ไนท์…ข้าเชื่อเจ้ามาตลอด…เชื่อว่าจะรักข้าไปจนกว่าเราจะตายจากกันไป จนกระทั่งตอนนี้…ข้าก็ยังเชื่อคำสัญญานั่นอยู่ดี…เชื่อ…ทั้ง ๆ ที่ข้าคิดว่ามันอาจจะไม่ยั่งยืนเหมือนแต่ก่อนที่เราสัญญาด้วยกันตอนที่ยังมีชีวิตอยู่…ถ้าเป็นไปได้… อยากให้เวลาของโลกนี้ถูกหยุดเอาไว้เพียงเสี้ยววินาที…เพื่อที่จะทำให้ความปรารถนาของข้า…เป็นจริง…ได้โปรดเถอะ…

“เฮอะ ! ข้าต้องตาย…ทุเรศเกินไปหน่อยมั้ง…สาวน้อย ตัวเล็กแค่นี้จะเอาอะไรมาสู้ได้ ตัวเจ้าเองนั่นล่ะที่จะต้องตายมากกว่า ถอนคำพูดแล้วมากับข้าแทนไม่ดีกว่าเรอะ ไม่ก็เอากระต่ายตัวนั้นมาให้ข้าดีกว่าน่า” ฉุน…ฉุนขาด ! คำก็ทุเรศ สองคำก็ทุเรศ มันเห็นข้าเป็นตัวอะไรกันแน่

“ข้าบอกว่าเจ้าต้องตายก็คือต้องตาย คนอย่างข้าไม่มีทางคืนคำเด็ดขาด” ข้ากระชับด้ามดาบแน่น

“แล้วเราจะได้เห็นดีกัน…สาวน้อย” พอเจ้าพรานบ้าพูดจบก็เงื้อดาบขึ้นแล้วพุ่งตัวมาทางข้าอย่างแรงและเร็ว หากแต่ว่ากลับต้องกระเด็นกลับไปเพราะพลังม่านมายาของข้า ร่างของนายพรานกระเด็นไปไกลจนชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ ๆ กับต้นที่เจ้าหนูลี้ภัยอยู่ ข้าเห็นเขาเอามือกุมหัวอยู่ชั่วครู่ก่อนจะลุกพรวดพราดขึ้นมาแล้วทำตาโตเหมือนกับจะนึกอะไรออก แต่ข้าไม่สนหรอกนะ…อะไรที่ข้าลั่นวาจาไว้ข้าก็ต้องทำตามที่ข้าพูด เจ้าหมอนี่…ต้องตายสถานเดียว

“ข้าบอกแล้วว่าเจ้าจะไม่ได้อะไรกลับไปเลยแม้แต่ชีวิตข้า ถึงทีของเจ้าบ้างแล้วนะ…พรานหนุ่ม” ข้าสะบัดดาบลงเพื่อที่จะเตรียมตัวให้พร้อมในการใช้เวทย์ทำลาย แต่ทันทีที่ข้าสะบัดมือก็รู้สึกเจ็บจนแทบจะกุมหรือจับด้ามดาบไม่อยู่ ข้าจึงเปลี่ยนมาใช้มือซ้ายจับดาบแทน ส่วนแผนการที่ข้าวางไว้ว่าจะใช้เวทย์ทำลายก็ต้องเป็นอันล้มเลิก เห็นที…คงต้องใช้วิธีการต่อสู้แบบยุทธ์แทนซะแล้วมั้ง

“ทะ…ท่าน…คือ…อย่า…ได้…ได้โปรด…ไว้…ไว้ชีวิต…กระหม่อมด้วย” ดูเหมือนว่าเจ้านั่นจะรู้แล้วว่าข้าคือใครถึงพูดเสียงตะกุกตะกักอย่างนี้ แต่ว่ารู้ตัวตอนนี้ก็สายเกินไปแล้วล่ะ

