไว้ในอ้อมกอด เขามองดูทาชิมะด้วยความปวดใจ นี่เราทำให้คนที่เรารักทุกข์ใจได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ

ทากิชิ : อย่าร้องไห้อีกเลยทาชิมะ รู้ไหมว่าตาสวยๆช้ำหมดแล้วนะ

ทาชิมะ : คุณอา..ครับ ผมไม่ค่อยเข้าใจนักหรอกครับ...กับเรื่องที่คุณอาทำวันนี้ แต่ผมก็ไม่ได้ไม่...ชอบ เพียงแต่...

ทากิชิ : พอเถอะ...แค่ทาชิมะไม่รังเกียจอา...ก็ดีใจที่สุดแล้วล่ะ

ทาชิมะ : คุณอาช่วยกอดผมหน่อยได้ไหมครับ

ทากิชิ : อะ..ไรนะ!!

ทาชิมะ : ก็เมื่อตอนเด็กๆ คุณอากอดผมตอนนอนทุกครั้งนี่ครับ

ทากิชิ : เอ่อ...นั้นสินะ

บ้าจริง คิดเรื่อง...แบบนั้น..ได้ไง ทาชิมะไม่รู้หรอกว่ากำลังพูดอะไรออกมา

ทากิชิ : เอาล่ะ นอนซะนะ

ทาชิมะหลับอย่างง่ายดายด้วยความเพลียจากการร้องไห้ทั้งวัน ส่วนทากิชิกลับตื่นเต้นจนไม่รู้สึกง่วง เพราะเป็นครั้งแรกที่เขากอดทาชิมะด้วยความรู้สึกอย่างคนรัก ซึ่งตอนนี้ก็ได้รับการตอบสนองกลับมาบ้างแล้วจากเจ้าหญิงของเขา

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

เสียงเปิดประตูคอนโดห้องทากิชิดังขึ้นโดยที่โทยะยังคงนอนหลับด้วยความอ่อนเพลีย เร็นปิดประตูแล้วเดินมาหาโทยะที่เตียง เขาสังเกตเห็นร่างบางที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ แต่ตอนนี้ผ้าห่มกลับอยู่คนละทิศคนละทางกับร่างบางนั้น เร็นดึงผ้าห่มมาคลุมไว้เพื่อเพิ่มความอบอุ่น ในขณะที่เร็นห่มผ้าให้โทยะ มือของโทยะก็ได้มาเกาะกุมมือของเร็นไว้ พร้อมกับคำพูดที่ละเมอถึง...

โทยะ : คุณทา..กิ..ชิ อย่าหนีผมไปไหนนะครับ ผมกลัว

เร็นเอามือไล้เส้นผมของโทยะเบาๆ เขาประคองโทยะไว้ในอ้อมกอด อย่าตื่นขึ้นมาตอนนี้เลยนะ เพราะชั้นคงไม่รู้จะตอบคำถามเธอได้ยังไง ทำไมเจ้าทากิชิถึงใจร้ายกับเธอได้นะ ชั้นไม่น่าปล่อยเธอให้มันเลย ให้ตายสิ นี่ชั้นทำพลาดไปขนาดนี้เลยเหรอ

โทยะ : คุณทากิชิ กอดผมแน่นๆหน่อยครับ ผมหนาว\

เร็นกอดโทยะแน่นขึ้น จนสัมผัสความร้อนทั่วร่างของโทยะได้

เร็น : อ๊ะ ! ตัวร้อนเชียว นี่เธอกำลังไม่สบายนิ

เร็นรีบอุ้มโทยะไปหาหมอทันที

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

ที่คลินิกแห่งหนึ่ง

เร็น : โทยะเป็นไงบ้าง

เร็นถามชิโนบุซึ่งเป็นคุณหมอเจ้าของคลินิก

ชิโนบุ : นายก็อย่าหักโหมเกินไปนักสิ เร็น!

เร็น : นายกำลังจะพูดอะไรว่ะ !

ชิโนบุ : ยังจะมาปากแข็งอีกนะ

เร็น : นี่ ! ไอ้หมอ ชั้นไม่เข้าใจที่นายพูดเลยนะ

ชิโนบุ : งั้นคงเป็น..เจ้าทากิชิสินะ

เร็น : ทำไม..โทยะเป็นอะไร บอกชั้นมาเดี๋ยวนี้นะไอ้หมอ

ชิโนบุ : ก็แผลฉีกขาด เพราะ...ความรุนแรง แต่ที่ทำให้ร่างกายอ่อนแอมากกว่าปกติเพราะมีไข้ด้วย

เร็นกำมัดแน่น สายตาที่โกรธแค้น ทำให้ชิโนบุไม่วางใจเลยว่าเร็นกำลังจะทำอะไร

เร็น : ชั้นจะฆ่ามัน !

