ไนท์…ข้าเชื่อเจ้ามาตลอด…เชื่อว่าจะรักข้าไปจนกว่าเราจะตายจากกันไป จนกระทั่งตอนนี้…ข้าก็ยังเชื่อคำสัญญานั่นอยู่ดี…เชื่อ…ทั้ง ๆ ที่ข้าคิดว่ามันอาจจะไม่ยั่งยืนเหมือนแต่ก่อนที่เราสัญญาด้วยกันตอนที่ยังมีชีวิตอยู่…ถ้าเป็นไปได้… อยากให้เวลาของโลกนี้ถูกหยุดเอาไว้เพียงเสี้ยววินาที…เพื่อที่จะทำให้ความปรารถนาของข้า…เป็นจริง…ได้โปรดเถอะ…

“เลิกแถว !! “ เสียงสั่งการของแม่ทัพและรองแม่ทัพแดนใต้ดังกระหึ่มได้ยินจนถึงระเบียงห้องทำงานที่ตั้งอยู่ ณ ชั้นสองของตัวอาคาร ตามด้วยเสียงรับคำสั่งการและเสียงพูดคุยระหว่างแม่ทัพและคนรับใช้ ซักพัก…เสียงลงฝีเท้าหนัก ๆ บนบันไดไม้ก็จะดังตึ้ง ๆ ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าห้องพร้อมกับเสียงปัดฝุ่นดังพั่บ ๆ และเสียงเปิดประตูดังแอ๊ดอ๊าดปึงปัง นั่นล่ะ…สงครามประสาทย่อย ๆ กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว…อีกไม่นานหรอก

“เหตุสุดวิอสัยง้านเหรอ…กรอด…ตาย !!! “ เบลหลับตาปี๋ทันทีที่ข้าเงื้อมือขึ้นร่ายเวทย์แต่ก็ถูกห้ามเอาไว้ด้วยพลังม่านมายาของท่านซูลนาร์

“ใจเย็น ๆ จายเย็น…เย็น…ก๊อน…!!! มิวเลอร์…อย่างเพิ่งฆ่าเขา เจ้าบอกว่าหมอนี่มีตาทิพย์งั้นเหรอ? แล้วอย่างนั้นเจ้าจะเอาผิดอะไรกับเขาได้ล่ะ? ถ้าหากนั่นคือเหตุสุดวิสัยจริงเราคงเอาผิดกับเขาไม่ได้หรอก เพราะบางทีพลังแบบนั้นมันอาจจะขึ้น ๆ ลง ๆ เอาแน่เอานอนไม่ได้หรอกนะ” ข้านิ่งเงียบมองหน้าทั้ง 2 คนนี้ก่อนจะตัดสินใจว่าไม่เอาเรื่องอีกต่อไป ทุกอย่างกลับมาอยู่ในสภาวะปกติในช่วงไม่กี่วินาทีถัดมา

“ท่านซูลนาร์…ทำไมท่านถึงรู้เรื่องของตาทิพย์ละเอียดขนาดนั้นล่ะ? “ ข้ายิงคำถามเรื่องพลังวิเศษใส่ท่านซูลนาร์นั่นทันทีเพราะดูเหมือนท่านจะรู้เรื่องนี้ดีเป็นพิเศษ ผ่านไปชั่วครู่ท่านซูลนาร์ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นห้องพร้อมกับตอบเสียงดังฟังชัดว่า…

“อ๋อ ! ก็เพราะข้ามีพลังหูทิพย์เหมือนกันน่ะสิ…ก็เลยรู้เรื่องพวกนี้ดีเป็นพิเศษ แต่ไม่เป็นไรหรอก…มิวเลอร์ ข้าไม่ได้แอบฟังความคิดในใจเจ้าหรอก…หายห่วงได้” ข้าสะดุ้งเฮือกกระโดดผลุงเดียวห่างจากพวกเขาทั้งคู่ไปเกือบวา ไอ้การกระทำเหวอหวาแบบนี้มันทำให้ข้าถูกมองว่ากลายเป็นเด็กไปได้เลยล่ะ…เจ็บใจชมัด

