Part I

ณ คฤหาสน์สง่างามท่ามกลางสวนป่าใหญ่ที่เงียบสงัด รถเฟอร์รารี่สีดำกำลังขับเคลื่อนผ่านประตูรั้วเข้ามาอย่างช้าๆ แล้วมาจอดสนิทที่ลานน้ำพุหน้าคฤหาสน์

ทาชิมะ : มาถึงซะทีนะ

หนุ่มน้อย วัย 15 ปีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยินดีแต่เต็มไปด้วยความอ่อนล้า พลางก้าวย่างลงจากรถโดยมีคนขับรถเก่าแก่คอยเปิดประตูให้ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขพร้อมกล่าวทักทายอย่างเป็นทางการว่า

คนขับรถ : ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ คุณหนู ทาชิมะ

ทาชิมะ : ขอบใจนะ

พร้อมทั้งกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วกล่าวขึ้นลอยๆว่า

ทาชิมะ : สวยงามไม่เปลี่ยนแปลงเลยนะ

แล้วสายตาของเขาก็มาหยุดนิ่งอยู่ที่ชายวัยกลางคนงามสง่าที่ยืนอยู่ตรงบันไดด้านหน้าคฤหาสน์

ทาชิมะ : คุณ อา

เขากล่าวขึ้นด้วยความตื่นเต้นดีใจพร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลพร่างพรูออกมากับอาการถาโถมข้าไปกอดแน่นสุดกำลัง

ทากิชิ : ว่าไงจ๊ะหนุ่มน้อยของอา อ๊ะ ไม่ใช่สิ สาวสวยของอา

พร้อมทั้งช้อนคางทาชิมะขึ้นมามามองด้วยสายตาที่อ่อนโยนและรอยยิ้ม

ทาชิมะ : คุณอา ล้อผมเล่นอีกแล้วนะครับ

เขาพูดเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย เพราะคำว่า สาวสวย ซึ่งคุณอามักจะเรียกเขามาตั้งแต่เขาจำความได้ และทุกคนที่คฤหาสน์หลังนี้ก็เห็นพ้องกันด้วยสิ

ทากิชิ : กลับมาซะทีนะ

ทาชิมะ : ครับผมอยู่ตรงนี้แล้ว และจะไม่จากคุณอาไปไหนอีกครับ

แสงสีทองที่สาดส่องลงมาเหมือนกับว่าจะร่วมแสดงความยินดีในการกลับมาของทพตัวน้อยๆ ของตระกูล " โคโจ "

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

เสียงดึงผ้าม่านเพื่อเปิดรับแสงอรุณยามเช้าของวันใหม่ในห้องมุมตะวันออกของคฤหาสน์ ซึ่งภายในได้ถูกจัดเตรียมไว้อย่างเพียบพร้อมและหรูหรา

คุณอา : อรุณสวัสดิ์จ๊ะ ทาชิมะจัง

แล้วเดินมานั่งลงบนตียงข้างๆทาชิมะพร้อมทั้งประทับรอยจูบเล็กๆ ตรงหน้าผากของทาชิมะ ด้วยความอ่อนโยน

ทาชิมะ : อืม....คุณอา

ทาชิมะเอ่ยส่งเสียงเบาๆ แต่กลับไม่ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับยังคงซุกตัวอยูใต้ผ้าห่มด้วยใบหน้าที่มีความสุขเสียเหลือเกินกับการนอนหลับ

โคโจ ทากิชิชายกลางคนวัย 30 ปี ซึ่งเป็นผู้สืบทอดตระกูลโคโจ มีพร้อมทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งความรู้ ความร่ำรวย ประกอบกับรูปร่างหน้าตาที่งามสง่าอันเป็นที่หมายปองของบรรดาคุณหนูในวงสังคมไฮโซ แต่กับหน้าที่คุณอาของ ทาชิมะ ซึ่งเขาได้แต่เก็บความรู้สึกบางอย่างที่หนักอึ้งไว้ภายในใจตลอดมา เขากำลังมองดูใบหน้าที่อ่อนใสไรเดียงสาด้วยความพินิจ ยิ่งกลับทำให้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นส่ำ ซึ่งก็เป็นไปตามที่หัวใจของทากิชิเรียกร้อง เพราะเขาอดไม่ได้ที่จะไล้มือไปตามรูปหน้าที่สวยอ่อนหวาน และจากนั้นก็ได้โน้มตัวลงไปบรรจงจูบจากหน้าผากไล้ลงมาอย่างแผ่วเบาไปตามสันจมูกที่โด่งเป็นสันสวยสมรูป ตลอดจนริมฝีปากและปลายคาง และเขาก็วกกลับมายังริมฝีปากเรียวเล็กสีชมพูระเรื่อย พร้อมกับคิดว่านี้เรากำลังทำอะไรอยู่นะ และในขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้น เจ้าของดวงตากลมโตสีเขียวก็ค่อยๆลืมตาขึ้น พร้อมกับเสียงร้องทักทายด้วยอาการงัวเงียเต็มกำลัง

ทาชิมะ : อรุณสวัสดิ์....คะ..รับ คุณอา

ทากิชิผงะ และดึงตัวเองขึ้นมาในทันที ก่อนที่ทาชิมะจะได้สติจากการสลึมสะลือ

ทากิชิ : อะ..รุณ สะ..วัสดิ์

ทากิชิขานรับเสียงเล็กๆนั้นด้วยความตะกุกตะกักเต็มทน ซึ่งก็พอๆกับใบหน้าของเขาที่กำลังหลบลี่ยงดวงตากลมสวยคู่นั้น

ทากิชิ : " ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำ แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าลงมาทานอาหารเช้ากับอาข้างล่างนะ รีบๆเข้าล่ะ "

ทากิชิพูดพร้อมกับเดินออกจากประตูห้องของทาชิมะโดยไม่เหลียวหลังกลับไปมองทาชิมะแม้แต่น้อย

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

ณ ห้องรับประทานอาหารใหญ่ของคฤหาสน์

ทากิชิ : เป็นยังไงบ้าง รู้สึกดีขึ้นไหม หายเหนื่อยกับการเดินทางบ้างหรือยัง

ทาชิมะ : ดีขึ้นมากเลยครับ

การสนทนาระหว่างรับประทานอาหารของคนทั้งคู่ป็นไปโดยธรรมชาติและคุ้นเคยเหมือนได้อยู่ด้วยกันทุกวัน ทั้งๆที่ทาชิมะจากบ้านหลังนี้และทากิชิไปร่วม 10 ปี เพื่อไปอยู่ ร.ร.ประจำที่ USA ซึ่งทากิชิทำไปเพื่อให้ทาชิมะลืมเรื่องราวความเสียใจเกี่ยวกับการสูญเสียพ่อแม่ตั้งแต่วัยเยาว์ ซึ่งเขาก็เสียใจมาตลอดจนถึงทุกวันนี้เช่นกัน เมื่อรับประทานอาหารเสร็จแล้ว

