Sweet
Love
By...Milkchan
Part 2
ในเช้าวันอาทิตย์ที่สดใส ณ อพาร์ตเมนท์ของหนุ่มหน้าหวาน
RRRR .RRRR .
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นและไม่มีทีท่าว่าจะมีผู้รับสายRRRR .RRRR .อืออ ร่างเล็กส่งเสียงงัวเงียด้วยความรำคาญ
RRRR .RR..กริ๊ก
ฮัลโหล
อรุณสวัสดิ์จ๊ะที่รัก ตื่นได้แล้วนะ วันนี้เราจะไปสวนสนุกกันนะจ๊ะ
โครม!!! โซระกระแทกวางหูโทรศัพท์ เมื่อรู้ว่าเสียงที่ได้ยินเป็นใคร แล้วก็ลงไปนอนต่อRRRR .RRRR .
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้งRRRR .RRR กริ๊ก
นี่มันเช้าวันอาทิตย์นะ ฉันจะไม่ออกไปไหนทั้งนั้นแหละ เลิกโทรมาปลุกฉันได้แล้ว!! โซระตะคอกว่าผู้ที่โทรมาปลุกเขา จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก แฟน(ชั่วคราว)ของเขา โฮซากิ ไคโธ่~~ อายูมิอ่ะ อย่าว่าฉันเลยนะ ฉันแค่อยากไปเที่ยวกับแฟน อยากอยู่ใกล้ๆ อยากได้ยินเสียงคนรักของฉันเท่านั้นเอง ไคทำเสียงอ้อน โซระเริ่มใจอ่อน
ไม่ล่ะ วันนี้ฉัน
อายูมิ ไม่อยากได้กระเป๋าสตางค์คืนแล้วเหรอ? ไคถามโซระ ที่ยังพูดไม่จบตั้งแต่ตอนที่พบกันครั้งแรก ไคยังไม่ยอมคืนกระเป๋าสตางค์ให้โซระเลย และทุกครั้งที่ไคโทรมา ไคมักจะใช้เรื่องกระเป๋าสตางค์เป็นข้ออ้างที่ทำให้โซระต้องยอมไคอย่างช่วยไม่ได้
นายเนี่ยนะ โทรมากี่ครั้งก็เอากระเป๋าสตางค์ฉันมาอ้างทุกครั้งเลยนะ ไม่ล่ะ ฉันไม่อยากถูกหลอกอีกแล้ว
โธ่~~ อายูมิจาง~~ ฉันไม่ได้หลอกเธอเลยน้า~~~ เพียงแต่ฉันแค่ลืมคืนให้เท่านั้นเอง (แกล้งลืมล่ะสิ)ทุกครั้งที่ไคโทรมาชวนโซระไปเดท มักจะบอกว่าถ้าไปแล้วจะคืนกระเป๋าสตางค์ให้ แต่ไม่รู้เพราะอะไร ที่โซระไปเดทกับไคกลับไม่ได้กระเป๋าสตางค์คืนซะที
ช่วงแรกโซระก็ไม่เข้าใจ แต่พักหลังเริ่มรู้แล้วว่าสาเหตุหลักมาจากตนเอง
ฉันกะจะคืนให้อายูมิตั้งนานแล้วล่ะ แต่อายูมิน่ะสิไม่เคยทวงฉันเลย เอ เพราะอะไรกันน้า
ไคแกล้งถามโซระ (ก็ฉันพอจะเดาสาเหตุได้แล้วนี่นา ขอแกล้งถามหน่อยละกัน)(อึก) โซระสะอึกทันที
ใครจะบอกได้ล่ะ ก็เวลาไปเดทกับเจ้าหมอนี่ทีไร มันสนุกจนลืมจุดประสงค์ที่ไปเลยน่ะสิ ขืนบอกไปมีหวังเจ้าบ้านี่ดีใจตัวลอยทะลุฟ้ากันพอดีน่ะสิ อย่าหวังเลยว่าฉันจะหลุดปากบอกโซระทำเป็นไม่สนใจคำถามที่ไคถาม