เร็นกำลังจะก้าวออกไปจากห้องด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน แต่ถูกชิโนบุรวบตัวไว้ได้ทัน

เร็น : เฮ้ย ! ชิโนบุ นายปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้นะ

ชิโนบุ : สงบใจหน่อยสิ เร็น !!

เร็น : นี่นายยังจะเข้าข้างมันอีกเหรอ นายก็เห็นสิ่งที่มันทำกับโทยะแล้วนี่

ชิโนบุ : แต่นายยังไม่ได้ถามโทยะเลยนะ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เร็นได้สติ เขาจึงสงบลง

เร็น : แล้วเมื่อไหร่โทยะจะรู้สึกตัว

ชิโนบุ : อีก 7 - 8 ชั่วโมงล่ะ เพราะชั้นให้ยาที่ทำให้โทยะหลับได้สนิทน่ะ

เร็นเดินไปหาโทยะที่เตียง เขาทรุดลงกองกับพื้น มือทั้งสองเกาะกุมมือโทยะ ชิโนบุสงสารเพื่อนจับใจ เขาเข้าไปตบไหล่เร็นเบาๆ

ชิโนบุ : พักผ่อนเถอะเร็น เดี๋ยวนายจะไม่สบายไปอีกคนนะ

เร็น : ไม่ ! ชั้นจะเฝ้าโทยะ

ชิโนบุ : ชั้นเข้าใจ แต่นายก็ต้องพักผ่อน งั้นพรุ่งนี้ใครจะคอยดูแลโทยะล่ะ เชื่อชั้นเถอะนะ

เร็น : ชั้นขอนอนที่ห้องนี้ได้ไหม

ชิโนบุ : ได้สิ

ชิโนบุเดินออกจากห้อง เร็นเดินไปนอนที่โซฟาซึ่งไม่ห่างจากเตียงโทยะมากนัก เร็นเฝ้ามองโทยะไม่ละสายตา แต่เขาก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัวด้วยความเพลีย

ชิโนบุ : เฮ้ ! เร็น ตื่นได้แล้ว เจ้าหญิงของนายกำลังจะตื่นแล้วนะ

เร็นรีบลุกขึ้นอย่างกระวีกระวาด แต่เมื่อเขาก้าวลงจากโซฟาร่างของเขาก็วูบลง ชิโนบุเข้ามาประคองร่างนั้นไว้ได้ทัน

ชิโนบุ : เร็น! เร็น!

เร็น : ชั้นไม่เป็นไร แค่หน้ามืดนิดหน่อยน่ะ

ชิโนบุ : เมื่อคืนคงไม่ค่อยได้นอนสินะ ชั้นบอกนายแล้วไงว่าอย่าฝืน เอ้า ! ลุกขึ้นมาพักผ่อนที่โซฟาก่อนเถอะ

โทยะ : อืม..ม

โทยะค่อยๆลืมตาขึ้น ก็พบกับความแปลกใจ เขากวาดตามองไปรอบๆ ก็เห็นชิโนบุประคองเร็นอยู่

โทยะ : คุณเร็น...คุณหมอชิโบุ... เกิดอะไรขึ้นครับเนี่ย

ชิโนบุ : อรุณสวัสดิ์ โทยะจัง

เร็นพยายามจะลุกไปหาโทยะ แต่เขาไม่มีแรงเอาซะเลย ชิโนบุจึงช่วยประคองเร็นไปหาโทยะ

เร็น : เป็นไงบ้างโทยะ

โทยะ : ผมเป็นอะไรไปครับคุณเร็น ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ครับ

เร็น : เธอไม่สบายน่ะ ชั้นเลยพาเธอมาหาชิโนบุไง

โทยะ : แล้วคุณทากิชิล่ะครับ

เร็นผงะไปช่วยขณะ

เร็น : เอ่..อ ทากิชิมีงานด่วนมากเข้ามาน่ะ เขาขอร้องให้ชั้นมาดูแลเธอแทน

โทยะ : เหรอครับ แล้วคุณเร็นเป็นอะไรไปครับ

ชิโนบุ : ไม่เป็นไรหรอก แค่พักผ่อนไม่พอน่ะ เดี๋ยวพักสักนิดก็คงดีขึ้นแล้วล่ะ โทยะจังก็นอนต่ออีกนิดเถอะนะ จะได้หายเร็วๆไง