ทากิชิ : สัก 15 นาทีตามอาไปที่ห้องนั่งเล่นนะ

ทาชิมะ : ครับคุณอา

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

ทาชิมะ : คุณ...อา เอ๋...อยู่ไหนครับ.....หวา

ร่างของทาชิมะเซถลาไปอยู่ในอ้อมแขนด้วยแรงดึงจากทางด้านหลัง

ทาชิมะ : คุณอา เล่นอะไรครับเนี่ย ปล่อยผมเถอะครับ

แต่ของคำพูดที่แทบจะไม่เรี่ยวแรงนั้นไม่มีอำนาจพอที่จะหยุดยั้งการกระทำของทากิชิได้ เขากลับอุ้มร่างเล็กๆบอบบางนั้นไปวางบนโซฟาอย่างนิ่มนวลแต่คงอยู่ในอ้อมกอดของเขา

ทาชิมะ : ปล่อยเถอะครับ ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ ตัวก็หนักด้วย คุณอาอุ้มผมอย่างนี้ลำบากเปล่าๆนะครับ

ทากิชินึกเอ็นดูกับคำพูดที่ไร้เดียงสา

ทากิชิ : ตัวหนักเนี่ยนะ อาว่า อุ้มมือเดียวยังไหวเลยนะเนี่ย

พลางช้อนคางของทาชิมะเงยขึ้น พร้อมกับขยับหน้าเข้าไปใกล้ทาชิมะมากขึ้น

ทาชิมะ : คุณ.......อา

ทาชิมะเห็นใบหน้าที่ยื่นใกล้เข้ามาจนแทบจะไม่ช่องว่างห่างกัน เขารู้สึกใจสั่นไปหมด ทำไมถึงเป็นอย่างนี้นะแต่ไม่ทันที่จะได้ตั้งตัว ริมฝีปากของทากิชิก็ได้ประกบแนบสนิทกับเขาไปเสียแล้ว ทาชิมะไม่มีเรี่ยวแรงดึงดันแม้แต่น้อย ทั้งๆที่เขาอยากจะผละตัวเองให้ออกห่าง เพราะตอนนี้เขามีคำถามผุดขึ้นมามากมายในการกระทำนี้ ไม่ไหวแล้วเขารู้สึกโลกหมุนคว้างไปหมด ในขณะที่เขากำลังจะหมดสติ ก็มีเสียงกระซิบที่ข้างหูของเขาดังขึ้น

ทากิชิ : ทาชิมะ ทาชิมะ ฉันมีเรื่องอยากจะสารภาพกับเธอนะ

ทาชิมะ : อะ...ไร...เหรอ...ครับคุณอา

ทาชิมะพยายามตั้งสติให้กลับคืนมา แต่มันก็ยากเต็มที

ทากิชิ : ฟังอาดีๆนะ ทาชิมะ....อาชอบเธอ ชอบมากนะ

ทากิชิพูดพร้อมกับรวบร่างบางนั้นมาแนบชิดกับเขามากขึ้น เขาเองก็แทบจะเหมือนจะคุมสติไม่อยู่เช่นกันที่วันนี้เขาได้ทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการมานาน และเขาก็ไม่สามารถควบคุมมันไว้ได้อีกแล้ว แล้วเเขาก็ค่อยๆคลายอ้อมกอดออกจากทาชิมะที่ตอนนี้ดูเหมือนจะมีน้ำอุ่นๆอาบสองแก้มน้อยๆนั้น พร้อมกับเสียงเอ่ยถามที่สั่นเครือ

ทาชิมะ : ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ครับ....คุณอา

เขาถามไปทั้งๆที่ ไม่ต้องการคำตอบเพราะเขาก็ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับเขา

ทากิชิ : อาตอบคำถามเธอไม่ได้หรอก เพราะมันไม่สามารถอธิบายกันได้ นอกจาก...

ทากิชิผละตัวเองออกจากทาชิมะแล้วเดินไปที่ฝาผนังพร้อมกับฟาดกำปั้นของตัวเองไปบนฝาผนังนั้นนับครั้งไม่ถ้วน ทาชิมะตกตะลึงกับการกระทำของทากิชิ แต่ก็ดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็วแล้วรีบเข้าไปกอดทากิชิไว้เพื่อให้เขาหยุดการกระทำนั้น ซึ่งมันก็ได้ผล แต่ก็ทำให้มือของทากิชิมีเลือดซึมไหลออกมา ทาชิมะตกใจและเสียใจไปพร้อมกัน

ทาชิมะ : คุณแม่....(บ้าน) อ๊ะ......อือ

เขาโดนทากิชิจู่โจมอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ยาวนานกว่าคราวที่แล้วมากและเพียงพอที่จะทำให้ทาชิมะเคลิ้มตามไปโดยไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย แต่ในภวังค์นั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น พร้อมกับเสียงพูดขึ้นหน้าประตู

แม่บ้าน : คุณท่านค่ะ คุณโทยะมาขอพบค่ะ

ทากิชิ : บอกให้โทยะรอที่ห้องรับแขกสักครู่ เดี๋ยวชั้นจะตามไป

แม่บ้าน : ค่ะคุณท่าน

ทากิชิ : อามีธุระต้องไปจัดการ เธอลองทบทวนการกระทำของอาวันนี้นะ ว่าคิดยังไงกับมัน

แล้วทากิชิเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ทาชิมะทรุดลงกองกับพื้นเพราะเรี่ยวแรงที่ไม่ค่อยจะมี (โดนทากิชิดูดไปหรือจ๊ะ...^O^ ^O^ ^O^ )

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

ทากิชิ : ไปกันเถอะโทยะ

โทยะ : อ๊ะ....ครับ

ในรถสปอตสีแดงซึ่งมีเพียงทากิชิกับโทยะที่กำลังเคลื่อนตัวออกไปจากคฤหาสน์

โทยะ : มื....อ ไปโดนอะไรมาครับ เลือดซึมแล้วนะครับ ผมว่าแวะไปทำแผลที่ ร.พ.คุณพ่อดีกว่านะครับ

โทยะ เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับทาชิมะ แถมหน้าตาก็คล้ายกันอย่างกับฝาแฝด ผิดเพี้ยนก็เพียงสีตาของโทยะที่เป็นสีน้ำตาลอ่อนเท่านั้นเขาเป็นลูกชาย

เพื่อนรักของทากิชิซึ่งเป็นเจ้าของ ร.พ.เอกชนแห่งหนึ่ง ซึ่งตอนนี้เขาได้ถูกทากิชิขอร้องให้เป็นเพื่อนทาชิมะใน ร.ร.K ที่โตเกียว ที่ซึ่งทากิชิจะให้ทาชิมะเข้าเรียนเมื่อหมดหน้า summer นี้

ทากิชิ : ไม่เป็นไรหรอก เรื่องเล็กน้อยน่ะ

สักพักทากิชิก็ขับรถมาถึงคอนโดหรูของเขาในตัวเมือง

ทากิชิ : ถึงแล้วล่ะ เอ้า! กุญแจ เธอขึ้นไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะเอารถไปจอดก่อน

โทยะรับกุญแจมาอย่างว่าง่าย แล้วเปิดประตูรถลงไป

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

ทากิชิ : โทยะ เปิดประตูให้หน่อย

โทยะ : คร้าบ

เสียงเปิดประตูดังขึ้น ทากิชิก้าวเข้าไปข้างใน แต่ก็พบกับความประหลาดใจ เมื่อเห็นห้องที่ถูกรื้อค้นกระจัดกระจาย

