ไนท์…ข้าเชื่อเจ้ามาตลอด…เชื่อว่าจะรักข้าไปจนกว่าเราจะตายจากกันไป จนกระทั่งตอนนี้…ข้าก็ยังเชื่อคำสัญญานั่นอยู่ดี…เชื่อ…ทั้ง ๆ ที่ข้าคิดว่ามันอาจจะไม่ยั่งยืนเหมือนแต่ก่อนที่เราสัญญาด้วยกันตอนที่ยังมีชีวิตอยู่…ถ้าเป็นไปได้… อยากให้เวลาของโลกนี้ถูกหยุดเอาไว้เพียงเสี้ยววินาที…เพื่อที่จะทำให้ความปรารถนาของข้า…เป็นจริง…ได้โปรดเถอะ…

“เคารพ ! “ สิ้นเสียงสั่งของรองแม่ทัพข้าราชการทุกคนที่นั่งอยู่ในห้องประชุมก็ลุกขึ้นเพื่อทำความเคารพข้าและเบล ข้าพยักหน้ารับความเคารพและบอกให้พวกเขาเหล่านั้นนั่งลงเพื่อเปิดการประชุม โดยในห้องประชุมนั้นมีเบลนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะองค์ประชุมและตามด้วยข้าที่นั่งอยู่ทางด้านซ้ายของเขาและท่านซูลนาร์ที่ด้านขวา

“เอาล่ะ วันนี้ข้าจะขอเปิดประชุมวิสามัญเกี่ยวกับเรื่องการประกาศสกุลเงินตรา และมาตรการการประหยัดงบประมาณเพื่อช่วยลดค่าใช้จ่ายของกองทัพ อ่า…เริ่มด้วยท่านซูลนาร์เป็นอันดับแรกก็แล้วกัน เพราะท่านเป็นผู้ที่อ่านรายงานสรุปงบประมาณการของเขตแดนของเราได้อย่างละเอียดที่สุดแล้วล่ะ นี่…เอกสารครับ เชิญครับ…ท่านซูลนาร์” เบลยื่นเอกสารให้กับท่านซูลนาร์แล้วกลับมานั่งหย่อนก้นลงที่เก้าอี้พร้อมกับถอนหายใจออกมาดัง ๆ หนึ่งครั้ง

“ขอบใจ อืม…เริ่มด้วย…” หลังจากนั้นก็บ่นอีกเป็นยาวตามนิสัยจอมงกของท่าน ทุกคนได้แต่นั่งตาเหลือกอ้าปากค้าง บางคนนี่ถึงกับน้ำลายฟูมปากเพราะอาการช็อคในคำพูดของท่านซูลนาร์ ส่วนข้าและเบลได้แต่นั่งก้มหน้าคอตกด้วยอาการเถียงไม่ออก แต่ในที่สุดการประชุมที่มีแต่ท่านซูลนาร์พูดอยู่ฝ่ายเดียวก็จบลงได้อย่างเป็นเอกฉันท์ด้วยการยอมรับให้ออกสกุลเงินตราประจำแดนใต้รวมไปถึงให้แม่ทัพ รองแม่ทัพ และข้าราชการทุกคนในเขตแดนใต้ร่างงบประมาณชนิดซูเปอร์ประหยัดและต้องส่งถึงมือไนท์ภายใน 3 วันนับจากการประชุมสิ้นสุดลง

ตกเย็น

“เฮ้อ…ปวดหัวดีจริง ๆ เลย ร่างงบประมาณแบบประหยัด เกิดมายังไม่เคยทำเลยสักครั้ง เจ้าเคยทำหรือเปล่า…มิวเลอร์? “ ข้าเบะปากและส่ายหน้าดิกเป็นเชิงปฏิเสธก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ เพื่อปล่อยอารมณ์

“ท่านซูลนาร์เองก็สุดยอด ทำเอาคนในห้องประชุมถึงกับเป็นลมตาเหลือก นึกถึงไนท์เลยแฮะ สมัยก่อนเวลาประชุมไนท์จะเกิดอาการเป็นลมเหมือนกับที่คนที่นี่เป็นหรือเปล่านะ” เบลตาโตเล็กน้อยก่อนจะอ้าปากถาม

“…ขอโทษนะ…ข้าทำให้เจ้านึกถึงเรื่องนั้นอีกจนได้”

“ไม่เป็นไร…ข้าไม่ถือ เออ…ว่าแต่ทำไมวันนี้พวกขุนนางทั้งหลายถึงพากันอ้าปากค้างกับชุดของข้านักล่ะ? “ เบลหยุดยืนก่อนจะคู้ตัวลงนั่งกับพื้นพร้อมกับหัวเราะเสียงดังลั่น พอหัวเราะจนพอใจแล้วก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนแล้วลากข้าไปนั่งคุยที่โถงระเบียง

“เฮ้อ ! เอาเหอะ…เจ้าชอบทำให้ข้าขำกับคำถามของเจ้าอยู่เรื่อยเลยนะ…มิวเลอร์”

“…ขำอะไร? “ ยัง…ยังไม่หยุดหัวเราะอีก จะขำไปถึงกันฟะ?!