ถ้าฉันไป นายต้องคืนกระเป๋าสตางค์ให้ชั้นด้วยล่ะ โซระถามเพื่อความแน่ใจ
อายูมิไม่ต้องห่วงหรอกจ๊ะ ไม่ว่าเธอจะต้องการอะไร ความรัก ความเอาใจใส่ หรือแม้แต่ชีวิตของฉัน ฉันก็พร้อมมอบให้เธอได้เสมอ (โอ๊ย! เลี่ยนชะมัด : ผู้เขียน)
แปล๊บ โซระรู้สึกเจ็บหน้าอกฮึ บ้า! ฉันขอแค่กระเป๋าสตางค์คืนก็พอน่า โซระพยายามทำให้เสียงเป็นปกติ งั้นเจอกันที่สถานีรถไฟ 9 โมงนะ
อื้ม!! อายูมิน่ารักจังเลย แล้วเจอกันนะจ๊ะบาย กริ๊ก โซระหน้าเศร้าลงเมื่อไคพูดชื่ออีกคนหนึ่งออกมา
นั่นสินะ คนที่ไคคบคือผู้หญิงที่ชื่อ อายูมิ ไม่ใช่ผู้ชายที่ชื่อ โซระ โซระเหลือบไปมองปฏิทิน
เราคบกับไคมาได้ 1 เดือนแล้วเหรอ เวลาผ่านไปเร็วจัง พอครบ 2 เดือนเราก็ต้องเลิกกับไคแล้วไปใช้ชีวิตตามปกติสินะ ไม่อยากให้ถึงวันนั้นเลย โซระคิดถึงอนาคตอย่างเศร้าๆ
เฮ้อ ช่างเถอะ เดี๋ยวถึงเวลาเราก็ตัดใจได้เองแหละ เฮ้ย!!! เดี๋ยวก่อนสิ ไม่อยากให้ถึงวันนั้นเหรอ บ้า!! นี่เราคิดอะไรของเราเนี่ย เรากับเจ้านั่นเป็นผู้ชายทั้งคู่นะ โซระหยิบโทรศัพท์แล้วโทรไปหาคู่หูของตนฮัลโหล นี่ฉันเองนะ เดี๋ยวจะไปหา เตรียมของไว้ได้เลย
--------- ณ Studio ถ่ายรูป ---------
อรุณสวัสดิ์โซระ วันนี้นายจะไปไหนล่ะ ฉันจะได้เตรียมเสื้อให้ถูก มิคาโดะถามโซระที่เดินเข้ามาในห้องเปลี่ยนเสื้อ โซระสังเกตเห็นเครื่องสำอางค์ หวี กิ๊ฟและริบบิ้น บนโต๊ะเครื่องแป้งก็รู้แล้วว่า มิคาโดะเตรียมของเสร็จแล้วสวนสนุก โซระตอบเสียงเย็นชา จนมิคาโดะสงสัยกับความผิดปกติของเพื่อนสนิท
นายเป็นอะไรรึป่าวโซระ วันนี้นายดูแปลกๆนะ มิคาโดะถามโซระอย่างเป็นห่วง พร้อมทั้งยื่นเสื้อให้โซระ
ปล่าว ฉันสบายดี กระโปรงสั้นอีกแล้ว!!
โซระรับเสื้อที่มิคาโดะยื่นมาให้ แล้วก็ทำหน้าเซ็งๆ เมื่อเห็นเสื้อที่ตนจะต้องใส่เอาน่าโซระ น่ารักดีออก เหมาะกับนายจะตาย ใส่ไปเถอะ มิคาโดะพูดให้กำลังใจโซระ กะว่าจะทำให้โซระรู้สึกดีขึ้น (ไม่ค่อยมีผู้ชายคนไหนหรอกที่จะดีใจเมื่อถูกชมว่าน่ารัก และเหมาะกับเสื้อผ้าผู้หญิง)
อืม ขอบใจนะสำหรับคำพูดให้กำลังใจ แต่ฉันไม่ค่อยจะดีใจเลย โซระพูดกวนๆ แต่เขาก็รู้สึกดีขึ้นจริงๆ
วันนี้นายจะเอากล้องไปเลยมั้ย?
