Part 1

"เฮ้! น้องสาวมาคนเดียวเหรอจ๊ะ สนใจไปเที่ยวกับพี่มั้ย" เด็กสาวหน้าหวานหันมาตามเสียงเรียกสบตากับชายหนุ่ม

"เปรี้ยง!!!" เด็กสาวต่อยชายหนุ่มลงไปนั่งกับพื้น ต่อหน้าประชาชีที่เดินผ่านกันไปมา

"ให้ไปเที่ยวกับนาย ฉันขอตายซะดีกว่าว่ะ" ชายหนุ่มอึ้งมองตาค้าง แล้วรีบลุกเดินหนีออกไปเลย

"เซ็ง! เจอแต่พวกแบบนี้ สงสัยเราต้องโดนเจ้า มิคาโดะ เอาเหล้ากรอกปากแหงแลยแฮะ อุตส่าห์ลงทุนปลอมตัวเป็นผู้หญิงแล้วนะ เฮ้อ" เด็กสาวหรือชายหนุ่มหน้าหวานพึมพำกับตัวเอง…

__________________________________

ย้อนกลับไปเมื่อ 1 อาทิตย์ก่อน ณ โรงเรียนเอกชนชื่อดังของญี่ปุ่น

"เฮ้! โซระ" มิคาโดะเรียกเพื่อนคู่หูของตน

"มีอะไร" เสียงหวานถามโดยที่ยังก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่

"ฉันมีคูปองกินเค้ก 50% 2 เดือน ของร้าน xxx ว่ะ อยากได้ป่ะ ?" หนุ่มหน้าหวานเงยหน้าตอบทันที พร้อมทั้งกระโดดเข้าไปกอดเพื่อนร่างสูง

"อยากได้สิ นายให้ฉันเหรอ ขอบใจมาก รักนายจริงๆ…"

"เดี๋ยวๆ ฉันไม่ได้ให้นายฟรีๆนะโว้ย!" ร่างสูงรีบปฏิเสธ โซระหน้างอทันที

"นายจะเอาอะไร?" โซระถามอย่างสงสัย

"ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่อยากให้นายทำคะแนนสอบเทอมนี้ให้ติดอันดับ 1 ใน 5 ของระดับชั้นม.ปลายปี 2 ก็พอ"

"โธ่เอ๊ย!! ง่ายนิดเดียว เรื่องแค่นั้นฉันทำได้อยู่แล้ว อย่าว่าแต่ 1 ใน 5 เลย อันดับ 1 เลยก็ได้" โซระพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ 100 % เพราะตนเองก็ได้ชื่อว่าเป็นเด็กอัจฉริยะอยู่แล้ว

"เฮ้ยๆ 1 ใน 5 ก็พอ" มิคาโดะรีบปรามกับความหลงตัวเองของเพื่อน

"แต่ถ้านายทำไม่ได้ก็ต้องมีการลงโทษนะ" มิคาโดะแสยะยิ้ม และนึกสนุกกับคำตอบที่กำลังจะได้รับ

"แล้วต้องทำอะไรล่ะ… อย่าบอกนะว่า…" โซระคิดถึงบทลงโทษที่ตนเองจะต้องทำ ถ้าไม่ติด 1 ใน 5 นึกถึงสิ่งที่ขึ้นชื่อว่าเป็นปมด้อยของตนเอง

"ใช่ นายต้องปลอมเป็นผู้หญิง แล้วก็…" ไม่ทันที่มิคาโดะจะพูดจบ โซระก็โวยทันที

"เรื่องอะไรวะ! ฉันไม่แต่งแน่ๆ ให้ฉันไปทำอะไรๆ ที่ทุเรศแบบนั้นฉันไม่เอาด้วยหรอก ถ้านายอยากแต่งนายก็แต่งไปคนเดียวสิวะ!"

"เฮ้ย! ฉันไม่ได้อยากแต่งซะหน่อย" มิคาโดะรีบพูดแก้ตัวก่อน

"แล้วทำไม…" ร่างเล็กทำหน้าไม่พอใจ เพราะไม่คิดว่าเพื่อนตัวดีจะกล้าเอาปมด้อยของตนมาล้อ

"เออ..เออ…ยังไม่หมดนะโว้ย นายต้องหาแฟนด้วยนะ แน่นอนต้องเป็นผู้ชาย"

"นิ..นี่.แก กะจะให้ฉันปลอมตัวเป็นผู้หญิง แล้วมีแฟนเป็นผู้ชายเนี่ยนะ" โซระลืมตัว เข้าไปกระชากคอเสื้อมิคาโดะ ถึงจะตัวเล็กแต่ก็เก่งเรื่องวิวาทไม่น้อย