ทากิชิ : เกิดอะไรขึ้น? โทยะ

พร้อมกับหันหน้าไปหาโทยะด้วยความสงสัย

โทยะ : ไม่มีอะไรมากหรอกครับ แค่ผมหากระเป๋าปฐมพยาบาล ก็แค่นั้นเอง

โทยะชูกระเป๋าขึ้นพร้อมกับก้าวไปหาทากิชิ แต่ก็สะดุดกับข้าวของที่วางเกะกะ (ทำตัวเองนะเนี่ย อิ..อิ) แต่ไม่ทันที่ร่างของเขาจะล้มลง แขนที่แข็งแรงก็ประคองร่างนั้นไว้ได้ทัน

ทากิชิ : ระวังหน่อยสิ เดี๋ยวเจ้าโคตะ(เพื่อนรักทากิชิจ๊ะ )ก็มาเล่นงานชั้นหรอก

โทยะ : เอ่..อ ขอโทษครับ ผมแค่อยากจะทำแผลให้คุณทากิชิครับ

เขาพูดไปแต่ดูเหมือนว่ากำลังจะร้องไห้มากกว่า เพราะตอนนี้เจ้าหยดน้ำตามันหล่นไปกระทบกับมือของทากิชิที่ประคองเขาไว้ ทากิชิก้มมองด้วยความสงสารและอดขำในทีไม่ได้ นี้แหละน๊า..เด็ก แล้วเขาก็ค่อยประคองร่างนั้นมาที่เตียง ( อ๊ะ อ๊ะ อย่าคิดลึกนะ เอ๊ะ หรือเราจะคิดเองหว่า )

ทากิชิ : อ้าว ไหนว่าจะทำแผลให้ไง มัวแต่ร้องไห้อยู่อย่างนี้แล้วเมื่อไหร่แผลจะหายล่ะ

โทยะเอามือปาดน้ำตา พร้อมกับท่าทีขะมักเขม้นในการทำแผลซึ่งดู..เก้ๆ กังๆ พอสมควร

ทากิชิ : ไม่สมกับที่เป็นทายาทสืบทอด ร.พ. เลยนะ

พลางเอามือไล้ไปตามผมสีน้ำตาลยาวอ่อนสวยของโทยะเบาๆ

โทยะ : แต่ผมก็พยามเต็มที่แล้วนะครับ

แล้วโทยะก็ผูกเงื่อนไว้ไม่ให้ผ้าพันแผลหลุด

ทากิชิ : โอ้ย ! เบาๆหน่อยสิ....โทยะ

โทยะ : ขอ..โทษครับ เจ็บมากไหมครับ ขอโทษนะครับที่ผมไม่ระวัง

เขาพูดไปพร้อมกับพยายามประคับประคองแผลของทากิชิ โดยไม่ทันสังเกตว่าทากิชิกำลังแอบยิ้มชอบใจที่เขาสามารถทำให้โทยะออกอาการเป็นห่วงเขาอย่างจริงจัง

ทากิชิ : สีหน้าของเธอมักจะเอาจริงเอาจังเสมอเลยนะ

โทยะ : เอ๋...คุณทา..กิ..ชิ หลอกผมเหรอครับเนี่ย!!

ทากิชิ : ไม่ยังงั้น...จะรู้เหรอ ว่าเธอ...เป็นห่วงชั้นจริงหรือเปล่า

โทยะไม่พูดอะไร แต่เขาสลัดหน้าหนีทากิชิด้วยความน้อยใจ

ทากิชิ : ไม่เอาน่า อย่างอนชั้นนักสิ ตอนนี้ชั้นเจ็บแผลอยู่นะ เธอน่าจะเอาใจชั้นมากกว่านะ

ทากิชิสวมกอดรอบเอวของโทยะ พร้อมกับเอาใบหน้ามาวางแนบลงบนตักของโทยะ แล้วหลับตาเหมือนจะได้ผ่อนคลายจากเรื่องวุ่นวายต่างๆชั่วขณะ

โทยะ : วันนี้เหนื่อยมากเหรอครับ...คุณทากิชิ

ทากิชิ : เหนื่อยมากเชียวล่ะ ขอนอนอย่างนี้สักครู่นะ

โทยะ : ได้ครับ แต่ถ้าคุณทากิชิมีปัญหาอะไรต้องบอกผมนะครับ

จะให้บอกเธอได้ไงล่ะ เพราะคือเรื่องของทาชิมะนะสิ ถ้าชั้นขืนพูดไป คนที่เสียใจที่สุดก็คือเธอ...โทยะ แล้วคนที่ปวดร้าวที่สุดก็คือ...ชั้นเอง ชั้นบอกเรื่องนี้กับเธอไม่ได้แน่นอน แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะเนี่ย โอ๊ย..พอที ไม่อยากจะคิดแล้ว ปวดหัวชะมัด โดยทากิชิไม่ทันสังเกตว่าสิ่งที่เขาคิดอยู่ในใจมันได้ฟ้องผ่านออกมาทางสีหน้าเขาได้อย่างชัดเจน

โทยะ :: คุณทากิชิครับ เป็นอะไรไปน่ะ ปวดแผลเหรอครับ เดี๋ยวผมไปหยิบยาแก้ปวดมาให้ทานนะครับ

ทากิชิ : ไม่เป็นไร ชั้นไม่เป็นอะไร

เขาพูดพร้อมกับลืมตาขึ้น แล้วแหงนหน้าขึ้นมองใบหน้าของโทยะ เหมือน... เหมือนเหลือเกิน เขาคิด แล้วเขาก็โน้มใบหน้าของโทยะลงมา ริมฝีปากของโทยะตอนนี้กำลังถูกจุมพิตอย่างหนักหน่วง พร้อมกับกำลังแขนที่รั้งใบหน้าไว้ไม่ให้หนีไปไหน แต่โทยะก็พยามยามผละจนหลุดออกมาได้ ก่อนที่จะถลำลึกไปกว่านี้

โทยะ : พอ...เถอะ...ครับ วันนี้ผมต้องกลับบ้านนะครับ

ทากิชิ : เป็นข้ออ้างของเธอมากกว่ามั้ง จริงๆแล้วเธอคงจะรังเกียจคนแก่อย่างชั้นมากกว่า

ทากิชิพูดพร้อมกับลุกเดินไปที่ระเบียงด้านนอกห้อง ซึ่งท้องฟ้าตอนนี้อึมครึมเหมือนฝนจะตกหนัก แถมลมพัดแรงพอที่จะทำให้เสื้อของทากิชิพริ้วตามแรงลมอยู่ตลอดเวลา เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ เขามองไปข้างนอกด้วยสายตาที่เหม่อลอยไร้จุดหมาย