มิคาโดะเอ่ยถามเมื่อเห็นว่า โซระแต่งตัวเสร็จแล้วอืม เอาไปเลย แต่ฉันขอยืมกล้องที่ถูกๆหน่อยนะ เกิดฉันทำพังขึ้นมาจะได้ซื้อใช้นายน้อยๆหน่อย
คงถึงเวลาแล้วสินะ ที่เราจะเลิกกับไคซะที เพราะยังไงเราก็ได้หลักฐานที่จะทำให้มิคาโดะเชื่อแล้วว่า เรามีแฟนจริงๆ (ถึงจะชั่วคราวก็เถอะ)
O.K. เดี๋ยวจะเตรียมให้เลย มิคาโดะเดินออกไปหยิบกล้อง ปล่อยให้ร่างเล็กอยู่ในห้องคนเดียว โซระมองกระจกที่สะท้อนภาพของตนเองเมื่อโซระแต่งตัวเป็นผู้หญิงแล้ว แทบจะไม่ต้องใช้เครื่องสำอางค์เลย ด้วยความที่หน้าตาของโซระก็หวานเหมือนผู้หญิงอยู่แล้ว และบางทียังน่ารักกว่าผู้หญิงซะด้วย ถ้าแต่งหน้าอีกก็จะยิ่งดูเด่น ซึ่งแน่นอน โซระไม่ยอมให้มิคาโดะแต่งแน่ บางครั้งมิคาโดะก็เลยทาลิปมันให้โซระนิดหน่อย แต่แค่นี้ ก็ทำให้โซระ เหมือนสาวน้อยบริสุทธิ์ที่เพิ่งแตกเนื้อสาวแล้วล่ะ (บรรยายเว่อร์ไปมั้ยเนี่ยเรา -_- : ผู้เขียน)
นี่ไม่ใช่ตัวเราเลย ตลอดเวลาที่เราคบกับไค เขาไม่เคยรู้ตัวตนที่แท้จริงของเรา และจะไม่มีวันรู้ด้วย เพราะครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่เราจะไปพบไค โซระรู้สึกเจ็บหน้าอก เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาต้องเจ็บปวดมากขนาดนี้ด้วยมิคาโดะกลับเข้ามาในห้อง พร้อมทั้งส่งกล้องให้โซระ
---------------สถานีรถไฟ เวลา 9 :40 น. -------------
นายมาสาย โซระว่าชายหนุ่มที่เพิ่งมาถึง ชายหนุ่มรีบขอโทษแก้ตัวขอโทษจ๊ะอายูมิ พอดีฉันมีธุระด่วนเลยต้องรีบจัดการให้เรียบร้อยก่อน ร่างเล็กน้อยใจ
ธุระอะไรกัน สำคัญมากถึงขนาดต้องมาสาย ทั้งๆที่นายไม่เคยมาช้ากว่าเวลานัดไปแม้แต่ 1 นาทีด้วยซ้ำ (เว่อร์ไปมั้ยเนี่ย : ผู้เขียน)ไคสังเกตเห็นสีหน้าของโซระและรู้สึกผิดจริงๆ
ฉันขอโทษจริงๆนะอายูมิ ขอโทษ ไคหน้าเศร้าลง ร่างเล็กเห็นแล้วก็รู้สึกสงสารไคนิดๆ
งั้นวันนี้นายต้องตามใจฉันทั้งวันนะ ไคดีใจกอดโซระต่อหน้าคนในสถานี
เจ้าบ้านี้ ปล่อยฉันได้แล้ว อายคนบ้างสิ โซระหน้าแดงรู้สึกอายที่ถูกกอด
-------------- ณ สวนสนุก ----------------
เร็วๆสิ เดี๋ยวก็ไม่ทันขึ้นเล่นรอบต่อไปหรอก โซระตะโกนเรียกไคที่วิ่งตามแทบไม่ทัน เห็นโซระตัวเล็กแบบนี้แต่ก็วิ่งเร็วไม่น้อย
แฮ่กๆ ใจเย็นๆสิอายูมิ รถไฟเหาะมันไม่หนีไปหรอก ไคหอบเหนื่อยจากการวิ่งตามโซระ- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
หลังจากที่เล่นเครื่องเล่นทุกชนิดแล้ว ไคกับโซระก็มานั่งพักที่ม้านั่ง
เอ้า! นี่ เป็นไงบ้าง ไหวรึเปล่า? โซระยื่นน้ำผลไม้กระป๋องให้ไคที่นั่งพิงม้านั่ง