“…ไว้ชีวิตงั้นเหรอ? ไม่ได้หรอก พรานหนุ่ม…เจ้าทำความผิดมหันต์ต่อหน้าข้าซึ่งเป็นจ้าวแห่งความตาย ต่อให้มีกี่ชีวิตก็ชดใช้ไม่หมดหรอก เอาอย่างนี้ดีกว่า…ข้าจะให้เจ้าตายด้วยเพลงดาบห้วงนทีของข้าแล้วกัน จะได้ไม่เป็นการเสียเกียรติ์สำหรับเจ้าที่มีอาชีพเป็นพราน…ดีไหม? “ เจ้าพรานบ้านั่นส่ายหน้ายิก ปากก็ร้องบอกว่าไม่เอา ๆ ตลอดเวลา แต่ว่า…ข้าไม่สนหรอก ข้าไม่เคยฟังคำขอร้องอ้อนวอนใด ๆ ที่เอ่ยมาจากปากของผู้กระทำผิดหรอกนะ

“อย่า…อย่า…อ้ากกกกก !!!!!! “ เสียงร้องโหยหวนดังไปทั่วป่าทันทีที่ข้าใช้เพลงดาบประจำตัวสำเร็จโทษ ผู้ที่ถูกเพลงดาบห้วงนทีของข้าซึ่งเป็น 1 ใน 8 เพลงดาบมายาฆ่าหรือทำร้ายเข้าล่ะก็…จะต้องมีชิ้นเนื้อหรือแผลลึกที่ถูกของมีคมตัดขาดเป็น 2 ท่อนหรือไม่ก็เป็นแผลเหวอะหวะราวกับถูกกระแสน้ำเชี่ยวกัดเซาะ ตัวอย่างก็…พรานหนุ่มนี่ไงล่ะ เป็นเพราะข้าใช้มือซ้ายฟันเลยทำได้แค่มีแต่แผลเหวอะหวะกับแขนขาขาดเท่านั้น ข้ารอดูว่านายพรานตายจริงหรือไม่เพราะถ้าหากเป็นปิศาจที่อยู่ที่โลกแห่งความตายนี่จะไม่มีทางตายทันที เพราะที่โลกนี้ไม่มีคำว่าตายนอกจากจะนำตัวไปให้ไนท์ตัดสินชี้ขาด แต่ดูเหมือนว่าเจ้านี่จะไม่ใช่…คงจะเป็นคนของโลกอื่นมากกว่า ข้าเดินเข้าไปคุกเข่าดูใกล้ ๆ พร้อมกับลองเอามือไปสัมผัสทาบกับหน้าอก…หัวใจไม่เต้น…ตายสนิท

“…ไม่ใช่คนของโลกนี้หรอกเหรอ…แสดงว่าหลุดมาจากมิติอื่นสินะ เอ้า ! เจ้าหนู…ลงมาได้แล้ว เจ้าปลอดภัยแล้วล่ะ” เจ้าหนูร้องอี๊ดก่อนจะโดดตุ้บลงจากต้นไม้แล้ววิ่งมานอนพักเอาแรงที่หน้าอกของข้า โธ่ ! เจอเหตุการณ์น่ากลัวเข้าอย่างนี้ต่อให้เป็นสัตว์มันก็มีคำว่ากลัวกันบ้างล่ะ ข้าก็ได้แต่กอดปลอบจนมันหลับสนิทแล้วค่อยเก็บดาบกลับเข้าภายในร่างกายข้า

“เก่งเหมือนเดิมเลยนะ…มิวเลอร์” เสียงปรบมือดังเปาะแปะแถมพูดด้วยเสียงหวานแกมอ่อนโยนอย่างนี้…มีเพียงคนเดียวในโลก ข้ารีบวิ่งเข้าไปทักทายอย่างที่ข้าเคยทำกับ ‘เขา’ ตามปกติ

“จูล ! จูลมาได้ยังไงน่ะ? เบลบอกข้าว่าเจ้าจะมากับฟีเน่ประมาณเย็นไม่ใช่เหรอ? “

“ฟีเน่เค้าจะมากับสามีน่ะ ข้าก็เลยต้องขี่ม้ามาเอง แต่นี่เจ้าฆ่าปิศาจต่างแดนอีกแล้วเหรอ? “ ข้าพยักหน้ารับก่อนจะยื่นเจ้าหนูให้กับจูลเพื่อให้เขาดูก่อนจะชักมือกลับเอามากอดไว้ที่อกเหมือนเดิม