"ใช่! แล้วต้องภายใน 2 เดือนนะ พร้อมทั้งต้องมีหลักฐานมาให้ฉันดูด้วย แค่รูปถ่ายก็พอ" มิคาโดะยิ้มสรุปบทลงโทษอย่างอารมณ์ดี และไม่มีทีท่าว่าจะกลัวถูกร่างเล็กตั๊นหน้า เพราะมั่นใจว่า ถึงโซระจะโกรธแค่ไหนก็ไม่มีทางต่อยตนแน่นอน ซึ่งตรงข้ามกับคนตรงหน้าที่หน้าหงิกจนยากที่จะเเก้ให้หายหงิกได้

(หนอย เจ้ามิคาโดะอย่าหวังเลยว่าฉันจะทำ ฝันไปเถอะแก~~)

"แล้ว…"

"อะไรอีกวะ!?"

"ถ้านายไม่ทำ หรือทำไม่ได้ นายต้องดื่มเหล้า"

"นี่!! แก…"

"เอาล่ะ จะตกลงมั้ย?" มิคาโดะถาม โซระปล่อยเสื้อมิคาโดะและใช้ความคิดอย่างหนักกับข้อเสนอ

'เค้ก 50% ตลอด 2 เดือน โอ๊ย~~!! ทำไมมันล่อตาล่อใจจังวะ แต่ถ้าทำไม่ได้ต้องแต่งเป็นผู้หญิง ถ้าไม่แต่งก็ต้องกินเหล้าอีก โอ๊ย~~!!! เอาไงดีวะ….ถ้าทำไม่ได้ ถ้าทำไม่ได้…ถ้า…แล้ว..ใครว่าเราจะทำไม่ได้วะ'

"เออ ก็ได้"

"เยี่ยมมากเพื่อน อีก 5 วันก็ประกาศผลสอบแล้ว นายก็อย่าลืมที่ตกลงกันไว้ล่ะ" มิคาโดะพูดเตือนโซระ

"รู้แล้วน่า ฉันไม่ลืมหรอก นายก็เตรียมใจเอาคูปองมาให้ฉันได้เลย 5555…"

----------5 วันต่อมา --------- ณ บอร์ดประกาศคะแนน

"ไม่…จริง…" โซระแทบไม่เชื่อสายตาของตนเอง เมื่อเห็นผลสอบบนบอร์ดประกาศคะแนน

"ไง โซระ ไหนๆนายได้ที่เท่าไหร่" มิคาโดะแกล้งถามอย่างอารมณ์ดี

"ที่ 6! นายแพ้แล้วโซระ ทีนี้จะยอมแต่งเป็นผู้หญิงมะ?" มิคาโดะยิ้มอย่างสะใจกับชัยชนะของตนเอง

โซระจัดได้ว่าเป็นผู้ชายหน้าตาสวย น่ารัก ตากลมโตสีดำอมน้ำเงิน ผมสีดำยาวเลยไหล่นิดหน่อย รูปร่างเล็ก สูง 168 ซม. แขน ขา เอวบาง ผิวสีขาวอมชมพูที่เนียนนุ่ม ถ้าไม่เห็นว่าใส่เครื่องแบบนักเรียนชาย ก็ไม่มีใครเชื่อหรอก ว่าเป็นผู้ชาย

"……ไม่!!" โซระตัดสินใจอยู่นาน แล้วจึงตอบคำถาม

"งั้นวันนี้ เราไปดื่มเหล้ากัน ฉันจะได้เลี้ยงฉลองที่นายติดอันดับ TopTen" มิคาโดะชวนโซระที่ทำหน้าอยากตายให้ได้ตรงนั้น

"เฮ้ย!! เดี๋ยวก่อน ฉันเปลี่ยนใจ…แล้ว แต่ง..ก็..ไ…ด้…" โซระรีบปฏิเสธคำชวนของมิคาโดะ แล้วพูดด้วยเสียงแผ่วเบาแทบกระซิบ แต่ร่างสูงก็ยังได้ยิน

โซระยังจำได้ดี ตอนที่ดื่มเหล้าครั้งแรก โซระได้ทำสิ่งที่น่าอายที่สุดออกมา จากเหตุการณ์ครั้งนั้น โซระจึงเกลียดเหล้าเข้าไส้ และถือว่าเหล้าเป็นจุดอ่อนของตน แน่นอนนี่เป็นความลับสุดยอด จะให้ใครรู้เรื่องนี้ไม่ได้เป็นอันขาด แต่ก็มีเพียงคนเดียวที่รู้ นั่นก็คือ…คู่หูของตน (ก็อยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วยน่ะสิ)

"แต่ ฉันไม่มีเสื้อ" โซระพูดให้ความหวังกับตนเอง เผื่อจะไม่ต้องแต่งก็ได้

"อ๋อ เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ฉันมี Service ให้อยู่แล้ว ทั้งเสื้อผ้า เครื่องสำอางค์ กล้องถ่ายรูป ฯลฯ" ลืมไป บ้านมิคาโดะเป็นสตูดิโอถ่ายรูป