“ก็ขำเจ้านั่นล่ะ รู้ทั้งรู้ว่าตอนนี้ตัวเองเป็นผู้หญิงยังมีหน้ามาถามอีกว่าทำไมคนถึงมอง” ข้าถึงกับอ้าปากค้าง ลืมไปซะสนิทเลยว่าตัวเองอยู่ในร่างสตรีเพศเพราะมนต์แห่งชะตา ช่วยไม่ได้นี่นา…ดันมีกายทิพย์เป็นร่างสตรีเพศเสียนี่ คงแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว

“ตกลง เอ้อ ! เดี๋ยวก่อน…มิวเลอร์ ตอนเย็นพวกจูลจะมาพักแรมที่นี่นะ”

“มาพักแรมทำไม? “ ข้ารู้สึกงุนงงอย่างสุดประหลาดใจ เพราะแต่ไหนแต่ไรเบลไม่เคยให้เพื่อนรวมตำแหน่งแม่ทัพอย่างจูลหรือฟีเน่มาพักค้างแรมที่ป้อมทหารของเขาเลย แต่กับข้าและไนท์แล้วคงต้องยกเว้นเพราะตำแหน่งสูงกว่า

“ก็เรียกมาช่วยกันร่างรายชื่อทหารกองเกินน่ะ ปีนี้พวกทหารชายแดนมันเยอะเกินความจำเป็นก็เลยต้องมาจัดแบ่งกองทัพใหม่”

“…เอาแล้วไหมล่ะ ก็อุตส่าห์บอกแล้วนะว่าไม่อยากใส่กระโปรงยาวก็ยังดันทุรังบังคับให้เราใส่อีก แล้วนี่ไปเกี่ยวถูกอะไรล่ะเนี่ย…เฮ้อ ถ้าเป็นกิ่งไม้คงต้องค่อย ๆ เอาออกแล้วละมั้ง ไม่งั้นขาดวิ่นแน่ ๆ เอ๋…?! ” ลูกกระต่าย…ลูกกระต่ายพันธุ์หิมะนี่นา ทั้งตัวมีขนสีขาวโปร่ง ที่ปลายเท้าทั้งสี่มีขนสีเหลืองนวลเหมือนพระจันทร์ นัยน์ตาสีเลือดกลมโต ไม่ผิดแน่…พันธุ์หิมะแน่นอน แถมเพิ่งหย่านมแม่ได้ไม่กี่สัปดาห์ด้วย ดูตามลักษณะแล้วตัวเล็กประมาณศอกอย่างนี้แถมตาที่สามตรงกลางหน้าผากยังไม่เปิด คงจะเกิดได้ประมาณ 3 เดือนล่ะมั้ง แถมยังเป็นตัวผู้ซะด้วย คงซนจนหลงทางกับแม่แน่ ๆ เลย เด็ก ๆ ก็อย่างนี้ล่ะ…ชอบซนกันจนเกินเหตุ ข้าแอบอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะก้มลงไปอุ้มเจ้าหนูตัวดีขึ้นมากอดไว้ที่อกแล้วออกเดินจากเขตป่าพร้อมกับดอกไม้เต็มมือ

“นี่…เจ้าหนูน้อย แม่ของเจ้าอยู่ไหนล่ะ? จะได้พากลับรังได้ถูก…หือเสียงอะไรน่ะ? “ ข้าหันไปตามเสียงร้องอี๊ด ๆ ที่ดังมาจากทางหน้าผา เสียงร้องนั้นดังอยู่ซักพักก็เงียบไปแล้วก็ดังขึ้นมาใหม่ ไม่พอ…เจ้าหนูตัวดีที่อยู่บนอกของข้าก็ร้องประสานเสียงดังอี๊ด ๆ ซ้ำเข้าไปอีกด้วย สงสัยเป็นแม่ของเจ้าหนูนี่ล่ะมั้ง…ก็ได้…ก็ได้…ไปดูให้ก็ได้ ข้ารีบก้าวขาเดินไปทางหน้าผาของเขตป่าเพื่อที่จะตามหาเจ้าของเสียงร้อง แต่พอไปถึงก็แทบช็อคเพราะแม่กระต่ายกำลังห้อยอยู่ตรงปลายหน้าผา โชคยังดีที่มีเถาวัลย์ของดอกลัวร์พันตัวเอาไว้เลยยังไม่หล่นตกจากเชิงหน้าผาไป