เป็นไปได้ไง..ที่เราจะรังเกียจคุณทากิชิ ทั้งที่จริงเขาอยากจะบอกว่า ชอบ..ไม่สิ..รักมากที่สุด...ต่างหาก ทำไมคุณทากิชิถึงไม่เข้าใจนะ โทยะคิดพร้อมกับน้ำตาที่มันเอ่อล้นออกมาจากดวงตาคู่สวยนั้น ทำไมนะ...ทำไมน้ำตาถึงไม่ยอมยุดไหล โทยะจ้องมองแผ่นหลังที่กว้างสมรูปของทากิชิ แต่มันอดที่จะเสียใจกับคำพูดของทากิชิไม่ได้ สักพักทากิชิได้ยินเสียงเดินของโทยะเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของเขา แล้วเรียวแขนเล็กก็โอบรอบเอวของทากิชิ ตัวของโทยะแนบสนิทกับแผ่นหลังของเขา ทากิชิรู้สึกว่าตอนนี้มีน้ำอุ่นๆที่กำลังไหลพรากที่ด้านหลัง เขารีบหันหน้ากลับมาหาโทยะ แต่สิ่งที่เขาเห็นคือโทยะอยู่ในสภาพที่แทบจะเปลือยเปล่ามีเพียงเสื้อเชิ้ตตัวบางปิดคลุมไว้หลวมๆเท่านั้น

ทากิชิ : ทำ...ไม ถึง...ทำอย่างนี้ ห๊า!!!

เขาตวาดใส่โทยะ มันยิ่งทำให้โทยะร้องไห้มากขึ้นไปอีก เขาทั้งกลัวทั้งเสียใจที่ถูกคนที่เขารักตวาดใส่ด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียวอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

ทากิชิดับบุหรี่ด้วยมือ แล้วช้อนร่างนั้นขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาอุ้มร่างนั้นไปโยนที่เตียง แล้วเดินไปปิดประตูที่ระเบียง เขาเดินกลับมาหาโทยะด้วยสีหน้าที่โกรธจัด แล้วทากิชิก็คร่อมร่างที่แบบบางของโทยะไว้

ทากิชิ : คิดจะ..ยั่ว..เหมือนเด็กที่คลับโฮโมหรือไง..หืม

เพี้ยะ... เสียงตบหน้าดังสนั่น แต่มือของโทยะยังคงสั่นด้วยความกลัว

โทยะ : คุณทากิชิ คุณคิดอย่างนี้ได้ยังไง..ครับ

น้ำตาของโทยะพร่างพรูออกมามากมาย

ทากิชิ : กล้าดียังไง..ถึงได้ตบหน้าชั้น..หื๊อ..โทยะ!!!

สุดเสียงตวาดของทากิชิ เขาเริ่มบทจูบกับโทยะอย่างหนักหน่วงทันที แถมยังกระชากเสื้อที่คลุมโทยะออกขาดหลุดรุ่ย แขนเล็กๆได้พยายามผลักดันทากิชิออกห่าง ไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย มือทากิชิเริ่มรุกล้ำไปยังส่วนอื่นๆของโทยะอย่างเร่าร้อน

โทยะ : หยุด.นะ..ครับ..ได้โปรด

โทยะไม่อยากให้ทากิชิมอบความต้องการที่ร้อนแรงนี้แก่เขา เพราะมันเต็มไปด้วยอารมณ์ที่เกรี้ยวกราด ไร้เหตุผล และขาดความอ่อนโยนอย่างเห็นได้ชัด

โทยะ : ทำไมครับ...ทำไมต้องเป็นอย่างนี้

โทยะพูดด้วยความอ่อนใจ เพราะรู้ตัวดีว่าเขาไม่สามารถทำอะไรนอกเหนือจากนี้ได้อีก เขาหลับตาลงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกจากตา

ทากิชิ : เอาล่ะ..โทยะ..อย่าร้องไห้อีกเลย...ชั้นไม่ทำอะไรเธอแล้วนะ

ทากิชิรู้สึกสงสารโทยะจับใจ เมื่อเขามองเห็นร่างบอบบางนั้นสะอึกสะอื้นไม่หยุด แต่ก็พยายามกลั้นเสียงไว้ไม่ให้ได้ยิน เขาค่อยๆจูบที่เปลือกตาโทยะเบาๆ ซึ่งตอนนี้มันดูช้ำไปหมดแล้ว

ทากิชิดึงผ้าห่มมาห่อหุ้มร่างบางนั้นๆ แล้วกอดไว้ในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน ซึ่งร่างเล็กๆนั้นยังคงสั่นเทา

ทากิชิ : ชั้นเสียใจนะ...โทยะ ที่ทำให้เธอต้องร้องไห้ จะไม่ทำแล้วนะ

โทยะ : ผม...จะกลับ...แล้วครับ

ทากิชิ : ไม่นะ...โทยะ ชั้นขอโทษ ยกโทษให้ชั้นนะ

ทากิชิกอดร่างนั้นแน่นขึ้นกว่าเดิม เขาไม่อาจปล่อยไปได้แน่ ถ้าขืนปล่อยไปเขาคงต้องเสียใจไปตลอดแน่ๆ เพราะเขารู้ดีว่าตอนนี้หัวใจของโทยะกำลังแหลกสลายเพราะการกระทำของเขาเอง

ทากิชิ : โทยะ...จะให้ชั้นทำยังไง เธอถึงจะยกโทษให้กับชั้น...หืม ไม่ยกโทษให้ใช่ไหม ดีล่ะ งั้นชั้นจะกอดเธออยู่อย่างนี้ จะไม่ปล่อย...จนกว่าเธอจะยกโทษให้

ตรู้ด...ตรู้ด...

ทากิชิ : mochimochi Takishi desu โคตะเหรอ เออ...ใช่ อยู่ที่นี้ พอดีชั้นขอร้องให้ช่วยเรื่อง ทาชิมะน่ะ อืม...วันนี้ เหรอ ไม่...ใช่...โทยะไม่กลับจะค้างที่คอนโดชั้นน่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง แค่นี้นะ

โทยะ : เอ๋.....

ไม่ทันที่จะได้พูดอะไรต่อ โทยะก็ถูกทากิชิปิดปากด้วยปากซะสนิท

ทากิชิ : คิดจะปฏิเสธเหรอ! ไม่ทางเสียล่ะ

โทยะ : คุณทากิชิ...แกล้งผม

ทากิชิ : เปล่าสักหน่อย เธอกำลังแกล้งชั้นอยู่ต่างหาก จริงไหม...หือ ขอกอดหน่อยนะ

โทยะ : กำลังกอดอยู่...ไม่ใช่เหรอ...ครับ

ทากิชิ : ม่ายช่าย ชั้นหมายถึง...เอ่..อ กอดแบบ...นะ

โทยะ : ตอน...นี้...เลย...เหรอครับ

ทากิชิ : ไม่ได้เหรอ

โทยะ : เอ่...อ ผมขอเป็น...กลางคืน...ได้ไหม...ครับ

ทากิชิ : ทำไมล่ะ??