"โอ๊ย~~!! ซวยจริงๆ ฉันไม่น่าหลงกลนายเห็นแก่กินเลย~~~" โซระโวยวายขึ้นมา

"ฮะ ฮะ ฮะ…แล้วฉันจะรอดูผลนะ" มิคาโดะหัวเราะดีใจอย่างมีความสุข ที่ได้แกล้งเพื่อนหน้าหวานของตน

--------------- กลับมาที่เดิม --------------

"2 วันแล้วนะ ยังไม่มีใครที่ดูน่าสนใจเลยแฮะ เจอแต่พวกหยั่งเงี้ย เฮ้อ…" โซระบ่นขึ้นมาหลังจากที่จัดการอัดนักเลงหนุ่ม จนสลบไม่ได้สติ

"แล้วถ้าอย่างพี่ล่ะ น้องสาว" เสียงใหญ่ดังขึ้นจากด้านหลัง โซระหันไปเห็นนักเลงร่างใหญ่ ที่มีบริวารรอบกายอยู่ 3 คน

"ว่าไงล่ะ น้องสาว"

โซระตระหนักว่า ตนเองคงไม่มีสิทธิที่จะชนะเจ้าหมอนี่แน่ ด้วยขนาดที่ต่างกันขนาดนี้ เขาแพ้แน่

"เอ่อ…คือ" โซระตั้งท่าจะวิ่งหนี แต่ก็ถูกล็อคตัวไว้ได้ก่อน

"จะรีบไปไหนจ๊ะ มาสนุกกันก่อนดีกว่า รับรองพี่จะทำให้น้องขึ้นสวรรค์เลย…" โซระขยะแขยงกับคำพูดของเจ้านักเลง ร่างเล็กพยายามดิ้นให้หลุดออกจากแขนที่ล็อคตนเองจากด้านหลัง โซระถูกพามาที่ตรอกแห่งหนึ่ง

"พลั่ก!!!!" นักเลงร่างใหญ่ที่กอดโซระ ล้มลงไปนั่งกับพื้น โซระหลุดจากอ้อมแขนของนักเลง รีบวิ่งไปหลบหลังกล่องลังที่ตั้งอยู่แถวนั้น นักเลงคนอื่นต่างไม่รอช้า วิ่งเข้ามารุมชายหนุ่มลึกลับที่เข้ามาช่วยโซระ

โซระมองอย่างแปลกใจและชื่นชมชายหนุ่มลึกลับ เพราะคนที่ช่วยเขานั้นต่างจัดการพวกนังเลงทุกคนได้อย่างง่ายดาย

หลังจากที่จัดการพวกนักเลงเสร็จ ชายหนุ่มเดินมาหาโซระ แล้วร่างเล็กต้องหน้าเสียทันที (เมื่อได้เห็นหน้าชายหนุ่มชัดๆ (เมื่อกี้ไม่ทันได้มองหน้าอ่ะ)) เพราะชายหนุ่มคือคนที่เขาไม่อยากพบที่สุด ในเวลานี้…

"คุณไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับ?" ชายหนุ่มถามร่างเล็กอย่างเป็นห่วง

"เอ่อ..ค…ค่ะ" ร่างเล็กตอบตะกุกตะกัก (เพี้ยง! ขออย่าให้หมอนี่จำเราได้เลย เจ้าพระคู้ณ)

"เอ…จะว่าไป เราเคยพบกันที่ไหนหรือป่าวครับ" (นั่น..จนได้)

"ไม่ค่ะ" โซระรีบตอบปฏิเสธเสียงแข็ง

"เอ่อ…ขอบคุณมากค่ะที่ช่วย ชั้นต้องไปแล้ว ลาก่อน…" ไม่ทันที่โซระจะเดินออกไป ชายหนุ่มรีบรั้งแขนของร่างเล็ก โซระหันมามองสบตากับชายหนุ่ม

"ผมชื่อ โฮซากิ ไค แล้วคุณ…"

"เอ่อ..อะ…อายูมิค่ะ" โซระพยายามบิดแขนของตนเองให้หลุดจากมือของชายหนุ่ม แต่ไม่ได้ผลเลยซักนิด

"ผมชอบคุณครับ" (เฮ้ย!! ไหงสารภาพกันง่ายๆเลยวะ)

"แต่เราเพิ่งเคยพบกันนะ!!" โซระฟังแทบไม่เชื่อหูของตนเอง

"ผมได้ยินที่คุณพูดกับเจ้านักเลงคนก่อนครับ ผมคิดว่าผมเป็นผู้ชายที่น่าสนใจของคุณนะ" (ผู้ชายอะไรวะ หลงตัวเองชะมัด)