“เอาล่ะ…ไหนบอกว่ามีเรื่องที่จะคุยกับข้าไม่ใช่เหรอ? ใครจะเริ่มก่อนล่ะ? “

“เปล่าหรอก…คนที่คุยน่ะท่านผู้นี้ต่างหาก ข้าแค่เป็นคนพามาเท่านั้น ท่านซูลนาร์…เชิญตามสะดวก” ข้าโค้งตัวแล้วเดินออกจากห้องไป…ปล่อยให้เบลก้มหน้ารับกรรมที่ไม่ได้ก่อไปคนเดียว

“ข้าไม่โกรธหรอกแล้วก็เลิกเติมคำนำหน้าให้ข้าว่าท่านด้วย ตอนนี้อยู่กันแค่ 2 คนจะเรียกคำนำหน้าไปทำไมกัน เบล…ไม่สิ…แม่ทัพแดนใต้…เซต้า เบลิเยอร์”

“ตามใจเจ้าละกัน…มิวเลอร์ แล้วให้ข้าเรียกชื่อจริงของเจ้าอย่างนั้นเรอะ? “ ข้าพยักหน้ารับก่อนจะนั่งลงตามคำเชิญของเบล

“วันนี้เป็นไง ท่านซูลนาร์พูดอะไรกับเจ้าบ้าง? “ เบลทำหน้าเสีย หัวเราะแห้ง ๆ

“เหอะ…มันจะเป็นยังไงล่ะ…นอกจาก…คำด่า ด่าซะจนข้าหูชาไปหมดแล้วล่ะ มิวเลอร์…คน ๆ นี้เป็นมหาแม่ทัพจริง ๆ เหรอ? ไหงถึงเค็มยิ่งกว่าเกลือขนาดนี้ล่ะ? “ ข้าอดอมยิ้มไม่ได้กับคำถามของเบล นั่นปะไร…ว่าแล้วว่าจะต้องมีคนบ่นถึงนิสัยขี้งกของท่านแหง ๆ

“ข้าไม่รู้หรอกเพราะออกเดินทางมาก่อนที่ไนท์จะร่างสาสน์เสร็จ แต่คิดว่าพรุ่งนี้ไนท์คงจะส่งสาส์นเรียบร้อยแล้วล่ะ เห็นท่านซูลนาร์บอกให้เค้ารีบส่งให้เร็วที่สุดนี่นา” เบลผงกหัวร้องอื้อแทนคำตอบก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาคุยกับข้าต่อ

“อืม…อ้อ ! จริงสิ เจ้าบอกองค์ราชันย์หรือยัง? “ คิ้วของข้าขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ อะไรกันน่ะ? ยังมีอะไรที่ข้ายังไม่ได้บอกไนท์อีกเหรอ?

“ไม่ได้โกหกเจ้านะ…มิวเลอร์ เจ้ามีกายทิพย์จริง ๆ นอกจากข้าแล้วจูลกับฟีเน่ยังรู้เลยว่าเจ้า…อุ๊บ…มิวเลอร์?! “ ข้าลุกขึ้นสะบัดหลังมือใส่หน้าเบลเข้าเต็มแรงก่อนจะลงไปนั่งที่เก้าอี้อีกครั้งด้วยความโมโหที่สุดของที่สุด

“อย่าพูดเรื่องนั้นต่อหน้าข้าอีก ข้าไม่มีกายทิพย์อะไรนั่นเด็ดขาด เจ้าไม่มีหลักฐานมาอ้างก็อย่ามาพูดยั่วให้ข้าโกรธดีกว่า ข้าเตือนเพื่อตัวเจ้าเองนะ…เบล” เบลนั่งเงียบลูบเบา ๆ ที่แก้ม แต่ว่าเพียงผ่านไปไม่กี่วินาทีก็ลุกพรวดขึ้นเดินตรงมากระชากคอเสื้อของข้าขึ้นแล้วฉีกออกเป็นสองซีก