“ฮื่อ…ก็เจ้าพรานนั่นจะทำร้ายลูกกระต่ายตัวนี้นี่นา เนี่ย…มันฆ่าแม่ของเจ้าหนูนี่ด้วย ข้าก็เลย…เลือดขึ้นหน้า…ก็เลย…”

“เจ้าก็เลยฆ่าเขาใช่ไหม? “ ข้าพยักหน้ารับอีกครั้งอย่างไม่ค่อยเต็มใจนักเพราะกลัวโดนดุ แต่สิ่งที่ข้าได้รับกลับมากลับเป็นเพียงเสียงหัวเราะอย่างขันในอารมณ์ของจูล

“…หัวเราะทำไมน่ะ? “ ยัง…ยังไม่หยุดหัวเราะอีก จะหัวเราะอะไรกันนักกันหนานะ

“ก็ดูเจ้าทำเข้าสิ…ข้าไม่ใช่ยักษ์ใช่มารนะ เจ้าทำอย่างกับว่าข้ามาเพื่อจะกินเจ้าเลยล่ะ…มิวเลอร์”

“ก็ปกติ…พอข้าทำผิดเจ้าก็จะดุข้านี่นา” จูลหยุดหัวเราะแล้วหันมาลูบหัวข้าแทนพร้อมกับระบายยิ้มบางให้

“ก็ช่วยไม่ได้ที่ข้าอายุมากกว่าเจ้านี่นะ ในเมื่อองค์ราชันย์ขอมาว่าให้ข้าทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงของเจ้าข้าก็ต้องทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุดเท่าที่ข้าจะทำได้สิ แล้วนี่เบลเปิดผนึกมนต์ชะตาให้กับเจ้าแล้วเหรอ? “

“อืม…ใช่ แต่ข้าอยากได้ร่างเดิมมากกว่า เจ้าปิดผนึกให้ข้าได้ไหม? “ จูลตาโตเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับ

“แล้วกับเบลล่ะ? หมอนั่นจะทำยังไง? “ ข้าสะบัดหน้าพรืดพร้อมกับทำหน้าบูดแทนคำตอบ

“ช่างสิ ! กับเจ้าบ้านั่นน่ะ ข้าไม่สนใจหรอก อยู่ ๆ ก็มาเปิดผนึกกันหน้าตาเฉย รู้ทั้งรู้ว่าข้าไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับมนต์แห่งชะตายังมายุ่งกันอีก”

“เฮ้อ ! พวกเจ้านี่อย่างกับไม้เบื่อไม้เมาเลยแฮะ ถ้าวันไหนเลิกทะเลาะกันได้นี่คงพายุเข้าล่ะนะ เอ้า ! หลับตาซะ แล้วข้าจะปิดผนึกให้” ข้าหลับตาทำตามคำสั่งของจูล ซักพักข้าก็รู้สึกปวดแปล๊บไปทั่วทั้งตัว แต่ข้าก็ยังฝืนพยายามยืน ข้ากัดฟันทนกับความเจ็บปวดที่ทั่วทั้งร่างกายกำลังเปลี่ยนแปลงจากสตรีเพศกลับไปเป็นบุรุษเพศตามเดิมจนแทบจะยืนไม่อยู่ จวบจนกระทั่งจูลบอกว่าการผนึกมนต์ชะตาเสร็จแล้วนั่นล่ะ…ข้าถึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่ก็ถึงกับเข่าทรุดลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นทันทีเลย ข้าพยายามจะลุกขึ้นยืนแต่ร่างกายของข้ากลับไม่ฟังคำสั่งเอาดื้อ ๆ เสียนี่ พอจะยืนทีก็เจ็บแปล๊บไปทั่วทั้งตัวเลย

“จูล…ยืนไม่ไหว…ช่วยหน่อยได้ไหม? “

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ…ยื่นมือมาสิ” ข้ายังพูดไม่จบประโยคดีก็โดนกระชากแขนให้ลุกขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวแล้วถูกช้อนขึ้นอุ้มกลับปราสาทไปพร้อม ๆ กับเจ้าหนูที่ยังนอนนิ่งส่งแววตาขี้อ้อนมาที่ข้า โธ่…พากลับไปด้วยก็ได้ ไม่น่าเกิดมามีนิสัยชอบแพ้สายตาอ้อนวอนแบบนี้เลย จูลเห็นข้าทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะคิดหนักในเรื่องที่ตัวข้าเองทำลงไปแล้วถึงกับปล่อยหัวเราะออกมาดังลั่นแบบไม่เกรงใจข้าเลย