“…นั่นแม่ของเจ้าเหรอ…เจ้าหนู? “ เสียงร้องอี๊ดเล็ก ๆ ดังแทนคำตอบ

“ได้…ช่วยอยู่เฉย ๆ ซักเดี๋ยวนะ เดี๋ยวแม่ของเจ้าก็ปลอดภัยแล้วล่ะ” พอออกคำสั่งเสร็จข้าก็ค่อย ๆ วางเจ้าหนูลงพร้อมกับดอกไม้ช่อใหญ่แล้วเตรียมตัวเรียกเวทย์มายาเพื่อที่จะช่วยแม่กระต่ายตัวนั้น

“ด้วยอำนาจแห่งเวทย์มายาในกายข้า ธรรมชาติเจ้าเอ๋ย…โปรดสดับฟังคำขอร้องของข้าด้วยเถอด ขอจงช่วยกระต่ายที่ติดอยู่ที่หน้าผาด้วย ขอจงนำมันขึ้นมาให้ข้า…เซนด์” สิ้นสุดการร่ายเวทย์ ฉับพลันก็มีลมแรงหมุนวนขึ้นมาจากใต้หน้าผาพัดเอาเถาวัลย์ขาดกระจุย แล้วตามด้วยลมแรงระลอกสองที่พัดเอาแม่กระต่ายที่ลอยอยู่กลางอากาศหล่นปุ๊ลงมาอยู่บนมือข้า

“เอ้า ! เจ้าหนู…แม่ของเจ้าปลอดภัยแล้วล่ะ ทีหลังอย่าซนจนทำให้แม่เดือดร้อนอีกนะ…รู้ไหม? ” เสียงร้องอี๊ดของเจ้าหนูดังขึ้นอีกครั้งแทนคำตอบ รู้สึกว่าคราวนี้เจ้าจะมีความสุขจริงนะ…เจ้าหนูน้อย ข้าก้มลงไปหยิบดอกไม้พร้อมกับปล่อยแม่กระต่ายให้ไปหาลูกของมัน แต่ยังไม่ทันที่แม่กระต่ายจะไปพ้นจากมือของข้าก็กลับมีลูกธนูหน้าไม้พุ่งออกมาจากเขตป่าทะลุเข้ากลางลำตัวของแม่กระต่าย และเฉียดเสยเอามือขวาของข้าถลอกจนได้แผลใหญ่ ข้าสะดุ้งเพราะความเจ็บพร้อมกับสะบัดมืออย่างแรงจนเลือดสาดไปทั่วโดยไม่เฉลียวใจเลยว่ามีพรานหนุ่มร่างยักษ์ยืนอยู่ด้านหลัง พอข้าหันหลังกลับไปเพื่อที่จะต่อว่าก็กลับถูกกระชากต้นแขนอย่างแรงจนเซถลาล้มลง

“หึ ๆ ลูกกระต่าย…แม่กระต่ายด้วย…ข้าจะเอามันไปขาย…หึ ๆ ได้เงินก้อนใหญ่แน่ ๆ “ ข้าพยายามลุกขึ้นยืนแต่ก็ทำได้ยากเหลือเกินเพราะมือขวาของข้าถลอกจนเป็นแผลเลือดออก พอตั้งตัวได้ก็รีบหันไปทางเจ้าหนูกับแม่ของมัน ภาพที่ข้าเห็นเบื้องหน้าทำเอาข้าโมโหอย่างเหลืออดเพราะ…แม่กระต่ายกำลังถูกชำแหละเอาหนังออกมาโดยที่ลูกของมันได้แต่ร้องอี๊ด ๆ ด้วยความกลัวอยู่ห่าง ๆ ดูท่าทางชายหนุ่มผู้นี้คงจะเป็นพรานตั้งแต่เด็กเพราะท่าทางการถลกหนังสัตว์ดูชำนาญเสียเหลือเกิน พอพรานหนุ่มเสร็จจากการถลกหนังตัวแม่ได้ก็ปลดเอาเชือกหนังที่ผูกเอาไว้ที่เอวออกเตรียมจะคล้องคอตัวลูกเพื่อที่จะเอาไปขาย