โทยะ : ครับคุณหมอชิโนบุ

โทยะพริ้มตาหลับลงด้วยฤทธิ์ยาที่ยังเหลืออยู่ ชิโนบุพยุงเร็นไปที่ห้องนอนของเขา

ชิโนบุ : นอนซะที่นี่แหละ แต่ก่อนนอนชั้นขอฉีดวิตามินให้นายสักเข็มนะ ตื่นขึ้นมาจะได้สดชื่นขึ้น

เร็น : ชั้นขอนอนที่ห้องของโทยะไม่ได้เหรอ

ชิโนบุ : คงไม่ได้แล้วล่ะ เพราะเดี๋ยวนายจะฝืนร่างกายอีก

เร็นสงบคำเพราะรู้ดีว่าคราวนี้ชิโนบุคงไม่ยอมแน่ๆ เมื่อชิโนบุฉีดยาเสร็จเร็นก็หลับอย่างง่ายดาย ชิโนบุมองเร็นด้วยความเป็นห่วง

ชิโนบุ : นี่นายจะทำให้ชั้นเป็นห่วงนายไปถึงไหนนะ เร็น...

ชิโนบุเอื้อมมือไปไล้ใบหน้าที่เนียนสวยเบาๆ

ชิโนบุ : ชั้นคงต้องดูแลนายตลอดไปสินะ มันคงต้องเป็นอย่างนั้น ถึงแม้นายจะไม่รับรู้ถึงความรู้สึกของชั้นเลยก็ตาม

ชิโนบุเดินออกจากห้อง เขาเดินไปที่ห้องหนังสือ แล้วนั่งลงที่โต๊ะทำงาน ชิโนบุเอื้อมหยิบรูปที่เขาถ่ายคู่กับเร็นตั้งแต่ตอนปี1ม.ต้นมันทำให้เขาย้อนนึกไปถึงตอนที่เขาอยู่ม.ต้นที่ร.ร.K ซึ่งเป็นร.ร.ชายล้วนด้วยกัน กลุ่มของเขามีสมาชิกทั้งหมด 4 ตน คือ

ทากิชิ ผู้ซึ่งมีหน้าตาที่ทั้งสวยและหล่อเป็นที่คลั่งไคล้ของรุ่นน้องทั้งในและนอกร.ร. เป็นทั้งประธานนักเรียนและประธานหอ เรียนเก่ง เป็นที่ 2 ของร.ร.และเของกลุ่ม แอบรับงานเป็น idol บ้างเพราะที่บ้านไม่ต้องการให้เข้าวงการบันเทิง ตั้งใจให้มุ่งมั่นงานทางด้านธุรกิจอย่างเดียว

เร็น หนุ่มหน้าตาสวย เจ้าของนัยตาสีเขียวและผมสีแดงสะดุดตา เป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นกับฝรั่งเศส ซึ่งทั้งพ่อและแม่ของเขาเป็นนายแบบและนางแบบชั้นนำของโลกเขาเป็น idol ของวงการบันเทิงและร.ร. เป็นคนมีเสน่ห์กับคนรอบข้างเอามากๆ จะคล้ายผู้หญิงมากจนแยกไม่ออก ก็เพราะเมื่อก่อนเร็นตัวเล็กและบอบบางมาก เพิ่งมาสูงก็ตอนเข้ามหาลัย   รักศิลปะเป็นชีวิตจิตใจ โดยเฉพาะงานทางด้าน design เรียนเป็นที่ 4 ของร.รและเป็นที่สุดท้ายของกลุ่ม

โตตะ เป็นคนที่เล่นกีฬาเด่นมาก เก่งไปซะทุกอย่าง รูปร่างสูงใหญ่ตั้งแต่เด็ก หน้าตาหล่อเหลามาก เรียนเป็นที่ 3 ของร.ร.และของกลุ่ม เป็นคนที่มีความสนุกสนานร่าเริงอยู่ตลอดเวลา เข้ากับคนได้ง่าย ขี้สงสารที่หนึ่ง ก็ขนาดเคยชนะการแข่งบาสระดับประเทศ แต่ดันร้องไห้สงสารฝ่ายที่แพ้เสียนี่ แต่เพราะที่บ้านทำกิจการเกี่ยวกับ ร.พ. เขาจึงต้องเลิกเล่นกีฬานมาคร่ำเคร่งด้านการเรียนเพียงอย่างเดียว วงการบันเทิงเคยชักชวนเข้าวงการแต่ไม่สามารถทำจริงจังได้ก็ประมาณเจ้าทากิชินั่นแหละ