“นี่…หัวเราะอะไรน่ะ? จะมีสักครั้งไหมที่มองหน้าข้าแล้วไม่หัวเราะ? “ ยัง…ยังไม่หยุดหัวเราะอีก จะหัวเราะไปถึงไหนกัน?! ข้าแกล้งเบือนหน้าหนีทำเป็นไม่สนใจกับเสียงหัวเราะของจูล แต่ในที่สุดก็แพ้จนได้…พี่เลี้ยงตัวแสบของข้าหัวเราะซะจนทำให้ข้าอดที่จะหัวเราะตามไม่ได้

“หึ…หึ…งานนี้ท่านองค์ราชันย์คงจะมีเจ้าตัวเล็กนี่เป็น ก. ข. ค. ในเวลาที่อยากจะหาความสุขกับเจ้าแน่นอนเลยล่ะ…มิวเลอร์”

“อ๋อ ! ไอ้ที่หัวเราะก็เพราะเรื่องนี้งั้นเหรอ? “ จูลพยักหน้ารับเล็กน้อยแล้วออกเดินต่อไป

“หึ…ถ้าไม่ให้ข้าหัวเราะเรื่องนี้แล้วจะให้หัวเราะเรื่องไหนล่ะ? “ ข้าหุบยิ้มทันทีที่รู้ความหมายของเสียงหัวเราะพร้อมกับมองเข้าไปในแววตาใสซื่อของเจ้าหนูที่อยู่บนอกข้าก่อนจะถอนหายใจออกมาแรง ๆ ครั้งหนึ่ง

“…ข้าคิดว่าเจ้าพูดผิดนิดหน่อยนะ…จูล”

“พูดผิด…ตรงไหน…? “

“มันไม่ใช่แค่ ‘คงจะมี’ หรอกนะ…แต่ ‘มี’ ของแท้และแน่นอนเลยมากกว่า” จูลหยุดหัวเราะทันทีแล้วก้มลงมามองเจ้าหนูที่นอนพักผ่อนอย่างสบายอารมณ์บนอกข้า ภายในนัยน์ตาใสซื่อขี้อ้อนอย่างนี้จะแฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ขี้แกล้งซักแค่ไหนกันเชียวนะ

“นั่นสินะ เอาล่ะ…ถึงแล้ว เจ้าพอจะเดินไหวไหม? ” จูลวางข้าลงกับพื้นหินหน้าป้อมแล้วบอกให้ข้าลองขยับตัวดู ข้าพยักหน้ารับก่อนจะลองขยับตัวอย่างช้า ๆ เมื่อเห็นว่าไม่ปวดกล้ามเนื้อแล้วก็ขยับแขนและขาตามปกติที่เคยทำก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินนำพี่เลี้ยงของข้าไปที่ห้องของข้า ระหว่างที่ข้าเดินกลับขึ้นห้องนอน ข้าก็ได้แนะนำตัวเขาให้รู้จักกับคนของที่นี่ แล้วเลยไปทักทายเบลที่นั่งเครียดอยู่ในห้องสมุดพร้อมทั้งบอกให้เข้ารู้ถึงเรื่องร่างกายของข้าด้วย ซึ่งเบลก็ได้แต่กัดฟันกรอดที่ไม่ได้เป็นคนปิดผนึกให้ข้าด้วยตัวของเขาเอง พอเห็นเขาเป็นอย่างนั้นแล้วจูลก็ได้แต่ก้อมตัวลงไปนั่งหัวเราะกับพื้น ส่วนข้า…ก็งงน่ะสิ งงว่าทำไมถึงมีแต่คนอยากเปิดและปิดผนึกมนต์ชะตาของข้านัก…ไม่เห็นจะเข้าใจเลย

“สรุป…เจ้าตกลงจะเลี้ยงไอ้หนูนี่ใช่ไหม? “

“อืม…ก็สงสารมันนี่นา” พอเบลได้ยินเหตุผลของข้าเท่านั้นถึงกับส่ายหน้าออกอาการหน่ายหัวใจขึ้นมาทันที