“เบล…ไนท์รู้เรื่องนั้นตั้งนานแล้ว…รู้ก่อนที่ข้าจะตายซะอีก แต่ที่ข้าไม่ยอมปลดผนึกก็เพราะว่าข้าไม่ต้องการที่จะอยู่เหนือดวงดาวน่ะสิ ชะตากรรมที่อยู่เหนือดวงดาวมันไม่มีจริงหรอก อีกอย่าง…ข้าเชื่อว่าไนท์ต้องเข้าใจถึงร่างสองเพศของข้าแน่ ๆ ไนท์รักและเข้าใจข้ามาตลอด ไม่เคยซักครั้งที่จะทะเลาะกันเกี่ยวกับเรื่องบ้า ๆ แบบนี้ เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก…วางใจได้ ข้ารู้ว่าเจ้าห่วงเรื่องความรักของข้ากับไนท์”

“ใช่…ข้าห่วง…ห่วงมากด้วย เพราะผู้ที่มีพลังวิเศษเช่นเจ้าและข้ามันมีไม่มากนัก อีกอย่าง…ข้าสงสารเจ้า…ที่ต้องถูกชะตาเล่นตลกตั้งแต่เด็ก ข้าเห็นเจ้ามาที่นี่กับองค์ราชันย์ แต่ละวันที่ท่านผู้นั้นไม่อยู่เจ้าก็เอาแต่นั่งหน้าตาเฉยไม่รับรู้เรื่องรอบตัว พอจะเข้าไปคุยด้วยก็เล่นกางกำแพงแบ่งระหว่างโลกของเจ้ากับคนอื่น ๆ ออก จนกว่าองค์ราชันย์มา…ถึงตอนนั้นเจ้าค่อยคลี่ยิ้มให้คนอื่นเห็น ข้าขอถามเจ้าตรง ๆ เจ้าปิดใจทำไมกัน…มิวเลอร์? “ ข้ายิ้มบางทั้งน้ำตาก่อนจะตอบเสียงเบาแทบจะเป็นเสียงกระซิบ

“เบล…เพื่อนรักของข้า…ข้าอยากจะยิ้มให้เจ้าเห็นนักแต่มันทำไม่ได้เพราะข้าเจ็บเกินไปกับชีวิตที่ผ่านมาทั้งหมด เบล…เจ้าคือเพื่อนคนแรกของข้าที่โลกนี้ เจ้าเป็นคนแรกที่บอกข้าว่ามองเห็นร่างที่แท้จริงของข้า จำได้ไหมวันแรกที่พวกเราคุยกัน? มันไม่แตกต่างกับการทะเลาะกันด้วยเรื่องไร้สาระซักเท่าไรเลยล่ะ แต่ว่านั่นคือเจ้า…และนั่นก็คือข้า ต่างฝ่ายต่างมีจุดยืนไม่เหมือนกันแต่มีเป้าหมายเหมือนกัน จนกระทั่งตอนนี้เวลานี้ก็ยังไม่เหมือนกัน แต่เราก็คุยกันได้และเข้าใจทุกสิ่งเหมือนกัน เพราะฉะนั้น…พวกเราเคยเป็นอย่างไรก็ขอให้มันเป็นอย่างนั้นไปตลอดเถอะ ได้ไหม…เบล? “ เบลพยักหน้ารับแทนคำตอบ

“ได้…ข้าเชื่อเจ้า…มิวเลอร์ เรื่องกายทิพย์ข้ากับพวกแม่ทัพจะช่วยกันปิดเป็นความลับให้ รู้เฉพาะพวกเราและองค์ราชันย์เท่านั้น ถ้ามีเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจอะไรก็มาหาข้าได้เสมอ…ข้าพร้อมที่จะช่วยเหลือเจ้าตลอดเวลา…เพื่อนรักของข้า” เบลและข้าต่างฝ่ายต่างยิ้มพร้อมกับจับมือแสดงถึงความเป็นพันธมิตรที่แน่นแฟ้นกว่าเดิม ใช่…ภายในความบาดหมางที่เกิดขึ้นมันต้องมีซักแห่งที่สามารถประสานรอยร้าวนั้นได้อย่างลงตัว…พวกเราเชื่อเช่นนั้นเสมอ… นับตั้งแต่แรกเจอเฉกเช่นสหาย…

“ไปนอนเถอะ เช้าเมื่อไรเดี๋ยวข้าจะให้คนไปปลุกเจ้าเอง”