ชิโนบุ เราก็พวกบ้าเรียนอย่างเดียวเลยทำให้ผลการเรียนเป็นที่ 1 ของร.ร.และของกลุ่ม ส่วนใหญ่จะเป็นประธานชมรมหรือทำกิจกรรมเกี่ยวกับด้านวิชาการเป็นส่วนใหญ่ เคยเป็น idol ก็เพราะอยากจะตามไปดูการทำงานของเร็น แต่ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ จึงไม่คิดจะทำจริงจัง อีกอย่างที่บ้านก้ไม่สนับสนุนด้วยด้วยเหตุที่ทางบ้านเป็นนักการเมืองเป็นส่วนใหญ่

กลุ่มของเขามีฉายาที่เรียกแตกต่างกันไปตามแต่ใครจะเรียก ถ้าใน ร.ร. K จะเรียกว่า " White Angels " ถ้าเป็นนักเรียน ร.ร.หญิงล้วนอื่นๆมักจะเรียกเราว่า " The Princces " ส่วนร.ร.นักเรียนชายล้วนอื่นๆ ก็จะเรียก " Pretty Boys " แต่ที่แปลกหน่อยก็ " Ice Idol " ซึ่งกลุ่มนี้จะเป็นโฮโมซะส่วนใหญ่ แต่ในวงการบันเทิงกลับมอบตำแหน่ง " King and Queen of The Idol " ฟังดูดีนะแต่...

ชิโนบุ : เอ๋..ทำไมต้องมีคำว่า queen ด้วยนะ อ๊ะ..ใช่สิ ก็เพราะ เร็น..สินะ

เพล๊ง...เสียงแก้วแตกดังมาจากห้องที่โทยะนอนอยู่ ชิโนบุรีบวิ่งไปหาโทยะทันที

ชิโนบุ : โทยะ...เป็นอะไรหรือเปล่า

โทยะ : ขอ...โทษ ครับ คุณหมอ ผมหิวน้ำน่ะครับ

ชิโนบุ : ตอนนี้ดื่มมากไม่ได้หรอกนะ เพราะชั้นให้น้ำเกลือเธออยู่

โทยะ : แต่..ผม

ชิโนบุ : เดี๋ยวจะป้อนให้พร้อมยาเลยแล้วกัน

ชิโนบุประคองร่างบอบบางของโทยะขึ้นมา

ชิโนบุดื่มยาเข้าไปแล้วเขาก็ประกบปากโทยะ ยาค่อยๆไหลจากปากชิโนบุเข้าไปในปากของโทยะ

ชิโนบุ : เป็นไงบ้างเดี๋ยวดื่มน้ำหน่อยแล้วกัน อดทนหน่อยนะ ชั้นคงต้องป้อนเธอแบบนี้ไปก่อน เดี๋ยวเธอจะสำลักน่ะ

โทยะ : ครั...บ

โทยะหน้าแดงแต่คงต้องทำตามคุณหมอชิโนบุสั่ง ริมฝีปากของหมอชิโนบุช่างนุ่มนวลเหลือเกิน แต่คราวนี้การประกบปากค่อนข้างที่จะเนิ่นนาน โทยะพยายามจะผละตัวเองเองออก แต่ไม่แรงซะเลย ชิโนบุเริ่มใช้เรียวลิ้นลุกล้ำเข้าไปมากขึ้น โทยะรู้สึกว่าตัวเองหายใจแรงขึ้น ชิโนบุถอนตัวจากการจูบ เขายิ้มให้กับโทยะ

โทยะ : ทำไม..ครับ

ชิโนบุ : แกล้งคนป่วยนิดหน่อยน่ะ รู้สึกไงบ้างล่ะ

โทยะ : ดีขึ้น..ครับ คุณเร็นไปไหนครับ

ชิโนบุ : นอนหลับอยู่น่ะ ร่างกายเร็นไม่ค่อยไหวน่ะ แต่ก็ไม่เป็นอะไรมากหรอกนะ ไม่ต้องห่วง

โทยะ : ครับ เอ่..อ ผมอยากโทรหาคุณทากิชิ..ครับ

ชิโนบุ : เอางี้ดีไหม เดี๋ยวตอนเย็นชั้นจะให้เขามาหาเธอเลยดีกว่า

โทยะ : เอ่..อ ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไม่อยากรบกวนคุณทากิชิขนาดนั้นหรอกครับ งั้นผมไม่รบกวนแล้วครับ

ชิโนบุ : โทยะ เด็กดี ถ้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย รีบเรียกชั้นนะ

โทยะ : ขอบคุณมากครับ

ชิโนบุ : ขอตัวไปดูเร็นก่อนนะ อ๊ะ..หลับตาได้แล้วนะ

โทยะหลับตาลงทันที ชิโนบุรู้สึกเอ็นดูขึ้นมา นี่สินะที่ทำให้..เร็นไม่มองใครอีกแล้ว

ชิโนบุนั่งมองเร็นที่เตียง เขามองเร็นไปทุกสัดส่วน สวยงามมากเหมือนภาพวาดไม่มีผิดเพี้ยน ทำไมนายถึงสวยได้ขนาดนี้นะ แล้วทำไมชั้นต้องยอมแพ้กับใบหน้าแบบนี้ด้วยนะ ชิโนบุขยับตัวเองไปนั่งใกล้เร็น