ขอบใจนะอายูมิ ฉันไม่เป็นไรหรอก แค่ไม่ได้วิ่งแบบนี้มานานมันก็เลยไม่ชิน ไคยิ้มรับน้ำผลไม้กระป๋อง ถึงจะเป็นแค่ยิ้มน้อยๆ แต่มันก็ทำให้โซระรู้สึกแปลกๆได้เลยล่ะ
ให้ฉันไปล้างรูปให้มั้ย? อายูมิ ไคพูดขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ถ่ายรูปไปเยอะ
ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวฉันไปล้างเองก็ได้ โซระตอบเสียงสั่น ร่างเล็กรู้สึกหดหู่
นี่ก็เป็นครั้งสุดท้ายแล้วสินะ ที่เราจะได้มาเที่ยวกับไค มันก็สมควรที่จะเป็นแบบนี้สิ แล้วทำไม เราถึงเจ็บหน้าอกขนาดนี้นะ . โซระส่ายหัวสลัดความคิดนี้ออก
นี่ก็เย็นมากแล้ว ฉันว่าเรากลับกันเถอะ โซระลุกจากม้านั่ง
อืม นั่นสินะ แต่ก่อนกลับฉันขอเล่นเครื่องเล่นอีกอย่างก่อนได้มั้ย ไคลุกขึ้นตาม
เล่นอะไรล่ะ
ก็นั่นไง ของเล่นสุดฮิตสำหรับคู่รัก ที่มาเที่ยวสวนสนุก ซึ่งจะขาดไม่ได้เลย ไคตอบพร้อมกับชี้ไปที่ชิงช้าสวรรค์
นึกว่าจะหนีพ้นแล้วเชียว สุดท้ายก็ต้องเล่นเหรอเนี่ย เฮ้อ~~ โซระถอนหายใจ- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ว้าว!! สวยจัง
โซระพูดขึ้นมา เมื่อชิงช้าที่ตนนั่งกับไค ลอยขึ้นจนเห็นตัวเมือง
อืม นั่นสิ ไคพูดพร้อมกับมองโซระแบบตาแทบไม่กระพริบ จนร่างเล็กหันไปสบตากับไค ร่างสูงก็ยิ้มให้ รอยยิ้มที่ไคมอบให้นั้น เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนมาก จนโซระรู้สึกอาย ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ทำเป็นไม่สนใจนั่งมองวิวนอกกระเช้าไคลุกมานั่งข้างๆโซระ พร้อมทั้งกอดร่างเล็กจากด้านหลัง
อ๊ะ! โซระตกใจที่ถูกกอดโดยไม่รู้ตัว นี่นาย ปล่อยฉันนะ โซระพยายามแกะมือที่ถูกไคกอด
ไม่ ยิ่งโซระพยายามแกะมือของไค ชายหนุ่มก็ยิ่งกอดแน่นขึ้น ร่างเล็กทั้งดิ้นทั้งแกะมือ แต่ก็ไม่ได้ผลซักนิด จนตัวเองต้องยอมให้ ไคกอด โดยที่ร่างเล็กก็เหนื่อยจนหอบไม่หยุด
เรียกชื่อฉันสิ แล้วฉันจะปล่อย ไคพูดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าโซระหยุดดิ้นแล้ว
ร เรียกชื่อ งั้นเหรอ โซระอึ้งกับคำขอของไค ตั้งแต่คบกับไคมา โซระก็ยังไม่เคยเรียกชื่อของชายหนุ่มที่กอดเขาเลย
ก็เคยคิดจะพูดหลายครั้งแล้วนะ แต่พอจะพูดทีไร เจ้าบ้านี่ก็มองหน้าเราตาแทบไม่กระพริบน่ะสิ แล้วใครจะพูดได้เล่า~~ไคเริ่มหงุดหงิดที่โซระไม่ยอมทำอะไรเลย ชายหนุ่มพลิกร่างเล็กให้หันหน้ามา ไคก้มหัวลงกะจะประกบริมฝีปากบาง แต่ถูกร่างเล็กเอามือปิดปากซะก่อน ชายหนุ่มยิ่งหงุดหงิดเข้าไปอีก ไคจับมือทั้ง 2 ข้างของร่างเล็กออก แล้วพาดไว้กับหน้าต่างกระเช้าชิงช้าสวรรค์
นี่นาย ใจเย็นๆก่อนสิ มีอะไรก็ค่อยๆพูดกันก็ได้ อย่าทำแบบนี้เลยนะ
ไคยื่นหน้าเข้ามาใกล้โซระ จนริมฝีปากเกือบจะกระทบกัน โซระหลับตาแน่น