โทยะ : ก้อ...ผม...เอ่..อ

หน้าของโทยะแดงจัด ก็มันอายนี่ เล่นมาขอกันดื้อๆแบบนี้ ไม่ทันตั้งตัวเลย แล้วยังเป็นตอนกลางวันอีกต่างหาก หวา ทำไงดีนะ ไม่อยากให้ทากิชิเห็นหน้าเขาในสภาพนี้เลย

ทากิชิ : เป็นอะไรเหรอ ไหนขอดูหน้าหน่อยสิ

โทยะกลับยิ่งหลบหน้า ซุกไปบนแผงอกของทากิชิ เพื่อปิดบังความเขินอาย แต่เสียหัวใจนี่สิ กลับเต้นแรง คุณทากิชิต้องได้ยินแน่ๆเลย ทำไงดีล่ะ

โทยะ : คุณ ทากิชิครับ ปล่อยผม ก่อนเถอะครับ คือผมอยากอาบน้ำน่ะครับ

ทากิชิค่อยๆ คลายอ้อมกอดออก แต่เขาก็กลับกอดมันแน่นขึ้นอีก

โทยะ : หวา! ทำไมล่ะครับ

ทากิชิ : ก้อเธอยังไม่ยกโทษให้ชั้นนี่นา จะปล่อยไปได้ยังไงกัน จะอาบน้ำใช่ไหม งั้น..ชั้นอาบให้นะ

โทยะ : ไม่..ไม่..ต้อ..ง ครับ ผมอยากอาบคนเดียวครับ

ทากิชิ : ไม่ดีมั้ง??

ทากิชิอุ้มโทยะขึ้นแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ

โทยะ : ผมยกโทษให้ครับ!

ทากิชิ : จริงเหรอ ดีใจจัง

ทากิชิยิ้มอย่างมีเลศนัย แล้วค่อยๆวางโทยะลงที่อ่างน้ำ

ทากิชิ : ว้า...ชักมีอารมณ์แล้วสิ

โทยะ : คุณทากิชิบ้า! ออกไปเดี๋ยวนี้นะครับ

พร้อมกับโยนผ้าห่มที่คลุมตัวไปที่หน้าของทากิชิ

ทากิชิ : ครับ...ครับ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เมื่อโทยะอาบน้ำเสร็จ เขาเดินออกมาก็พบว่าทากิชิไม่อยู่ในห้อง

โทยะ : ไปไหนของเขานะ?

กริ๊ง..กริ๊ง..กริ๊ง เสียงโทรศัพท์ในห้องดังขึ้น

โทยะ : ฮัลโหล

ทากิชิ : อาบน้ำเสร็จแล้วใช่ไหม

โทยะ : ครับ

ทากิชิ : งั้นรีบแต่งตัวลงมานะ เดี๋ยวชั้นจะพาเธอไปทานข้าวที่ชินจุกุ

โทยะ : แต่..ว่า เสื้อ..ผม

ทากิชิ : งั้น...เธอเอาเสื้อของชั้นใส่ไปก่อนนะ เดี๋ยวจะซื้อใหม่ให้

โทยะ : ครับ

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

โทยะยืนรอทากิชิหน้าคอนโด เขาอยู่ในเสื้อสีขาวบางตัวโคร่ง กับกางเกงยีนส์ขาสั้นเข้ารูปสีน้ำเงินเข้ม รองเท้าผ้าใบ สวมหมวกแก๊บ ไม่นานรถสปอร์ตสีแดงก็เรียบเข้ามาจอดข้างๆ โทยะก้าวขึ้นรถ พร้อมกับได้ยินเสียงทักขึ้นว่า

ทากิชิ : เสื้อตัวใหญ่ไปนะ ว่ามั้ย!

โทยะ : ก้อ...เพราะใคร...ล่ะครับ

ไม่นานทากิชิก็ขับรถมาถึงย่านชินจูกุ เขาขับหาร้านเสื้อผ้า จนมาถึงหน้าร้านแห่งหนึ่ง เขาจอดรถแล้วพาโทยะลงเดินไปยังร้านซึ่งตกแต่งอย่างหรูหรา

โทยะ : เอ๋...ทำไมร้านนี้ผมไม่เคยเห็นมาก่อนนะ

ทาเกชิ : จะเห็นได้ยังไง ก็วันนี้เพิ่งเปิดร้านวันแรก

เมื่อเปิดประตูเข้าไปในร้าน โทยะก็พบว่าภายในถูกตกแต่งด้วยเทคโนโลยีแบบทันสมัย แต่หรูหราควบคู่ไปด้วย

โทยะ : ว้าว...ดูดีจังเลยนะครับ

ทากิชิ : มาทางนี้สิเดี๋ยวจะแนะนำให้รูจักกับเจ้าของร้าน

โทยะเดินตามไปอย่างว่าง่ายไปยังคอร์นเนอร์ของร้าน ซึ่งพบกับชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งยืนหันหลังอยู่ และกำลังง่วนกับการจัดเสื้อผ้า

ทากิชิ : คุณเจ้าของร้านครับ ผมมาขอคำแนะนำซื้อเสื้อหน่อยครับ

ชายร่างสูงสง่า ผมยาวสลวยสีแดงเข้ม หันมาตามเสียงนั้น

เร็น : คร้าบ....อ้าว ทากิชิ นายมาได้ไงเนี่ย!

ทากิชิ : เป็นไง...สบายดีไหม?

เร็น : เออ..ดีว่ะ ดีใจจริงๆ ที่ได้พบนาย

แล้วเร็นก็หันมาหาโทยะ เร็นโน้มตัวลงมาใกล้โทยะ แต่ตอนนี้คนที่กำลังมีสีหน้างงอยู่คงจะมีแต่โทยะคนเดียว

เร็น : ว่าไงครับ...โทยะจัง เจ้าหญิงของผม

โทยะยิ่งงงเข้าไปใหญ่ เขารู้จักกับคนๆนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ?? แต่เมื่อเร็นถอดแว่นกันแดดออก โทยะพบกับดวงตาสีเขียวเรียวสวย

โทยะ : คุณเร็น! คุณเร็นจริงๆเหรอครับ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ

โทยะสวมกอดเร็นด้วยความคิดถึงจับใจ น้ำตามันก็พาลไหลออกมาด้วย

เร็น : ยังขี้แยเหมือนเดิมเลยนะ คิดถึงจัง

ว่าแล้วเร็นก็หอมไปที่แก้มของโทยะฟอดใหญ่

ทากิชิ : พอเลยนะ เจ้าเร็น!

ทากิชิแสดงท่าทีไม่พอใจ มันยิ่งทำให้เร็นคิดอะไรดีๆเพิ่มขึ้นได้อีก เร็นจึงเปลี่ยนมาเป็นจุ๊บที่ริมฝีปากสีชมพูใสของโทยะ คราวนี้ทากิชิสุดจะทน

โทยะ : หวา...คุณทา..กิ..ชิ

โทยะถูกดึงตัวเข้ามาไว้ในอ้อมกอดของทากิชิอย่างรวดเร็ว เร็นหัวเราะร่าด้วยความพอใจ

เร็น : นายนี่...ก็ยังขี้หึงไม่เปลี่ยนเลยนะ หึ หึ

จะไม่ให้เขาหึงได้ไงล่ะ ก็เมื่อ 2 ปีที่แล้วโทยะกับเร็นเป็นคนรักกันนี่ แต่ที่เปลี่ยนมาเป็นคนรักของเขาก็เพราะโทยะเป็นคนตัดสินใจเลือกเขา ซึ่งตอนนั้นเขาก็ลำบากใจมาก แต่เพราะเร็นเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขามั่ง เร็นถึงได้ยอมเจ็บคนเดียว แล้วเร็นจากไปเรียนด้านแฟชั่นดีไซน์ที่ฝรั่งเศส แต่เร็นคงยังไม่มีวันเปลี่ยนใจจากโทยะแน่นอน เพราะ"เร็นรักโทยะเท่าชีวิตของเขาเอง" นั้นคือคำพูดของเร็นที่บอกไว้กับเขาก่อนที่จะจากไปเรียนต่อ