ชิโนบุ : นายเป็นคนผิดเองนะ ชั้นหมดความอดทนกับการรอคอยการยินยอมจากนายแล้วล่ะ

ชิโนบุปลดกระดุมเสื้อของเร็นช้าๆ แล้วเขาก็เปลื้องมันออก มือของเขาไล้ไปตามผิวกายเนียนนุ่มของเร็น ชิโนบุจูบเร็นไปทั่วร่างแล้วก็เข้าประกบปากเร็นอย่างนุ่มนวล ส่วนมือก็กำลังปลดเปลื้องอาภรณ์ด้านล่างของเร็น แล้วมือของเขาเข้าจับจองส่วนสงวนของเร็น อาการของเร็นตอนนี้เหมือนคนเพ้อเพราะฤทธิ์ไข้ เขาร้องออกมาทุกครั้งที่ชิโนบุจับคลึงส่วนสงวนที่มีจังหวะช้าเร็วต่างกันไป

ชิโนบุ : นายรู้ไหมเร็น ว่าเสียงของนายมันทำให้ชั้นคลั่งนายมากขึ้น ร้องออกมาอีกสิ..เร็น

เร็นเหมือนคนเพิ่งรู้สึกตัว เมื่อเขาลืมตาขึ้นมา เร็นตกใจกับภาพปลือยเปล่าของตัวเองกับชิโนบุมาก

เร็น : หยุด...น๊าาา

ชิโนบุ : นี่นายยังไม่เข้าใจอีกเหรอเร็น

เร็น : ทำไมนายถึงทำกับชั้นอย่างนี้ เราเป็นเพื่อนกันนะ

ชิโนบุ : นั้นมันความคิดนายคนเดียว!!! นายเคยถามความรู้สึกของชั้นบ้างไหมว่าตลอดเวลาที่ชั้นรู้จักนาย...ชั้นคิดกับนายยังไงกันแน่

เร็น : ไม่นะ ชิโนบุ ได้โปรด...

สภาพเร็นตอนนี้ไม่สามารถขัดขืนได้เลย เขายังอ่อนเพลียมาก อีกทั้งสิ่งที่ชิโนบุทำกับเขาในตอนนี้มันทำให้ร่างกายของเขาปฏิเสธชิโนบุไม่ได้

ชิโนบุ : อย่าทำให้ชั้นต้องทรมานไปกว่านี้อีกเลยเร็น ชั้นรักนาย...

สิ้นเสียงสารภาพรักของชิโนบุที่มีต่อเร็น เขาก็มอบสุขและความเจ็บปวดแสนสาหัสในเวลาเดียวกันให้กับเร็น

เร็น : โอ๊ย...เจ็บบบ...ชิ..โน..บุ..เอาออก...ไป..เดี๋ยวนี้นะ

น้ำตาเร็นไหลพรากด้วยความเจ็บปวดแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

ชิโนบุ : อย่าเกร็งสิ..เร็น..ผ่อนหน่อย

เร็นต้องยอมทำตามเพราะมันช่วยลดความเจ็บปวดลงได้บ้าง ชิโนบุเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ และมั่นคง เขาโน้มตัวลงไปหาเร็น

ชิโนบุ : กอดชั้นไว้เร็น

เร็นกอดชิโนบุ และมือของเขาจิกข่วนไปตามแผ่นหลังของชิโนบุซึ่งมันทำให้เกิดแผลเลือดไหลซิบทีเดียว

ชิโนบุ : ยังงั้นเร็น ดีขึ้นอีกนิดแล้วใช่ไหม

เร็น : ชิโนบุ..หยุดเถอะ..ชั้นจะไม่ไหว..แล้วนะ

เมื่อชิโนบุได้ยินคำนั้น เขายิ่งรุกเร้าและเพิ่มจังหวะให้เร็วขึ้น มันรุนแรงและเร่าร้อน เร็นร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงกรีดร้องครั้งสุดท้ายของเร็น ทำให้ทั้งคู่ล่องลอยอยู่ในความสุขอย่างบอกไม่ถูก

เร็น : ทำไม..ถึงเจ็บขนาดนี้นะ

ชิโนบุ : อย่าเพิ่งขยับตัวนะเร็น เลืดนายออกเยอะน่ะ เดี๋ยวชั้นจะทำแผลให้นาย

หลังทำแผลเสร็จแล้ว ชิโนบุเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เร็น