หนะ ไหนนายบอกว่าจะตามใจฉันไง โซระพูดขัดขึ้นมาร่างสูงชะงัก
เรียกชื่อฉันสิอายูมิ ท ทำไม ต้อง..ร เรียกด้วยล่ะ
โซระพูดตะกุกตะกัก เพราะไคยังไม่ยอมปล่อย
ฉันอยากได้ยินน่ะสิ
นะ นี่นาย อย่ามาล้อเล่น ก กันแบบ..นี้นะ ฉัน..ม ไม่ชอบ ร่างเล็กพยายามบิดข้อมือให้หลุดจากพันธนาการแต่ก็ไม่ได้ผลเลย
ใครว่าฉันล้อเล่น โซระสบตากับไค ก็รู้ว่าร่างสูงเอาจริง
อะไรนะ
ค
เรียกดังๆสิ
ไ
ถ้าเธอไม่พูดชัดๆ ฉันจูบเธอจริงๆนะ หรือว่าอยากอยู่ในสภาพนี้จนครบรอบพอดี ไคขู่ร่างเล็ก โซระเห็นว่ากระเช้าเริ่มเคลื่อนที่ลงแล้ว ก็รีบเรียก
ไ ค โซระหลบตาพูด ถึงพอเรียกได้แล้วแต่ก็ยังอายอยู่ดี
มองหน้าฉันด้วยสิ ไคกระซิบที่ข้างหูโซระ
ค ไค ร่างเล็กพูดเสียงเบาข้างหูชายหนุ่ม
เรียกอีกสิ ไคสบตาโซระ ร่างเล็กอายจนหนาแดงไปถึงหู
ไค อื้อ ร่างสูงจูบโซระอย่างดูดดื่ม โดยที่ร่างเล็กก็พยายามถอยหนี แต่ไคก็ยิ่งรุกหนักขึ้น
อ๊ะ!! ร่างสูงใช้ลิ้นดันริมฝีปากด้านในของร่างเล็กให้เผยอขึ้น จนโซระไม่อาจขัดขืนได้อีกไคถอนริมฝีปากออก พร้อมกับปล่อยมือโซระ
นี่เหรอ ที่บอกว่าเรียกแล้วจะปล่อยน่ะ มันตรงกันข้ามเลยนะ โซระว่าไคที่ตอนนี้นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
แหม ก็อายูมิน่ารักขนาดนี้ แล้วใครจะอดใจไหวล่ะ ไคยิ้มตอบอย่างร่าเริงเมื่อกระเช้าชิงช้ามาถึงพื้น ก็เป็นเวลาปิดสวนสนุกพอดี
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ขอบใจนะที่มาส่ง วันนี้ฉันสนุกมากเลย
โซระพูดขอบคุณไค ที่หน้าห้องของตน
อืม ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้เรื่องเล็กจะตาย ว่าแต่..ชอบใช่มั้ย ที่ฉันทำแบบนั้นน่ะ ไคกระซิบถาม
ทำอะไรเหรอ โซระเอียงหัว ทำหน้างง เหมือนลืมอะไรบางอย่างไป
ก็ ในกระเช้าไง ไคกระซิบตอบโซระ ร่างเล็กหน้าแดง เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในกระเช้า
บ บ้าสิ!! ใครชอบกัน ไม่ได้ขอให้ทำซะหน่อย แบบนั้นน่ะฝืนใจกันชัดๆ
อ้าว!? ฉันนึกว่า อายูมิสมยอมซะอีก ไคทำท่าตกใจ
บ้า! ใครสมยอมกัน นายละเมอแล้ว
งั้น..ไม่เป็นไร คราวหน้าฉันจะไม่ละเมอแล้วล่ะ จะทำมากกว่านี้เลยละกัน ไคยังไม่เลิกแกล้งร่างเล็ก โซระอายหน้าแดงจนเป็นลูกมะเขือเทศไปซะแล้ว
บ้า โซระว่าไคเบาๆ
. โซระพยายามรวบรวมความกล้า เพื่อจะบอกบางสิ่งบางอย่างกับไค
เอาน่า เราทำได้น่า ไม่เป็นไรหรอก อย่าปล่อยให้เรื่องมันค้างคาใจแบบนี้ ให้มันจบๆไปซะเลยดีกว่า เราจะได้ไม่ต้องหลอกไคอีกเอ่อ ไค
โซระก้มหน้าพูด
หือ? มีอะไรจ๊ะอายูมิ? ไคก้มตัวมองหน้าโซระ แต่ร่างเล็กก็ไม่ยอมสบตา หันไปทางอื่น
คือ ฉัน โซระพูดเสียงแผ่วเบา"หือ?"