“นี่…เจ้า…นั่นมันลูกกระต่ายนะ เจ้ายังจะเอามันไปขายอีกเหรอ? มันเพิ่งจะเสียแม่ไปนะ” ไม่มีเสียงตอบ…ได้ยินแต่เสียงร้องอี๊ด ๆ ของเจ้าหนูที่ถูกมือใหญ่ของพรานโหดขยำต้นคอให้หยุดดิ้น

“เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดเหรอไง? บอกให้ปล่อยเดี๋ยวนี้ไงเล่า !! “ ข้าแผดเสียงดังลั่นเป็นเชิงสั่ง ได้ผล…เจ้านั่นหยุดนิ่งเลยแถมยังปล่อยเจ้าหนูให้มาหาข้าอีกด้วย ข้ารีบอุ้มเจ้าหนูขึ้นมาเพื่อตรวจดูอย่างละเอียดว่ามันได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ โชคดีที่ดวงของเจ้าหนูยังไม่ถึงฆาต มันไม่มีแผลอะไรเลยแต่ทว่า…นัยน์ตาสีเลือดของมันกลับมีความกลัวฉาบเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม เจ้าหนูรีบซุกตัวของมันเองลงในอ้อมแขนของข้าอย่างสั่นผวา ข้าค่อย ๆ ลูบหัวมันเบา ๆ เป็นเชิงปลอบจนกระทั่งมันหยุดสั่นแล้วหันกลับไปพูดธุระกับพรานหนุ่ม

“ขอบใจมากที่ฟังคำขอของข้า” เจ้าบ้านั่นไม่ตอบแต่กลับชักดาบที่แบกเอาไว้ที่หลังออกมาชี้หน้าข้าพร้อมกับพูดท้าทายข้าเสียงดังก้องทั่วป่าว่า

“ข้าไม่รับคำขอบใจของเจ้า ! เจ้าเอากระต่ายของข้าไป…เอาเงินของข้าไปเจ้าต้องเอาอย่างอื่นมาทดแทนข้า”

“ข้าก็จะต้องอะไรเล่า? “

“ตายไงล่ะ” เร็วเท่าความคิด ข้ารีบปล่อยเจ้าหนูลงแล้วกวาดมือให้มันปีนหนีขึ้นไปบนต้นไม้ที่ใกล้ตัวข้าที่สุด พอเห็นว่าเจ้าหนูปลอดภัยตามที่ข้าต้องการแล้วก็รีบร่ายเวทย์มายาเรียกดาบประจำตัวออกมาสู้

“ถ้าเช่นนั้น…เห็นทีข้าคงจะต้องปฏิเสธ เจ้าจะไม่ได้อะไรติดมือกลับไปเลยแม้แต่ชิ้นเดียว ไม่ว่าจะเป็นร่างกายหรือแม้กระทั่งความตายของข้าและเจ้าหนูนั่น…เจ้าไม่มีทางเอาของเหล่านี้กลับไปได้หรอก…พรานหนุ่ม ด้วยอำนาจแห่งเวทย์มายาในกายข้า เวทย์แห่งดวงชะตา…ข้าขออัญเชิญดาบแห่งกายาและดวงจิตของข้าออกมาเพื่อต่อสู้กับศัตรูของข้าด้วย…ดาบมายา…จงออกมา ! เซนด์ !! ” ข้าผายมือขวาข้างที่ถนัดของข้าออกไปเพื่อที่จะจับดาบ พอดาบมายาออกมาจากวงเวทย์จนครบทุกส่วนข้าก็รีบตวัดข้อมือจับด้ามดาบพร้อมกับยกดาบขึ้นมาปัดเอาปลายดาบของพรานหนุ่มออกอย่างรวดเร็ว โดยลืมไปว่ามือของข้ายังมีแผลอยู่เพราะลูกธนูหน้าไม้ของเจ้าพรานบ้านั่น ข้านิ่วหน้ากระตุกแขนเล็กน้อยเพราะความปวดแผลก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาแล้วชี้ปลายดาบไปที่หน้าเจ้าบ้านั่นพร้อมกับออกคำสั่งเสียงดังฟังชัดว่า

“อีโธ่เอ้ย ! เป็นแค่ผู้หญิง…ยังกล้ามาออกคำสั่งกับข้าที่เป็นชาย ได้…ข้าจะเล่นกับเจ้าก็ได้ เข้ามา ! “ หนอย…คำก็ผู้หญิง…สองคำก็ผู้หญิง…ข้าเหลืออดแล้วนะเฟ้ย !

“ไอ้บ้า ! แกต้องตาย !! “

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]