แต่ถ้าต้องไปคบกับคนอื่นสู้คบกับเจ้าหมอนี่ดีกว่า ยังไงหน้าตามันก็ใช้ได้ เจอกันที่โรงเรียนบ่อย พอรู้นิสัยของมัน เพียงแต่ไม่ค่อยถูกชะตากันเท่านั้น ดีเลยจะได้เอามันมาเป็นแฟน(ชั่วคราว)

"อืม…ก็ได้ค่ะ" โซระยิ้มเฝื่อนๆตอบออกไป

"ดูไม่ค่อยเต็มใจเลยนะครับ" โซระรีบเปลี่ยนเป็นยิ้มหวานทันที (ไม่อยากให้เหยื่อหลุดง่ะ) ชายหนุ่มหัวเราะกับท่าทางของหญิงสาวร่างเล็ก ที่เปลี่ยนสีหน้าได้เร็วกว่าจิ้งจกเปลี่ยนสี

"ฝากตัวด้วยนะ อายูมิจัง" ไคดึงโซระเข้ามากอดแล้วประกบริมฝีปากบางสีเชอรี่ของร่างเล็ก ก่อนที่โซระจะได้ทักท้วงอะไร ร่างสูงใช้ลิ้นอันชำนาญควานหาความหวานในปากของร่างเล็ก

"อื้อ…อื้อ…"

โซระได้แต่ร้องอยู่ในคอเบาๆ และพยายามดิ้นให้หลุดออกจากอ้อมกอดของไค แต่ก็ไม่ได้ผลซักนิด ด้วยขนาดและแรงที่ต่างกัน แล้วก็…ความรู้สึกแปลกๆที่ถูกลุกล้ำ โซระก็เริ่มคล้อยตาม จากที่ดิ้นไม่หยุดก็เปลี่ยนมาเป็นใช้เเขนโอบรอบคอชายหนุ่ม (เคลิ้มใหญ่เลยนะ : ผู้เขียน)

เมื่อร่างสูงลิ้มรสหาความหวานจนพอใจจากร่างเล็กเเล้ว ก็ถอนริมฝีปากออก

"เพี้ยะ!!!" ร่างเล็กตบหน้าชายหนุ่ม

"นายทำบ้าอะไร!!!" โซระตะโกนถาม หน้าแดงด้วยความอายปนโกรธ ชายหนุ่มยิ้มตอบ

"ขอรางวัลที่ช่วยคุณเมื่อกี้ไง"

"รางวัลบ้าอะไรวะ!!!" โซระตะโกนถามอย่างลืมตัว ว่าตอนนี้ตนเองปลอมเป็นผู้หญิงอยู่

"จุ๊ จุ๊ เบาๆสิ คุณเป็นผู้หญิงนะ มาตะโกนแบบนี้ได้ยังไง เดี๋ยวก็ไม่มีใครขอเป็นแฟนหรอก" ไคแสยะยิ้มพูดกวนๆ

'อะไรของหมอนี่ฟะ เพิ่งขอเป็นแฟนเราหยกๆ แล้วดันมาบอกอีกว่า เดี๋ยวไม่มีใครมาขอ'

"งั้นพรุ่งนี้ผมจะโทรไปหาคุณนะครับ"

"เอ๋?" แล้วไคก็โชว์กระเป๋าสตางค์ของโซระให้ดู ในนั้นมีนามบัตรที่มิคาโดะทำให้โซระเผื่อเวลาฉุกเฉิน (เอาไปตั้งแต่เมื่อไหร่ฟะ)

"เอาคืนมานะ!!" โซระวิ่งเข้าไปคว้ากระเป๋า แต่สะดุด ไครับโซระได้ทันก่อนที่ร่างเล็กจะหน้าคะมำกับพื้น กลายเป็นว่าโซระอยู่ในอ้อมกอดของไค

"นี่คงจะรักผมมากสินะ ก็เลยไม่อยากให้ผมไปไหน ไม่ต้องห่วงนะที่รัก ผมไม่ไปไหนไกลหรอกจ๊ะ แต่ผมมีธุระที่ต้องไปสะสางก่อนนะ" ไคหอมแก้มโซระฟอดใหญ่

"เจ้าบ้านี่!!!" ไครีบปล่อยโซระที่กำลังง้างหมัดจะต่อยตนเอง แล้วก็วิ่งหนีออกจากตรอกไป

"ไอ้บ้า!! ไอ้โรคจิต!! ไอ้วิปริต!! ใครเป็นที่รักของแกฟะ!!!" โซระตะโกนด่าไคที่วิ่งลับตาไปแล้ว พร้อมกับเอามือถูแก้มกับปากที่ถูกไคจูบ

'เรายอมเจ้าบ้านั้นได้ยังไงเนี่ย' โซระคิดไปก็หน้าแดงไป…

โปรดติดตามตอนต่อไป