"คือ..."
'โอ้ย~~ ทำไงดี พูดไม่ออกอ่ะ เราจะบอกเลิกกับไคยังไงดี ทำไมมันถึงพูดไม่ออกนะ แล้วทำไมเราต้องเจ็บหน้าอกขนาดนี้ด้วยนะ' "แปล๊บ"
"มีอะไรเหรอ? อายูมิ" ไคถามอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าโซระเงียบไป
"คือ...เรา..." โซระน้ำตาคลอ ไคสวมกอดโซระทันที ที่เห็นน้ำตา
โซระไม่ขัดขืน หรือดิ้นเหมือนตอนแรก กลับกอดไคแน่น เหมือนกับว่ากลัวไคจะหายไป
'ไม่ได้ เราพูดไม่ได้ ,โธ่เอ๊ย! โซระประโยคแค่นี้ ทำไมไม่พูดออกไปล่ะ มัวแต่กลัวอะไรอยู่ได้ ขอร้องล่ะแข็งใจพูดหน่อยเถอะ เรื่องมันจะได้จบซะที ,ถ้าพูดไม่ได้ก็ไม่ต้องพูดสิ จะฝืนใจตัวเองไปทำไม ,แต่ถ้าไม่พูดก็ไม่ได้นะ เราจะหลอกลวงไคต่อไปไม่ได้แล้วนะ' ตอนนี้ในหัวโซระ มี angel & devilโซระ เถียงกันอยู่ และกำลังเกิดสงครามย่อยๆในหัว แต่ธรรมะก็ต้องย่อมชนะอธรรมอยู่แล้วโนะ
เมื่อโซระตัดสินใจได้แล้ว จึงดันไคให้ห่างออกจากตัวนิดหน่อย ไคกอดโซระหลวมๆ และจ้องหน้าโซระ เวลาผ่านไปช้าๆ จนเหมือนกับว่าได้ผ่านไปหลายชม. แต่จริงๆแล้วยังไม่ถึง 1 นาทีเลยด้วยซ้ำ
"ไค...เรา..เล..." ชายหนุ่มยกมือขึ้นปิดปากโซระ ก่อนที่ร่างเล็กจะได้พูดอะไรต่อ ไคพอจะเดาได้ว่า โซระจะพูดอะไร
"อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลยนะ อายูมิ..." โซระได้แต่มองไคและยืนฟังเงียบๆ เมื่อไคเห็นว่าโซระตั้งใจฟัง เขาก็พูดต่อ
"ถ้าเธอคิดว่าสิ่งที่เธอกำลังจะบอกฉันน่ะ เป็นสิ่งที่หัวใจเธอเรียกร้องก็พูดไปเถอะอายูมิ แต่ถ้าไม่ใช่ฉันขอร้องล่ะ อย่าพูดเลย เพราะหากเธอพูดไปแล้ว อายูมิจะเป็นคนที่เจ็บมากที่สุดนะ"
เมื่อไคพูดจบ ก็คลายมือออก และปล่อยให้โซระใช้ความคิด แต่เวลาก็ผ่านไปนานแล้ว เมื่อไคเห็นว่า ตอนนี้โซระคงไม่พูดอะไรแน่ จึงยื่นของสิ่งหนึ่งให้
"อ๊ะ นี่คงเป็นสิ่งที่เธอต้องการสินะ ขอโทษที่ฉันรั้งเธอไว้นาน ตอนนี้เธอเป็นอิสระแล้ว" สิ่งที่โซระรับมานั้น คือกระเป๋าสตางค์ของตนที่ไคเอาไปนั่นเอง
โซระเงยหน้ามองไคทันทีที่รับมา และเค้าก็ได้เห็น รอยยิ้มที่มีแต่ความเศร้าของไค ร่างสูงลูบหัวร่างเล็กอย่างอ่อนโยน