เร็น : วันนี้จะมาอุดหนุนกันเหรอครับ เอ๋..ทำไมเสื้อโทยะจังตัวใหญ่อย่างนี้ล่ะ ไม่เข้ากับเธอเลยนะ

โทยะ : เอ่..อ คือ ผมยืมคุณทากิชิใส่น่ะ..ครับ

เร็น : เหรอ...มานี่มา..จะหาตัวที่สวยที่สุดในร้านให้เลยล่ะ

แล้วเร็นก็คว้าข้อมือโทยะเดินไปหาเสื้อ

ทากิชิ : เร็น..เลือกเผื่อแบบที่โทยะใส่สัก 4-5 ชุดนะ ชั้นจะซื้อไปให้ทาชิมะน่ะ

เสียงตะโกนไล่หลังของทากิชิ ทำให้เร็นต้องผงะ!

เร็น : อะ..ไร..นะ เอ่..อ โทยะจังเลือกไปพลางๆก่อนนะ เดี๋ยวชั้นจะคุยธุระกับเจ้าทากิชิสักหน่อยน่ะ

โทยะ : ครับ

โทยะส่งยิ้มหวานให้เร็น มันยิ่งทำให้เร็นรู้สึกเป็นห่วงโทยะขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เร็นเดินตรงเข้าไปหาทากิชิด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดี

เร็น : ทากิชิมาตรงล็อบบี้กับชั้นหน่อยสิ

ทากิชิตามเร็นไปนั่งที่โซฟาหรูภายในร้าน

เร็น : ทาชิมะจังกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่

ทากิชิ : เมื่อวานน่ะ

เร็น : แกกำลังจะทำอะไรว่ะ...ทากิชิ

ทากิชิ : ชั้น...เอ่..อ

ทันใดนั้นเร็นก็กระชากคอเสื้อของทากิชิ มันทำให้ทากิชิต้องถลาเข้ามาหาเร็น จนเห็นสีหน้าที่โกรธเกรี้ยวของเร็นได้ชัดเจน

ทากิชิ : ใจ...เย็น

เร็น : ชั้นขอเตือนแกไว้ก่อนนะ อย่าทำให้โทยะจังต้องร้องไห้เพราะเรื่องนี้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้น ชั้นสัญญากับแกได้เลยว่า แกจะเจ็บ! แบบที่ไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตเชียวล่ะ

ทากิชิ : ชั้นรู้น่า!

ทากิชิปลดข้อมือเร็นออกจากคอเสื้อของเขาอย่างอารมณ์เสีย

ทากิชิ : นายไปช่วยโทยะเลือกเสื้อเถอะ เสร็จแล้วชั้นจะได้พาเขาไปทานข้าว

เร็นลุกไปหาโทยะที่กำลังสนุกสนานกับการเลือกเสื้อที่หลากหลาย และแบบแปลกสะดุดตามากมาย

เร็น : เป็นไง ชอบไหม นี่ชั้นออกแบบเองทั้งหมดเลยนะ

โทยะ : อ๊ะ..จริงเหรอครับ เก่งจังครับ สะดุดตาไปหมดเลยครับ

เร็น : ขอบใจนะ

เร็นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ต่อไปนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับคนที่เขารักมากที่สุดนะ เพราะเขารู้ดีว่ามันเป็นเพียงการเริ่มต้นของความรักที่เจ็บปวดของ ทากิชิ ทาชิมะ โทยะ และ...เขาเอง

โทยะ : คุณเร็นครับ ตัวนี้เหมาะกับผมไหมครับ? เอ๋...เป็นอะไรไปครับ

เร็นกำลังมองใบหน้าโทยะอย่างเจ็บปวด

เร็น : เอ่..อ อืม...สวยดีนี่ อ๊ะ! ชั้นนี้ไม่ไหวเลยน้า ชมสินค้าของตัวเองออกนอกหน้าเชียว ฮ่า..ฮ่า..ฮ่า

เร็นพยามหัวเราะกลบเกลื่อนสีหน้าที่คล้ายคนบาดเจ็บ

โทยะ : งั้นผมเอาตัวนี้นะครับ เอ่..อ ห้องลองอยู่ทางไหนเหรอครับ

เร็น : มาเดี๋ยวชั้นจะพาไป

เร็นจูงมือโทยะไปห้องลองเสื้อ ทากิชิมองตามแต่ก็ไม่สามารถห้ามการกระทำครั้งนี้ได้ เพราะเขารู้ดีว่าเร็นกำลังเริ่มจะปกป้องโทยะ ซึ่งเขาต่างหากที่ไม่สามารถทำสิ่งนี้ให้กับโทยะได้

โทยะ : เอ่อ...คุณเร็น...ผมลองเองก็ได้มั่ง...ครับ

เร็น : ทำไม...ไม่ไว้ใจชั้นรึไง

โทยะนิ่งเงียบ แล้วเขาก็ค่อยๆถอดเสื้อออก ใบหน้าโทยะเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง..ก็เพราะเร็นที่จ้องแบบไม่ละสายตา ก่อนที่โทยะจะสวมเสื้อใหม่ ร่างบางของโทยะได้ถูกคว้ามาไว้ในอ้อมกอดของเร็น มันเป็นอ้อมกอดที่อบอุ่น เต็มไปด้วยความอ่อนโยนเสมอ

โทยะ : คุณเร็น...ปล่อยผม...เถอะครับ

เร็น : ขอเถอะนะ แค่สักนาทีก็ยังดี

โทยะ : แต่..ว่า..ผม

เร็น : ไม่ได้เชียวเหรอ

โทยะต้องปล่อยตามใจเร็นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะไม่เคยรู้สึกรังเกียจอ้อมกอดของคนๆนี้เลยนะสิ และคุณเร็นเป็นคนดีสำหรับเขาและทากิชิตลอดมา

เร็น : เอาล่ะ..มา..ชั้นใส่ให้เธอนะ เสร็จแล้วล่ะ ไหนหันไปดูกระจกสิ สวยไหม?

โทยะหันไปมองกระจกแล้วเขาก็ยิ้มให้กับตัวเอง เสื้อหนังแก้วสีขาวแขนยาวเปิดช่วงไหล่ที่ขาวเนียน เอวลอยโชว์ให้เห็นความบางของช่วงเอว

โทยะ : สวยดีนะครับ?