“ถ้าหากถึงเวลานั้นแล้วเจ้าไม่เอาไอ้หนูนี่ไปขังไว้ในกรง อย่างนี้องค์ราชันย์ต้องหมดสนุกกับเจ้าแน่ ๆ เลยล่ะ ข้ารับรองได้…มิวเลอร์” ข้าได้แต่ยิ้มแห้งรับคำแนะนำอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่ว่าใครก็ต้องพูดแบบนั้นทันทีที่เห็นเจ้าหนูตัวน้อยตัวนี้ ใช่ว่าข้าจะไม่รู้ว่ามันต้องมีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นในภายภาคหน้าแน่นอนถ้าหากข้าคิดจะเลี้ยงเจ้าหนูตัวนี้ แต่ว่านะ…มันน่าสงสารนี่นา ยังไงเจ้าหนูนี่ก็ยังเป็นเด็ก…แถมยังต้องกำพร้าแม่อีกด้วย ข้าคงทิ้งไว้ไม่ได้หรอก คิดแล้วอนาถตัวเอง…ชอบหาเรื่องใส่ตัวจริง ๆ ให้ตายเหอะ

“…ถ้างั้น…เดี๋ยวเจอกันตอนเย็นนะ” ข้าบอกลากับเบลก่อนจะขอตัวไปพักผ่อนที่ห้อง

“อยากกินอะไรหรือเปล่า? บนโต๊ะยังพอมีเหลือเหล้าโลหิตขาวกับเนื้อไก่ย่างอยู่บ้างนิดหน่อย”

“ก็แล้วแต่เจ้า แต่ข้าว่าเจ้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่านะ ข้าไม่อยากเห็นเจ้าในสภาพอย่างนี้ซักเท่าไรหรอก กลิ่นคาวเลือดก็มีแถมยังใส่กระโปรงอีก ไปอาบน้ำก่อนไป” เฮอะ ! ไม่ต้องรอให้จูลมาสั่งข้าก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้ออยู่แล้วล่ะ เรื่องอะไรจะเดินไปไหนมาไหนทั้งวันด้วยเสื้อผ้าผู้หญิงอย่างนี้ล่ะ กลับมาอยู่ในร่างผู้ชายแล้วก็ต้องแต่งตัวแบบผู้ชายสิถึงจะถูก

ข้าใช้เวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมงกับการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อและ…ลากเจ้าหนูน้อยนี่เข้าไปอาบด้วย ตัวเล็กนิดเดียวเองแต่ไม่รู้ไปเอาแรงดิ้นมาจากไหนถึงกับทำให้ข้าร้องขอความช่วยเหลือจากจูลให้มาช่วยอาบน้ำให้ด้วย รู้อยู่หรอกว่าส่วนมากสัตว์มักจะกลัวน้ำ…แต่ถ้าไม่อาบล่ะก็…เจ้าหนูนี่ก็ต้องมีแต่กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นดินโคลนเต็มตัวแน่ ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว…คงจะ…ไม่ใช่สิ ไม่ใช่แค่คงจะหรอก แต่แน่นอนเลยมากกว่าที่จะโดนชาวบ้านชาวช่องรังเกียจเอา ทรมานยังไงก็ต้องทนนะ…เจ้าหนู และในที่สุดข้าและเจ้าหนูก็อาบน้ำเสร็จจนได้…เฮ้อ…เหนื่อยดีชะมัด

“เอ้า ! อย่าดิ้นสิ…ไอ้หนูน้อย เดี๋ยวเกิดเป็นหวัดปอดบวมขึ้นมานี่เป็นเรื่องเลยนะ มิวเลอร์…เจ้าเองก็เหมือนกัน อย่าใส่เสื้อกล้ามตัวเดียวอย่างนั้นสิ ไปหาเสื้อแขนยาวมาใส่ทับเร็วเข้า ถ้าเจ้าไม่สบายขึ้นมานี่จะเป็นหนักกว่าไอ้หนูนี่นะ” จูลว่าพลางถลกแขนเสื้อขึ้นพร้อมกับหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กกับแปรงมาเช็ดตัวและแปรงขนให้กับเจ้าหนูจนมันดูสะอาดเรียบร้อย