ดีใจนะที่เราได้มาคบกันแบบนี้ ฉันมีความสุขมากเลยล่ะ ไคพูดจบก็จูบหน้าผากโซระ แล้วเดินจากไป โซระเมื่อเห็นไคเดินจากไปแล้ว ก็อยากจะรั้งเอาไว้ แต่เขาก็ไม่ได้เปล่งเสียงออกมาเลย หรือแม้แต่จะเดินเข้าไปหาก็ทำไม่ได้ ได้แต่ปล่อยให้ไคเดินจากไปทั้งอย่างนั้น
ไค โซระเรียกเสียงเบา ร่างสูงยังไม่หันมา
..ไค ร่างเล็กเรียกเสียงแหบพร่า ร่างสูงก็ยังไม่หันมาอีก โซระเริ่มหมดความอดทน
ไค!! คราวนี้โซระตะโกนเรียกชายหนุ่ม ไคหันมาก็เห็นว่า ร่างเล็กมีน้ำตาอาบแก้มทั้ง 2 ข้าง ไคอยากจะเดินเข้าไปกอดปลอบเหลือเกิน แต่เขาต้องอดทน เพื่อตัวเขาเองและคนที่เขารัก ไคทำเป็นไม่สนใจ แล้วหันกลับไปเดินต่อ
โป๊ก!! โซระคว้างกระเป๋าสตางค์ใส่หัวไค ชายหนุ่มหันกลับมาและจับหัวป้อยๆ พร้อมทั้งก้มเก็บกระเป๋าสตางค์ที่โซระปามา
บ้าที่สุด! ทำไมล่ะไค ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ ทำไมนายต้องเดินจากไปแบบนี้ ทำไมไม่ถามอะไรเลย ทำไม ฮึก..บ้า คนบ้า ตอนนี้โซระไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ได้แต่ทำตามความรู้สึกของตนเอง
ไม่เกี่ยวกับเรื่องบทลงโทษ ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่เราเป็นผู้ชาย แต่เป็นเพราะว่า เราไม่อยากเสียไคไป ไม่อยากทำให้เขาต้องเสียใจ ถึงแม้ว่าตอนนี้ ไคจะยังไม่รู้ความจริงก็ตาม ได้โปรดเถอะ เพียงแค่ตอนนี้เท่านั้น ก่อนที่ไคจะรู้ความจริง ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะหายไป อย่างน้อยก็ขอให้เราได้อยู่ข้างๆไคแบบนี้ก่อนเถอะไควิ่งเข้ามากอดโซระ ร่างเล็กกอดไคแน่น และซบหน้าลงอกกว้าง
ขอโทษอายูมิ ฉันขอโทษ ฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว หยุดร้องไห้เถอะนะ ไคปลอบโซระ ซักพักโซระก็หยุดร้องไห้ ไคปาดน้ำตาที่อาบแก้มร่างเล็ก และกอดโซระเอาไว้อย่างทะนุถนอมที่สุดตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ไคเห็นว่าตนควรจะกลับได้แล้ว จึงลาโซระ
อายูมิ ฉันต้องกลับแล้วล่ะอืม จะกลับแล้วเหรอ งั้นฉันไปส่งข้างล่างนะ
ไม่ต้องหรอก อายูมิ เธอเข้าห้องไปเถอะ
แต่
ไม่เป็นไรน่า โซระผิดหวัง ที่ไม่ได้ไปส่งไค เมื่อไคเห็นสีหน้าของโซระ ก็รู้สึกผิดนิดๆ ไคลูบหัวโซระ
งั้นไปส่งแค่หน้าลิฟต์ก็พอ O.K.นะ? โซระตอบอย่างดีใจอื้ม!