เร็น : ชิโนบุ นายไม่ใช่เพื่อนชั้นอีกแล้ว

ชิโนบุ : ชั้นก็ไม่เคยมองนายเป็นเพื่อนอยู่แล้ว เพราะชั้นมองนายในฐานะคนที่ชั้น...รัก...มาตลอด

เร็น : พอที..ชั้นไม่อยากฟังอีกแล้ว

ชิโนบุ : แต่นายต้องฟัง!!! และยอมรับมันซะ ไม่งั้นจะมาว่าชั้นใจร้ายไม่ได้นะ เพราะต่อไปนี้ชั้นก็จะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้นายมาเหมือนกัน ต่อให้คนๆนั้น คือ โทยะก็ตาม

เร็น : ไม่ได้นะ นายอย่าแตะต้องโทยะนะ

ชิโนบุ : งั้นมันก็คงต้องขึ้นกับนายแล้วล่ะ

เร็น : นายนี่มัน..เลวมาก

ชิโนบุ : เป็นคนดีแล้วมันไม่ได้นายมา ชั้นก็ขอยอมเป็นคนเลวล่ะ กินยาแก้ปวดซะเร็น

เร็น : ไม่!!...นายไม่ต้องมายุ่งกับชั้น

เร็นปัดยาและแก้วน้ำที่ชิโนบุยื่นให้

ชิโนบุ : อ๊ะ....ยังมีแรงเหลือนี่นา งั้นขออีกสักรอบแล้วกัน

เร็นรีบเอามือมาป้องปากชิโนบุไว้ในขณะที่กำลังจะโน้มตัวลงมาจูบริมฝีปากเขา

เร็น : ชั้นกินยา..ก็ได้ นายช่วยเอายาให้หน่อยสิ

ชิโนบุยิ้มแบบผู้ชนะ

ชิโนบุ : นอนซะ แล้วอย่าคิดหนีล่ะ ไม่งั้นชั้นไม่รับรองความปลอดภัยของโทยะนะ

เร็น : นี่นายขู่ชั้นเหรอ

ชิโนบุ : เปล่า..ชั้นพูดจริง...ทำจริง..ต่างหาก

เร็นสะบัดน้าหนีชิโนบุ เขาหลับลงทั้งน้ำตา โทยะ...ชั้นขอโทษ เขาคิดถึงโทยะขึ้นมาจับใจ

ชิโนบุเดินออกจากห้องไป เขามานั่งกุมขมับในห้องทำงานเป็นเวลานาน

ชิโนบุ : เร็น...ชั้นขอโทษ ถึงตอนนี้นายจะเกลียดชั้นแค่ไนก็ตามแต่ชั้นก็จะไม่ยอมปล่อยมือจากนายแน่นอน

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

ณ คฤหาสน์ตระกูล โคโจ

ทาชิมะ : คุณอาปล่อยผมก่อนสิครับ

ทากิชิ : อ้าาาาาาว..ก็เมื่อคืนยังเป็นเด็กดีให้อากอดอยู่เลยนี่นา

ทาชิมะ : แต่นี่มันเช้าแล้วนะครับ และผมก็อยากลุกแล้วด้วย

ทาชิมะพยายามลุกขึ้น แต่ทากิชิกลับกอดเขาไว้แน่น

ทาชิมะ : คุณอาอย่าแกล้งผมสิครับ หรือคุณอาไม่ชอบผมแล้ว อุ๊บ..บ

ทาชิมะโดนทากิชิจูบตอบฉับพลัน

ทากิชิ : อย่าพูดอย่างนี้อีกนะ รับรู้ไว้ซะเดี๋ยวนี้เลยนะ ว่าทั้งชีวิตของชั้นจะไม่มีวันไหนที่ไม่รักเธอเป็นอันขาด

ทาชิมะก้มหน้าลง เขาเอียงหน้าไปจูบที่ริมฝีปากทากิชิ น้ำตาอุ่นๆเริ่มไหลออกมา

ทากิชิ : ทาชิมะ...เป็นอะไรไป

ทาชิมะ : ผม..เข้าใจแล้วครับและผมก็มีความสุขมากเลยครับ งั้นเดี๋ยวผมไปอาบน้ำก่อนนะ ผมอยากทานอาหารเช้ากับคุณอาแล้วล่ะ

ทาชิมะลุกเดินไปห้องน้ำ ทากิชิมองตามร่างเล็กๆนั้น ในใจเขาอยากตะโกนให้โลกรับรู้ว่า เขาเป็นที่มีความสุขที่สุดแล้ว

กริ๊ง...กริ๊ง..