“เสร็จแล้ว เอาคืนไปซะ…แล้วนี่…ยังไม่ไปใส่เสื้ออีก…มิวเลอร์…” เจ้าหนูถูกส่งคืนมานอนในอ้อมแขนของข้าพร้อมกับเสียงขู่ที่ดูทำท่าเหมือนจะดุของจูล แต่ข้าแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไม่สนใจตอบจนจูลถึงกับส่ายหน้าขอยอมแพ้

“โธ่ ! อากาศร้อนจะตาย ใส่แค่นี้ไม่ถึงกับทำให้ข้าเป็นหวัดหรอก กลับสบายตัวมากกว่าเดิมซะอีก เจ้าก็ลองใส่แค่เสื้อกล้ามดูบ้างสิ”

“เหอะ…ไม่เอาหรอก ระดับอย่างข้าขอเนี้ยบไว้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวสาวไม่มอง” จูลพูดพลางเบะปากพร้อมกับถลกแขนเสื้อลงแล้วจัดชุดประจำตำแหน่งให้ดูเข้ารูปเข้ารอยเหมือนเดิม แถมยังเสริมความหล่อด้วยการเอามือเสยผมอีกหลาย ๆ รอบจนข้าเกิดอาการหมั่นไส้ขึ้นมาตะหงิด ๆ

“ทำเป็นพูดดีไป อายุตั้งเท่าไรแล้วยังจีบสาวไม่ติดเลยซักคนนี่ เนี้ยบเอาไว้ก่อน…กี่ปีแล้วล่ะที่เนี้ยบจนไม่มีใครอยากจะคบ? “

“เจ้า…ทำไมถึงกัดคนอื่นเก่งเหลือเกินนะ…มิวเลอร์? “

“…อืม…ถ้าอย่างนั้นคนอื่นก็ต้องกัดเก่งกว่าข้าแล้วล่ะ แต่ถ้าอยากรู้ว่าใครกัดเก่งที่สุดล่ะก็…ไปถามคนอื่นเถอะ” ข้าแลบลิ้นล้อเลียนแกล้งไม่ตอบแล้วหันไปหยอกเล่นกับเจ้าหนูแทน

“เออ ! ดี…จำเอาไว้เลย เจ้าว่าข้าทำตัวเนี้ยบเกินจนไม่มีใครอยากจะคบ แล้วตัวเจ้าล่ะ? ถ้าไม่ใช่ท่านองค์ราชันย์แล้วก็คงไม่มีใครคิดอยากจะจีบเหมือนกันล่ะน่า ทั้งดุเก่งทั้งกัดเก่ง…น่ากลัวไม่หยอกเลยนะ” จูลว่าพลางยิ้มที่มุมปากเป็นเชิงล้อเลียนข้า

“ถ้าข้าไม่ทำตัวอย่างนั้นแล้วจะปกครองทหารได้เหรอ? คงจะมีดีแต่เรื่องวุ่นวายเท่านั้นล่ะ”

“ก็ถูกของเจ้าล่ะนะ แต่ว่านะ…มิวเลอร์ มันยังมีข้อดีอีกอย่างในตัวเจ้าที่มีแต่ท่านองค์ราชันย์มองเห็นเท่านั้น ข้าเชื่อได้เลยว่าคนอื่นมองข้อดีข้อนี้ไม่เห็นหรอก” จูลพูดจบก็ขยิบตาให้ข้าเป็นเชิงหยอกเล่น

“…ข้อดีอะไร? ไม่บอกเจอดีแน่“ ข้าหยุดหยอกเล่นกับเจ้าหนูแล้วเดินเข้าไปกระชากปกคอเสื้อถามแกมขู่

“อยากรู้ทำไมไม่ไปถามท่านองค์ราชันย์ด้วยตัวเองล่ะ? “ ข้าหยุดนิ่งแข็งเป็นหินทันที…ให้ไปถามงั้นเหรอ? ไม่ไปอาจจะดีกว่าด้วยซ้ำล่ะมั้ง…ยิ่งคิดข้าก็ยิ่งหน้าแดงจนยอมผละออกจากจูลแล้วหลบไปนั่งบนเก้าอี้เป็นการรีบด่วนเพื่อกลบเกลื่อนความอาย จูลเห็นอย่างนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกรอบอย่างไม่เกรงใจหมัดและอารมณ์ของข้าเลยแม้แต่น้อย