ไม่มีคำตอบจากเร็น แต่โทยะกลับถูกสวมกอดจากเร็นจากด้านหลัง ใบหน้าของเร็นวางอยู่บนไหล่และเอียงแนบใกล้กับใบหน้าโทยะ เสียงของเร็นกระซิบข้างหูของโทยะ

เร็น : ชั้นจะไม่ยอมให้เธอเจอความเจ็บปวดเป็นอันขาด จำไว้นะโทยะ

โทยะ : เอ่..อ อะไรกัน...ครับ

เร็น : ไปกันเถอะ

เร็นเดินออกจากห้องลองเสื้อ โทยะมองด้วยความสงสัย แล้วเดินตามออกไป

โทยะ : คุณทากิชิครับ เป็นไงบ้างครับ

โทยะหมุนตัวของเขาให้ทากิชิดู

ทากิชิ : สวยจริงๆ เลยน้า เสร็จแล้วใช่ไหม ไปกันเถอะ

โทยะ : แล้วไม่payเหรอครับ

ทากิชิ : แล้วเธอคิดว่าเจ้าเร็นจะยอมให้ชั้นจ่ายเงินเพื่อซื้อชุดให้เธอหรือไง นี่เป็นของขวัญจากเร็นต่างหากล่ะ

โทยะ : แต่ผมยังไม่ได้เลือกชุดให้ทาชิมะจังเลยนะครับ

ทากิชิ : ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวชั้นจะพาเขามาเลือกเองน่ะ

โทยะเดินไปหาเร็นที่กำลังยืนสูบบุหรี่อยู่นอกร้าน

โทยะ : คุณเร็น ขอบคุณนะครับ

เร็น : เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้ไหม

โทยะ : อะ..ไร..เหรอครับ

เร็น : ก็..แค่แวะมาชั้นบ่อยๆไงล่ะ

โทยะยิ้มตอบรับเร็นด้วยความสดใส ทากิชิเดินตามออกมาหน้าร้าน เขาคว้าข้อมือโทยะเดินไปที่รถ

โทยะ : เห...เดี๋ยวสิครับยังไม่ได้บอกลาคุณเร็นเลยครับ

ทากิชิ : ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็ต้องมาหาบ่อยๆอยู่ดี

รถทากิชิค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากหน้าร้าน เร็นมองตามรถนั้นไปจนสุดสายตา

เร็น : เริ่มต้นแล้วสินะความเจ็บปวดของชั้น

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

ร้านอาหารสไตล์ฝรั่งเศสแห่งหนึ่งในย่านชินจูกุ

ทากิชิ : อร่อยไหม

โทยะ : มากเลยครับ

ทากิชิ : เอาอะไรเพิ่มเติมไหม

โทยะ : ไม่ล่ะครับผมอิ่มแล้วล่ะ

ทากิชิ : โทยะช่วยมานั่งข้างๆชั้นหน่อยสิ

โทยะลุกจากโซฟาฝั่งตรงข้ามไปนั่งใกล้ทากิชิ แล้วเขาก็ต้องตกตะลึงไปชั่วขณะเมื่อทากิชิก้มลงจูบเหนือริมฝีปาก โทยะรีบดึงตัวเองออกจากทากิชิด้วยลมหายใจที่ขัดพอควร เมื่อเขาเหลียวไปมองโต๊ะข้างๆ ก็พบกับสายตาที่ประหลาดใจกับการกระทำนี้ โทยะตองหันหน้ากลับมาด้วยความอาย

ทากิชิ : chocolate ร้านนี้อร่อยดีนะ เธอว่าไหม

โทยะ : คุณทากิชิครับ!

ทากิชิ : Please, check bill

ทากิชิจูงมือโทยะออกจากร้าน มันยิ่งสร้างความเขินอายให้กับโทยะ แต่เขาไม่อาจปฏิเสธได้ ก็มือที่กุมอยู่นี้เป็นของคนที่เขารักมาก

โทยะ : คุณทากิชิกำลังจะไปไหนเหรอครับ

ทากิชิ : ไปไหนดีล่ะ เอางี้ไปห้างสรรพสินค้าดีกว่า

โทยะ : ดีครับ

คราวนี้โทยะกลับเป็นฝ่ายลากทากิชิไปที่รถเร็วๆ โดยลืมสนใจสายตาผู้คนรอบข้างเสียสนิท ทากิชิยิ้มกับความเป็นเด็กของโทยะ เมื่อมาถึงที่รถทากิชิก็รั้งมือของโทยะไว้

โทยะ : ทำ..ไมล่ะครับ

ทากิชิ : เอ...ผู้ใหญ่จะพาเด็กไปเที่ยวเนี่ย เด็กดีต้องทำยังไงนะ

โทยะก้มหน้าลง แล้วกล่าวด้วยเสียงกระอ่อมกระแอ้ม

โทยะ : ขอบคุณครับ

ทากิชิ : แค่นี้เองเหรอ? ไม่น่ารักเลยนะ

ทากิชิก้มตัวลง โดยที่ใบหน้าเขาอยู่ใกล้กับริมฝีปากของโทยะ

ทากิชิ : ว่าไง?

โทยะหอมไปที่แก้มของทากิชิ แล้วรีบเปิดประตูรถขึ้นไปอย่างรวดเร็ว

ทากิชิ : น่ารักจริงๆเชียว

ทากิชิหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง แล้วเขาก็ขับรถออกไปท่ามกลางสายตา เสียงวิจารณ์และเสียงกรี๊ดจากเด็กวัยรุ่นในย่านนั้นที่พบเห็นกับเหตุการณ์นี้

โทยะ : คุณทากิชิชอบทำให้ผมอายอยู่เรื่อยเลยนะครับ

ทากิชิ : จริงเหรอ นึกว่าเธอจะชอบมันเสียอีก

โทยะ : เอ่..อ

ทากิชิ : คราวหน้าชั้นจะระวังนะ แต่ก็ไม่รับประกันนะ..ว่าจะไม่ทำอีก

โทยะ : คุณทา..กิ..ชิ

ทากิชิ : ก็ช่วยน่ารักให้น้อยลงหน่อยสิ

โทยะ : ไม่ขนาดนั้นสักหน่อย...ครับ

ทากิชิ : ก็น่ารักจริงๆนี่

โทยะ : อีกแล้วนะ...ครับ

ทากิชิ : ครับ..ครับ ไม่พูดแล้วครับ

แล้วรถก็เลี้ยวเข้ามาจอดที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

โทยะ : เร็วเข้าครับ ผมอยากไปgame centerครับ

ทากิชิ : ได้เลย เอางี้ไหมวันนี้เรามาแข่งเกมกัน ถ้าเธอแพ้ชั้น เธอต้องถูกชั้น...

ทากิชิเอียงตัวไปกระซิบที่ข้างหูของโทยะ ทำให้หน้าโทยะก็แดงขึ้นทันที

โทยะ : ไม่ตลกเลยนะครับ

ทากิชิ : รึเธอกลัว?

โทยะ : ไม่มีทางเสียล่ะ เรื่องเกมส์ ผมต้องชนะคุณทากิชิแน่ครับ

ทากิชิ : ดีล่ะงั้นตกลงตามนี้นะ

ทากิชิเดินยิ้มอย่างผู้มีชัยชนะ เพราะเขารู้ดีว่าโทยะต้องไม่ยอมแพ้กับคำท้าทายแน่นอน ดีล่ะคืนนี้จะไม่ให้ได้นอนเลย แค่คิดเขาก็มีความสุขเสียแล้ว

เมื่อมาถึงร้านเกมส์ โทยะรีบวิ่งเข้าไปดูเกมส์ด้วยความตื่นเต้น

ทากิชิ : งั้นเรามาเริ่มด้วยเกมแข่งรถนะ

โทยะ : ตกลงครับ

เกมส์เริ่มด้วยความสูสี แต่ท้ายที่สุดโทยะก็โดนทากิชิทิ้งห่างอย่างเหนือชั้น

โทยะ : เอ๋..แพ้ได้ไงเนี่ย

ทากิชิ : ก็ชั้นเก่งไง ยอมรับซะนะ ต่อไป street fighter ดีไหม?