ทากิชิ : สวัสดีครับ ทากิชิครับ

ชิโนบุ : ไง..พ่อตัวดี..ตามตัวอยากจริงนะ มือถือก็ไม่ยอมรับสาย

ทากิชิ : เอ๋...สงสัยชั้นลืมไว้ในรถน่ะ ชิโนบุ..มีอะไรแต่เช้าล่ะ

ชิโนบุ : โทยะอยู่ที่นี่ เขาไม่สบาย

ทากิชิ : อะไรนะ...โทยะเป็นอะไร แล้วเจ้าเร็นล่ะ

ชิโนบุ : เร็นก็ไม่สบายเหมือนกัน เขานอนหลับอยู่

ทากิชิ : เกิดอะไรขึ้น ทำไมโทยะถึงไม่สบาย

ชิโนบุ : นายทำอะไรโทยะไว้ล่ะ....

ทากิชินิ่งเงียบ

ทากิชิ : ก็..ชั้นไม่คิดว่าจะถึง ขั้นนี้นี่

ชิโนบุ : บาดแผลไม่เท่าไหร่หรอก ไม่เกินเยียวยา แต่ที่หนักก็เพราะมีไข้นี่แหละ

ทากิชิ : เดี๋ยวชั้นจะไปหาโทยะ

ชิโนบุ : อ๊ะ..ไม่ต้องมาตอนนี้หรอก ชั้นว่านายค่อยมารับตอนเย็นเลยดีกว่า เพราะถ้าขืนมาตอนนี้ สิ่งดีๆที่กำลังเริ่มต้นกับนายอาจจะสลายก็ได้นะ แค่นี้นะ...

ทากิชิ : เฮ้...ชิโนบุ..เดี๋ยว..เจ้าบ้าเอ๊ย...รู้ไปซะทุกอย่างเลยนะ

ทากิชิรู้สึกเป็นห่วงโทยะขึ้นมา จะทำยังไงดีนะ ถ้าเขาไปหาโทยะตอนนี้ แล้ว..ทาชิมะล่ะ จิตใจของเขาเริ่มสับสน แล้วเสียงของทาชิมะก็หยุดความคิดที่ว้าวุ่นนี้ลง

ทาชิมะ : คุณอายังไม่อาบน้ำอีกเหรอครับ ผมหิวแล้วนะ

ทากิชิ : ครับๆๆ จะไปอาบเดี๋ยวนี้ครับ ไปรออาที่ห้องทานข้าวแล้วกันนะ เดี๋ยวอาตามไป

ทาชิมะ : ครับคุณอา หวาาา..

ทาชิมะถูกทากิชิรวบตัวไว้ แล้วหอมไปที่แก้มฟอดใหญ่

ทากิชิ : หอมดีจังน้า ไปอาบน้ำแล้วล่ะ

ทากิชิเดินไปอาบน้ำอย่างมีความสุข ส่วนทาชิมะก็นิ่งไปชั่วขณะ หลังจากนั้นก็รีบวิ่งไปที่ห้องอาหารทันที

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

ห้องรับประทานอาหาร

ทาชิมะ : คุณอาครับ ผมอยากไปเที่ยวชินจูกุครับ

ทากิชิ : วันนี้เลยเหรอ

ทาชิมะ : ไม่ได้เหรอ..ครับ

ทากิชิ : ได้สิ แต่ตอนเย็นอามีธุระ คงเที่ยวไม่ได้ทั้งวันน่ะ

ทาชิมะ : ไม่เป็นไรครับ ผมแค่อยากจะซื้อของนิดหน่อยเอง

ทากิชิ : ได้ครับ งั้นรีบทานซะนะ เสร็จแล้วจะได้ออกไปเลย

ทาชิมะ : ครับ

ทากิชิ : อ๊ะ..ทานผักด้วยสิ ไม่งั้นอาไม่พาไปนะ

ทาชิมะ : หวา..าา

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

ชินจูกุ

ทาชิมะ : ว้าว...คนเยอะแยะเลย ผมขอเดินไปทางโน้นนะครับ

ทากิชิ : เฮ้...ทาชิมะ ระวังหน่อยล่ะ เดี๋ยวจะหลง

ทาชิมะ : คุณอาตามมาเร็วๆสิครับ

ทาชิมะวิ่งเข้าไปร้านขายเกมส์แห่งหนึ่ง

ทากิชิ : เหมือนกันซะจริงนะ..โทยะตอนนี้เธอเป็นไงบ้างนะ

ทาชิมะ : เอาหมดนี่ครับ

ทาชิมะซื้อเกือบ 10 เกมส์

ทากิชิ : มากขนาดนี้เชียว

ทาชิมะ : ก็ผมอยากเล่นนี้ครับ เป็นเกมส์ออกใหม่ทั้งนั้นเลย

ทากิชิยื่นการ์ดให้เจ้าของร้าน

ทากิชิ : เดี๋ยวจะไปไหนต่อดี

ทาชิมะ : ผมอยากได้เสื้อผ้าครับ ที่มีอยู่ส่วนใหญ่ไว้ใส่กับอากาศหนาว อยากได้เสื้อผ้าหน้าร้อนครับ