“นอนทั้ง ๆ อย่างนี้เนี่ยนะ?! ถ้าท่านซูลนาร์รู้เข้าคงจะเอาไปโพทนาทั่วแหงเลย“ เบลหัวเราะเบา ๆ ในลำคอก่อนจะตอบข้าด้วยสีหน้าระรื่นเหมือนกับว่าไม่ใช่เรื่องของตัวเอง

“เขาคงรู้ตั้งแต่เจอกับเจ้าครั้งแรกแล้วล่ะ บอกแล้วไงว่าพวกที่มีพลังวิเศษมักจะรู้ด้วยสัญชาติญาณว่าใครคือพวกของตัวเอง เอาล่ะ…ไปนอนซะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ ราตรีสวัสดิ์” ราตรีสวัสดิ์กับผีน่ะสิ…ข้าช็อคจนแข็งเป๊กเป็นหุ่นปูนปั้นเรียบร้อยแล้วเพราะคำพูดของไอ้บ้านี่ล่ะ เฮ้อ…ถึงแม้ข้าจะนอนไม่หลับแต่ก็พยายามข่มตาหลับ แต่ตาดันค้างเติ่งจนกระทั่งรุ่งเช้า…

“นี่…มิวเลอร์…ตื่นได้ยัง ข้าเรียกเจ้ามาตั้งแต่เช้าจนตอนนี้ตะวันจะอยู่ตรงหัวแล้วเจ้ายังไม่ตื่นอีกหรือไง? วันนี้ตอนบ่ายมีประชุมนะ…ตื่นซี่“

“อืม…ขออีกนิดน่า เมื่อคืนนอนไม่พอ…” ข้าปัดมือของเบลที่กำลังดึงผ้าห่มผืนบางออกแล้วเอากลับไปคลุมใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า

“นอนไม่พอ? อะไรกัน…พวกเราคุยกันแค่ไม่กี่นาทีเองไม่ใช่เหรอ? ทำไมเจ้าถึงบอกว่านอนไม่พอล่ะ? หรือว่านอนไม่หลับ? “ ข้าค่อย ๆ ลุกขึ้นจากที่นอนพร้อมกับเสยผมลวก ๆ พอขยี้ตาเพื่อไล่ความง่วงออกไปก็มองเห็นตาวาว ๆ ของเบลที่กำลังจ้องมองมาที่ข้า

“ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นซักหน่อย ข้าไม่ได้ทำอะไรเจ้าหรอกน่า คนที่อยากทำน่ะ…มันองค์ราชันย์ต่างหาก” หน้าของข้าแดงซ่าไปหมด ความโกรธพุ่งปรี๊ดทะลุปรอทวัดอุณหภูมิจนแตกดังโพล๊ะ หยิบอะไรใกล้ตัวได้ก็หยิบเอาแล้วปาใส่เจ้าเพื่อนตัวแสบเป็นพัลวัน อย่างกับสงครามปาของเล่นของเด็กอายุ 10 ขวบ ฝ่ายนึงปาอีกฝ่ายนึงไม่รับก็ต้องหลบ ข้าเล่นแบบนั้นอยู่นานจนลืมไปตัวเองโดนล้ออยู่ พอรู้สึกตัวก็รีบผลักเบลออกห่างแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไป แต่ก็ต้องช็อคอีกรอบเพราะห้องน้ำกว้าง ๆ ที่ข้าเคยอาบที่นี่คนเดียวไหงมันเหมือนกับฮาเร็มนักล่ะ มีแต่นางสนมผู้หญิงเต็มไปหมดเลย ข้ายืนค้างทำอะไรไม่ถูกจนผ้าห่มหลุดออกจากตัวเผยให้ทุกคนเห็นความลับจนหมด พวกนางสนมบ้างก็หัวเราะบ้างก็ยิ้มตาหวานเยิ้ม อะไรของพวกนั้น…ข้าไม่เข้าใจเลยล่ะ แต่ก็คิดได้แค่นั้นเพราะอยู่ดี ๆ เบลก็เดินมาอุ้มข้าขึ้นแล้วโยนตูมลงน้ำ ข้ารีบพุ่งพรวดขึ้นเหนือน้ำแต่ก็ลงไปดำน้ำใหม่อีกรอบเมื่อสารพัดมือของพวกนางสนมช่วยกันอาบน้ำให้ข้า