โทยะ : ได้เลยครับ คราวนี้ผมไม่แพ้แน่นอน

โทยะ : เป็นไงครับ

ทากิชิ : มันก็แค่รอบแรก เดี๋ยวคอยดูการต่อสู้ที่แท้จริงนะ

การต่อสู้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นแบบไม่มีใครยอมใคร มีเทคนิคต่างๆในการต่อสู้มากมาย ถึงกับทำให้โทยะอึ้งอยู่ในใจว่าคุณทากิชิไปแอบฝึกฝนตอนไหน

ทากิชิ : I win!

โทยะ : เป็นไปได้ไงครับเนี่ย??

โทยะยังคงสงสัยในฝีมือตัวเอง ก็เขาฝึกตอนอยู่ที่หอพักทุกวันนี่นา ทำไมถึงแพ้ได้ขนาดนี้นะ

ทากิชิ : จะชนะ fight game กับชั้นนะ มันยังเร็วไป 10 ปี จะลองแก้ตัวอีกเกมไหมล่ะ หรือว่าจะยอมแพ้แค่นี้

โทยะ : ไม่มีทางครับ คราวนี้ผมขอเป็น 3D game นะครับ

ทากิชิ : ได้เลย

2 ชั่วโมงผ่านไป....

โทยะ : หวา...ไม่ยอม

ทากิชิ : ฮ่า ฮ่า ฮ่า แพ้อีกแล้วนะ อ่อนหัดจริงๆนะ

โทยะหน้ามุ้ยใส่ทากิชิ

ทากิชิ : อ๊ะ! อย่าพาลสิ

โทยะ : ก็คุณทากิชิโกงผมนี้

ทากิชิ : แน๊...ว่าแต่ว่าคืนนี้ เท่าไหร่นะ?

โทยะเพิ่งนึกถึงสัญญากับทากิชิขึ้นมาได้ เขาถึงกับกลัวผสมกับความอายที่ร้อนขึ้นถึงใบหู

โทยะ : จริ..ง..เหรอ..ครับ

ทากิชิก้มมากระซิบที่ข้างหูโทยะ

ทากิชิ : เธอก็รู้ดีนี่..ว่า..ชั้น...ไม่เคยล้อเล่นกับเรื่องนี้

โทยะนั่งนิ่งกับคำพูดที่ชัดเจนของทากิชิ หวา..จะทำไงดีเนี่ย ตั้ง...ครั้ง โอ๊ย..แย่ละสิ ก่อนที่โทยะจะคิดฟุ้งซ่านไปกว่านี้ทากิชิก็พูดตัดบทขึ้น

ทากิชิ : โทยะอยากดูหนังไหม

โทยะ : ครั..บ

อย่างน้อยมันคงช่วยยืดเวลาออกไปได้อีกสักหน่อยล่ะ โทยะคิด

ทากิชิซื้อตั๋วหนัง sweet class

ทากิชิ : เธอเข้าไปก่อนนะ เดี๋ยวชั้นจะไปซื้อ pop corn กับ cola

โทยะ : ครับ

ที่นั่ง sweet class ของทั้งคู่ ห่างไกลจากสายตาของคู่อื่นมาก เอ๋..ปกติคุณทากิชิจะไม่ค่อยชอบดูหนังสักเท่าไหร่นี่นา แล้วไหงวันนี้ถึงอยากดูขึ้นมานะ ก่อนหน้านี้ที่ดูด้วยกันก็หลับซะทุกที ช่างเหอะ มาดูก็ดีแล้วนี่นา โทยะเดินไปนั่ง แล้วไม่นานทากิชิก็ถือขนมตามมา

ทากิชิ : แปลกใจเหรอ ที่ชั้นพามาดูหนัง

โทยะ : ก็..เอ่..อ ครับ

ทากิชิ : ไม่มีอะไรมากหรอก ก็นานๆทีชั้นจะได้อยู่กับเธอตามลำพังอย่างนี้เสียที

นั้นสินะ นานมากทีเดียวที่เราไม่ได้พบคุณทากิชิ

โทยะ : ขอบคุณนะครับที่ยังจำได้

ทากิชิ : ชั้นต่างหากที่ต้องขอโทษเธอ..ที่ไม่ได้ดูแลเธอเท่าที่ควร

โทยะ : ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ แค่นี้ผมก็มีความสุขมากแล้วครับ

โทยะกอดแขนทากิชิพร้อมกับเอียงตัวไปซบไหล่ แค่นี้ก็ดีใจที่สุดแล้วล่ะ

ทากิชิ : เฮ้..โทยะ ตื่นได้แล้วนะ นอนเสียเต็มอิ่มเชียว

โทยะ : อ๊ะ..ผมหลับไปตอนไหนนะ ว้า..เลยอดดูหนังเลย

ทากิชิ : กลับกันเถอะ

โทยะ : คร้าบ...บ

โทยะยังคงงัวเงียกับอาการคนเพิ่งตื่นนอนไม่หาย แล้วเดินตามการจูงมือของทากิชิแบบโงนเงน

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

รถของทากิชิมาถึงคอนโดก็เกือบ 23.00

ทากิชิ : เอาของขึ้นไปก่อนนะ เดี๋ยวชั้นตามขึ้นไป

โทยะ : ครับ

โทยะหอบของพรุงพรังที่ซื้อมาจากห้างสรรพ สินค้าส่วนใหญ่ก็เป็นเกมโปรดของโทยะทั้งนั้น

<^0^ ^0^ ^0^ ^0^ ^0^ >

ทากิชิ : โทยะเปิดประตูให้ชั้นหน่อยสิ

โทยะ : มาแล้วครับ

ทากิชิ : อ้าวยังไม่อาบน้ำอีกเหรอ ดึกแล้วนะ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก

โทยะ : ก็ผมยังแกะดูเกมส์ไม่หมดเลยนี่ครับ

ทากิชิปิดประตูพร้อมคว้าข้อมือโทยะไปที่ห้องน้ำ

ทากิชิ : อาบน้ำเดี๋ยวนี้นะ รึจะให้ชั้นอาบให้...หือ

โทยะ : ไม่เป็นไรครับ! ผมอาบเองได้ครับ

โทยะตอบลุกลี้ลุกรนกับคำพูดที่ชวนหวาดเสียวของทากิชิ

ทากิชิ : โทยะ...ไม่ทันแล้วล่ะ...ขอชั้นอาบน้ำด้วยเถอะนะ

น้ำเสียงที่ออดอ้อนของทากิชิ ทำให้โทยะไม่กล้าจะพูดคำว่า ไม่ แล้วทากิชิก็ค่อยๆปิดประตูห้องน้ำ

To be Continue...............