โซระเดินไปส่งไคหน้าลิฟต์คราวหน้าฉันมาที่นี่อีกได้มั้ย ไคถามโซระ ร่างเล็กอึ้งเล็กน้อย
ได้สิ จะมาอีกเมื่อไหร่ก็ได้ โซระยิ้มกว้าง ไคก้มหน้าจูบโซระ คราวนี้ร่างเล็กไม่ขัดขืนอีกแล้ว
เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ไคถอนริมฝีปาก
บาย อายูมิ ไคเดินเข้าไปในลิฟต์ โซระโบกมือบ๊ายบายไค และยิ้มให้ ตอนนี้เขามีความสุขเหลือเกิน เมื่อประตูลิฟต์ปิดลง ไคจับริมฝีปาก และเผลอยิ้มออกมาส่วนทางโซระ ก็รีบวิ่งกลับไปที่ห้องและกดโทรศัพท์มือถือ เพื่อส่งบางสิ่งบางอย่างไปหาใครคนหนึ่ง
ปี๊ดๆ ปี๊ดๆ (เป็นเสียงเวลามี คนส่ง Massage เข้ามาน่ะค่ะ : ผู้เขียน) เสียงโทรศัพท์มือถือของไคดังขึ้น เมื่อกดดูก็เป็นข้อความที่คนๆหนึ่งส่งมาให้ พรุ่งนี้โทรมาปลุกฉันด้วยนะ แล้วฉันจะรอ Good Night. From Ayumi^_^ ไคมองโทรศัพท์ แล้วยิ้มอย่างดีใจ ชายหนุ่มค่อยๆบรรจงจูบโทรศัพท์เบาๆทางโซระก็นอนบนเตียง คิดอะไรเรื่อยเปื่อย
บ้าจังเรา ไหนว่าจะไม่ถลำลึกไง แล้วไหงเรื่องมันถึงออกมาเป็นแบบนี้เนี่ย แต่ก็ช่างเถอะ อย่างน้อยเราก็มีความสุขล่ะนะ เมื่อโซระคิดได้แบบนั้นก็ยิ้มไม่หุบเลย
ปี๊ดๆ ปี๊ดๆ (เสียงแบบเดียวกันแหละค่ะ :ผู้เขียน) โซระกดโทรศัพท์ดูข้อความ Oyasumina Ayumi รักเธอนะ From Kai >_< ถึงแม้จะเป็นข้อความสั้นๆ แต่มันก็ทำให้โซระมีความสุขมากกว่าเดิมอีกเท่าตัวเลยล่ะ
สงสัยคืนนี้คงจะฝันดีแฮะเรา เมื่อคิดได้แบบนั้นโซระก็ผล็อยหลับไปทั้งแบบนั้น โดยที่มือก็กำโทรศัพท์ไว้อย่างทะนุถนอม
โปรดติดตามตอนต่อไป
สวัสดีค่ะ ทุกๆท่าน ดีใจเหลือเกินที่เขียน Part 2 จบซะที บอกตามตรงนะคะ Partนี้ เป็นPart ที่ใช้เวลามากที่สุดเลยค่ะ และคงเป็น Part ที่ทุกคนงงที่สุดด้วย ถ้าใครสงสัยอะไรก็เมล์มาถามได้นะคะ ที่เดิมค่ะ
[email protected] ช่วงสุดท้ายพยายามเขียนให้มันดูหวานที่สุดแล้วนะเนี่ย แต่มะรู้ว่าหวานพอรึยัง Part 3 เพิ่มดีกรีความหวานหน่อยดีกว่า ( จะได้เข้ากับชื่อเรื่องหน่อย -_- )ป.ล. เพื่อนๆจะเห็นว่า ใน Partนี้ Milkใช้ชื่อ โซระ กะ อายูมิ พร้อมกันก็ขอบอกไว้ก่อนนะคะ ว่าไครู้จักโซระ ในรูปแบบผู้หญิง ที่ชื่ออายูมิค่ะ แต่ Milk จะบรรยายโดยใช้ชื่อ โซระแทน เพราะMilk อยากให้ทุกคนจำไว้ว่า ตัวจริงของอายูมิก็คือ ผู้ชายที่ชื่อโซระน่ะค่ะ แล้วเจอกัน Part 3 นะคะ
\^๐^/