“โอ๊ย…พวกเจ้าทำอะไรกันเนี่ย? หายใจไม่ออก…ปล่อยข้านะ..ปล่อยสิ” ข้าออกคำสั่งเสียงดังลั่นแต่ก็ไม่ได้ผล เจ้าพวกยอดหญิงทั้งหลายยังคงนั่งหน้าสลอนคอยเช็ด ๆ ถู ๆ ร่างกายให้ข้าอย่างกับข้าเป็นหุ่นปูนปั้น พออาบน้ำเสร็จก็ถูกฉุดกระชากลากถูขึ้นจากน้ำไปแต่งองค์ทรงเครื่องที่ห้องแต่งตัว ข้ามึนหัวแทบสลบกับการกระทำอันสุดจะคาดเดาของพวกเจ้าหล่อน ผ่านไปชั่วครู่ข้าก็ออกมาในสภาพคล้ายเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ยังไงยังงั้นเลยล่ะ ผมที่เคยยาวรุ่ยร่ายก็ถูกรวบแล้วถักไว้พอหลวมดูเรียบร้อย เสื้อผ้าที่เคยใส่แบบผู้ชายก็ถูกเปลี่ยนใส่เป็นแบบผู้หญิง ชุดกระโปรงสีดำยาวเลยเท้าที่รับกับสร้อยคอทองฝังผลึกนิลไว้ตรงกลาง ตามด้วยผ้าคลุมสีดำเลื่อมทองติดตราประจำตำแหน่ง เบลยิ้มบาง ๆ ที่มุมปากก่อนจะยื่นมือมารับข้าให้เดินไปที่ห้องประชุมพร้อมกับเขา

“ขอโทษที…ข้าเป็นคนบอกพวกนั้นเองล่ะ ถ้าให้เจ้าไปในสภาพนั้นล่ะก็เป็นใครก็ต้องงง ดีไม่ดีพวกนั้นอาจจะทำอะไรพิเรนท์ ๆ กับเจ้าด้วยซ้ำนะ…มิวเลอร์ ในเมื่อพลังของเจ้ายังไม่คงตัวดี ลองเป็นอย่างนี้คงต้องรอให้พ้นคืนนี้ก่อนร่างกายของเจ้าถึงจะกลับเป็นร่างของบุรุษเพศเหมือนเดิม ยังไงวันนี้เจ้าก็เข้าประชุมตอนช่วงบ่ายพร้อมกับข้าและท่านซูลนาร์แล้วตอนเย็นมาที่ห้องข้า…ข้าจะได้ผนึกมนต์ชะตาให้ อ้อ…เอาเสื้อของเจ้ามาด้วย จะได้ใส่ตรงนั้นเลยไม่ต้องยืมเสื้อของข้าไปใส่อีก มันจะวุ่นวายเรื่องมากเปล่า ๆ ” ข้าพยักหน้าตอบตกลงอย่างไม่ต้องรอให้ตัวช่วยมาเรียงอยู่ตรงหน้าเพราะขืนกลับไปในร่างแบบนี้…ไนท์ก็ต้องตะลึงไม่ก็เข้าใจผิดอะไรบางอย่างแน่ ๆ ไม่นะ…ข้าไม่อยากเป็นอย่างนั้น ทางที่ดี…รีบ ๆ กลับร่างเดิมนั่นล่ะ…ดีที่สุดแล้ว

“แต่ว่า…วันนี้ทั้งวันเจ้าช่วยเป็นองครักษ์ให้ข้าหน่อยนะ…เบล” ข้าได้ยินเสียงเบลหัวเราะก่อนจะเคาะเบา ๆ ที่ขมับข้าแทนคำตอบ

“คร้าบ ๆ ท่านหญิงจอมดื้อ ข้าเป็นให้ก็ได้…คนสำคัญขององค์ราชันย์ทั้งที ไม่เป็นให้ก็กระไรอยู่ล่ะ…ใช่ไหม…มิวเลอร์? ”

โปรดติดตามตอนต่อไป

แนะนำติชมได้ที่ e-mail : [email protected]