“เออ…หัวเราะเข้าไป บันทึกการดูหมิ่นจ้าวแห่งความตายของเจ้าเพิ่มไปอีกครั้งแล้วนะ…จูล เอ้อ…ว่าแต่เจ้าหนูนี่ชื่ออะไรดีน้า…ตัวผู้ซะด้วย”

“ทำไมไม่ให้พวกนางสนมในวังของเจ้าตั้งให้ล่ะ? “

“ไม่เอาล่ะ พวกนั้นคงจะตั้งชื่อพิลึก ๆ ให้แน่ ๆ เลย”

“ทำไมถึงรู้ล่ะ? “ ข้าลดระดับสายตาลงมามองที่เจ้าหนูก่อนจะตอบ

“…ก่อนหน้านั้นฟีเน่เอาลูกแมวไปให้ข้าดูที่วังแล้วขอให้ข้าตั้งชื่อให้ แต่ตอนนั้นข้าอยู่ในช่วงระหว่างยุ่งกับการจัดกองเอกสาร ข้าก็เลยเสนอว่าลองไปให้พวกนางสนมตั้งชื่อให้สิ ฟีเน่ก็ตอบตกลงแล้วไปให้พวกนั้นตั้งชื่อให้ ในที่สุดแล้ว…ชื่อที่เจ้าเหมียวน้อยนั้นได้เจ้าเชื่อไหมล่ะว่ามันพิลึกที่สุดในโลกเลยล่ะ…จูล เจ้ารู้ไหมว่ามันชื่ออะไร? “

“…ไม่เซเรียก็ต้องพาลูสมั้ง ชื่อที่เหมาะกับแมวก็ต้องชื่อแบบนี้สิ”

“ผิดถนัดเลยล่ะ มันถูกตั้งชื่อให้ว่าทูลี่ที่เป็นชื่อของสายพันธุ์ของลิงยักษ์ต่างหาก” จูลถึงกับอึ้งพูดไม่ออกไปเลยทีเดียว ผ่านไปซักพักก็ถอนหายใจออกมาดัง ๆ เหมือนกับปลงตกแล้วเดินมาตบไหล่ข้าเป็นเชิงปลอบ

“…เจ้าคิดถูกแล้วล่ะที่ไม่ให้พวกนั้นตั้งชื่อให้ สงสารเจ้าลูกแมวนั่นจังเลยแฮะ แล้วนี่จะเอายังไงล่ะ? ”

“ช่วยไม่ได้…คงต้องเปิดหนังสือเลือกชื่อดูซะแล้วล่ะ” จูลพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของข้าก่อนจะลุกขึ้นไปหยิบหนังสือเล่มหนาที่วางไว้ในตู้เก็บหนังสือข้าง ๆ เตียงแล้วเปิดพลิกไปพลิกมาเพื่อค้นหาชื่อที่เหมาะสมกับเจ้าหนู

“นี่…มิวเลอร์ ชื่อนี้เป็นไง? “ ข้าเงยหน้าขึ้นมาดูชื่อที่จูลชี้ว่าเหมาะที่สุดก่อนจะก้มลงมามองเจ้าหนูที่นั่งขดตัวอยู่บนตักข้า

“ไหน? โปนี่…โปนี่…ชื่อน่ารักดีนี่ แปลว่าสีขาวเหมือนกับขนของเจ้านี่เลย ตกลงว่าเจ้าหนูนี่ชื่อโปนี่ก็แล้วกัน”

“ชื่อโปนี่ก็ดีนะ ตัวผู้ก็ใช้ชื่อนี้ได้เหมือนกัน” จูลว่าพลางปิดหนังสือแล้วเอาไปเก็บไว้ที่เดิม ส่วนข้าก็ได้แต่แอบอมยิ้มกับชื่อใหม่ที่ข้าตั้งให้กับเจ้าหนูตัวน้อยนี่ โปนี่…นับจากนี้ไปเจ้าคือสมาชิกใหม่ใน ‘ครอบครัว’ ของข้าแล้วนะ