ทาชิมะเดินมองร้านค้าต่างๆมากมาย เขาดูเพลิดเพลินและมีความสุขมากจนลืมสังเกตสายตาคนรอบข้างที่พบเห็นเขา ทุกคนมองแล้วยิ้มอย่างชื่นชมให้กับเขาซึ่งอยู่ในกางเกงยีนส์ขาสั้นเผยให้เห็นผิวที่ขาวเนียนอมชมพู เสื้อแขนกุดสีขาวพอดีตัว รองเท้าสานแบบสบายๆ ปล่อยผมสีน้ำตาลอ่อนที่ยาวสลวย ดวงตากลมโตสีเทอร์ควอยส์ ขนตายาวสวย ริมฝีปากอ่อนใสสีชมพู และจมูกที่โด่งเป็นสันได้รูปซึ่งดูโดดเด่นมาก ทำให้กลุ่มวัยรุ่นในละแววกนั้นเดินตามดูกันเป็นกลุ่มเพราะคิดว่าเป็น idol ยิ่งกลุ่มคนละแวกนั้นเห็นทากิชิซึ่งเดินถือของตามทาชิมะอยู่ก็ยิ่งได้รับความสนใจเป็นเท่าตัว

วัยรุ่น : เอ่..อ ขอโทษนะค่ะ เป็น idol หรือเปล่าค่ะ

ทาชิมะ : ปล่า..ว ครับ

ทากิชิ : โทษทีนะ..คือเรากำลังรีบน่ะ

ทากิชิเดินเข้ามาโอบไหล่ะทาชิมะ แล้วยิ้มให้ เพียงแค่นี้เสียงกรีดก็เกิดขึ้น ทากิชิรีบจูงมือทาชิมะขึ้นรถแล้วขับออกไปก่อนที่จะมีความวุ่นวายเกิดขึ้นมากกว่านี้ ทาชิมะยังคงงงกับกลุ่มวัยรุ่นเหล่านั้น

ทากิชิ ; เป็นธรรมดาของวัยรุ่นที่นี่น่ะ เขาจะชื่นชอบคนที่หน้าตาน่ารัก อย่างเธอนี่แหละ

ทาชิมะ : แล้ว idol คืออะไรครับ

ทากิชิ : ก็เป็นคำพูดที่พวกวัยรุ่นใช้เรียก ดารา ศิลปิน ที่ชื่นชอบน่ะ

ทาชิมะ : งั้นคุณอาก็เป็น idol สิครับ เพราะตะกี้เห็นกรีดคุณอากันใหญ่เลย

ทากิชิ : ไม่ไหวแล้วล่ะ อา 30 แล้วนะ คำๆนี้มันเหมาะกับคนอายุน้อยๆแบบเธอต่างหากล่ะ รู้ไหม...idol ของอา

ทาชิมะ : คุณ..อา

ทาชิมะแก้มแดงเหมือนผลสตรอเบรอรี่ ทำให้ทากิชิหหลงรักมากขึ้นอีก

ทากิชิ : วันนี้คงไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าแล้วนะ เอาเป็นว่าอีก 2-3 วันอาจะพาไปซื้อที่ร้านเพื่อนอานะ

ทาชิมะ : ครับ

ทากิชิ : งั้นวันนี้ไปทานไอศครีมแทนแล้วกัน

ทาชิมะ : ดีครับ

ทาชิมะยิ้มอย่างมีความสุข

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

ณ ห้องอาหารแห่งหนึ่ง ในโรงแรมใหญ่ใจกลางกรุงโตเกียว

ทาชิมะ : บรรยากาศดีจังเลย ทิวทัศน์ก็มองออกไปได้กว้างไกลด้วย

ทากิชิ : อาหารก็อร่อยด้วยนะ โดยเฉพาะขนมหวานกับไอศครีม อ๊ะ...มาพอดี

ทาชิมะ : ว้าว...น่าทานจังเลย

ทากิชิ : ทานเลยสิ

ทาชิมะ : แล้วของคุณอาล่ะครับ

ทากิชิ : อาดื่มกาแฟน่ะ

ทาชิมะ : งั้น..ทานนะครับ

To be Continue...............